သင်းကွဲ

ခရီးသည် အပြည့် ကုန်တွေအပြည့်တင်ထားသော အစိမ်းရောင်တိုယိုတာ ဒိုင်နာကားတစီး သည် ကုန်းတက်မို့ တအိအိ နဲ့တက်လာသည်။ (ဒိန်း) သေနတ်သံတချက် ကြားလိုက်ရသည်။ ပဲ့တင်သံကရှည်သည်။ ကောင်းကင်ကို ထောင်ဖေါက်တာဘဲ။ စိမ်းစိုနေသော လမ်းဘေးတဖက်တချက် သစ်ပင်အုပ်တွေထဲက လက်နက်ကိုင်လူတစု ထွက်လာသည်။ များသောအားဖြင့် အစိမ်းပုပ်ရောင် ပြောက်ကျား ယူနီဖေါင်းများနဲ့ ဖြစ်သည်။ ဒိုင်နာကား မောင်းသူက ကားကိုအနောက် ဖက်ကို ပြန်ဆုတ်မောင်းဖို့ ကြိုးစားသည်။ နောက်ထပ် သေနတ်သံတချက် ကားအနောက်ဖက်က (ဒိန်း)ကနဲ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ (ကားသမား ကားကိုရပ်လိုက်. သေသွားချင်လား) ကားမောင်းသူ ကားကို ဆက် မဆုတ်ရဲတော့…။





(..အောက်ဆင်းခဲ့…အားလုံးဆင်းကြ….အားလုံးဆင်း….) လက်နက်ကိုင်တွေ ကားကိုဝိုင်းထားပြီ။ ဒေါင်းစိမ်း ကျွန်းပင်ကြီးတပင်ကိုမှီပြီး သူ့လူတွေ လုပ်တာ ကိုင်တာတွေကို ကြည့်နေသည်။ ခရီးသည်တွေ ကြောက ရွံ့ထိတ်လန့်စွာနဲ့ကားပေါ်ကဆင်းကြသည်။ ( အားလုံး ထိုင်ကြ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကြ )အော်ကြီးက အေကေ၄၇ မောင်းပြန် တရမ်းရမ်းနဲ့ လူတွေကို အမိန့်ပေးနေသည်။ (မိန်းမသပ်သပ် ယောကျင်္ားသပ်သပ် ထိုင်ကြစမ်း) (လူအားလုံးပါတဲ့ငွေ..လက်ဝတ်လက်စား..နာရီ..ချွတ်..ထုတ်..ရှေ့က..အိပ်ထဲထည့်)အော်ကြီးက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသောခရီးသည်တွေကိုတယောက်ချင်းလိုက်ကြည့်သည်။ (ဟိုလူတွေရွာကအလှူအတွက်..ဘဏ်ကထုတ်လာတဲ့ငွေတွေဘယ်မလဲ ထုတ်ကြစမ်း..ကူလီကူမာတော့လုပ်မယ်မကြံနဲ့..အူပွင့်ကုန်မယ်..) ငွေပါလာသောခရီးသည်များ..လက်နက်ကိုင်တွေကကြိုသိနေလို့အံ့သြနေသည်။ လူတွေအားလုံး..သူတို့နာရီလက်ဝတ်လက်စားတွေချွတ်နေကြတာ အော်ကြီးက သေသေချာချာ လိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒေါင်းစိမ်း..ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသောခရီးသည်တွေကို..အဝေးကကြည့်နေသည်။မိန်းမတွေဘက်ကိုကြည့်နေသည်လို့ဆိုရင်ပို မှန်မည်။ ဒေါင်းစိမ်းရဲ့ကျဉ်းမြောင်းတဲ့မျက်စိတွေက ထူးထူးခြားခြား ဆိုမြင်တတ်သည်။ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြတဲ့မိန်းမတွေ အများကြီး အနက် ချောချောလှလှလေး၂ယောက်ကိုသူမြင်သည်။ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေလို့ ဒီမိန်းမပျိုလေးတွေရဲ့ပေါင်တန်တွေနဲ့တင်တွေကို ဒေါင်းစိမ်း မျက်စိ စားပွဲထိုင်ရတာ ထင်းထင်းလင်းလင်း ရှိလှသည်။ (အော်ကြီး) ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဒေါင်းစိမ်းရဲ့အော်လိုက်သံကြောင့် အော်ကြီး ချာကနဲလှည့်ကြည့်သည်။ ဒေါင်းစိမ်းက လက်ညှိုးကို သူ့ဖက်ကိုကွေးလိုက်ဆန့်လိုက်လုပ်ပြီး သူ့ဆီကိုလာရန် ခေါ်သည်။ အော်ကြီး အပြေးကလေး ရောက်လာသည်။ (အော်ကြီး….) (ဗျာ…ဗိုလ်ကြီး ) (ဟိုမှာ မြင်လား ) (ဟုတ်ကဲ့ဗိုလ်ကြီး….) (ဘာ ဟုတ်ကဲ့လဲ….ဘာမြင်လဲ..) (အလန်းကလေးတွေ လေ ဗိုလ်ကြီး …၂ယောက်တောင်…)

(အေး မင်းမဆိုးဘူး မြင်တတ်တယ် အေး ငါ ဆော်လေးတွေကို သဘောကျတယ် ဒို့ပြန်ရင် အဲဒီ ၂ယောက်ကိုခေါ်ခဲ့..ဒါဘဲ ) အော်ကြီး ပြုံးသွားသည်။ (စိတ်ချ ဗိုလ်ကြီး ) (သွားတော့ ဒါဘဲ ) အော်ကြီး လူတွေဆီက ရသမျှ ယူရုံမက ကားပေါ်က အထုပ်တွေထဲကလဲ ဘာရနိုင်မလဲ အကုန်ရှာဖွေကာယူသည်။ မိန်းမတွေထိုင်နေသည့်နေရာ ကိုသူသွားသည်။ (ဟေ့ မင်းနဲ့မင်းထစမ်း) မိန်းမပျိုလေး၂ယောက် တုန်လှုပ်စွာနဲ့ ထရပ်ကြသည်။ (မင်းတို့ကို ဒို့ခေါင်းဆောင်က တွေ့ချင်တယ် သွား ဟို တောစပ်ကို ) အော်ကြီးက သေနတ်ပြောင်းနဲ့ဗိုလ်ဒေါင်းစိမ်း ရှိရာဖက်ကိုပြသည်။ မိန်းမပျို ၂ယောက် ဘာမှပြန်ဆင်ခြေ မတက်ရဲကြ။ အော်ကြီးပြောတဲ့အတိုင်း ဒေါင်းစိမ်း ရှိရာကို လျောက်သွားကြသည်။ မိန်းမပျိ ၂ ယောက်အနက်တယောက်က သိသိသာသာ ဖင်တောင့်သည်။ အော်ကြီးက ကောင်မလေးတွေ ရဲ့ တင်တွေကို အာသာတငမ်းငမ်းနဲ့ ကြည့်ရင်း အနောက်က လိုက်သွားသည်။ ဒေါင်းစိမ်း သူ့ရှေ့ရောက်လာသော မိန်းမပျိုများကို သေသေချာချာ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်သည် ။ (နံမယ် ပြော ) မိန်းမပျိုများက ဘာမှမပြောကြ။ ခေါင်းတွေငုံ့ပြီး နေကြသည်။ (ဟေ့ မေးနေတယ်လေ ဗိုလ်ဒေါင်းစိမ်း နင်တို့ကိုမေးနေတယ် ဖြေလိုက်) အော်ကြီးက သေနတ်ဒင်နဲ့ရွယ်လိုက်သည်။ မိန်းမပျို ၂ယောက် မလှုပ်ကြ။ ဒေါင်းစိမ်း လက်ကမြန်သည်။ အနီးဆုံးတယောက်ကို ဖျန်းကနဲ ပါးပိတ်ရိုက်ထဲ့လိုက်သည်။ နောက်တယောက်ကိုလဲ ရိုက်ဖို့ရွယ်လိုက်တော့… ( ကျမ…ကျမ က မိုးမိုးခိုင်.. သူ က မာလာဝင်း ) လို့အသံထွက်လာသည်။ အော်ကြီးက…ဖင်တောင့်တောင့်နဲ့တယောက်က..မာလာဝင်းဆိုတာသိလိုက်ရတော့(မာလာဝင်း…နင်ကတော်တော်ကျန်းမာရေးကောင်းတာဘဲ… ကောင်းလိုက်တဲ့ဖင်….ဟီးဟီး….)ဆိုပြီး မာလာဝင်းရဲ့ ဖင်တုံးတွေကို လက်နဲ့လှမ်း ဆုတ်ကိုင်လိုက်သည်။ (အို ဘာလုပ်တာလဲ ..ယုတ်မာလှချည်လား) မာလာဝင်းက အနောက်ကို ဆုတ် လိုက်သည်။ အော်ကြီး က အတင်းဘဲ ဖင် ၂လုံးကြား လက်သွင်းပြီးကိုင်သည်။ ဒေါင်းစိမ်းက မိုးမိုးခိုင်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ရဲ့ နို့တွေကိုစမ်းသည်…။ (ကျမတို့ကို သနားပါရှင်..) ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော..လူတွေထဲကဗလကောင်းကောင်းနဲ့လူငယ်တယောက်က..ဝုန်းကနဲထရပ်လိုက်သည်..။ ဘေးမှာရှိနေတဲ့လက်နက်ကိုင်တယောက်က ကိုင်ထားတဲ့အမ်၁၆ဒင်နဲ့လူငယ်ရဲ့ခေါင်းကိုထုချလိုက်သည်။ထိုလူငယ်မြေကြီးပေါ်မှောက်ကျသွား တော့ နောက် လက်နက်ကိုင်တယောက်က ပြေးလာပြီး စစ်ဘိနပ်နဲ့လူငယ်ရဲ့ကျောကိုကန်သည်။ ဆင့်ကာ ဆင့်ကာ ကန် သည်..။ (ဘယ်ကောင် မကျေနပ်ဘူးလဲ…ထလေ..သေချင်တဲ့ကောင်..ထ ) အော်ကြီး က အေကေ၄ရမောင်းပြန်နဲ့ချိန်လိုက်သည်။ (မင်းတို့မှာဒါရှိလား ဒါ မရှိဘဲနဲ့ လာမစမ်းနဲ့..အကပ်လိုက်..ဖြုတ် လိုက်မယ်….) နောက်လိုက် တယောက် က အမ်၁၆ကို လူတွေမြင်အောင် ပြလိုက်ပြီး တဒိန်း ဒိန်းနဲ့ မိုး ပေါ်ထောင်ဖေါက် သည် ။ ဒေါင်းစိမ်း ကသူ့ခါးမှာ အလွတ်ထိုးထားတဲ့ ၄၅ဘို့စစ်သုံး ပစ်စ်တိုလ် ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဒိုင်နာကားရဲ့တာယာတွေကို ပစ်သည်။ အော်ကြီးက မာလာဝင်းနဲ့မိုးမိုးခိုင် ကိုကျောမှတွန်းပြီး (ကဲ..သွားမယ်..နင်တို့ရှေ့က သွား)လို့ပြောတော့ မာလာဝင်းက

(နင်တို့ဖါသာသွားပေါ့..ဒို့ကဘာလို့လိုက်ရမှာလဲ.. ငွေကောလက်ဝတ်လက်စားတွေကော ပေးပြီးပြီဘဲ….) လို့ပြန်အော်သည်။ အော်ကြီးက အေကေ၄၇ ဒင်နဲ့ မာလာဝင်း ခါးကို ဆောင့်လိုက်သည်။ (စောက်စကားမရှည်နဲ့..ခုထိလူမသတ်သေးဘူးနော် ..အားလုံး သေသွားမယ် ) မာလာဝင်း လဲကျသွားသည်…။ ( ပြန် ထ စမ်း….ကောင်မ…လျာ မရှည်နဲ့ ..ခိုင်းတာလုပ် ..ခံမပြောနဲ့… မသာ ဖြစ်သွားမယ် ) ဒေါင်းစိမ်းကကောင်မလေးတွေကိုအော်ကြီးနဲ့အဖွဲ့ကတောထဲအတင်းဆွဲသွားတာကိုလှည့်ကြည့်တဲ့လူတေယောက်ကို ခြေထောက်နဲ့ကန်သည်။ (မင်းက ဘာကြည့်တာလဲ…ငါ..တယ်..ပစ်ထည့်လိုက်ရလို့ ပွဲချင်းပြီးသွားမယ်…) မာလာဝင်းနဲ့ မိုးမိုးခိုင် ကို အော်ကြီးတို့ လူမဆန်စွာ ဆံပင်ကနေဆွဲပြီး ခေါ်သည်။ ဒေါင်းစိမ်း ပြုံးနေသည်။ မာလာဝင်း ၏ စွင့်ကားတဲ့တင်သားစိုင်တွေ ကို ဒေါင်းစိမ်း အနောက်ကကြည့်ရင်း ( ကောင်းလိုက်တဲ့ အိုးကြီး တွေ့မယ် မကြာခင် တွေ့မယ် )လို့ စိတ်ထဲက ကြုံးဝါးနေသည်။ နောက်လိုက် တပည့်တွေကိုရှေ့က သွားခိုင်းပြီး ဒေါင်းစိမ်းနဲ့အော်ကြီးတို့က ကောင်မလေး၂ယောက်နဲ့ အနောက်ကလိုက်သည်..။ ဒေါင်းစိမ်းက တလမ်းလုံး မာလာဝင်း အနားကပ်ပြီး သူမ တင်ကားကားတွေကို ကိုင်သည် ။ ( အို ..မကိုင်နဲ့ လူယုတ်မာကြီး ) မိုးမိုးခိုင် က တင်တွေမကြီးပေမဲ့ ရင်သားတွေက ထွားသည် ..။ ဒေါင်းစိမ်း က ပါးစပ် က တလမ်းလုံး ညစ်ညမ်းတာတွေပြောလာသည် ။ (အော်ကြီး .. ငါ မိုးမိုးခိုင် နို့တွေကိုစို့ချင်လှပြီကွာ..မစောင့်နိုင်တော့ဘူး…ဟား..ဟား..) မိုးမိုးခိုင်နဲ့မာလာဝင်းတို့ မကြားဝန့် မနာသာတွေ ကြားနေကြရသည် ။ မာလာဝင်းနဲ့ မိုးမိုးခိုင်တို့ သည် ခရီးကို ဒီနေ့ဒီအချိန်မှာလာမိကြတာ အကုသိုလ် အပြားလိုက်ကပ်တာဘဲ..။ ဒီလို ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းတဲ့ လူဆိုးကောင်တွေနဲ့မှ တိုးရ သည်..။ တော က နက်သထက် နက်လာသည်။ (ရှေ့ မိုင်ဝက်လောက်မှာ သမင်ဖို ကိုရောက်မယ် ) ရှေ့ပြေးသွားနေတဲ့အော်ကြီးက ပြောလိုက်တယ်။ဒေါင်းစိမ်းက(သမင်ဖိုကျမှနားကြမယ်….သမင်ဖိုဆိုရင်တော့စိတ်ချရပါပြီ..ဒို့အေရီယာထဲရောက်နေပြီလေ..)လို့ လူအားလုံးကြားအောင် အော်ပြောသည် ။ မိုးမိုးခိုင်နဲ့ မာလာဝင်း အရမ်းမောနေကြပြီး ယိုင်နဲ့နေပြီ ။သူတို့ခြေထောက်တွေကို မနဲ သယ်နေကြရပြီ ။ သမင်ဖို က သူတို့ရဲ့ စခန်းတခုဆိုရင်လဲမမှားဘူး ။ သမင်ဖိုက ရွာပျက် တခုပါ ။ တိုက်ပွဲတွေဖြစ်ခဲ့တဲ့နေရာတခုပေါ့။ ကျွဲ ၂ကောင်ခပ်တဲ့ကြားက မြေစာပင်တွေ ဖြစ်တဲ့သမင်ဖိုရွာသားတွေက ပြောင်းပြေးကြရတာကြာ ပါပကောလား ။ အော်ကြီးလဲ ဖင်ကောင်းတဲ့ မာလာဝင်းကို စတွေ့ထဲက သဘောကျနေတာ ။ တလမ်းလုံး လဲ မာလာဝင်း ရဲ့ဖင်တုံးတွေ ကိုကြည့်ပြီး သွားရေယို နေခဲ့သည် ။ အင်း….ဗိုလ်ဒေါင်းစိမ်း ကိုတော့ ခေါင်းဆောင်မို့ဦးစားပေးရ မယ် ။ သူ စားပြီးပြီဆိုရင်တော့ အော်ကြီးတို့က ကောင်းကောင်း ဆွဲပြီဘဲ..။ ဒါးမြတိုက် လူသတ် မုဒိန်းကျင့် အလုပ်တွေကို ထမင်းစားရေသောက် နေ့စဉ်လုပ်နေတဲ့အော်ကြီး မှာရက်စက်ယုတ်မာမှုတွေဘဲ ပြည့်နှက်နေတာဟာ အဆန်း မဟုတ်ပေ ။



……………………………………………..

နက်ရှိုင်း ချွတ်ကနဲ အသံကြောင့် သူ့ရင်ခွင်ထဲပိုက်ထားတဲ့ သေနတ် ကိုအသံလာရာကို ထိုးချိန်လိုက်သည် ။ လူတယောက် သူ ရှိနေတဲ့တောင်ကမူလေးပေါ်ကို တက်လာနေသည်။ ဖိုးထူး …ပါလား။ ဖိုးထူး က သူ့လူ။ သူ့ ဘက်တော်သား ။ ချိန်ထားတဲ့သေနတ်ကို ပုခုံးမှာလွယ်လိုက်သည်။ ဖိုးထူး က (ဟေး နက်ရှိုင်း ..ဟိုကောင်တွေသတင်းရလို့ ငါလာ ပြေးပြော တာ…) ဆိုပြီး နက်ရှိုင်းဘေးမှာလာထိုင်သည်။ ဖိုးထူး တ

ကိုယ်လုံးချွေးတွေ စိုနေသည် ။ (ဘာ သတင်းလဲ ..ဒီကောင်တွေဘယ်မှာလဲ ) နက်ရှိုင်း မျက်လုံးတွေ ကျဉ်းမြောင်း မှုန်မှိုင်းသွားကြသည်။ (ဒီကောင်တွေ ဒီနေ့ ကားလမ်းဒါးမြတိုက်တယ် ။ကားပေါ်ပါတဲ့ကျောင်းသူ ၂ ယောက် ကို တောထဲ ဆွဲလာတယ် စောစောကဘဲ သမင်ဖို ဖက်ကို လျိုကြီးထဲက ဖြတ်ဆင်းသွားတာ ငါ့ညီ ဖိုးထွေး မြင်လိုက်တယ် ဒါကြောင့် မင်းဆီ သတင်းလာ ပို့တာ..) ( အေး ကျေးဇူးတင်တယ် ဖိုးထူး ) နက်ရှိုင်း အနီးက သစ်ပင်ကြီးရဲ့ သစ်မြစ်ကြီးပေါ်ချထားတဲ့ သူ့ကျောပိုးအိတ် ကိုကောက် လွယ်ပိုးလိုက်သည် ။ ညာဘက်ခါးမှာကင်းဘတ်စ်အိတ်နဲ့ထည့်ထားတဲ့ ၄၅ အော်တိုမက်တစ် ကို ထုတ်စစ်လိုက်သည်..။ဖြောက်ကနဲ မောင်းဆွဲတင်သည် ..။ ဘောင်းဘီညာ အိတ်ထဲထိုးထည့်ထားတဲ့ ပြောက်ကြားတောဆောင်းဦးထုပ် ကို ထုတ်ယူပြီး ဆောင်းသည် ။ (ကဲ သွားပြီ ဖိုးထူး ငါ မသေသေးရင် တော့ပြန်တွေ့ကြမယ် သူငယ်ချင်း) ဖိုးထုး ဘာမှမပြော ။ ခေါင်းညှိမ့်ပြသည် ။ နက်ရှိုင်း စိမ်းစိုနေတဲ့သစ်ပင်စုတွေထဲ ခဏချင်း ကွယ်ပျောက်သွား လေသည် ။ တွေ့ကြသေးတာပေါ့ ဒေါင်းစိမ်းရယ် ..ဘယ်သူဘာကောင်လဲဆိုတာ မင်းကောင်းကောင်းကြီးသိစေရမယ်…… နက်ရှိုင်း ဒီတော ဒီတောင်တွေထဲ ကျက်စားခဲ့တဲ့ကောင်ဘဲ ။ဒေါင်းစိမ်းတို့ရောက်နေတယ်ဆိုတဲ့ သမင်ဖို ကို အမြန်ဆုံးရောက်နိုင်မဲ့ ဖြတ်လမ်းကို သူသိသည် ။ သူ ပြီးခဲ့တာတွေ ပြန် စဉ်းစားလိုက်ရင် သွေးတွေဆူဝေလာရပြန်သည် ။ မိသော် မျက်နှာလေးကို ပြန်မြင်ယောင်မိရင် မိသော်ကိုသူ အကြိမ်ကြိမ် ကတိတွေပေးနေမိသည် ။ ဒေါင်းစိမ်းကိုငါ သတ်မယ် မိသော်… နင်ံအတွက်ငါ လက်စားခြေမယ် ….သူရော သူ့တပည့်တွေရော ငါ ငရဲပြည်ပို့ပစ်မယ် ။ မိသော်နဲ့သူ ရီးစား ဘဝ ချိန်းတွေ့တာတွေ…မိသော် ကို သူနမ်းတာတွေ…မိသော် နဲ့ သူ သစ်ပင်အမြင့်ကြီးပေါ်မှာဆောက်ထားတဲ့ တဲလေး ထဲချိန်းတွေ့ကြတာတွေ မြင်ယောင်တော့ သူ မျက်ရေကျရသည် ..။ မိသော် မရှိတော့ပါလား ဆိုတဲ့ အသိကြောင့်ဖြစ် သည်။ နက်ရှိုင်း တဖြေးဖြေးနဲ့ သမင်ဖို ရွာပျက်နားရောက်လာပြီ…..

………………………………………

မိသော် ကလေးတွေကို မနက်ဖန် ဘာတွေ သင်မယ်ဆိုတာ ပြောပြ နေသည်..။ သူ ကျောင်းဖွင့်ထားတဲ့ ဝါးရုံတော လေး ဆီကို လူတယောက် လာနေတာကို မိသော် တွေ့လိုက်သည် ။ အစိမ်းရောင်ပြောက်ကြား ဝတ်စုံ နဲ့ အမ်၁၆ သေနတ်ကိုကျောမှာလွယ်ထားသည် ။ အင်း..ဒီကောင် ချင်းလုံး ဆိုတဲ့ကောင်ဘဲ ဘာများလဲ…။ ကလေးတွေကိုပြန် ခိုင်းလိုက်သည် ။ ချင်းလုံး အနားရောက်လာသည် ။ ( သော်သော် နက်ရှိုင်း နင့်ကိုခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့…) (ဘယ်လို ငါ့ကိုဘယ်ကိုခေါ်ခိုင်းတာလဲ..သူက ဘယ်မှာလဲ…) (နက်ရှိုင်းက အပေါ်စခန်းမှာ သူဆင်းမလာအားလို့ နင် လိုက်လာခဲ့ဘို့ ငါ့ကိုပြောခိုင်းလိုက်တယ် …) (နက်ရှိုင်းကလဲကွာ ခက်တာဘဲ သူဘဲ ငါ ချက်ထားတာ လာစားမယ် ဆိုပြီး ) မိသော် က ညည်းသလိုပြောလိုက်ပြီး (ကောင်းပြီ ချင်းလုံး ငါ အပေါ်စခန်း လိုက်သွားလိုက်မယ် ) ( ကဲ ဒါဖြင့် ငါသွားလိုက်အုံးမယ် )

မိသော် လွယ်အိတ်နက် ကလေးကို စလွယ်သိုင်း လွယ်လိုက်သည် ။ နက်ရှိုင်း တကယ်ဘဲမလာနိုင်လို့ဖြစ်မှာပါ သူက ငါ့ကိုဘယ်တော့မှမပင်ပန်းစေချင်ဘူး….။လူတွေဆင်တွေတက်လိုက်ဆင်းလိုက်မို့ လမ်းလေးတောင်ဖြစ်နေတဲ့တောင်တက်လမ်းလေးအတိုင်း မိသော် တက်ခဲ့သည် ။ လမ်းကလေး ဖြစ်နေတာ ကြည့်ပြီး (ဆင်သွားရင်လမ်းဖြစ် )ဆိုတဲ့စကား သတိရ မိသည် ။ စခန်းနားရောက်ခါနီး သစ်ပင်အုပ်ကြားက (ရပ် ဘယ်သွားမလို့လဲ..ဘယ်သူလဲ )မေးသံကြားလိုက်ရသည် ။ ကင်းသမား များ ။ မိသော် က နက်ရှိုင်းဆီသွား ဖို့လို့ပြောတော့ ကင်း သမားတယောက် က (ဗိုလ်နက်ရှိုင်း မရှိဘူး ထင်တယ် ဗိုလ်ကြီး နေလ တို့နဲ့ တဖက်ကမ်းကို ပါသွားတယ် လေ )လို့ပြောသည် ။ ( ရှိတယ် ခုနဘဲ ချင်းလုံး လာပြီးခေါ်တာ နက်ရှိုင်း ခေါ်ခိုင်းတယ်လို့ပြောတယ်) (အေးလေ ရှိလဲပြီးရော ငါ က နင်သွားပြီးမရှိရင် အမောအဖတ်တင်မှာစိုးလို့ပါ ) ကင်းသမားတွေကို သူ့မှာပါခဲ့တဲ့ ဇီးထုပ်တွေပေးခဲ့ပြီးတောင်ပေါ် ဆက်တက်လာသည် ။ တောင်ပေါ်ရောက်လာတော့ တောဆင်အုပ်တွေနဲ့လွတ်အောင် သစ်ပင်မြင့်ကြီးတွေအပေါ် ဆောက်ထားတဲ့ တဲလေးတွေ တွေ့တော့ နက်ရှိုင်းနဲ့ သူ တခါက အဲဒီတဲလေး တတဲထဲ ချိန်းတွေ့ကြတာ ..နမ်းကြတာ …အချစ်လွန်ကြတာ ..သူ့ အပျိုစင် ဘဝ ကိုနက်ရှိုင်းကိုပေးအပ်ခဲ့တာတွေ မြင်ယောင် သတိရ လိုက်သည် ။ မကြာခင်ဘဲ ဝါးစည်းရိုး ကာထားတဲ့ သူတို့ စခန်းကို ရောက်ပြီ ။ ကင်းသမားထပ်တွေ့သည် ..။ သူသိတဲ့ကောင်လေး ဂျေဝမ်း ဖြစ်နေသည် ..။ ဂျေဝမ်းက မိသော်ကိုနုတ်ဆက်သည် ။ သူ ကိုင်ထားတဲ့ အမ်၁၆ ရိုင်ဖယ်က သူနဲ့ ကြည့်မကောင်း…။ရိုင်ဖယ်က သူ့ထက်ရှည်နေသလိုဘဲ လို့ မိသော် ထင်သည်…။ မြင့်မားတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတွေအောက်မှာ တဲတန်းလျား တွေကို တွေ့ရပြီ ။ သစ်ပင်အောက် မှာ အရက်ကိုပုလင်းလိုက်မော့နေတဲ့ အော်ကြီးဆိုတဲ့ကောင် ကိုတွေ့လိုက်သည် ။ (အော်ကြီး) (အိုး သော်သော်ပါလား ဘယ်ကိုလာလဲ) (ဒီကိုပေါ့ နက်ရှိုင်းကော သူ့ဆီလာတာ ) ( အေး ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ သူ ရှိတဲ့နေရာငါပြမယ် ) အော်ကြီး အနောက်က မိသော် လိုက်သွားသည် ။ တဲကြီးတလုံးထဲ ဝင်သည် ။ ဒေါင်းစိမ်း ဆိုတဲ့ ကောင် အရက်သောက်နေသည် ။ (အော်ကြီး ဘယ်မှာလဲ နက်ရှိုင်း နင် ငါ့ကိုဘယ်ခေါ်လာတာလဲ စောက်ကောင်) ( အော် မိသော် နင်က နက်ရှိုင်း အားကိုးနဲ့ ထောင်နေတာ ခက်တယ် မိသော် ခက်တယ်) အော်ကြီး က သူတို့ဝင်လာတဲ့ တဲတံခါးကို အတွင်းက ပိတ်လိုက်သည် ။ (ဒါ ဘာ လုပ်တာလဲ အော်ကြီး ) (နင့်ကို စကားပြောချင်လို့ မိသော် ဒို့ဗိုလ်ကြီး ဒေါင်းစိမ်း က နင်နဲ့ စကားပြောချင်လို့…) (ဒါဆို နက်ရှိုင်း က ဘယ်မှာလဲ ) ( နက်ရှိုင်း ဒီမှာမရှိဘူး မိသော် ဒို့ ဘဲရှိတယ် ..) (စဉ်းစဉ်း စားစားလုပ်ကြနော် နင်တို့မှားမယ် ဒို့တတွေဟာအချင်းချင်းတွေငါ့အဖေဘယ်သူဆိုတာလဲ နင်တို့သိတယ်နော် ) ( မိသော် သေသွားပြီဖြစ်တဲ့ နင့်အဖေကို စကားထဲထည့်မပြောနေနဲ့လေ ငါတို့ကိုလာပြီး အတိတ်က ကြီးပွါးခဲ့တာတွေ ပြန်တမ်းတမနေနဲ့ မိသော် ) (နင်တို့ မိုက်ရိုင်း လှချည်လား နင်တို့မှားမယ်နော် ငါ့အဖေသေပေမဲ့ နက်ရှိုင်းက ငါ့ကိုထိရင် ခံမှာမ ဟုတ်ဘူး ) (ဟား ဟား ..နင့်ကောင်ကိုစောက်ဂရုမစိုက်လို့ နင့်ကိုခု ညာခေါ်လိုက်တာပေါ့ မိသော်….) အော်ကြီး က မိသော် ခါးလေးကို လှမ်းဆွဲ ဖက်လိုက်သည် ။

(အို ဘာ လုပ်တာလဲ နင် ယုတ်မာလှချည်လား…) ဒေါင်းစိမ်း မျက်နှာကတည်သွားသည် ။ (မိသော် ..နင့်ကိုရှင်းရှင်းဘဲပြောမယ် နင့်ကိုညာခေါ်တာ ဒီနေ့ မင့်ကို ငါ မုဒိန်းကျင့်မလို့.. နင့်ကိုလိုးမလို့ သိပြီလား …) (ဟင် လူယုတ်မာ မိုက်ရိုင်းလှချည်လား …နင်လုပ်ချင်တိုင်းရမလား ဒီမှာ ကောင်စုတ် ငါက အသက်သာအသေခံသွားမယ် ဘယ်တော့မှငါသဘောမတူဘဲ နင်မရဘူး…..ငါပြန် မယ် ..) အော်ကြီးကလက်၂ ဖက်ကိုဆန့်တန်းကာပြီး (မပြန်ရဘူး မိသော် နင့်ကို ဗိုလ် ဒေါင်းစိမ်း က လိုး မယ် တဲ့…) လို့ပြောသည် ။ (ငါ ပြောပြီး ပကော ငါက အသက်အ သေခံသွားမဲ့ကောင်မလို့ …မရဘူး..အော်ကြီး…မရဘူး …) (အသားအနာမခံချင်နဲ့ မိသော် ငါတို့က လိုးမယ်ဆိုလိုးရမှ ) (နင့်ညီမ နင်သွားလိုးပါ လား…) ဒေါင်းစိမ်း က မိသော်ကိုအတင်းဝင်ဖက်သည် ။ (ဖျန်း …ဖျန်း…..) မိသော် ဒေါင်းစိမ်းကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် ပါးရိုက် ထည့်သည် ။ ဒေါင်းစိမ်းက မိသော် အရိုက်ကိုခံပြီး အနား အတင်းကပ် သည်..။ အော်ကြီးကလဲ အနောက်ကနေဝင် ဖက်သည် ။ မိသော်က လှည့် ရိုက်သည် ။ အော်ကြီးက အနောက်က ဒေါင်းစိမ်းကအရှေ့က အတင်း ဝင်ချုပ် သည် ။ ဒေါင်းစိမ်း က မိသော် ရဲ့ တီရှပ် အနက်လေး ကို ဆွဲ ဖြဲ သည် ။ ဗျိ ..ကနဲ ပြဲစုတ်သွားသည် ။ မိသော်ရဲ့ ဝင်းဝါ စိုပြေတဲ့အတွင်းသားတွေ ပေါ်လာတယ်..။ဘရာစီယာ ညစ်နွမ်းနွမ်းလေး အောက်က ပြည့်ဖြိုးတဲ့ရင်သားစိုင်နှစ်ခုက အတင်းရုန်းကန် တိုးထွက်နေကြသည် ။ ဒေါင်းစိမ်းက အရှေ့က အတင်းဝင်ဆွဲနေတဲ့ အချိန် မိသော်ရဲ့ထမိန်ကို အနောက်က နေ အော်ကြီးက ဆွဲချွတ်ချလိုက်သည် ။ မိသော် ထမိန် ကွင်းလုံးပုံကျွတ်ကျသွားရသည် ။ ( အို ) ပင်တီဘောင်းဘီလေး က အရမ်းပါး သည် ။ မိသော် ရဲ့ ပေါင်ဂွဆုံ က အမွေး မဲစုစု လေးကို ဝိုးတိုးဝါးတားတွေ့ နေရသည် ။ အော်ကြီး က ကျန်နေတဲ့ ဘရာစီယာ နဲ့ ပင်တီလေးကိုပါ ချွတ် ပစ်ဖို့ကြိုးစားသည် ။ ဒေါင်းစိမ်း က အော်ကြီးကို တဲထဲကထွက်သွားဖို့ပြောလိုက်တယ် ..။ အော်ကြီး က (ဆရာသမားကို ကူနေတာပါ ..)လို့ပြောလိုက်တယ်..။ (ရတယ် …ငါ့ဖါသာ နိုင်တယ်…မင်းအကူ မလိုဘူး ..မင်း အပြင် က စောင့်….) (ကောင်းပြီ ..ဗိုလ်ကြီး …ကျုပ် အပြင်မှာရှိမယ် လိုအပ်ရင် ခေါ်လိုက် ..) အော်ကြီး တဲထဲကထွက်သွားသည် ။ ဆရာသမားကိုကူတာပါဆိုတဲ့အော်ကြီးရဲ့ အစိမ်းပုတ် စစ်ဘောင်းဘီရဲ့ရှေ့မှာ သူ့ ဟာကြီးက ငေါ ငေါကြီး ထောင်ထ နေပေ သည် ။ (အို ..ဒီအတွက် နက်ရှိုင်းက နင်တို့ကို လက်တုံ့ပြန်လိမ့်မယ် တဏှာရူး ခွေးတွေ ..) (နင် သိပ်ထောင်တယ်..မိသော်..နက်ရှိုင်း အားကိုးနဲ့ ….ဒါကြောင့် ငါ နက်ရှိုင်းကို အလုပ်နဲ့ သွားတဲ့ နေလ တို့နဲ့ ထည့်လိုက် ပြီး တဖက်ကမ်း မှာ ငါ့ တပည့်တွေကိုရှင်း ပစ်ခိုင်းလိုက် ပြီ ) (ဟယ် …နင်…နင် သိပ် ရက်စက် ပါ လား …နင်ဟာ နတ်ဆိုး …ဆာဒန် မာန်နတ် …) (ဟား ဟား …နင် ငါ့ မယား သာ လုပ်လိုက် …နင့်ကို ငါ ကောင်းကောင်း ထောက်ပံ့ မှာ မိ သော် …..) (ဘယ်တော့မှ နင့်မယား မလုပ် ဘူး …ခွေးကောင် ..နက်ရှိုင်း သေရင် ငါလဲ ဒီလောက မှာ မနေလိုတော့ ဘူး ….) ( မိ သော် နင့်လို လှလဲလှ တောင့်လဲတောင့် တဲ့ ကောင်မ က သေလို့ မဖြစ်ဘူး …) ဒေါင်းစိမ်း အတင်း ခုန် အုပ် ပြီ..။ မိသော် ကျားမလေးတကောင် လို ပြန်လည် တိုက်ခိုက် သည် ။ ကုတ်ခြစ်သည် ။ခြေနဲ့ ကန်

သည်။ ဒေါင်းစိမ်း က မ မှု ။ မိသော် ရဲ့ ကျန်နေတဲ့ ဘရာစီယာ လေးကို အတင်း ဆွဲ ချွတ် သည် ..။ရင် လှလှတွေ က တင်းအိ နေသည် ။ ဒေါင်းစိမ်း လက်တွေက သန်မာ လှ သည် ။မိသော် ရုန်းကန် ရတာ ကြာတော့ မောလာသည် ။ အိုး…လူယုတ်မာ ဒေါင်းစိမ်း မှာ ဘောင်းဘီ မရှိတော့ပါလား…။ သူ့ ပေါင်ကြားက လီးတန် မဲမဲကြီး က ထိုးထိုးထောင်ထောင်နဲ့ မိသော်ရဲ့ ပင်တီပါးလေးပေါ်ကနေ မိသော် ပေါင်ကြား က မို့ မို့ ဖေါင်းဖေါင်း ဆီးခုံ ကြီးကို ဖိ ဖိ ထိုးနေသည်။ မိသော် အားတင်းပြီး ခြေနဲ့ ကန် လိုက်သည် ။ ဒေါင်းစိမ်း ရဲ့ လက်တွေကသူ့ခြေထောက် ကို ဆွဲ ဖမ်းလိုက်ပြီး ပင်တီဘောင်းဘီလေးကို ဆွဲဖြဲလိုက် သည် ။ ဗျိ ကနဲ ပြဲထွက်သွား ရ သည် ။ မိသော် ရုတ်တရက် ကွပ်ပျစ် ပေါ် က ထပြီး ပြေး သည် ။ ဒေါင်းစိမ်း က တ ဟား ဟား အော် ရီ လိုက် ပြီး ..( မိသော် ရယ် နင် ငါ့လက်ထဲက ပြေးလို့ လွတ် မတဲ့လား…) ပြောပြီး အ နောက်က ပြေး လိုက် သည်..။ မိသေည် ရဲ့ ခါးကနေ ပြန်ဆွဲ ဖမ်းသည် ။ ဒေါင်းစိမ်း လက် တွေက မိသော် ရဲ့ အ ဝတ် မပါ သော ကိုယ်အနှံ့ ကိုင်တွယ်နေပြီ ။ ( စောက် ကောင် ..မု ဒိန်းကောင် ….ငါ့ကိုမကိုင်နဲ့ ….) ( မိသော်..ငါ စိတ် မ ရှည် တော့ ဘူး…) ဒေါင်းစိမ်း မိသော် ကိုရက်စက် ပြီ ။ မိသော် ကို လက်ဝါး အပြား လိုက်ကြီးနဲ့ ရိုက် ပါ တော့သည် ။ (ဖျန်း…ဖျန်း ) ( အို ..) မိသော် ကြမ်းပြင်မှာ မှောက်ရက် လဲကျ သွားရ သည် ။ ဒေါင်းစိမ်း က မိသော် ပြန် မထ နိုင် ခင် သူမ ကိုယ်ပေါ် ကတက် ဖိထား သည် ။ ဒေါင်းစိမ်း က သူ့ခြေတွေနဲ့ မိသော် ခြေ ၂ဖက်ကို ကား သွားအောင် ခွဲ လိုက်သည် ။ ပြီးတော့ မိသော် အ ပေါ်မှာ မှောက် လိုက် သည် ။ အား ….ဟား…ဟား…… မိသော် စောက်ပတ်ထဲကို သူ့ လီး ရဲ့ ထိပ်လုံး ဒစ်ကြီး တိုးဝင်လာ ပါ တော့ သည်။ လီးကြီး က တင်းကျပ်ပြည့်သိပ် နေသည်..။ အား…အား…..အာ….. (မိသော် ….နင့်ကို ဒီ အချိန် က စပြီး ငါ လိုးပြီ..ရေ ရေ လည် လည် လိုးမှာ ….နင့် ကို လိုးချင်ခဲ့တာကြာပြီ ….) ဒေါင်းစိမ်း အတင်း ထိုး သွင်းသည် ။ (ကောင်းလိုက် တဲ့ စောက်ပတ်လေး……ကျပ်နေ တာဘဲ ….) ဒေါင်းစိမ်း မညှာမတာ ဆောင့်သည် ။ ဆောင့်လိုးသည်…။ (နင် ှုယ်ငယ်ကထဲကဘဲ နင့်ကိုကြည့်ကြည့်ပြီး လိုးချင်ခဲ့တာ မိသော်…..နင်ံစောက်ပတ်က အရမ်းကောင်းတာဘဲ မိသော်ရယ် ) မိသော် ရက် စက် စွာ နဲ့ ဒေါင်းစိမ်း တက် လိုးတာ ကို ခံနေရ သည် ။ ဒေါင်းစိမ်းရဲ့ လီး တုတ်တုတ် ကြီးက အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ မိသော် စောက်ဖုတ် ထဲဝင်ထွက်နေတယ်…။ဒေါင်းစိမ်း စိတ်ရှိလက်ရှိ ဆောင့်နေသည် ..။ အင်….အင်……အို…..ဖွပ်ဖွပ်..ဖွပ်ဖွပ်..အင့်…. ကောင်းလိုက်တာမိသော်ရယ် ..



ဒီ အချိန် မှာ ….တဖက် ကမ်း မှာ ရောက် နေ သော နက်ရှိုင်း သူ့ ကို ဗိုလ်ကြီးနေလ က သူတို့ စခန်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆေးဝါး ဝယ် ခိုင်း သည် ။ သူ များ နယ်ဖြစ်လို့ လက်နက် ထားခဲ့ရမယ်ဆိုလို့ နက်ရှိုင်း သူ့ သေနတ်ကို တနေရာ မှာ ထားခဲ့ရ သည် ။ နက်ရှိုင်း က ဘယ်တော့မှ လက်နက် နဲ့ ကင်းကွာပြီး နေခဲ့သူ မဟုတ်ဘူး ။ သူ မကျေနပ် ။ မသင်္ကာလဲ ဖြစ်သည် ။ ဗိုလ်ကြီးနေလ စကားကို သူ နားမတောင် ။ သူ့ ခြေသလုံးမှာ ပွိုင့် ၃၈ ပြောင်းတို ငါးလုံးပြူးလေး ကပ်ချည်သွား သည် ။ ဒီ သေနတ်လေး က ဘဲ သူ့ အသက် ကို ကယ်ခဲ့တာဖြစ် သည်။ လူပြတ်တဲ့ တနေရာ လဲ ရောက်ရော ဒေါင်းစိမ်းရဲ့ တပည့် ၂ယောက် က သူ့ ကို လက်နက် မပါဘူးထင်ပြီး ခပ် ပေါ့ပေါ့နဲ့..ဒေါင်းစိမ်း က လုပ်ခိုင်းလို့ သူ့ကိုရှင်းပစ်ရ မယ် လို့ပြောသည် ။ ဒေါင်းစိမ်းရဲ့ တပည့်တွေက သူတို့ ကိုယ်ကို ဝါရင့် ကြေး စား တွေ ပုံစံ ဖမ်း ထားကြပြီး နက်ရှိုင်းကို ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ခိုင်းထား ပြီး တယောက် က အရက်မော့နေပြီး တယောက် က နက်ရှိုင်း ခေါင်းကိုသေနတ်နဲ့တေ့ထားပြီး စီးကရက် တလိပ်ကိုပါးစပ်မှာ ခဲပြီး ကျန်တဲက လက်တဖက်နဲ့ မီးညှိနေသည်..။ နက်ရှိုင်း သူ့ ညာခြေသလုံး မှာ ထိုးထားတဲ့ ငါးလုံးပြူး ပြောင်းတိုလေး ကို ထိုင်ရက်က ထုတ်ယူပြီး ၂ကောင်လုံးကို အနီးကပ် ဖြုတ်လိုက်သည် ။ ပက်လက် လှန် ချပြီး အရင်ဆုံး သူ့ ကို ခေါင်းကို သေနတ်နဲ့ ထောက်ထားသူ ကို ပစ် သည် ။ ခေါင်း ကို ပစ်သည် ။ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဘေး က အရက်မော့နေတဲ့ ကျောက် ဖြုန်း ဆိုတဲ့ ကောင်ကိုဖြုတ် သည် ။ ဟောလိုးပွိုင့် ၃၈ ပလပ်စ် ပီ ကျည် တွေ က သူ့ ကိုရှင်းမယ်ဆိုတဲ့ လူ ၂ယောက်ရဲ့ ခေါင်းတွေ ထဲ ကို ဝင် သွားပြီ ။ ဝုန်း ကနဲ အရုပ်ကြိုးပြတ် လဲကျသွားတဲ့ အဲဒီ ၂ ကောင် ကို သေချာအောင် တချက်စီ ခေါင်းတွေထဲ ထပ်ဖြုတ် သည် ။ နက်ရှိုင်း သေနတ်ထဲ ကျည်ထပ်ဖြည့် ပြီး ဗိုလ်ကြီးနေလ ဆီ ပြန် သည် ။ ဗိုလ်ကြီးနေလ သူ့ကို ရုတ်တရက်မြင်လိုက်တော့ အံ့အားသင့်နေသည်။ သူ့လက်၂ဖက်စလုံးမှာကိုင်ထားတဲ့ ပစ်စ်တိုလ်တွေနဲ့ ဒလစပ် ပစ်သည် ။ မလိုအပ်ဘဲ ဒေါသ အညှိုးနဲ့ ကျည်ကပ်တွေထဲက ကျည်တွေ ကုန်သည်အထိ သူ ပစ်သည် ..။ ၄၅ဘို့ ကျည်များ ဗလပွမှန်ထားတာကြောင့် နေလ မျက်နှာ လူရုပ် မပေါ်တော့ ..။ နေလ အလောင်းကိုတံတွေးနဲ့ထွီကနဲထွေးလိုက်သည် ။ ဒီ အချိန် က စပြီး နက်ရှိုင်း သည် သင်းကွဲ တကောင်ဖြစ်သွားပြီ …။ နက်ရှိုင်း သူ့ ကို ဘာကြောင့် ဒေါင်းစိမ်း သတ်ချင်လဲ သေ သေ ချာ ချာ မသိပေမဲ့ ဒေါင်းစိမ်း ရှိရာကို သူ ပြန်ပြီ ။ နေလ သူ့ ကိုဆေးဝယ်ဖို့ပေးလိုက်တဲ့ငွေတွေနဲ့ သူ သေနတ် နဲ့ကျည်တွေဝယ်သည်..။ အိပ်ချ်ကေ ၉မမ အမ်ပီ ဖိုက် အပေါ့စား အော်တိုမက်တစ် စက်သေနတ်တလက် နဲ့ တောရပ်စ် ၉မမ ပစ်စ်တိုလ်တလက်နဲ့ ကျည်ကပ် အပိုများ ..ကျည်ဆံများ ဝယ် သည်..။လက်ပစ်ဗုံးတွေ ဝယ်သည် ။ သူ တို့နယ်ထဲ သူ ပြန်ရောက်တာနဲ့ မိသော် ကို ဒေါင်းစိမ်း ကျင့်တဲ့အကြောင်း…မိသော် သေနတ်ဆွဲပြီး ပစ်ဖို့ကြံ လို့ ဒေါင်းစိမ်းနဲ့အော်ကြီးတို့ က မိသော် ကို ပစ် သတ်လိုက် ကြ တဲ့ သတင်း နက်ရှိုင်း..ကြားရ သည် ။ နက်ရှိုင်း ကြမ်းပြီ ..။ ဒေါင်းစိမ်းတို့ ကို သူ ဝင်တိုက် သည် ။ တယောက်နဲ့အများပေမဲ့ သူ မကြောက် ။ မိသော် အတွက် သူ လက်စားချေ သည်..။ ဒေါင်းစိမ်း ကို သူ လျော့တွက် သလို ဖြစ်သွားသည် ။ ဒေါင်းစိမ်းက တခြားနယ် က ကြေးစားတွေ ပါ ခေါ်သုံးပြီး သူ့ ကို ဝိုင်းနှိပ် ခဲ့ သည် ။ဒေါင်းစိမ်းရဲ့ လူ တော်တော်များများ ကို သူ သတ်နိုင်ခဲ့ သည် ။ နက်ရှိုင်း ကိုကျည် ထိသည်..။ သူ ကျည် ထိပြီး ချောက်ထဲကျသွားသည် ။ဒေါင်းစိမ်းတို့ က သူ သေပြီလို့ထင်သည် ..။ သူမသေ ..။ ချက်ကောင်းကိုမှန်တာမဟုတ် ။ တဖက်ကမ်းမှာ သူ ကျည်ထိတဲ့ ဒါဏ်ရာ ကိုဆေးကု သည် ။ ပြန် ပြီး ထူ ထူ ထောင် ထောင် ဖြစ်လာတော့ ဒေါင်းစိမ်း တို့ ကို ဆော်ဖို့ သူ ပြန် လာပြီ..။

သင်းကွဲ နက်ရှိုင်း ချစ်သူ မိသော် အတွက် လက်တုံ့ပြန်ဖို့ ပြန် လာပါ သည် ။



နက်ရှိုင်း သမင်ဖိုရွာပျက် ကိုရောက်လာ ပြီ ။ မိသော် အကြောင်းကို သူ တွေူးနေတဲ့ အတွေး တွေ ပြတ်တောက်သွားသည် ။ ရွာပျက် အဝင်က မီး လောင်ထားတဲ့ တဲကြီး ကို စ မြင်နေရပြီ။ နက်ရှိုင်း သေနတ်ကို ချိန်ရွယ်ပြီး တလှမ်းချင်း တိုးကပ်သွားသည် ။ တွေ့ပြီ ..။ ကင်းသမား တယောက် …။ ဒီကောင်လေးကို သူသိသည်..။ဒေါင်းစိမ်း ရဲ့ တပည့်ရင်းဖြစ်တဲ့ လူလေး..။ လူက ပုသလောက် ရက်စက် ရုပ်မာတဲ့ကောင် ။ လက်ထဲ က အမ်၁၆ ကို ရော့တိရော့ရဲ ကိုင်ထားပြီး အရက်ပုလင်းကိုမော့နေသည် ။ နက်ရှိုင်း ရဲ့ကျင့်သားရနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက အနီးအနားက ခြုံတွေ မြက်တောတွေကြား ကို သေသေချာချာကြည့်သည် ။ တွေ့ပြီ နောက်တယောက် ။ သူ့ကိုတော့ နက်ရှိုင်းမသိ ။ လူသစ်လေး ဖြစ်မယ် ။ အေကေ၄၇ မောင်းပြန် ကိုလွယ်ထားရင်း ဆေးလိပ်သောက်နေသည် ။ ကင်းချထားတာ ၂ယောက် ။ နက်ရှိုင်း ငြိမ်ပြီး ကြည့်နေသည် ။ သမင်ဖိုရွာပျက် က တိတ်ဆိတ် လွန်းနေသည်..။ တချက်တချက် ခပ် ဝေး ဝေး က မျောက် ကြိုးခွေသံတွေနဲ့ ငှက်တွေ အော် သံတွေ ကြားနေရ သည် ။ မုန်တိုင်းမလာခင် တိုက်ခတ် နေတဲ့ လေပြေအေး ဆိုတာမျိုး ဖြစ် လိမ့်မည် လို့ နက်ရှိုင်း စိတ်ထဲ တွေးလိုက် သည် ။



သမင်ဖို ရွာပျက် ကိုရောက်လာတော့ ဒေါင်းစိမ်းက သူတို့စတဲချနေကျ ရွာလည်က တဲကြီး ကို မိုးမိုးခိုင်နဲ့ မာလာဝင်း တို့၂ ယောက် ကိုခေါ်သွားသည် ။ အော်ကြီး က ကင်းတွေချထားသည် ။ ဒေါင်းစိမ်းက အော်ကြီးကိုခေါ်ပြီး မိုးမိုးခိုင်ကို လက်ပြန်ကြိုးတုတ်ပြီး တဖက်ခန်း မှာ သွားထားဖို့ ပြောသည် ။ အော်ကြီး က သဘောပေါက် သည်..။ မာလာဝင်းကို သူ့ဆရာ အရင်ကျင့်မယ်ဆိုတဲ့သဘောလေ ။ မိုးမိုးခိုင် ကိုသူ့ဘော့စ် ခိုင်း တဲ့အတိုင်း နောက်..တဲတလုံးမှာ ချုပ်ထားလိုက်သည် ။သူလဲ မိုးမိုးခိုင် နဘေး မှာ အရက် ထိုင်သောက်..သည် ။ဒီအချိန်မှာဘဲ တဖက်က အခန်း ထဲက မာလာဝင်းရဲ့ စူးစူး ဝါးဝါး အော်သံ ထွက်ပေါ်လာပါသည်..။ ဒေါင်းစိမ်း မာလာဝင်း ကို အတင်း ကြံပြီ..။ (မလုပ်ပါနဲ့ရှင် ….ကျမ ကို သနားပါ ရှင်…) ( နင် ငါလုပ်တာ ကို အေး အေး ခံရင် နင့်အတွက်လဲ သက်သာမယ် မာလာဝင်း ..ရုန်းကန်ရင် နင် ကိုနာမယ် …) ဒေါင်းစိမ်း က မာလာဝင်း ကို ကွပ်ပျစ် ပေါ်ကို ဆွဲလှဲလိုက်သည် ..။ မာလာဝင်း အတင်းရုန်းသည်..။ခြေနဲ့ ကန်သည် ။ ဒေါင်းစိမ်း ရင်ဝ ကို ကန်မိသည် ။ အွတ် ကနဲ ဒေါင်းစိမ်း လန်ကျခါနီး ဖြစ်ရတော့ ဒေါသထွက်သွားပြီး မာလာဝင်းကို ဖျန်း ကနဲ လက်ပြန်ရိုက် ထဲ့လိုက်သည် ။ မာလာဝင်း ဝုန်း ကနဲ ကွပ်ပျစ်ပေါ်ကို လန်ကျသွားသည် ။ ထမိန် က လန်တက် ပြီး ပေါင်တန်ဖွေးဖွေးတွေ အတိုင်းသား မြင်နေရသည် ။ တဏှာရူး ဒေါင်းစိမ်း သူ့ ေြ့ပာက်ကြား စိမ်း ဘောင်းဘီ ကို ချွတ်ပစ် သည် ။ ဒေါင်းစိမ်း ရဲ့ လီးမဲမဲကြီး က မတ် မတ် တောင်နေသည် ။ လီးထိပ် ဒစ်ကြီး က ပြဲလန်နေသည် ေ၈ွးစိ ၂လုံး က တွဲ လောင်းကျ ရမ်းခါနေသည် ။ အမွှေး မဲမဲ တွေ က ထူထပ်စွာ ပေါက် နေ သည်..။ မာလာဝင်း ကြက်သီး တ ဖြန်းဖြန်း ထ သွားရသည်..။ ဒေါင်းစိမ်း လီးကြီး က အကြောကြီးတွေ ထောင်ထနေသည် ။လီးရဲ့

ထိပ်ပေါက်ကအရေတွေ စီးကျနေသည် ။ ဒီလီးကြီးနဲ့ငါ့ကို ဒီ ဒါးမြကြီး လိုးတော့မှာပါ လား ဆိုပြီး ကြောက်တဲ့ စိတ်ကြောင့် တဆတ် ဆတ် တုန်နေပြီ.။ ( ငါ ကတော့ မင်းကို လိုးမှာ ဘဲ…မာလာဝင်း …မင်း မခံချင်လဲ အတင်းလိုးမှာဘဲ …မင်း အေးအေး ဆေးဆေး အလိုးခံရင် မင်း စောက်ပတ်လေး မစုပ်ပြတ်သွားဘူးပေါ့ ကွာ….ရုန်းရင်တော့ ..စောက်ပတ်လေးရဲ့ အနာဂါတ် က လှပ မှာ မ ဟုတ်ဘူး …..) ဒေါင်းစိမ်းက မာလာဝင်းရဲ့ ထမိန် ကိုအတင်းဆွဲချွတ်လိုက်သည် ။ မာလာဝင်း သဘောမတူပေမဲ့ အားချင်းက မမျှ ။ ထမိန်လေး ဒေါင်းစိမ်းလက်ထဲ ပါ သွားရ သည် ။ ပြီးတော့ မာလာဝင်းရဲ့ တီ ရှပ်နဲ့ ဘရာစီယာ လဲ ဒေါင်းစိမ်းက ဆွဲ ဖြဲ ပစ် လိုက်လို့ တ စ စီ ဖြစ်သွားရ ပြီ..။ မာလာဝင်း က ရှေ့တိုးလာတဲ့ဒေါင်းစိမ်း ကြောင့် အနောက်ကို ဖင်ရွှေ့ ကာ ဆုတ် သွားသည်…။ (မ…မလုပ်ပါနဲ့ ရှင်… ကျမ ကိုချမ်းသာ ပေးပါ ) ဒေါင်းစိမ်း ဒေါသထွက် လာပြီ ။ (စောက်ပါးစပ် ပိတ်ထားစမ်း ..နားညီးလာပြီ ) ဒေါင်းစိမ်း အတင်း တက်ခွသည်။ မာလာဝင်း က တွန်းထုတ် သည် ။ခြေနဲ့ ကန်ထုတ်သည် ။ (ခွေး…ခွေးကြီး ခွေးလို မလုပ်နဲ့…….) (ဖျန်း …ဖျန်း ) ဒေါင်းစိမ်း မာလာဝင်း ကို ရိုက်သည် ။ဆင့်ကာ ဆင့်ကာ ရိုက်သည် ။ မာလာဝင်း ခေါင်းမူးသွားသည် ။ ဒေါင်းစိမ်း သူမ ခြေထောက်တွေကို ဆွဲဖြဲ လိုက်သည် ။ အမွှေးမဲမဲစုစု နဲ့ မာလာဝင်းရဲ့ စောက်ဖုတ် အကွဲကြောင်း နီညိုညို ကြီးကို ရမက်ပြင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေသော ဒေါင်းစိမ်း မျက်နှာကြီး ကို မာလာဝင်း တသက်လုံးမေ့ပျောက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ ။ ဒေါင်းစိမ်း သူမ ပေါင်ကြားကိုခေါင်း အပ်လိုက်ပြီး စောက်ဖုတ် ကြီးကို လျာကြီးနဲ့ ယက် ပါတော့ သည်။ စောက်ဖုတ် အယက် ခံရ လျင် တရာမှာ ၉၉ ယောက်သော မိန်းမ တွေဟာ ပထမ အလိုမတူ စေကာမူ အတွေ့အထိကြောင့် သာယာ သွားကြတာ များ တာ ကိုသိတဲ့ ဒေါင်းစိမ်းက ချက်ချင်း တက် မလိုးသေး ဘဲ မာလာဝင်း စောက်ဖုတ်ကို လျက်လိုက်တာဖြစ်သည် ။ မာလာဝင်းမှာ မထင်မမှတ်ဘဲ စောက်ဖုတ်ကို အယက် ခံလိုက်ရလို့ ကြောင်နေ သည်..။ ဒေါင်းစိမ်းက မာလာဝင်းပေါင်တွေကို ဆွဲဖက်ထားသည်..။ မာလာဝင်းရုန်းကြည့် ပေမဲ့ မရ ဘူး ။ ဒေါင်းစိမ်းက စောက်ဖုတ်လှလှကြီးကို အားရပါးရ လျာကြီးနဲ့ ယက်နေတာ ပြတ် ပြတ် ပြတ် ပြတ် အသံတွေ ပေါ်ထွက် နေပေ သည် ။ တဖက် ခန်းက အော်ကြီး တပြတ်ပြတ် အသံတွေ ကြားနေရလို့ ဆရာသမားတော့ ဆော်နေပြီ ဆိုပြီး ပြုံးဖြီးဖြီး ကြီးဖြစ်သွားသည်။ အော်ကြီး လက်ပြ်ကြိုးတုတ်ခံထားရတဲ့ သူ့ အနားက မိုးမိုးခိုင် ကို ကြည့် သည် ။ မိုးမိုးခိုင်လဲ တပြတ်ပြတ် အသံတွေကိုကြားနေရ တာဘဲ..။ အော်ကြီး မီးတောက် ချက် အရက် ကိုမော့လိုက် ပြီး ဆွေးမြေ့ ပေါက်ပြဲနေသော တဲရဲ့ နံရံ ကနေ တဖက် ခန်းကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည် ။ ဟား ..ဗိုလ်ကြီးက ဘာဂျာကိုင်နေတာဘဲ .. အဟား …မာလာဝင်းတော့ ဖင်ကြီးတွေ ရမ်းခါနေတာဘဲ ဗိုလ် ဒေါင်းစိမ်းတော့ စောက်ပတ်ကို ကောင်းကောင်းယက် ပေးနေပြီ မိုးမိုးခိုင် မှာ အော်ကြီး က အော်ကျယ် အော်ကျယ် ပြောနေလို့ မကြားချင်လဲကြားနေရသည် ။ လက်ပြန်ကြိုးတုတ်ထားလို့ ကိုယ့်နားကို ကိုယ် ပိတ်ထားလျင်လို့လဲ မရ ။ အို .. မိုးမိုးခိုင် အော်ကြီး တဖက်ခန်းကို ချောင်းနေတာကိုကြည့်မိလိုက်တာ မဖွယ်မရာမြင်ကွင်း ကြောင့် မျက်စိပြန် လွှဲလိုက် ရသည် ။ မိုးမိုးခိုင်မြင်ရတာက အော်ကြီးရဲ့ ဘောင်းဘီထဲက တစုံတခုက ရှေ့ကို ငေါငေါကြီး ထောင်ထနေတာ မို့ ရှက်ပြီးမျက်စိ လွှဲလိုက်ရတာပါ ။

အော်ကြီး က မိုးမိုးခိုင်ဘက်ကို လှည့်လာသည် ။ ပထမ မိုးမိုးခိုင် ကို သူ တက်ကျင့် မလို့ဘဲ..။ နောက်တော့.. ဒေါင်းစိမ်း က အမြဲ ဦးဦး ဖျား ဖျား လုပ်ချင်တာကြောင့် သူ့ကို ဒေါင်းစိမ်း စိတ်ဆိုးမှာ စိုးရိမ်ပြီး မိုးမိုးခိုင် ကို အပရိက အပြင်ပန်း အပေါ်ယံလောက်တော့ သမ မည် လို့ စိတ်ပြင်လိုက်သည် ..။ ဒူးလေးထောင်ပြီး ထိုင်နေတဲ့ မိုးမိုးခိုင် ရဲ့ ထမိန်ကိုဆွဲ ချွတ်လိုက်တာကြောင့် မြင်တွေ့နေရ သော ပေါင်တန်ရှည် ဖွေးဖွေးတွေ ကို အငမ်းမရ ကြည့်ရင်း …လက်၂ဖက် နဲ့မိုးမိုးခိုင် ရဲ့ ပင်တီ အတွင်းခံလေးကို ဆွဲချွတ် ပါ တော့ သည် ..။ မိုးမိုးခိုင် မှာ လက်ပြန်ကြိုး အတုတ်ခံထားရတာကြောင့် ဘာမှ မကာကွယ်နိုင်ပေမဲ့ ပေါင်၂ဖက်ကို ပူးကပ်ထားသလို ပင်တီဆွဲချွတ်လို့မရအောင် ဖင်ကိုလဲ ကြွမပေးဘဲ ဖိကပ်ထားသည် ။ အော်ကြီး လွယ်လွယ်နဲ့ ချွတ်မရ ။ အော်ကြီး လဲစိတ်တိုလာသည် ။ (ကောင်မ ဘာပေ ကပ် ကပ် လုပ်နေသလဲ …ငါ တယ်..လုပ်လိုက်ရ ..) မိုးမိုးခိုင် က တံတွေးနဲ့ လှမ်းထွေး သည် ။ (ကောင်မ ..ဒို့ လက်ခုပ်ထဲ ရောက်နေတာတောင် ငါ့ကိုပမာမခန့် နဲ့ ..ကဲဟာ…) အော်ကြီးရဲ့ လက်ဝါးကြီး မိုးမိုးခိုင်ရဲ့ နုဖွေးနေတဲ့ ပါးပြင် ဖေါင်းဖေါင်းလေးပေါ်ကို အရှိန်ပြင်းပြင်း ကျရောက် ထိတွေ့ သွားသည် ။ (ဖျန်း …အမေ့..) မိုးမိုးခိုင်လန်ကျသွားရသည် ။ အော်ကြီး လဲ ပင်တီကို အတင်းဆွဲချွတ် လိုက်သည် ။ ( အဟား…..လှလိုက်တဲ့ စောက်ဖုတ်လေး ..) မိုးမိုးခိုင် ပေါင်ကို ကြိုးစားပြီး စေ့လိုက်သည် ။ အော်ကြီး က မိုးမိုးခိုင် ခြေထောက်တွေကို ဆွဲ ဖြဲ သည် ။ မိုးမိုးခိုင် စောက်ဖုတ် က အမွှေးရိပ်ထား လို့ ပြောင်ရှင်း နေသည် ။ အသားက အရမ်း ဖွေးဖွေးဖြူတာကြောင့် စောက်ဖုတ် အကွဲကြောင်းလေး က နီနီလေး ။အတွင်းနှုတ်ခမ်းသားလေးတွေက မပြဲမလန်သေး..။ အပျိုဝင် စောက်ဖုတ်လေး ။ အော်ကြီး က ရုန်းကန်နေတဲ့ မိုးမိုးခိုင် ကို တဟား ဟား နဲ့ ပေါင်ဖြဲကြည့်နေရင်း ..သူ့ဘောင်းဘီ ဇစ်ကိုဖွင့်ပြီး တုတ်ခိုင်ပြီးရှည် တဲ့ သူ့ လိင်တန်ကြီးကို ထုတ်သည် ။ မိုးမိုးခိုင် မကြည့် ချင်လို့ မျက်နှာလွှဲထားသည် ။ အော်ကြီး မိုးမိုးခိုင် စောက်ဖုတ်ကိုကြည့်ပြီး သူ့ လိင်တန်မဲမဲကြီးကို ပွတ်သပ်နေသည် ။



ဒေါင်းစိမ်း စောက်ပတ်ယက်တာရပ်လိုက်သည် ။ မာလာဝင်း ပက်လက်လန်နေပြီ….။ တခါမှ မကြုံဘူးတဲ့ မာလာဝင်းမှာ ဒေါင်းစိမ်း စောက်ပတ်ယက်တာ အလူးအလဲ ခံလိုက်ရသည် .။ မုဒိန်းသမားပေမဲ့ အရင်တက်မထိုးထဲ့ဘဲ စောက်ပတ် ယက်လိုက်တာကြောင့် မာလာဝင်းမှာ စောက်စိ ကို ဒေါင်းစိမ်း ဆွပေးလိုက်တာ တကိုယ်လုံး တုံကျင်ပြီး ကာမ အထွပ်အထိပ် ကို အကြိမ်ကြိမ် ဘဲ ရောက်ရှိခဲ့ရပြီး တအင်းအင်း ညည်းညူ နေရာ က မျက်လုံးစုံမှိတ် ခါ ပေါင်တွေ ကားလျက် မနိုးတဝက်နိုးတဝက် လို ဖြစ်သွား ချိန် ဒေါင်းစိမ်း က မာလာဝင်း ပေါင်ကြားမှာ နေရာဝင်ယူလိုက်တာတောင် သူမ မသိတော့..။ မာလာဝင်းရဲ့ စောက်ဖုတ်မှာ အရမ်းဘဲ စို ရွှဲ ပေ ပွနေတာကြောင့် ဒေါင်းစိမ်း ရဲ့ လီးကြီး ဖိသွင်းလိုက်တဲ့အခါ ပြိကနဲ စောက်နှုတ်ခမ်းနှစ်မွှာကြားထဲ တင်းကျပ်ကျပ် တိုးဝင်သွား သည် ။ မာလာဝင်းမှာ လီးကြီး သူမ စောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်လာတော့ဖျတ်

ကနဲ မျက်လုံးပွင့်လာသည် ။ ( အို ) ဒေါင်းစိမ်း သူ့ လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက် .. ဖိထိုးလိုက် နဲ့လိုးနေပြီ..။ မညှာမတာ တအား ဆောင့်ဆောင့်လိုးသည် ။မာလာဝင်း ..တအင်အင်နဲ့ ညည်းညူနေ သည် ။ အား..အား…..ရက်စက်လိုက်တာ….အင်..အင့် …



နက်ရှိုင်း ခြေသံလုံလုံ နဲ့ ကင်းသမား နားကို ကပ်သွားသည် ။ ကင်းသမားကောင်လေး သည် ပြောက်ကြား တောဆောင်းဦးထုပ် ကို ခပ်ငိုက်ငိုက် ဆောင်းထားသည် ။အေကေ၄၇-မောင်းပြန် ရိုင်ဖယ် ကို ပြောင်းပြန် လွယ်ထားသည် ။ ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဘဲ သစ်ပင်ကိုမှီပြီး တောအုပ် တဖက်ကို ငေးနေသည် ။ နက်ရှိုင်း ခဏလောက် ချိန်ဆ နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တချက် မျက်လုံးဝေ့ကြည့်လိုက်သည် ..။ ပြီးတာနဲ့ တဟုန်ထိုး ကင်းသမားဆီကို ပြေးးဝင်ပြီး ဘယ်လက်နဲ့ ကောင်လေးရဲ့ လည်ပင်းကို ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး ညာလက် မှာကိုင်ထားတဲ့ ဒါး နဲ့ နံကြားကို ထိုးထည့်လိုက်သည် ။ တချက်ထဲမဟုတ် ။ သုံးလေးကြိမ် ..။ အချက်ပေါင်းများစွာ…။ ကောင်လေး ငြိမ်သက်သွားတော့ ခြုံ ကောင်းကောင်းတခုထဲဆွဲသွင်းထားလိုက်သည် ။ နောက် ကင်းသမားက သူ သိတဲ့ ကောင်လေး ..ဒေါင်းစိမ်းရဲ့ တပည့် လူလေး ..။ ဒေါင်းစိမ်းရဲ့ တပည့် ပီသတဲ့ လူလေး ..။ လူလေး က တော်တော် အရပ်ပု သည်..။ သူ ကိုင်ထားတဲ့ အမ် ၁၆ ရိုင်ဖယ် က သူ့ထက် ရှည်မည် ။ နက်ရှိုင်း လူလေး ကိုချဉ်းကပ်သွားပြီး လည် မြိုကို ဒါးနဲ့ လှီးကာ ရှင်းပစ်လိုက်သည် ။ လူလေးရဲ့ အမ်၁၆ ရိုင်ဖယ် ကို သူ ကျောမှာလွယ်လိုက်သည် ။ လူယုတ်မာ သုတ်သင်ပွဲ စပြီ ။ နက်ရှိုင်း တဲတလုံးဆီ သေနတ်ကို အသင့် ကိုင်ပြီး ပြေးကပ် သွားသည် ။ သူ့အနောက် က အသံ ကျယိကြီးနဲ့ (ဟေး.. ရပ်..ဘယ်သူလဲ..)လို့ ပြောလိုက်သံကြောင့် နက်ရှိုင်း ကိုယ် ကို တပတ်လှဲ့ပြီး အသံကြားရာကို ပစ်သည် ။ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ သမင်ဖို ရွာပျက် မှာ နက်ရှိုင်း ပစ်ခတ်လိုက်တဲ့ သေနတ်သံက တဘောင်းဘောင်းနဲ့ တိတ်ဆိတ် မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပြီ ။ နက်ရှိုင်း၏ အမ်ပီဖိုက် သေနတ် ထဲက ၉မမ ကျည်ဆံများ တဒုန်း ဒုန်း ပြေးထွက် သွားသည် ။ နက်ရှိုင်းကိုသေနတ်နဲ့ ချိန်ပြီး လှမ်းအော်တဲ့ ကောင် ကော့လန်ကာ လဲကျသွားသည် ။ သူ ကပ်သွားတဲ့တဲ တံခါး ဝုန်းကနဲ ပွင့်လာပြီး ပြောက်ကြားဝတ်စုံနဲ့ လူတယောက် ခုန်ထွက်လာသည် ။ နက်ရှိုင်းနဲ့ လက်တကမ်း အကွာ နီးနီးကပ်ကပ် ကြီး ..။ ဘွားကနဲ တွေ့လိုက်ပေမဲ့ တွေ့တာနဲ့ ..အော်ကြီးမှန်းသိလိုက်သည် ။အော်ကြီး နက်ရှိုင်းကိုတွေ့လိုက်ရတော့ အံ့အားသင့် သွားသည် ။ သူ့လက်ထဲ သေနတ်ကို နက်ရှိုင်းဆီ ထိုးပစ်ဖို့ကြိုးစား ပေမဲ့ ..နက်ရှိုင်းရဲ့ သေနတ် ထဲက ကျည်ဆံတွေက ဝေါကနဲ သူ့ကိုယ်ထဲ အပြုံလိုက် ဝင်သွားသည်..။ အနီးကပ် အပစ်ခံလိုက်ရလို့ အော်ကြီး အသံတောင်မထွက်နိုင် ။ ခွေကျသွားသည်..။အော်ကြီးအပေါ် သူ အညှိုးကြီးနေခဲ့တာမို့ ..အော်ကြီး မျက်နှာကို ပွိုင့်ဘလင့် အနီးကပ် ထပ်ပစ်ပြန်သည် ။ မိသော် အတွက် လက်စားချေခြင်း ။

နက်ရှိုင်း တဲထဲကိုပြေး ဝင်သည် ..။ မိန်းမ တယောက် လက်ပြန်ကြိုးတုတ်ရက် နဲ့ လဲနေတာတွေ့ သည် ။ထမိန် မရှိ စောက်ဖုတ်နှင့် ပေါင်ဖွေးဖွေးတွေပေါ်နေ သည် ။ သည် တုံး …တဲရဲ့ တဖက်ခန်း ကဝုန်းကနဲ အသံကြားလိုက်ရပြီး .. သူရောက်နေရာ ကို ကျည်ဆံတွေ ပလူပျံအောင်ရောက်လာလို့ သူ မြေကြီးပေါ် ဝပ်ချလိုက်သည် ..။ တဖက်ခန်းက ဒေါင်းစိမ်း ..သေနတ်သံတွေ အနီးကပ်ကြားလိုက်ရလို့ တဲရဲ့ ပြူတင်းပေါက် ကနေ ..ခုန် ထွက်သွားပြီး ရန်သူ

ရောက်နေသည်ထင်ရတဲ့ မိုးမိုးခိုင်နဲ့အော်ကြီးစောစောကရှိနေတဲ့အခန်းဘက်ကို အမ်၁၆ နဲ့ တကပ်လုံးဆက်တိုက်ဆွဲ ပစ်လိုက်သည် ။ သူ လဲပြန် ပစ်သည် ..။ ပစ်ခတ်သံတွေ ဆူညံနေသည်..။ သူရှိနေရာတဲရဲ့ ဝါးနံရံတွေ တဖြောင်းဖြောင်း ကျိုးပဲ့လွင့်စင် နေသည်..။နက်ရှိုင်း ကြိုးတုတ်ခံနေရတဲ့ မိုးမိုးခိုင် ဆီ လေးဘက်တွား သွားလိုက်ပြီး ဒါးနဲ့ ကြိုးချည်ထားတာကို ဖြတ်ပေးလိုက်သည်…။ ဒေါင်းစိမ်းရဲ့ သူ့လူတွေကိုအော်ခေါ်နေသံကြားလိုက်ရသည် ။ ( ငါ့နောက် က လိုက်ခဲ့..)အော်ပြောလိုက်ပြီး တဲရဲ့ တဖက်က နံရံ ကိုခြေနဲ့ဆောင့်ကန် ချိုးလိုက်ပြီး ခုန်ထွက်သည် ..။ အေကေ၄၇ မောင်းပြန်ကိုင် လူတယောက်…..မလှမ်းမကမ်း မှာတွေ့လို့ သူ စ ပစ်သည် ..။ စူးစူး ဝါးဝါး အော်ပြီး လန်ကျသွားသည်..။ မိုးမိုးခိုင် သူ့ အနောက်က ပြေးလိုက်လာနေသည် ။ (မြန် မြန် လာ…) ( ကျမ သူငယ်ချင်း ..ကျန်သေးတယ် ..) ( ဘယ်မှာလဲ….) (မသိဘူး..တနေရာရာမှာဘဲ…) သူတို့ဆီကို ကျည်ဆံတွေ တဖွဲဖွဲ ရောက်လာနေသည် ..။ အမ်ပီဖိုက် ကျည်ကုန်သွားသည် ..။ကျည်ကပ် သူ လဲချိန်မ ရသေး..။ စောစောက ကင်းသမား လူလေးဆီက ယူ ခဲ့တဲ့ အမ်၁၆ နဲ့ ပြန်ပစ်သည် ။ သစ်ပင်ကြီးတပင် နောက်မှာ အကာအကွယ်ယူ ပြီး သူ ပြန်ပစ်သည် ။ တဖြောင်းဖြောင်း ကျည်ဆံတွေ သစ်ကိုင်း နဲ့ ပင်စည်ကိုလာမှန်နေသည်..။ ဆဲဆိုအမိန့်ပေးသံတွေကြားရ သည် ။ သူ့နဘေး မှာဝပ်နေတဲ့ မိုးမိုးခိုင် ကို (သူတို့ အားလုံး ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲသိလား….) လို့မေးသည်..။ မိုးမိုးခိုင် က ချက်ချင်းဘဲ (စုစုပေါင်း ၉ယောက် )လို့ ဖြေ သည် ။ ကင်းသမား၂ယောက် ..အော်ကြီး.. စောစောက သူပစ်ချလိုက်တာတယောက် ..ဆိုတော့ သူ ရှင်းပြီးတာက ၄ယောက် ..၅ယောက်ကျန်သေးသည် ..။ဒေါင်းစိမ်း အပါအဝင်၅ယောက် ။ ဒေါင်းစိမ်း အပြတ် မောင်းလို့ သူ့တပည့်တွေထဲ က ၂ယောက် ပစ်ရင်း ပြေးတက်လာကြသည် ။ နက်ရှိုင်း သံပုရာသီး လက်ပစ်ဗုံး ၂လုံး သူတို့ ဆီကိုပစ်သည် ။ (လက်ပစ်ဗုံးများ က သံပုရာသီးလို အလုံးလေးမို့ သံပုရာသီးဗုံး လို့ သူတို့ခေါ်ကြ သည်..။ လေးထောင့်အကွက်လေးများနဲ့ လက်ပစ်ဗုံးကိုကျတော့ နာနတ်သီး လက်ပစ်ဗုံး ပေါ့) လက်ပစ်ဗုံး၂လုံးဆင့်ပေါက်ကွဲသံ က ကျယ်လောင်လှသည် ။ နက်ရှိုင်း မိုးမိုးခိုင် လက်ကိုဆွဲပြီး ပြေး းသည်..။နေရာရွှေ့ သည်..။ရုတ်တရက် ဒေါင်းစိမ်းတို့ ဘက်က အသံတိတ်သွားသည်..။ နက်ရှိုင်းပစ်လိုက်တဲ့ သံပုရာသီးဗုံး ၂လုံး ပေါက်ကွဲမှု က ထိရောက်ပုံရသည် ။ နက်ရှိုင်း နဲ့ မိုးမိုးခိုင် တနေရာမှာ အကာအကွယ်ယူပြီး ငြိမ် နေလိုက်သည် ..။ အခြေအနေကိုစောင့်ကြည့်သည်..။ (ကျမ သူငယ်ချင်း ကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ ) ( ငါ အဲဒီကို ပြန်သွားမယ် ..ငါ က ဒီကောင်တွေကိုအပြတ်ရှင်းချင်တဲ့ကောင် …သေလဲဂရုမစိုက်ဘူး ..အဲ..မင်းနဲ့ မင်းသူငယ်ချင်း ကိုတော့ လွတ်ရာကျွတ်ရာပြန်ရောက်စေချင်တယ်…) (ကျမ တယောက်ထဲ မနေ ခဲ့ရဲ ဘူး….) (မင်းလိုက်လို့လဲ မဖြစ်ဘူး ..ဒီလိုလုပ် …ငါ မင်းကို သစ်ပင် အမြင့်၈ွကြားတခုမှာထားခဲ့မယ်….မင်းငါပြန်တဲ့အထိ စောင့်….၁ရက်ကျော်တဲ့အ ထိပေါ့..ငြိမ်ငြိမ်လေးနေ …ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး ) မိုးမိုးခိုင် ခေါင်းညှိမ့် သည်..။ (ဒီ မှာ…ငါ့ သေနတ် ယူ ထားမလား …မင်း သေနတ် ပစ်တတ် လား ) (ဟင့်အင်း..မပြစ်တတ်ဘူး…..) (လာ .ငါ မင်းကို စိတ်ချရမဲ့နေရာမှာထားခဲ့မယ်…….) နက်ရှိုင်း မိုးမိုးခိုင် ကို သစ်ပင် ကြီးတပင်၏ ကြီးမားတဲ့ အကိုင်းကြီးတွေ ရဲ့ ၈ွကြားမှာထိုင် စေဖို့ မိုးမိုးခိုင်ကို သစ်ပင် ပေါ်တက် ခိုင်းသည်..။ မိုးမိုးခိုင် မတက်နိုင် ။ မိုးမိုးခိုင် ကို အစောပိုင်းက အော်ကြီး က တဏှာရူးပြီး ထမီချွတ်ခိုင်း ခဲ့တာမို့ မိုးမိုးခိုင်မှာ အောက်ပိုင်းဗလာ အတွင်းခံက မပါ..။ မိုးမိုးခိုင် ကြက်သီးတွေထသွားရသည် ..။ သူ့ မျက်နှာကိုလဲမကြည့်ရဲ..။ (ကဲ လာ …ငါ မြှောက်တင်ပေးမယ် အပေါ်က အကိုင်းကိုလှမ်းဆွဲလိုက် …ပင်စည်ကို ခြေထောက်နဲ့လှမ်းတက်…)

မိုးမိုးခိုင် က လက်၂ဖက်နဲ့ သစ်ကိုင်းကိုဖမ်းဆုတ်ကိုင်မိပြီးလှမ်းတက်ပေမဲ့ မတက်နိုင် ..။ နက်ရှိုင်း သူမ တင်သားတွေကို အောက် ကပင့်ကိုင်ပြီး တွန်းတင်ပေးလိုက်သည် ..။မိုးမိုးခိုင် သစ်ကိုင်းပေါ်ကိုရောက်သွားရပြီ ။ ရင်တွေတော့တအားဖိုသွားရသည် ..။သူ့လက်တွေ ကသူမ တင်တွေ ရဲ့ အလယ်ကနေပင့်တင် တော့ သူ့ လက်ချောင်းတွေ က ခုံးမောက်နေတဲ့ မိုးမိုးခိုင်ရဲ့ စောက်ပတ်ကြီးကို ကိုင်မိသွားသည်..။ ( အို ) နက်ရှိုင်းလဲ သူ့ လက်ချောင်းတွေ မို့ဖေါင်းတဲ့ အမြှောင်းကြီးထဲ ကျွံဝင်သွားတာ သိလိုက်သည် ။ (အဆင်ပြေလား ) (ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့..) ( ရော့..ရေဘူးနဲ့ စားစရာထုတ်..ဆာရင်စားထား..သောက်ထား..အသံမပြုနဲ့..ငြိမ်ငြိမ်နေ..ဘယ်သူမှ မင်းအပေါ်မှာရှိနေတာသိမှာမဟုတ်ဘူး…..) (ဟုတ်ကဲ့ အကို ) (ဒါနဲ့ .မင်းနံမည် ဘယ်သူလဲ ..ငါ က နက်ရှိုင်း ..) (ကျမ က မိုးမိုးခိုင် ပါ ..ကျမ သူငယ်ချင်းက မာလာဝင်း ..) (ကောင်းပြီ …ငါ ခုပြန်သွားလိုက်မယ်…မင်း သူငယ်ချင်းကို အပါခေါ်ခဲ့ပေးမယ်….ငါ ၁ရက်ကျော်လို့မှ ပြန် မရောက်ရင် မင်းဖါသာ ကြိုးစားပြီး သွားပေါ့..မပူပါနဲ့..ငါ ပြန်လာမှာပါ …တိုက်ခိုက်ပစ်ခတ်တာတွေက ငါကလေးထဲကလုပ်ခဲ့တဲ့တာ …ကဲ…သွားပြီ….) နက်ရှိုင်း သေနတ်များရဲ့ ကျည်ကပ်တွေကိုစစ်ဆေးပြီး ထွက်သွားသည် ။

…………….

နက်ရှိုင်း သမင်ဖိုဘက်ကို ဦးတည်ပြီးပြန်သွားနေသည် ။ တကယ်တော့ သူ ကျန်ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေး အတွက်ပြန်သွားနေတာမဟုတ် ပါ..။ ဒေါင်းစိမ်းကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြန်သွားနေတာ ။ မိသော် အတွက် သူ ဒေါင်းစိမ်းကိုရှင်းပစ်ဖို့ သူ သွားနေခြင်းဘဲ ..။ တတ်နိုင်ရင် သူ ဒေါင်းစိမ်းကို အရှင်လတ်လတ် အမိဖမ်းပြီး သူ့ လီးကိုဖြတ် …သူ့ကိုပြန် စားခိုင်းမယ် လို့သူ စဉ်းစားထားသည် ။ ဒေါင်းစိမ်း ဖင်ကိုလဲ သူ လိုးမည် လို့ သူ မိသော် အတွက် ဒေါသဖြစ်တိုင်း တွေးနေခဲ့သည် ..။ မုဒိန်းသမား..ခွေးမသားဒေါင်းစိမ်း ..ငါ့ချစ်သူ ကို လိုးပြီးသတ်ပစ် သလို မင်းဖင်ကိုလဲငါပြန်လိုးပြီး မင်းလီးကိုမင်းကိုပြန်စားခိုင်းမယ်… သူ သမင်ဖို ကိုပြန်ရောက်တော့ သူ ရှင်းပစ်ခဲ့တဲ့ အော်ကြီးနဲ့ နောက်လိုက်တွေ ရဲ့ အလောင်းတွေ ဘဲတွေ့ သည်..။ ဒေါင်းစိမ်းတို့ မရှိနေ..။ ဟိုကောင်မလေးပြောသော သူ့ သူငယ်ချင်းဆိုတာလဲမတွေ့..။ဒေါင်းစိမ်း နဲ့ ပါသွားပြီထင်သည်..။ နက်ရှိုင်း အချိန် ဆွဲမနေ ဘူး..။ အော်ကြီး တို့အလောင်းတွေ ကို လှန်လှော ရှာသည်..။ သူတို့ သေနတ် နဲ့ကျည်ဆံတွေကို ယူ သည်..။ တဲတလုံးထဲမှာ စားစရာ အသားချောက် ..စည်သွပ်ဘူး ..တွေနဲ့ ဆေးဝါးတွေတွေ့လို့ကျောပိုးအိတ် နဲ့ ထည့်ခဲ့ သည်..။ မိုးမိုးခိုင် ဆိုတဲ့ကောင်မလေး ကိုထားခဲ့တဲ့ဆီကို သူ ပြန်လာသည် ။ သေနတ် ၃လက် ပါ သယ်ခဲ့ လို့ ခရီးတော့ သိပ်မတွင် ..။လိုရမယ်ရ ဆိုပြီးသယ်ခဲ့တာတွေက တော်တော်လေးနေသည်..။ သူ တောထဲမှာသွားလာနေကျဆိုတော့ မကြာခင်ဘဲ သူ မိုးမိုးခိုင်ကိုထားခဲ့တဲ့နေရာကိုပြန် ရောက်လာသည်..။ မိုးမိုးခိုင် သူထားခဲ့တဲ့ သစ်ပင် ၈ွကြားမှာဘဲ ရှိနေတယ် ..။ နက်ရှိုင်း

ကိုမြင်တော့..ဝမ်းသာသွားသည်..။တောနက်ကြီးထဲဆိုတော့ ကြောက်ရှာမှာဘဲ…။ (မာလာဝင်းကို တွေ့ခဲ့လားဟင် ) သူ ခေါင်းခါ ပြ သည် ။ (သူ..သူ သေသွားပြီလား..) ( မသိဘူး..မတွေ့ခဲ့ဘူး ) နက်ရှိုင်း..မိုးမိုးခိုင် ရှိနေတဲ့ သစ်ပင်ဂွကြားဆီ ကို တက်လိုက်သည်..။  ပင်ကိုယ်ရုပ်ကလေးက တော်တော်ချောတဲ့ ကောင်မလေး ..။ညစ်ပတ်ပေရေ နေတာတောင်တော်တော်လေး ချော သည်..။ နက်ရှိုင်းက မိုးမိုးခိုင်ကို သူတို့ ဘယ်လို ဒေါင်းစိမ်းတို့နဲ့တွေ့တာတွေ အကြောင်းစုံမေးသည်..။ မိုးမိုးခိုင် က ပြောပြ သည်.။ နက်ရှိုင်း လတ်တလော သူရှေ့ဆက် ဘာလုပ်မလဲ စဉ်းစားနေသည် ။ သူ့ ရည်ရွယ်ချက် က ဒေါင်းစိမ်းကို လက်စားခြေ ဖို့ ဘဲ..။သူ ကတော့ သူသေကိုယ်သေ ချမှာဘဲ…။ မိုးမိုးခိုင်ကိုတော့ အဆင်ပြေတာနဲ့ မြို့ ကိုပြန် တဲ့လမ်းပြပေး ရမယ်..။ခက်တာက ဒီကောင်မလေးက သူ့သူငယ်ချင်း ကိုချန်မထားချင် ..။ နက်ရှိုင်း က တောသား..။ သိပ် စကား မပြောတတ်ဘူး..။ အင်းလေ…မိုးမိုးခိုင်လို မိန်းမချောလေး တောထဲ ကန့်လန့်ကန့်လန့် ပါနေတာ အရင် ရှင်းလိုက်ရင်ကောင်းမယ်..။မိုးမိုးခိုင်ကို သူ မြို့ ပြန်နိုင်ဖို့ အရင်လုပ်မယ် လို့ ဆုံးဖြတ် လိုက်သည်..။ ( ကဲ…သွားစို့ မိုးမိုးခိုင် ..ဒီနေရာက စိတ်မချရဘူး….စိတ်ချရတဲ့နေရာကို သွားကြမယ်..နဲနဲတော့ဝေးတယ် ) မိုးမိုးခိုင် သူ့ ကို စိတ်ထဲက ကျိတ်ပြီး သဘောကျ မိ နေ သည်..။ သူ ဆိုတဲ့ နက်ရှိုင်း…။ ရုပ်ရှင်ထဲက စူပါ ဟီးရိုး တယောက်လိုဘဲ..။ စတွေ့တဲ့ သမင်ဖို ရွာပျက် မှာထဲက သူ့ ဟန်ပန်ကို သဘောကျခဲ့တာ..။ ဆံပင် တိုတို မေးရိုးကားကား နဲ့ တည်ကြည်တဲ့ သူ့ရုပ် ..ကျစ်လစ် ချပ်ရပ်တဲ့ သူ့ ကိုယ် ..သွက်လက်တဲ့သူ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ..ပစ်ခတ် ပြေးလွှားတာတွေ ဟာ တကယ့် ဝါရင့် စစ် သည် တယောက် ဘဲ..။ ခြေ မှုန်းရေး ရိုင်ဖယ်တွေကို ကျင်လည် စွာ ပစ်ခတ် တာလဲ ရုပ်ရှင်ထဲက ဇာတ်လိုက်တယောက်လိုဘဲ ..။ ပြောက်ကြားပုံဖျက် ဝတ်စုံနဲ့ နက်ရှိုင်း အကြောင်း အသေးစိတ် သေသေချာချာ မိုးမိုးခိုင် မသိရသေးပေမဲ့ ယောကျင်္ား ပီသတဲ့ သူ့ကိုကယ်ထုတ်ခဲ့တဲ့ ဒီ လူ ကို သူ စိတ်ထဲမှာ တိတ်တခိုး မျက်စိကျ နေမိ သည်..။ မိုးမိုးခိုင် သူ့နောက်က လိုက် ခဲ့သည်..။ သူ့မှာသယ်စရာတွေများနေလို့ မိုးမိုးခိုင် သေနတ်နဲ့ အိတ် ထလုံးကိုသူ ဝိုင်းထမ်းသယ် သည် ..။ နက်ရှိုင်း တောရဲ့ သဘာဝ ..တောတွင်း မှာ ရှောင်ရန်..ဆောင်ရန်တွေကို မိုးမိုးခိုင် ကို ပြောပြ သည် ။ မိုးမိုးခိုင် က မာလာဝင်း ကို ပြန် ကယ်ချင် ကြောင်း နက်ရှိုင်းကို ကြုံ တိုင်းပြောသည် ..။ နက်ရှိုင်းက သူ ပုန်းအောင်း ခိုနေလေ့ရှိတဲ့ တောင်ယာတဲပျက်လေး ကိုခေါ်သွားသည် ..။ ( မိုးမိုးခိုင်..ကျနော် ကိုယ်တိုင် မြို့ ကိုပြန် မပို့နိုင်တာတောင် ကျနော် စီစဉ်ပေးမှာ..စိတ်ချ ..အခုတော့ ..ဒီမှာခဏ နားအုံး…) မိုးမိုးခိုင် ပထမဆုံးလုပ်ချင်တာက ရေချိုးချင်တာပါ..။ ကား ဒါးမြ တိုက်ခံရပြီး အဖမ်းခံ ရကထဲက မုဒိန်းကောင်တွေကြား နှိပ်စက်တာခံခဲ့ရတာ တကိုယ်လုံးညစ်ပတ် စုတ်ပြတ်နေတယ်လေ..။ ဒါတောင် မိုးမိုးခိုင် အကျင့်မခံရတာ ကံကောင်းသည် ..။ တောထဲကို ခေါ်သွားတုံး ဒေါင်းစိမ်းနဲ့ အော်ကြီးတို့ ဖင်ကိုင် စောက်ပတ်နှိုက် တာခံရတာလောက် ပါဘဲ..။ အော်ကြီးဆိုတဲ့ လူယုတ်မာ က ပင်တီဘောင်းဘီကိုလဲ အတင်းဆွဲချွတ် တယ်လေ..။ နက်ရှိုင်း က ချောင်း ဆီကိုခေါ်သွားသည် ။ သိပ် ဝေးဝေးတော့ မသွားနဲ့ မိုးမိုးခိုင်..ဒီနေရာက စိတ်ချရတယ်ဆိုပေမဲ့ ရန်သူ က ရောက်လာနိုင်တာဘဲ..။ လဲစရာအဝတ်တော့မရှိ..။နက်ရှိုင်းဆွက ရတာက တတောင်သာသာ စစ် ရောင် မျက်နှာသုတ်ပုဝါလေးတထည်ပါ ..။ ( ကျနော်ဒီနားမှာဘဲရှိမယ် ..အရေးကြီးရင် အော်လိုက်..) နက်ရှိုင်း သေနတ် အသင့်အနေအထား နဲ့ကိုင်ပြီးကျောခိုင်းသွားသည်..။ မိုးမိုးခိုင်  ရေထဲ ကိုယ်လုံးတီး ဘဲ ဆင်းချိုးလိုက် သည်..။ တကယ်တော့ နက်ရှိုင်း သည် သာမန် ယောကျင်္ားတယောက် ပါ..။ အပစ်အခတ် အညှစ်အသတ် တော် ပြီးတောကျွမ်းသူ ဖြစ်ပြီး အော်ကြီးတို့ ဒေါင်းစိမ်းတို့လို မုဒိန်းကောင် မဟုတ်ပေမဲ့ သိပ်မြင့်မြတ်တဲ့ ယောကျင်္ားကောင်းတယောက်တော့ မဟုတ် ပေ..။ မလှမ်းမ ကမ်းခြုံတခုထဲကနေပြီး မ်ုးမ်ုးခိုင် ရေချိုးတာကို ချောင်းကြည့်နေပေ သည်..။

မိုးမိုးခိုင် မှာ ရုပ်ကလေးချော သလို ကိုယ်လုံးလေးကလဲ လှနေတာ ချောင်းနေသော နက်ရှိုင်း တွေ့နေရ သည်..။ နက်ရှိုင်း မိန်းမမလိုးရတာကြာပြီ..။အမွှေး..ရိပ်ထားတဲ့..မိုးမိုးခိုင်..စောက်ပတ်ကခုံးမို့နေပြီးအသားကအရမ်းဖွေးနုနေတာကြောင့်..အကွဲကြောင်းနီညိုညိုေ လး က ထင်းနေသည်..။ မိုးမိုးခိုင် သူမ နို့တွေရော ဖင်ကြားနဲ့ စောက်ပတ်ကိုရော ပွတ်တိုက်ဆေးကြောနေတာတွေ့ရ သည်..။ နက်ရှိုင်းလီး မတ်မတ် တောင်နေသည်..။ မိုးမိုးခိုင် သည် မိသော် ထက်တောင်လှ သည်..။ မိုးမိုးခိုင် ချောင်းထဲက တက်လာပြီးမျက်နှာသုတ်ပုဝါလေးနဲ့  တောင်ယာတဲဆီကိုပြန် လျောက်လာတော့ လမ်းမှာနက်ရှိုင်းနဲ့တွေ့ သည် ..။ နက်ရှိုင်းက သူ့ ပြောက်ကြား စစ် အင်းကျီ ကို မိုးမိုးခိုင်ကို ဝတ်စေ သည်..။ နက်ရှိုင်း က စစ်ရောင် စွပ်ကျယ် ရှိနေသေးသည်..။ နက်ရှိုင်းလဲ မိုးမိုးခိုင်ကို သဘောကျသွားသည် ..။ ထပ်ပြီး သဘောကျစရာတွေ ထပ်တွေ့ရ သည်…။ မိုးမိုးခိုင် က နက်ရှိုင်းကို သူ လဲ အရေးကြုံ ရင် ရန်သူ ကိုခုခံနိုင်အောင် သေနတ်ပစ် သင်ခိုင်း ပါတယ် ..။ နောက်တခု က မိုးမိုးခိုင် သည် သူ နဲ့ အခုလို အချိန် မျိုးမှာ အ စ စ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်နေတာကိုလဲသဘောကျလေသည်..။

………………

ဒေါင်းစိမ်း သူ့ လူတွေရှိတဲ့ ခွေးရဲကွင်း ကို ရောက် လာသည်..။ သမင်ဖို ရွာပျက် မှာ နက်ရှိုင်းနဲ့ သူတို့ တိုက်ကြပြီး သူ့လူတွေ ကျကုန် ပြီး ဖမ်းလာတဲ့ ကောင်မလေးတယောက်လဲ နက်ရှိုင်းနောက် ပါသွားသည်..။ ( ဒေဝ ..ဒို့ ဒီ နက်ရှိုင်းဆိုတဲ့ ကောင်ကို တောနင်းပြီး ရှာမယ် .. မကြာခင်..ထွက်မယ် ..) သူခိုးပြေးမှ ထိုးကွင်းထ ဆိုတဲ့ စကားလိုဘဲ… ခွေးရဲကွင်း မှာ ဒေါင်းစိမ်း လေကျယ် ဒေါသပြနေလေ သည်..။ မာလာဝင်း မှာတော့ ဒေါင်းစိမ်း နဲ့ပါလာရ လို့ တော်တော်ကံဆိုးရှာ သည်..။ ဒေါင်းစိမ်း က ခဏခဏ ဘဲ မာလာဝင်းကို လိုးသည်..။ လီးကိုလဲစုတ်ခိုင်း သည်..။ မစုတ်ပေးဘူး ငြင်းတော့ ရေရေ လည်လည် ရိုက် သည်..။ စောစောလေးကတင်ဘဲ .. မာလာဝင်းကို ဒေါင်းစိမ်း လိုးသည်..။ ဖင်ပူးတောင်းထောင်ခိုင်းပြီးလိုးတာဖြစ် သည်..။ အားရ ပါးရ လိုးသည်..။ သူလဲ ပြီးရော ခွေးရဲ ကွင်း က သူ့တပည့် ဒေဝ ကိုလိုးခိုင်းပြီ…။ ဒေဝ ဆိုတဲ့ ကောင် က ခွေးရဲ ကွင်း မှာအကြီးဆုံး ကောင်..။ အော်ကြီးလိုဘဲ ..ဒေါင်းစိမ်းရဲ့ တပည့်..လက်ထောက်…။ ဒေဝ က ညစ်ညစ် ပတ် ပတ်အကောင်..။ ရေတောင် မချိုးချင်တဲ့ စောက်ပျင်း ..လို့ ဒေါင်းစိမ်းက ပြောတာကြား သည်..။သေချာသွားသည် ..။ ဒေဝ မာလာဝင်းအနားကိုကပ်တာတော့ ဒေဝ က မူးလဲမူးနေသည်.။ (ကောင်မ လာ စမ်း..လီးစုတ်ပေး..) ဒေဝ သူ့ ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချ လိုက် သည်..။ အို ဒေဝ လီးကြီး က ဘယ်လိုကြီးလဲ …ကောက်ကောက်ကြီး……. မာလာဝင်း..ဒေဝ လီးကိုကြည့်ပြီးလန့်နေတာဒေဝ တွေ့သွားသည်..။ ( ဘာကြည့်တာလဲ..ငါ့ လီး က ထူးဆန်းလို့လား…ဟားဟား…..အေး…ငါလိုးတဲ့မိန်းမတိုင်း …ကြည့်ကြတယ် ..အဲဒါ ခွဲစိတ်ထားတာ..ငါ ဘန်ကောက်တောင်သွားပြီး လုပ်ထားရတာ…အင်း…လိုးတော့ မင်း..ကြိုက်မှာပါ ) ဒေဝ ရဲ့ ေ၈ွးအုကြီးတွေကလဲ မဲမဲ ကြီးတွေတွဲလောင်းကျ ပြီး တရမ်း ရမ်း နဲ့…။ ဒေဝ က မာလာဝင်းရဲ့ နို့ထွားထွားတွေကို အရသာခံပြီးကိုင်ညှစ်နေသည်..။ (ကောင်းလိုက်တဲ့နို့ကြီးတွေ …ပဲ..ငါ့ လီးကိုစုတ်ပေးစမ်း…ဗိုလ်ဒေါင်းစိမ်း က မင်း လီးစုတ် တာ သိပ်ကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ်…) ဒေဝ က သူ့ လီးကြီးကို မာလာဝင်း၏ မျက်နှာနားလာထိုးပေးသည်…။ အို နံလိုက်တာ…. မစုတ်ပေးပြန်ရင်လဲ အသားနာအုံးမည်…။ အောင့်အီးပြီး ဒေဝ လီးကြီးကိုငုံ လိုက်ရသည်..။ အီး.. ငံငံကြီး….

( အဲ..ဟုတ်ပြီ..စုတ်…စုတ်…..လျာနဲ့ထိုးအုံး…..) မာလာဝင်း လီးစုတ်ပေးနေတာကို ဒေဝ တပည့်များက တဲ အပြင်က နေ ချောင်းနေကြသည်…။ (ဟေ့ ..အပြင်က မအေ လိုးတွေ…မင်းတို့ ချောင်းနေကြတာ ပါ မသိဘူး ထင်လို့လား… ) ဒေဝ က လီးကို မာလာဝင်း ပါးစပ်ထဲကို ညှောင့်ရင်း အော် သည်..။ သူ့ ကိုယ် က ဝက်သိုးတကောင်ရဲ့ အ နံ့ မျိုး နံ နေသည်..။ ( ငါ့ ဘောတွေကို လက်နဲ့ ဆုတ် ထား…ဖွဖွလေး….နယ်ပေး…..) မာလာဝင်းကို သူတို့ အဝတ်အ စား ပေး မဝတ်တော့..။ ကိုယ်လုံးတီး နဲ့ဘဲနေ ရ သည်..။ နာရီဝက်ခန့် လီးအစုတ်ခံပြီးသောအခါ ဒေဝ မာလာဝင်းကိုလိုးသည်…။ ပြုပြင်ထားတဲ့လီးကြီး က မာလာဝင်းစောက်ပတ်ထဲမှာ မဆန့်မပြဲကြီးဖြစ်နေသည် ..။ မာလာဝင်း ..သူ့ ဖါသာ သတ်သေ ဖို့တောင် စဉ်းစားနေ သည်..။ လူယုတ်မာတွေရဲ့ တဏှာကျွန် ဘဝ ရောက်နေတာထက် သေသွားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မည် ..။ ည က နက် လာသည် ။ မနက်ဖန် မနက် ဒေါင်းစိမ်းက တောနင်းပြီး နက်ရှိုင်း နဲ့ မိုးမိုးခိုင် ကို ရှာမည် တဲ့…။



ယာတဲထဲ မျာ နက်ရှိုင်းနဲ့ မိုးမိုးခိုင် အိပ်နေကြသည် ..။ အိပ် ခါစ ကတော့ ခပ်ခွါခွါ အိပ်ကြတာ ဖြစ်သည်..။ ညနက်လာတော့ အေးလာသည်..။ စောင် က တထည်ထဲ ရှိရတဲ့အထဲ ပါးလဲပါးသည် ..။ မိုးမိုးခိုင် နက်ရှိုင်းနား တိုးကပ် ပြီးအိပ် သည်..။ အိပ်ပျော်သွားတော့ နက်ရှိုင်းကိုခွမိ သည်..။ဖက် မိ နေ သည်..။ ဖျတ် ကနဲ လန့်နိုးလာတော့ သူ ခွထားမိတဲ့ နက်ရှိုင်းရဲ့ ကိုယ် က မာမာကြီးတခုက ပေါင် အတွင်းပိုင်းကိုထောက်မိ ထိုးမိနေတာ ခံစားမိလိုက်ရ သည်..။ သေသေချာချာကြည့်တော့ ..အို..သူ့ဟာကြီး မာထောင်နေတာပါလား…။ သူ့ဟာကြီးနဲက ထိတွေ့နေတာကို ငြိမ်နေမိ သည်..။ အို နက်ရှိုင်း လက်က သူ့လက်ကိုလာဆုတ်ကိုင်လိုက်ပါသည်..။ ဟင်..သူ..သူ..ဆုတ်ကိုင်ထားတဲ့လက်ကို သူ့ မာမာကြီးဆီ ပို့ပေးနေသည်..။သူ..မအိပ်ပါလား…နိုးနေတာဘဲ..။ သူ က ကိုင်စေချင်တဲ့သဘော…။ မိုးမိုးခိုင် လက်အပေါ်ကနေ သူ့လက်က အုပ်ပြီးဆုတ်ကိုင်စေ သည်..။ အို …မာတာက သံချောင်းကြီးတချောင်းလိုဘဲ..။ မိုးမိုးခိုင် ကြက်သီးတွေထ သွားသည်..။ အင်…ပေါင်ကြားက သူမ စောက်ပတ် က စိမ့်ကနဲ အရေတွေထွက်ကျလာသည်..။ သူ့ မာမာကြီးကို ဆုတ်ကိုင်မိထားသည် ။ မိုးမိုးခိုင် ဖာသာ သူမပါဘဲ သူ့ အတန်ကြီးကို ဆုတ်ကိုင်ထားပြီ ဆိုတာသေချာတော့ နက်ရှိုင်းလက်တွေက မိုးမိုးခိုင်ဝတ်ထားတဲ့ ပြောက်ကြားစစ် အင်းကျီ အထဲကိုရောက် လာသည် ..။ အို…မိုးခိုင် ရဲ့ တင်းကော့နေတဲ့ရင်သား ..တွေကို သူ ..ကိုင်နေပြီကွယ်..။ မိုးမိုးခိုင် ရင်တွေအရမ်းခုန် ..စိတ်တွေ အရမ်းလှုပ်ရှား နေတယ် ..။ နက်ရှိုင်း လက်ချောင်းတွေက မိုးမိုးခိုင်ရဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကိုပွတ်သပ် ကိုင်တွယ်နေတယ် ။ မိုးမိုးခိုင် သူ့ကိုတအားဖက်ထားလိုက်မိတယ်…။ သူ့လက်တွေက မိုးမိုးခိုင် တင်ပါးတွေ ဆီကို ကိုင်တွယ်နေပြန်ပြီ..။ အိုကွယ် …တင်စိုင်နှစ်လုံးကြားကိုနှိုက်နေပြန် တယ်..။ မိုးမိုးခိုင် စိတ်တွေ ကြွ ရွလာရ ပြီ..။ပေါင်ကြားမှာတော့ ဗွက်ထနေပြီ..။ စောက်ရေတွေက အရမ်းရွှဲ နေသည်..။ သူ့လက်တွေ မိုးခိုင်ရဲ့ စောက်ပတ် ဆီ ရောက် လာတော့ သူ့ကို အားနာလိုက်တာ..။ သူ့လက်တွေစိုပေကုန်သည်..။ သူ မိုးခိုင် စောက်ပတ်ကိုကိုင်တော့ မိုးခိုင် ထွန့်ထွန့်လူးရသည်..။ သူ့ အတန်ကြီးကိ ုမိုးခိုင်ပွတ်လှိမ့်နေမိသည်..။ ဒါကြီးကို မိုးခိုင်စောက်ပတ်ထဲထည့်ရမှာလားကွယ် …ဆန့်မှဆန့်ပါ့မလား ရှင်…။ သူ ..မိုးခိုင် စောက်ပတ် ကိုနှိုက်နေရာက နို့တွေကိုစို့ပြန်တယ် ..။ တလုံးကို စို့နေတုံး နောက်တလုံးကိုဆုတ်နယ်တယ် ..။သူ ဒီလိုလုပ်တာတွေ လုပ်နေကျဖြစ်မယ်..။ ဝါရင့်နေပုံဘဲ..။သူ..သူ..သူ့ကိုမိုးခိုင် ခိုက်နေကြိုက်နေမိပြီ..။ သူ့ကို ခွဲသွားရမှာ ကြောက်နေပြီ..။

(အင် ဟင်..သူ..သူ ဘာ..ဘာ..လုပ်မလို့လဲ..ကွယ် ) ဟန်လုပ်ပြီးမူပြီး မေးလိုက်မိတာပါ…။ တကယ်တော့ မိုးခိုင်က သူ လုပ်သမျှကို ကျေနပ် စွာနဲ့ လက်ခံဖို့ အမြဲ အဆင်သင့် ပါ ရှင် .. သူ က မိုးခိုင် ပေါင်တန်ရှည်တွေကို ဆွဲကားလိုက်ပြီး ..မိုးခိုင် ကိုမော့ ကြည့်ပြီး..နမ်းမလို့ ..လို့ပြောပါ သည်..။ သူ ..မိုးခိုင် စောက်ပတ် ကိုနမ်း မလို့ လေ..။ အရေတွေက တအားစိုနေတာ .. သူ မို့မရွံ မရှာကွယ်…..အိုရှင် …သူ ယက်ပေးနေပြီ….။ သူ့လျာကြီးထိတွေ့လိုက်တိုင်း မိုးခိုင် တွန့်သွား.. ကော့သွားရ ပါသည်..။ စောက်ပတ်ယက်တယ်ဆိုတာ မိုးခိုင်တို့ ကောလိပ်ကျောင်းသူ လောကမှာ အချင်းချင်း တီးတိုး တွတ်ထိုး ရင်သိမ့်တုံစရာ လက်တို့ သတင်းဖြန့် တာတွေထဲ ကြားဘူးခဲ့ပေမဲ့ တခါမှမကြုံဘူး..မတွေ့ဘူးခဲ့ပါဘူး..။ မိုးခိုင် အခုတော့ စောက်ပတ် အယက်ခံနေရပြီ..။ သူ့ လျာကြီးက စောက်ပတ်ကိုယက်ရင်း အရှိန်လွန်ပြီး ဖင် စအိုပေါက် လေးကိုပါ ယက်မိသွားရသည်..။ စောက်ပတ် ယက်နေရင်း မိုးခိုင်ရဲ့ ရင်သားတွေ ကိုလှမ်းပြီးဆုတ်နယ်နေပြန်တယ်….။ မိုးခိုင် စောက်ပတ်အထဲကို သူ့ လျာထိပ် နဲ့ ထိုးနေပြီ..။ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနုနုလေးတွေကို လျာထိပ် လုံးလုံးကြီးက အတင်းထိုးခွဲပြီး အထဲကိုဝင်မွှေပါသည်…။မိုးခိုင်တော့ သူပေးနေတဲ့ ကာမ အရသာတွေက ထူးကဲ လွန်းလို့ တကိုယ်လုံး ကျင်ထုံနေပြီး လောကကြီးနဲ့ ခဏခဏ အဆက်ပြတ် သွားရလောက်အောင်.. အကျောအချဉ်တွေဆိမ့်တက် ရတော့သည်..။ မိုးခိုင် စောက်ပတ်ထဲက ..စောက်ခေါင်းထဲက နံရံတွေ က ယားလွန်းနေပြီး တစုံတရာနဲ့ ပွတ်တိုက်ဖြေဖျောက် မှ သက်သာတော့မဲ့ အနေအထားဖြစ်နေပြီ…။ အကောင်းဆုံး ဟာကတော့ သူ့ ပေါင်ကြားက ထောင်မတ်နေတဲ့ အတန်ကြီးဘဲဆိုတာကိုလဲ မိုးခိုင်ရဲ့ စိတ်ထဲ သိနေတယ်လေ..။ သူ ယက်လွန်းလို့ မိုးခိုင်ရဲ့ စောက်စိရော..စောက်ပတ်ပါ ထုံကျင်နေပြီ…။ သူ့ ကို ခပ်ရှက်ရှက်နဲ့ဘဲ ..( တော်တော့ကွယ်..မိုးခိုင် မနေတတ်တော့ဘူး…) လို့တားမိပါ သည်..။ သူ လဲယက်နေတာကိုရပ်လိုက် ပြီး မိုးခိုင်ပေါင်ကြား ကနေ သူ့ခေါင်းကြီးခွါလိုက် တယ်.။ အို..မိုးခိုင် စောက်ပတ်ကို သူ သေသေချာချာကြည့်နေပြန်တယ်..။ ( ဟိတ်..ဘာကြည့်နေတာလဲကွယ်..ရှက်တယ် ) သူက ( မရှက်နဲ့တော့..မိုးခိုင် နဲ့ ဒို့နဲ့ က ညားသွားကြပြီ…) လို့ပြောသည်..။ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက် တော့ သူ့ ဟာကြီးကို အသဲယားစရာ မတ်မတ်တောင်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်..။ (မိုးခိုင်..လိုးတော့မယ်နော်…)တဲ့..။ စကားပြောကလဲ ရိုင်းလိုက်တာ..။ နားရှက်စရာကြီး..။ သူ့ ဟာကြီးကို မိုးခိုင် စောက်ပတ် အဝမှာ တေ့ လိုက်သည်..။ မိုးခိုင်ရဲ့ ပထမဆုံးအတွေ့အကြုံမို့ ရင်ထဲ တုန်နေသည်..။ ပြဲသွားမှာ…နာမှာလဲ ကြောက်နေသည်..။ တကယ်တမ်းထိုးထည့်လိုက်တော့ သူ့ အတန်ကြီးက တင်းကျပ်နေပေမဲ့ နာတော့မနာလှဘူး..။ ကြည့်ရတာ မိုးခိုင် စောက်ပတ်က ဗွက်ထအောင် စိုရွှဲနေတာကြောင့်ဖြစ် မည်..။ တင်းကျပ် တာကတော့ သွင်းနေတဲ့ အချိန် တဗျစ်ဗျစ် နဲ့ မြည်နေတယ်လို့ စိတ်ထဲ ထင်ရသည်..။ စောက်နှုတ်ခမ်းနံရံတွေကို သူ့ အတန်ကြီးနဲ့ ပွတ်တိုးသွားတာလေ…။ တကိုယ်လုံး ရှိန်းရှိန်းဖိန်းဖိန်းနဲ့ မိုးခိုင်တင်တွေကိုကော့ထောင်ပေးနေမိသည်..။ သူ့ကိုလဲ မမှီမကမ်းနဲက လှမ်းဖက်ထားလိုက်မိ သည်..။ သူ့ အတန်င်္ကြး ဒီလောက် တုတ် တာတောင် မိုးခိုင် စောက်ပတ်ထဲ အဆုံးထိ တိုးဝင် နေပြီ..။ အို. သူ့လီးကြီးတချောင်းလုံး မိုးခိုင်ဟာလေးထဲ မြုပ်ဝင်နေသည်..။သူ က ဖြေးဖြေးချင်းပြန်ဆွဲထုတ်သည်..။ တဝက်လောက် ဆွဲထုတ် ဟန်တူတာဘဲ..။ အိ….သူ ပြန်သွင်းပြန်တယ်…။ သူ့ အတန်ကြီး တိုးဝင်လာတိုင်း မိုးခိုင်လဲ စောက်ပတ်ကို စိကနဲ ညှစ်ညှစ်မိ သည် ..။ သူက မိုးခိုင်ကိုညှာပါသည်..။ ဖြေးဖြေးချင်း အသွင်းအထုတ် လုပ်ပေးနေသည်..။ အခုမှဘဲ မိုးခိုင် မိန်းမတွေ ဘာကြောင့်လင်လိုချင်လဲဆိုတာသဘောပေါက်ရသည်…။ ယောကျင်္ားတွေရဲ့ လီးဆိုတဲ့ အချောင်းကြီးရဲ့ အရသာကို မြိန်မြိန် ရှက်ရှက်ကြီး ..ခံစားနေရပါတော့သည်..။ဖြေးဖြေးချင်းထိုးလိုက်ထုတ်လိုက်လုပ်ရာကနေမိုးခိုင်ကလဲ..မြန်မြန်လုပ်စေချင်လာသလို..သဲူအရှိန်မြှင့်တင်လာသည် ..။ထိုးသွင်းတာကနေ..ထိုးဆောင့်တဲ့အဆင့်ဖြစ်လာသည်..။ဒီလိုဆောင့်တာကိုလဲ.မိုးခိုင်က ကြိုက်ပါတယ်ရှင်…။

သူ ဆောင့်ပေးတာတွေ သိပ်ထိတာဘဲရှင်..။ ဖေါင်ကနဲဖေါင်ကနဲ…ဆောင့်သည်..။ အရေတွေကလဲ ဘာထွက်သလဲမမေးနဲ့…။ ဖွပ်ကနဲဖွပ်ကနဲ ဆောင့်လိုက်တိုင်းမြည် သည်..။ မိုးခိုင်လဲ လိုးရင် သိပ်နာမယ်ထင်ထားတာ..သူလိုးတာကို ကောင်းကောင်းခံနိုင်တာကို အံ့သြမိရသည်..။ သူ ဆောင့်တိုင်း မိုးခိုင်ကလဲပြန် ပင့်ပေး မိနေ သည်..။ မိုးခိုင် ရင်သားတွေကို သူ ဆုတ်ကိုင် ထားပြီး ဆောင့်ပေးနေသည်..။ ကာမ ပန်းတိုင်ကို ပြိုင်တူလိုတက်လှမ်းကြရ သည်..။ မိုးခိုင် တအားကောင်းပြီးတဆတ်ဆတ်တုန် ကာ ကော့ ပျံသွားချိန် မှာ သူ လဲ မ်ုးခိုင် ကိုယ်ထဲကို အရေ တွေ ပန်းထုတ်ထည့်ပြီး ( ပြီး ) သွားပါ သည် ။ ရန်သူတွေနဲ့ ရင်ဆိုင် ရမှာတွေ ၂ဦးစလုံး မေ့နေကြသည်..။ ကာမစိတ် ပြင်းပြနေကြတာမို့ အရာရာကိုဘာမှ မသိတော့ဘူးလေ..။ ကာမ လမ်းဆုံးကိုရောက်ရှိသွားကြသော နက်ရှိုင်းနဲ့ မိုးမိုးခိုင်တို့ အရုပ်ကြိုးပြတ် လဲကျကာငြိမ်သက် သွားကြသည်..။



မနက် စောစော.. ခွေးရဲကွင်း စခန်း…။ ဒေါင်းစိမ်း သူ့ လက်နက်တွေကို စစ်ဆေးနေသည် ..။ သူ့ တပည့် မိုးလုံးပြည့် ကို ကျည်ကပ်တွေထဲ ကျည်ဖြည့်ခိုင်းထားသည်..။ သူ့ အတွက် ရန်စွယ်တခု ဖြစ်နေတဲ့ နက်ရှိုင်းဆိုတဲ့ ကောင် ကို ဒီလောက က မောင်းထုတ်ဖို့ သူ လုပ်ရမည် ..။ မိုးလုံးပြည့် က (ဘောက်ကောက် )လို့ သူတို့ခေါ်သော ကျည်ကပ် အကောက် တွေထဲ ၇.၆၂ ကျည်တွေဖြည့်နေရင်း ..ကောက်ညှင်းပေါင်းတွေ ပလုပ်ပလောင်း စားနေသည် ..။ ( မိုးလုံးပြည့် ) (ဗျာ..ဗိုလ်ကြီး ) ( ညက မင်း သေနတ်တွေသေသေချာချာ တိုက်ချွတ် ရဲ့လား..) ( အားလုံး ရယ်ဒီ ဘဲဗိုလ်ကြီး….) ( ဒေဝ ကော…သွားခေါ်စမ်းကွာ ..) ( ဟုတ်ကဲ့ ..ဗိုလ်ကြီး…) မိုးလုးံပြည့် က ကောက်ညှင်းပေါင်းနဲ့ မြည်းနေသော မီးတောက် အရက် ကို မော့ချလိုက်ပြီး ..ဒုတိယ ခေါင်းဆောင် ဒေဝ ရှိရာ တဲကို ထွက်သွားသည်..။ ဒေါင်းစိမ်း လှမ်းအော် သည်..။ ( ခွေးမသား..မနက် လင်းမယ်မကြံသေးဘူး…ကဇော်က ချနေပြီ.. မင်းမအေလင်..နက်ရှိုင်းနဲ့တွေ့ရင် မှန်အောင်မပစ်နိုင်ဘဲနေမယ်…) ဒေဝ တဲရှေ့ကိုရောက်လို့ ဒေဝ ကို ခေါ်မယ်ကြံဆဲ တဲထဲက အသံတွေက မိုးလုံးပြည့် ကြားလိုက်ရတော့ ..ငြိမ်ပြီး နားစွင့်လိုက်သည်..။ ( ဆောင့်..ဆောင့်..မွှေ့ပေး..စကောဝိုင်းမွှေ့ပေး…..အင်း…အင်း….) ဒါ….ဗိုလ်ကြီးဒေဝ အသံ ဘဲ…..သူ က မာလာဝင်းကိုဆောင့်ခိုင်းနေတာဘဲ..။ မိုးလုံးပြည့် စိတ် ဝင်စားသွားသည်..။ လာရင်းအကြောင်းကိုမေ့သွားပြီ..။ ချောင်းစရာ အပေါက်လေး ဘာလေးရှာကြည့်မိ သည်..။ မလှမ်းမကမ်း မှာရှိနေတဲ့ အုန်းသောင်း က ( မိုးလုံးပြည့် ..အပေါက် ရှာနေတာလား..သတိထား..ဗိုလ်ကြီးဒေဝ က ချောင်းတာကိုမကြိုက်ဘူး…တော်ကြာ အထဲကနေ ပစ်ထည့်နေမယ်..) လို့ပြောလိုက် ပြီး သူ့ကျောပိုးအိတ် ကိုပြင်ဆင်နေသည်..။ (မိုးလုံးပြည့် ) ( ဗိုလ်ကြီး ..) မိုးလုံးပြည့်တုံသွားသည်..။ရုတ်တရက် အနောက်က ဒေါင်းစိမ်း အသံပေါ်လာလို့ လန့်သွားသည်..။

(မင်း ဒေဝ ကို မခေါ်သေးဘူးလား…..) ( ဟို..ဟိုဒင်း…..ဗိုလ်ကြီးဒေဝ …ဟို ဟာ လုပ်နေလို့….) ( ဘာလဲ..လိုးနေတာလား….) ဒေါင်းစိမ်း တဲနားကပ်ပြီး နားစွင့်လိုက်သည်..။ တအင်းအင်း..တဖတ်ဖတ် အသံတွေ သူ ကြားလိုက်ရသည်…။ အင်း..ဒေဝ လင်းဆွဲဆွဲနေပြီ..ကြည့်ရတာ မာလာဝင်းကို ကြိုက်သွားပြီ ထင်တယ် ..။ ဒေါင်းစိမ်း သူ့ တပည့် ဒေဝ လုပ်ပါစေလေ ဆိုပြီး မီးဖိုအဖြစ် လုပ်ထားတဲ့ တဲ ဆီ သူ လျောက်သွားလိုက် သည်..။ ချက်ပြုတ် ရေး တာဝန်ပေး ထားတဲ့ ဂလဘယ် က အိုးကြီးတလုံးနဲ့ အလုပ်များနေသည်..။ (ဂလဘယ် ..ဘာတွေ လုပ်နေလဲ..) ( ဗိုလ်ကြီးတို့ ခရီးထွက် မှာမို့ စားသွားဖို့နဲ့ ယူသွားဖို့ ကောက်ညှင်းပေါင်း နဲ့ ယုန်သား ကင် လုပ်ထားတယ် ဗိုလ်ကြီး..) (အေး..ကောင်းတယ်..မင်းတော်တယ် ..ဂယ်လဘယ် ..မင်း မိန်းမ မလိုးတာဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ….) (ဟဲဟဲ…ဗိုလ်ကြီးကလဲ…ကြာပြီ ..ကျုပ် လိုးလိုးနေတဲ့ ကြာညိုက ပါးပြင်ကြီး မှာလေ..ကျုပ်တို့ အဲဒီဘက် မရောက်တာကြာပြီကော.. မလိုးဖြစ်တာကြာပြီ ဗျ..) ( အေး..ဒို့ သွားရင် မင်းနဲ့ မိုးလုံးပြည့်ကို စခန်းစောင့် ချန် ထားခဲ့မယ်.. မိုးလုံးပြည့် က စောစောစီးစီး..ရေချိန်ကိုက်နေပြီ.. ခု ခရီးက အရေးကြီးတယ်…အပိုင်ဆော်ရမဲ့ ဟာ..ဒီကောင့်ကိုထားခဲ့မယ်…မင်းနဲ့ သူနဲ့ ဒီမှာစောင့်…အဟဲ ..မင်းတို့ မာလာဝင်းကို လိုးချင်ရင်လိုးနိုင်တယ် …ငါ ခွင့်ပြုတယ် ..) ( ဗျာ…ဟုတ်ကဲ့ ဗိုလ်ကြီး ..ကျေးဇူးဘဲ ) ဒေါင်းစိမ်း ..မတရားဖမ်းခေါ်လာပြီး မတရားကျင့် နေတဲ့ မာလာဝင်းကို သူ့ တပည့်တွေကို စေတနာထားသလိုနဲ့ ပေး နေသည်..။ ဒေဝ တဲထဲက ထွက်လာသည်..။ ဘောင်းဘီ ဇစ်ကိုပြန်ဆွဲတင်နေသည် ..။ (ဘယ်လိုလဲ..ဒေဝ…ကောင်းလား ) ( အိုး..အရမ်းအရမ်း ကောင်းတာပါဘဲ လေ..) ဒေဝ က ပြုံး ဖြီးဖြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည် ..။ (ဒေဝ ..) (ဗျာ ..ဗိုလ်ကြီး ..) (ဒို့ နာရီဝက် အတွင်း ထွက်ကြမယ်…..) (ဟုတ်ကဲ့ ဗိုလ်ကြီး ) တင်းမာ ခက်ထန်နေသော ဒေါင်းစိမ်း မျက်နှာကြီးကိုကြည့်ပြီး ဒေဝ လန့် သလိုနဲ့ သူ့ ကျောပိုးအိတ်နဲ့ သေနတ်တွေကိုပြေး ယူ သည်..။ ဒေါင်းစိမ်း ဂယ်လဘယ် နဲ့ မိုးလုံးပြည့် တို့ကို စခန်းစောင့်အဖြစ် ချန်ထားခဲ့ပြီး နက်ရှိုင်းရှာဖွေ သုတ်သင်ရေး ခရီးစဉ် စထွက် သည်..။



နက်ရှိုင်း နဲ့ မိုးမိုးခိုင် မနက်စာ အဖြစ် သမင်ဖို ရွာပျက်က သူရလာတဲ့ အစားအစာ တချို့ကို ရေနဲ့ မျောချ ကြ သည်..။ သူတို့ မီးမဖို ချင်ကြဘူး..။ နက်ရှိုင်းက မိုးမိုးခိုင်ကို သေနတ် ကိုင်တွယ်ပစ်ခတ်နည်းတွေ ပြပေး သည်…။သင်ပေးသည်..။ နက်ရှိုင်း သူ သမင်ဖို က တဲတလုံးထဲက ရလာခဲ့တဲ့ လက်ပစ်ဗုံး တွေနဲ့ ထောင်ချောက်တွေ ဆင် သည်..။ ဝါးတွေကိုချွန်ပြီး ထောင်ချောက်တွေ ဆင် သည်..။ ဒေါင်းစိမ်းကို တယောက်ချင်းသာဆိုရင်သူ ဘယ်မှုမလဲ..။ ဒေါင်းစိမ်းက လူ အုပ်နဲ့

တွင်ကျယ်နေတဲ့ကောင်..။ မိုးမိုးခိုင်ကို သူ ပစ်နိုင်မဲ့သေနတ် ပေးခဲ့ ပြီး သူတို့ ခိုအောင်းနေတဲ့ ယာတဲဟောင်းမှာထားခဲ့သည်..။ နက်ရှိုင်း တောထဲကိုထွက်ခဲ့သည် ..။ ဒေါင်းစိမ်းတို့အဖွဲ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ဖို့ထက် ..အလစ်မှာချောင်းမြောင်းပြီး ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ပြီး ခြွေပစ် လိုသည်..။ ဒါကြောင့် ထောင်ချောက်တွေ ဆင်တာဖြစ်သည်..။ သစ်ပင်မြင့်မြင့်တပင် ပေါ်မှာ လင့်စင်တခုဆောက်ပြီးသစ်ကိုင်းသစ်ခက်တွေ နဲ့ ပုံဖျက်ပြီး နက်ရှိုင်း ကင်းပုံးဝပ် နေသည် ..။ လင့်စင်လေးမှာငြိမ်ပြီး စောင့်ဆိုင်းရတဲ့ အလုပ်က လွယ်ကူတာတော့မဟုတ်..။



ဒေါင်းစိမ်းတို့ အဖွဲ့ နက်ရှိုင်းခိုအောင်းနိုင်မဲ့နေရာတွေကို ဖြန့်ပြီးရှာဖွေ တော့ သည်..။ ဒေဝ ရဲ့ တပည့် ၂ယောက် က တိုက်ရေခိုက်ရေ ရှိတဲ့ အပြင် တောကျွမ်းတဲ့ မုဆိုးတွေလဲဖြစ်တာကြောင့် ရှေ့ပြေး အဖြစ်ထားသည်..။ မနက်ထဲက ထွက်တာ ခုထိတော့ခြေရာခံလို့မရသေး..။ ဒေါင်းစိမ်းက ဒေဝကို နက်ရှိုင်းနဲ့ ရှိနေနိုင်တဲ့ မိုးမိုးခိုင်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ကိုအရှင်ဖမ်းဖို့ သေသေချာချာမှာနေ သည်..။ (နက်ရှိုင်း ကိုသုတ်သင် ဖို့ အရေးကြီးသလို မိုးမိုးခိုင် ကို အရှင်ရဖို့လဲ အရေးကြီးတယ်….) ဒေါင်းစိမ်း ခုထိ မနားသေး..။ရေသောက်ချင်ရင် ခါးကရေဘူးဖြုတ်ပြီးသောက် ခိုင်းသည်..။ ပိုက်စိပ်တိုက် တောနင်းရှာပြီ..။ ရှေ့ က လွှတ်ထားတဲ့ ဒေဝတပည့် ထဲက အုန်းသောင်း ဒေါင်းစိမ်းဆီပြေးလာသည်..။ (ဗိုလ်ကြီး .. သဲလွန်စ တခုတွေကရတယ်.. မိန်းမ လက်ကိုင်ပုဝါ တထည် တွေ့တယ်…) ဒေါင်းစိမ်း ကြည့်လိုက်တော့ ..သူ မှတ်မိသည် ..။ မိုးမိုးခိုင် ရဲ့ ဟာ ဘဲ..။ ဟုတ်ပြီ….ဒီနားမှာဘဲ ရှိမယ်… ဒီနေရာကိုဖြတ်သွားတာတော့သေချာနေပြီ…. (ဒေဝ..လူဖြန့် ရှာကွာ…အုပ်စုနှစ်စုခွဲမယ်….တယောက်နဲ့တယောက် ဝေါ်ကီတော်ကီနဲ့ ဆက်သွယ် ကြမယ်…သတိရှိကြဟေ့…ဒီကောင်က သင်းကွဲ ဆိုပေမဲ့ တကယ်လျင်တဲ့ ကောင်..သူ့ကိုသူ ရမ်ဘို ထင်နေတဲ့ ကောင်..) ဒေါင်းစိမ်း တို့ လူစုခွဲကာဖြန့်ရှာကြပြီ..။ ဒေါင်းစိမ်းတို့အဖွဲ့သားတွေက တက်တက်ကြွကြွ ရှိသည်..။ဒေါင်းစိမ်း က ဆုငွေ ထုတ်ထားသည်..။ နက်ရှိုင်းကို သတ်နိုင်တဲ့ လူ ကို ဆုချီးမြှင့်မည်..ဗိုလ် အဆင့်လဲတိုးပေးမယ်..ပေါ့..။ နက်ရှိုင်း ရဲ့ခြေရာတွေတွေ့ပြီ လို့ ဒေဝက လာပြောသည်..။ ဒေါင်းစိမ်းပြေ့းကြည့်သည်…။ အင်း..ခြေရာခံပြီးလိုက်ကြသည်..။ အုပ်စု နှစ်စုအနက်က အောင်ကြီး ..ဒင်ကြီးနဲ့ ရွှေတိုး ၃ဦး အဖွဲ့ မိန်းမစီးဖိနပ်တဖက်တွေ့ သည်..။ အောင်ကြီး က စက်နဲ့ ဒေါင်းစိမ်းကို သတင်းပို့သည်..။ သတိ နဲ့ တောနင်း ရှာပြီ..။ အောင်ကြီးနဲ့ ဒင်ကြီးက ရှေ့ က ရင်ဘောင်တန်း ပြီး တောတိုးနေသည်..။ ရွှေတိုး က အနောက် က လိုက်သည်..။ ရုတ်တရက် အုံး..အုံး ဆိုပြီး၂ခါဆင့် ပေါက်ကွဲသံကြားလိုက်ရပြီး ရှေ့က အောင်ကြီးနဲ့ ဒင်ကြီး မြောက်တက် လွင့်စင်သွားသည်..။သစ်ကိုင်း သစ်ခက်တွေ ကျိုးလွင့် ပြတ်တောက်ပြီး ယမ်းခိုးတွေ..ဖုံလုံးကြီး တွေဖုံးအုပ်သွားသည်..။ နောက်က လိုက်တဲ့ ရွှေတိုး နားကွဲမတတ်ဘဲ..။ဘာမှ နားမကြား ရတော့…။ ရွှေတိုး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားသည်..။ ရန်သူကိုခပ်ပေါ့ပေါ့ သဘောထားသောသူတို့ကို ရန်သူက စပြီးဆော်ပြီ..။အောင်ကြီး နဲ့ ဒင်ကြီး တစစီ စုတ်ပြတ် ကုန်ပြီ..။ ရွှေတိုး ..ဝေါ်ကီတော်ကီနဲ့ ဒေါင်းစိမ်းကို ခေါ်သည်…။ ( ဘာဖြစ်လဲ…ဘာဖြစ်လဲ..) ( ရွှေတိုး..ပါ…ဗိုလ်ကြီး .. တိုက်မိုင်း နဲ့ အောင်ကြီးနဲ့ ဒင်ကြီးတို့ ကြွသွားပြီ ) (အေး..မင်း လဲ သတိထား…ငါတို့နဲ့ မကြာခင်ပြန်ဆုံမယ်…)

ရွှေတိုး သတိထားပြီး ရှေ့ဆက် သည်..။လက်ထဲက ဟိတ်ချ်ကေ-ဂျီ၃ မောင်းပြန် ရိုင်ဖယ် ကို အသင့် အနေအထားနဲ့ ကိုင်ရင်း မမြင်ရတဲ့ ရန်သူကို လန့်နေသည်..။ ဒေဝ နဲ့ဒေါင်းစိမ်းတို့အဖွဲ့ ရဲ့ရှေ့ပြေး အုန်းသောင်း လဲအရင်ထက်ပို သတိထားသွားသည်..။သူတို့အဖွဲ့ က၂ယောက်တော့ လျော့သွားပြီ ..။ အုန်းသောင်းဘေးက ယုံဝေး က နွယ်ပင်တွေ ကို တောရှင်းဒါးရှည်နဲ့ ခုတ်ရှင်း သည်..။ ယုံဝေးသူတို့ရှေ့က ကာဆီးပိတ်နေတဲ့ နွယ်တွေကို လှမ်းခုတ် လိုက်သည် ..။ထောင်း…ဝေါ ..ဝှစ် .. ဘယ်ကလာမှန်းမသိတဲက ဝါးချွန်ရှည်တချောင်း ယုံဝေးရဲ့ လည်ပင်းကိုထုတ်ချင်းခတ် စိုက်ဝင်သွားသည်..။ ဟာ.. အုန်းသောင်းလန့်ပြီးသူ့လက်ထဲက အေကေ မောင်းပြန်ကို ရမ်းသမ်းပြီး ရှေ့က တောထဲကို ပစ် သည်..။ ဒေါင်းစိမ်း နဲ့ ဒေဝ သေနတ် သံ တဒုန်းဒုန်း ကြောင့်အကာအကွယ်ယူကြပြီး အော်မေးသည်… (အုန်းသောင်း …ဘာဖြစ်လဲ….) (ထောင်ချောက် မိသွားတယ်..ယုံဝေး သေပြီ…) ယုံဝေးမှာ ဝါးချွန်ထုတ်ချင်းခတ်ရက် ..တဆတ်ဆတ် ဆန့်ငင် ဆန့်ငင် ဖြစ်နေသည်..။ ဒေါင်းစိမ်းကိုယ်တိုင် လန့်လာ သည်..။ ရွှေတိုး လဲ တယောက်ထဲ တရွေ့ရွေ့ နဲ့ရှေ့တိုး လာသည်..။ နက်ရှိုင်း သည် လူတော်တယောက်ဆိုတာတော့ ကြားဘူးထားသည်..။ ခုတော့ လက်တွေ့ဘဲ..တွေ့ရပြီ…။ သူ့ထက်ဝါရင့်တဲက အောင်ကြီးနဲ့ ဒင်ကြီး အသားစတွေပြန့်ကျဲနေတာ သူတွေ့ခဲ့ရလို့သွေးလန့်နေသည်..။ ရွှေတိုးတို့က လက်နက်ကိုင်လုပ်နေပေမဲ့ စနစ်တကျ သင်တန်းတွေတက်ခဲ့ဘူးရတဲ့ ကောင်တွေမဟုတ်ဘူး..။ လက်နက်မဲ့ လူတွေအပေါ်သာဗိုလ်ကျ တတ်တဲ့ ကောင်တွေဘဲ..။ သူ့ရှေ့မှာတောရှုပ်နေလို့ ရှင်းနေတဲ့ မြေနီလမ်းကလေး လိုဖြစ်နေတဲ့ နေရာကနေ သွားလိုက်သည်..။ ဝုန်းကနဲ သူ ခြေလွတ်လက်လွတ်ဖြစ်သွားသည် ။သူ..မြေ ကြီးထဲကျွံ သွားတာဖြစ်သည်..။ သေနတ်တခြား လူတခြားဖြစ်သွားသည် ..။တွင်းက နက်လို့ အကျမကောင်းဘူး..သူ့ခြေထောက် ကျိုး ပီထင်တာဘဲ..။ တွင်းအ ပေါ်က ကြိုးတချောင်းကျလာသည်..။ ဗိုလ်ဒေါင်းစိမ်းတို့ထင်ပါရဲ့..။ ရွှေတိုးကြိုးစားင်္ကြးကြိုးကိုဆွဲတက် သည် ..။ တွင်းပေါ်ကလဲ သူ့ ကိုကူ ဆွဲတင်သည် ..။ ကျေးဇူး…..စကားမဆုံးနိုင်လိုက်..ဟာ..သူ့လူတွေမှမဟုတ်ဘဲ…နက်ရှိုင်း ပါလား…. နက်ရှိုင်းက သူ့ ကိုလက်ပြန်ကြိုးတုတ် လိုက်သည် ..။ (မေးတာတိုးတိုးဖြေ ..အော်တာမလုပ်နဲ့ ..လည်ပင်းလှီးလိုက် မှာ..) နက်ရှိုင်း သူ သိချင်တာတွေကို မေးနေသည်..။ ခွေးရဲကွင်း မှာ မာလာဝင်းဆိုတဲ့ကောင်မလေးရယ်..မူးနေတဲ့ မိုးလုံး ပြည့် ရယ်..ဂလယ်ဘယ် ဆိုတဲ့ ထမင်းချက်ရယ်..စခန်းစောင့်အဖြစ်ကျန်ခဲ့တာ နက်ရှိုင်းသိသွားပြီ…… နက်ရှိုင်း ..ရွှေတိုးပါးစပ်ထဲကို အဝတ်စုတ်တွေလုံးပြီးထိုးထည့်သည်..။



မိုးလုံးပြည့် ဗိုလ်ဒေါင်းစိမ်း နဲ့ ဗိုလ်ဒေဝတို့ ခေါင်းဆောင်တဲ့ သူတို့လူစုလဲထွက်သွားရော မီးတောက် ကိုထပ်မော့ သည်..။ယုန်သားကင် ကိုဝါးရင်း..မာလာဝင်းရှိရာ တဲကို သွားသည်..။ တဲတံခါးကို စစ်ဖိနပ်နဲ့ဆောင့်ကန်ဖွင့်သည်..။ မာလာဝင်း ဘဝက ဆိုးဝါးလွန်းလှ သည်..။ ဒေဝ တညလုံးလိုးတာခံရပြီး..မနက်စောစောလနြှိုးပြီးထပ်လိုးပြန်သည်..။ အခု လာပြန်ပြီ..တယောက်…။ ဒီကောင့်ပုံက တော်တော် မိုက်ကန်းမဲ့ ပုံ..။အရက်ကလဲ မနက်ကြီးတောင်တအားမူးနေ သည်..။ (ကဲ..ကောင်မလေး …လာ ..ငါ့ကို လီးစုတ်ပေးစမ်း…) (အို ..ကျမ..ကျမ..တကိုယ်လုံးနာကျင်နေပြီ …သနားပါရှင်….တကယ်နေမကောင်းလို့ပါ…..) မိုးလုံးပြည့် သူ့ ဘောင်းဘီ ကို ချွတ် သည်..။ လီးမဲမဲကြီးက ငေါငေါကြီး မတောင့်တတောင်…ေ၈ွးစေ့တွေက တွဲလောင်းကြီး

…တရမ်းရမ်းနဲ့..။ မာလာဝင်းမှာ ဝတ်စရာ အဝတ်မရှိ ..။ သူ့ကို ပေးမဝတ်တော့..။ ထွက်ပြေးမှာစိုးလို့ ..ကိုယ်လုံးတီးထားသည်..။ မိုးလုံးပြည့် တဲထဲ ဝင်လာတော့ ..မာလာဝင်း ..ပေါင်တွေကိုစေ့ပြီးလိမ်ရှက်ထားသည်..။ နို့တွေကိုလက်နဲ့ ကာထားသည်..။ ( ကောင်မလေး..မင်း နာချင်ပြီ လား..ငါ့ကိုဗိုလ်ကြီးတို့ က အာဏာကုန်ပေးသွားတာ…မင်းကိုလိုးတဲ့…) မိုးလုံးပြည့် အတင်း ကြမ်းပြီ..။ ( အသာတကြည် မပေးရင် ..မင်း အသားနာမှာပေါ့…ငါ လိုချင်တာကို ငါ ရအောင်ယူမှာဘဲ….) မာလာဝင်း သဘောပေါက် သည်..။ အသားနာရပေါင်းလဲများပြီ ..။ လူမဆန်သော မုဒိန်းကောင်တွေ သူ့ ကိုရက်ရက် စက်စက် ကျင့်ခဲ့ကြ သည်..။ ရိုက်နှက်ခဲ့သည်..။ ( ကျမ ကိုမရိုက်ပါနဲ့ ..ရှင်လိုချင်တာပေးပါမယ်….) မိုးလုံးပြည့် က သူ့လီးမဲမဲကြီးကိုမာလာဝင်းပါးစပ် ကိုတေ့လိုက် သည်..။ မာလာဝင်း လီးကြီးကိုငုံ ပြီး စစုတ်ပေးလိုက်သည်..။ မိုးလုံးပြည့် တကိုယ်လုံးနံစော်နေသလို လီးကြီးကလဲနံစော်နေသည်..။ မာလာဝင်း..တပြွတ်ပြွတ် နဲ့ စုတ်ပေးနေ သည်..။ မိုးလုံးပြည့်က ဖင်ကိုကော့ကော့ပြီး လီးကို မာလာဝင်း ပါးစပ်ထဲကိုညှောင့် နေသည်…။ တဲ အပြင်မှာ ဂလယ်ဘယ် ဆိုတဲ့ကောင် ရှိနေသည်..။ စခန်းစောင့်တာဝန်ယူ ရင်၂ယောက်လုံး ကောင်မ ဆီ ရောက်မနေနဲ့..တယောက်က လုံခြုံရေး ကင်းစောင့်ရ မယ်..ဗိုလ်ဒေါင်းစိမ်းက မှာသွားသည်…။ ဂလယ်ဘယ် အမ်၁၆ ရိုင်ဖယ်ကို လွယ်ထားရင်း တဲထဲကိုချောင်း နေသည်..။မိုးလုံးပြည့်ကို ကောင်မလေးက လီးစုတ်ပေးနေသည်..။ ဂလယ်ဘယ် ဘောင်းဘီထဲမှာ လီးမတ်မတ်တောင်နေသည်…။ မိုးလုံးပြည့်ပြီးရင် သူဝင်မယ်..။ နက်ရှိုင်း ခြုံပုတ်တွေကြားက ချောင်းနေတာ ဂလယ်ဘယ် မသိ..။လုံးဝ မသိ..။ တဲထဲက မိုးလုံးပြည့် မာလာဝင်းကိုလိုးနေတာ ကိုချောင်းနေသည်..။ နက်ရှိုင်း မိုးမိုးခိုင် ကိုခြုံပုတ်ထဲ ထိုင်ခိုင်း ထားပြီး ဂလယ်ဘယ် ဆီကို တဟုန်ထိုးပြေးသည်..။ ကုန်းပြီးချောင်းနေသော ဂလယ်ဘယ် ရဲ့ နောက်စေ့ ကို သေနတ်ဒင်နဲ့ ထုချလိုက်သည်..။ ဂလယ်ဘယ် ထိုင်ကျသွားသည်..။ နောက်တချက် ထပ် လွှဲ ရိုက် သည်..။ တုပ်တုပ် မလှုပ်တော့…။ တဲထဲကို စောစောက ဂလယ်ဘယ် ချောင်းကြည့်တဲ့ အပေါက် က ချောင်းကြည့်လိုက်သည်..။ ရှူးရှူး ရှဲရှဲ နဲ့ မိုးလုံးပြည့် မာလာဝင်းကို လိုးနေသည် ..။ မာလာဝင်းကို ဖင်ပူးတောင်းထောင်ခိုင်း ပြီး အနောက်က လိုးနေတာဖြစ်သည်..။ နက်ရှိုင်း မျက်စိ က သူ့ သေနတ် ဘယ်မှာလဲဆိုတာကြည့် သည်..။ သေနတ် က တဲ ထောင့်တနေရာမှာထောင်ထားသည်..။ မိုးလုံးပြည့် ကိုယ်လုံးတီး နဲ့ လိုးနေတာဖြစ်သည်..။ မာလာဝင်း မှာမိုးလုံးပြည့် အနောက်က ဆောင့်လိုက်တိုင်း ..ဖင်တုံးကြီးတွေ ခါခါ နေသည်..။ထွားတင်းတဲ့ နို့ကြီး၂လုံးက လှုပ်နေသည်..။ မိုးလုံးပြည့်ရဲ့ လီးမဲမဲ ရှည်ရှည်ကြီး ရှောကနဲရှောကနဲ မာလာဝင်းရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်ထွက်နေတာ တွေ့နေရသည်..။ နက်ရှိုင်းတဲထဲကို ဖျတ်ကနဲ ဝင်လိုက်သည်..။ (ဟေ့ကောင် ..ရပ်လိုက်စမ်း..) မိုးလုံးပြည့် ဆတ်ကနဲ တုန်သွားသည်..။ လိုးနေရာက ချာကနဲ လှည့်ကြည့်သည်..။ (ဟာ..ရန်သူ…) သူ့ သေနတ်က တဲထောင့်မှာ…။ မိုးလုံးပြည့် မာလာဝင်း စောက်ဖုတ်ထဲက သူ့ ဟာကြီးကိုအမြန်ဆွဲနုတ်လိုက်သည်..။ ပွပ် ကနဲ အရေတွေရွှဲနေတဲ့ လီးမဲမဲကြီး ထွက်လာသည်..။ နက်ရှိုင်း က လက်ထဲက ၄၅ ပစ်စတိုလ် ပြောင်းနဲ့ မာလာဝင်းနဲ့ ဝေးရာ ဘက်ကိုရွှေ့ဖို့ ညွှန် ပြ သည်..။ မိုးလုံးပြည့် သူ ပြတဲ့ဘက်ကို ရွှေ့ သည်..။ ဘောင်း …၄၅ ပစ်စတိုလ် ထဲက ကျည်ဖူးတတောင့်က မိုးလုံးပြည့် ပေါင်တဖက်ကို ဖေါက်ထွင်းသွားသည်..။ ( အား..ဟား..ဟား…) ဘိုင်းကနဲ လဲကျသွားသည်..။ ( အဲဒါ ကောင်မလေးကို အလိုမတူဘဲ မုဒိန်းကျင့်တဲ့ အတွက် ..) ဘောင်းကနဲ နောက်တချက် ပစ်ပြန်သည်..။ မိုးလုံးပြည့် ရဲ့ နောက် ပေါင်တဖက်ကို မှန်သည်..။ ( အား………..)

မိုးလုံးပြည့် ဆတ်ဆတ် ခါနေ သည်…။ (ဒါ က မုဒိန်းကျင့်..ဒါးမြတိုက်နေတဲ့ အတွက် ..ခံရတဲ့ လူတွေဖက် က ..) မာလာဝင်း ကြောက် လို့ တုန်နေသည်..။ (မင်း..မာလာဝင်း လား…) (ဟုတ် ပါတယ်….) ( အပြင်မှာ မိုးမိုးခိုင် ပါတယ်….မင်း ကိုလာကယ်တာ ..ကဲ..သွားစို့….) အဝတ်အစားမရှိတော့သည်မာလာဝင်းကိုကြည့်ပြီး…(တောက်..တော်တော် လူမဆန်ကြတဲ့ အကောင်တွေ ဘဲ..)  မာလာဝင်းတစ်ယောက်ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ထွက်လိုက်လာသည်..။( ကဲ ..သွားစို့ ..မာလာဝင်း….) တဲထဲက အထွက်မှာမှ မိုးလုံးပြည့်ကို နက်ရှိုင်း ပေါင်ကြား ကိုပစ်လိုက်သည်..။ မိုးလုံးပြည့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ပြီး ပေါင်ကြားကိုလက်နဲ့ အုပ်ပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ လှိမ့်နေသည် ။ မာလာဝင်းလဲ ငိုရှိုက်ရင်း …( ကောင်းတယ်..လူယုတ်မာတွေ..ကျမ ကို လူမဆန်အောင်ကိုနှိပ်စက် ကြတာ..)လို့ ပြောသည် ။ ( စိတ်မပူနဲ့ ..ဒီကောင်တွေ အားလုံးကိုငရဲ ပြည် ပို့ ပစ်မယ် ) ခြုံထဲက မိုးမိုးခိုင် ထွက် လာသည် ..။ ( သူငယ်ချင်း..မာလာ…) မာလာဝင်း ကိုပြေးဖက်သည်…။

ဒေါင်းစိမ်းနဲ့ ဒေဝ ဦးဆောင်တဲ့ အဖွဲ့ ရွှေတိုး ကို စက်နဲ့ ခေါ်ကြည့်သည်..။ခေါ်လို့ မရ ..။ ရှေ့ပြေး အုန်းသောင်း ..ခြေရာတွေ တွေ့ပြန် သည်..။ စစ်ဖိနပ် ခြေရာများနဲ့ မိန်းမ ခြေရာ တွေ..။ ( ဒီကောင်နဲ့ ဒီကောင်မ ဆိုတာသေချာပါတယ်…ခြေရာတွေ နောက် လိုက်စမ်း..) ( သတိ ထားကြ..ဒီ ကောင် ရမ်ဘိုနည်းတွေ သုံးနေတယ်…ထောင်ချောက်တွေ ..တိုက်မိုင်းတွေ သတိထား…) မကြာခင်..အုန်းသောင်း အချက်ပြသည်..။ ဒေါင်းစိမ်း မှန်ပြောင်းနဲ့ ကြည့်သည်..။ တဲတလုံး..။ တောင်ယာပျက်တခု က ယာတဲအဟောင်းတလုံး ။ သေသေချာချာကြည့်တော့..လူတယောက် ..တဲရှေ့မှာတွေ့သည်…။ သူတို့ သေနတ်တကမ်းအထိ ဝိုင်းထားပြီးရှေ့တက်သွားကြ သည်..။ဒေဝ က(ဗိုလ်ကြီး..ကျုပ် တပည့်..ရွှေတိုး …ဘဲ..ဟာ…ဒီကောင့်ကို လက်ပြန်ကြိုးတုတ်ထားတယ်..) ဒေါင်းစိမ်း က အမိန့်ပေးသည်..( အုန်းသောင်း ..ရှေ့တက်သွားပြီး ရွှေတိုးကို ကြိုးသွားဖြေပေး..ကျန်တဲ့ လူတွေ သေသေချာချာ ကြည့်နေ..ရန်သူမြင်ရင် အပီအပြင်..ပစ်ကြ….) အုန်းသောင်းပြေးတက်သွားသည်..။ လက်ပြန်ကြိုးတုတ် ခံထားရတဲ့ ရွှေတိုး ပါးစပ်မှာလဲ အဝတ်တွေဆို့ထားသည်..။ရွှေတိုးက ခေါင်းရမ်းပြနေသည်..။ အုန်းသောင်း သူ ဘာပြောချင်မှန်းမသိ..။ အုန်းသောင်းအနောက် က လက်နက်ကိုင် ၂ယောက် တဲအနားကိုချဉ်းကပ်သွားကြသည်..။ ပစ်ခတ်ဖို့ အဆင်သင့်…။အုန်းသောင်း ရွှေတိုးပါးစပ်ထဲက အဝတ်တွေကိုအရင်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်..။ ရွှေတိုးက အားယူ အသက်ရှုပြီး ..( အနားမလာနဲ့လို့ပြောတာ…မိုင်းတွေထောင်ထား……..) အုန်းသောင်းက (ဆုတ် …) ဆိုပြီး အနောက်ကိုလှည့်ပြေးသည်..။ နောက်ကျသွားပြီ ..။ မိုင်းတွေ ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲ

သည်..။ ပြင်းထန် တဲ့ ပေါက်ကွဲမှုတွေ ယာတဲ ပတ်ဝန်းကျင် တခုလုံး ဆင့်ကာဆင့်ကာ ဖြစ်သွားပြီး ယမ်းခိုးတွေ မီးခိုးတွေ ဖုံးသွားသည်….။ ဒေါင်းစိမ်း နားတွေဘာမှမကြားရ..။သစ်ကိုင်းကျိုးတွေ သူ့ဆီကိုလွင့်စင်လာလို့ သူ့ မျက်နှာ ကိုထိမှန် ပြီး မျက်နှာတပြင်လုံး သွေးတွေစီးကျနေသည်..။ ဒေဝ လဲဗုံးဆန်တွေမှန်ထားပြီး လက်မောင်း..ပေါင်တွေမှာ စုတ်ပြတ်နေသည်..။ ဒေဝ သူ့လူတွေကို စစ်ကြည့်သည်..။ အားလုံး သေကုန်ပြီ…။ ( အခြေအနေ မကောင်းဘူး ဗိုလ်ကြီး ..ကျုပ်တို့ ပြန် ဆုတ်ကြမလား…) ( အေး..မင်းလဲ တော်တော်ထိထားတယ်ဆိုတော့ ဒို့ ခွေးရဲကွင်းကို ဘဲ ပြန်ဆုတ်မယ်….ခွေးမသား..နက်ရှိုင်း..ထင်တာထက် ပို သွက်နေတယ် ) ဒေါင်းစိမ်းနဲ့ ဒေဝ အထိနာစွာနဲ့ သွေးသံရဲရဲ ဖြင့် ခွေးရဲကွင်း စခန်းကိုပြန် ဆုတ် လာကြသည်..။ စခန်းနားရောက်တော့ စခန်းမှာလူရိပ်လူယောင် လုံးဝမတွေ့..။ ဒေဝ အေကေ၄၇ ကိုထိုးချိန်ရွယ်ရင်း စခန်းထဲ သတိနဲ့ ဝင်သည် ..။ ခပ်တိုးတိုး..( မိုးလုံးပြည့် ..ဂလယ်ဘယ်… ဘယ်မှာလဲ…) ခေါ် သည်..။ ဒေါင်းစိမ်းလဲ နဖူးကွဲသွားလို့ သွေးများစီးကျနေလို့ သူ့ အင်းကျီကိုဆွဲဆုတ်ပြီးနဖူးမှာစည်းထားရသည်..။ (စောက်သုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ ..ဘယ်မလဲ..မာလာဝင်းကိုသွားလိုးနေကြလားမသိဘူး..) ဒေဝ တဲတွေ အနားကိုတရွေ့ရွေ့ ကပ်သွားသည်…။ရုတ်တရက်..တဘောင်းဘောင်း..တဒုံးဒုံး မောင်းပြန်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒေဝ..ဒူးအောက်ပိုင်း..ကိုကျည်ဆံတွေမှန်သည်..။ဝုန်းကနဲပစ်လဲကျသွားသည်…။ ဟာ…အား…အား…….သေနတ်တခြားလူတခြားဖြစ်သွားပြီ…။ ခြေထောက် ၂ဘက်လုံး မြင်မကောင်းအောင်မှန်ထားသည်…။သွေးတွေ ဒလဟော ထွက်နေသည်..။ ဒေါင်းစိမ်း ..သေနတ်သံတွေ လာတဲ့ ဘက်ကို ပြန်ပစ် သည်…။ မသေချာဘဲ တကပ်လုံးကုန်အောင်ပစ်နေတာ..။ဘာမှထိရောက်မှု ရှိမှာမဟုတ် ဘူး..။ သွေးရူးသွေးတန်း ပစ်လိုက်တာ ..။ ဒေဝ ကိုမကြည့်အား..။သူ့ အသက်ကို သူ စိုးရိမ်နေရသည်..။ တဲနံရံတခုကို သူ ဝင်ကပ်ပြီး ရန်သူကိုရှာသည်..။ကျည်ကပ် လဲသည်..။ ဒေဝ လူးလှိမ့် ကာ အော်ညည်းနေသည်..။ ဒေါင်းစိမ်း ဒူးတုန်နေပြီ..။ လူစုနဲ့မိုက် တဲက ဒေါင်းစိမ်း..တပည့်မရှိတော့ ..ကြောက်နေပြီ…။ မောင်းပြန်သံတွေ ဆူညံ သွားပြန်သည်..။ သူ့ နဘေးက တဲ နံရံ နဲ့မြေပြင်ကို ကျည်တွေ တဖွဲဖွဲ လာမှန်သည်…။ (ဒေါင်းစိမ်း..ထွက်ခဲ့…..) နက်ရှိုင်းရဲ့ အသံ…။ ဒေါင်းစိမ်း အသံလာရာကို ပစ်သည်…။ သေနတ်သံတွေဆူညံသွားသည်…။ အမ်၆၇ သံပုရာသီး လက်ပစ်ဗုံးလေး၂လုံး ..သူ့ ရှေ့နားကို ကျလာသည်..။ ( ဟာ..လက်ပစ်ဗုံး ) ဒေါင်းစိမ်း အနောက်ကိုခုန်ဆုတ်ပြီးမြေကြီးပေါ် မှောက်ချလိုက်သည်..။ ပေါက်ကွဲသံ နဲ့မြေကြီးတွေ လွင့်စင် တုန်လှုပ်သွား သည်..။ယမ်းခိုးတွေဖုံးလွှမ်းသွားသည်..။ ဒေါင်းစိမ်း …မျက်စိထဲလဲ ဖုံတွေသဲတွေဝင်လို့ ဘာမှ မသဲကွဲ..။ သူ့ ကိုဗုံးဆန် တွေမမှန်တာတော့ သေချာသည်…။ လူးလဲထဖို့ကြိုးစားသည်..။ သေနတ် ဘယ်မှာလဲ…။ သူ့ အမ်၁၆ ရိုင်ဖယ် သူ့အနားမှာ မတွေ့တော့..။သူ ခါးက ပစ်စတိုလ်ကိုလှမ်းစမ်းနေဆဲ ..သေနတ်ပြောင်းတွေ သူ့ခေါင်းကိုလာထောက်တာခံလိုက်ရသည်…။ ဒူးထောက်ရက်က မော့ကြည့်သည်..။ နက်ရှိုင်း..မိုးမိုးခိုင် နဲ့ မာလာဝင်း တို့ သူ့ခေါင်းကို သေနတ်တွေနဲ့ တေ့ထားကြသည်..။ (ဒေါင်းစိမ်း ..ငါလဲမိသော်အတွက် မင်းကို လက်စားချေ ချင်တာ ..အခုတော့ မင်းမတရားကျင့် ..နှိပ်စက်တာ ကိုယ်တိုင်ခံရတဲ့ မာလာဝင်းရှိနေပြီ မို့ သူ့ ကိုဘဲငါ ဦးစားပေးလိုက်မယ်..ကဲ မာလာဝင်း… မင်းကြိုက်သလို လုပ်ပေတော့…) နက်ရှိုင်း က ဒေဝ ကို ဒရွတ်တိုက် ဆွဲပြီးခေါ်လာသည်…။ ဒေါင်းစိမ်းနဲ့ ဒေဝ ၂ယောက်လုံးကို လက်ပြန်ကြိုးတုတ်သည် ။ မာလာဝင်း သူ့ကိုရက်ရက်စက်စက် လုပ်ခဲ့သည့် ဒေါင်းစိမ်း မျက်နှာကို တံတွေးနဲ့ထွေးသည် ။ပါးကို ဆင့်ကာဆင့်ကာ ရိုက်သည် ။ လုပ်တုံးကလုပ်ခဲ့ပေမဲ့ သူခံရတော့မယ်ဆိုတော့ ဒေါင်းစိမ်း အရမ်းကို တုန်လှုပ်နေသည် ။ မာလာဝင်း က ( သူတို့ကသာ ကျမကို ရက်ရက်စက်စက် မုဒိန်းကျင့်ပြီး လူမဆန်ကြဘူး…ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ ထားတယ် …ဒါပေမဲ့ ကျမ ကတော့ သူတို့ ကို မလုပ်နိုင်ဘူးဖြစ်နေတယ် …) လို့ နက်ရှိုင်းကိုပြောတယ် ။နက်ရှိုင်းက ( မာလာဝင်း မလုပ်နိုင်ရင် ကျုပ်ဘဲ

လုပ်ရတော့မှာပေါ့ …ကျုပ်တို့က တောထဲမှာဆိုတော့ တရားရုံးတွေ ထောင်တွေ မရှိဘူး ..ကိုယ့်ဖါသာဘဲ အပြစ်ပေးရမှာဘဲ …) နက်ရှိုင်း သူ မိသော်ကို ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း လုပ်ရန် ဒေါင်းစိမ်းရဲ့ ဘောင်းဘီကို ချွတ် သည် ..။ သူ့ ပေါင်မှာချည်ထားတဲ့ ဒါးကိုထုတ်သည် ..။မာလာဝင်းနဲ့ မိုးမိုးခိုင်တို့က မကြည့်ချင်ကြတာနဲ့ အဝေးကိုထွက်သွားကြသည် ။ ဒေဝ နဲ့ ဒေါင်းစိမ်း ရဲ့ စူးစူးဝါးဝါး အော်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည် ။ နက်ရှိုင်း မှာနောက်ဆက်လုပ်စရာကတော့ မာလာဝင်းနဲ့ မိုးမိုးခိုင်ကို မြို့ကိုပြန် ပို့ ဖို့ ပါဘဲ…။ သူတို့ ခွေးရဲကွင်း စခန်းက ထွက်လာကြပြီး အားလုံးလဲ ပစ်ခတ်ပြေးလွှားခဲ့ ရတာမို့..ပေရေစုတ်ပြန် ညစ်ပတ် ပြီး ပင်ပန်းနေကြပြီ ဆိုတော့ နက်ရှိုင်းလဲ ချောင်းဘေးတနေရာမှာ ဒီ ည စခန်းချဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ..။ မိုးမိုးခိုင် နဲ့ မာလာဝင်း ချောင်းထဲဆင်း ရေချိုးကြသည်..။ သူတို့ ၂ယောက်လုံးလဲ စုတ်ပြတ်ပေရေနေကြပြီး ..ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လှပြီ ။ အရှက်လဲ ကုန်နေပြီ ..။ မာလာဝင်းကနဂိုထဲက ကိုယ်လုံးတီးဖြင့်ပါလာ၍ အသားအရောင်ပင် ပေးတူးနေသည်။။ မိုးမိုးခိုင်လည် အဝတ်အစားချွတ်ပြီး မာလာဝင်းနှင့်အတူ ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် ရေဆင်းချိုးကြသည် ..။ နက်ရှိုင်းလဲ ည ဘယ်လိုအိပ်ကြမလဲ သူ နေရာရှာ နေသည်..။ မိုးမိုးခိုင် ကို ဆပ်ပြာပေးရန် သတိရသွားပြီး သူ့ ကျောပိုးအိတ်ထဲက ရှားရှားပါးပါး ဆပ်ပြာတုံးလေးကို ထုတ်ယူပြီးသွားပေးသည် ..။ ဟာ မိုးမိုးခိုင်နဲ့ မာလာဝင်းတို့ရဲ့ သဘာဝ အလှအပ တွေ က ရှင်းနေသည် ။ထင်းနေသည် ။ လှုပ်ခါနေသည် ..။ တုန်နေသည် ။ မိုးမိုးခိုင်နဲ့ မာလာဝင်းတို့ က ( ကိုနက်ရှိုင်း ..လာလေ…ရေချိုးပါလား ) လို့ လှမ်းခေါ်ကြသည် ။ နက်ရှိုင်း လဲ သူ့ ကိုယ်သူ ငုံ့ကြည့်သည် ။ သူလဲ ညစ်ပတ် စုတ်ပြတ် နေသည် ..။ ဖုံတွေ ယမ်း တွေ မြေကြီး တွေပေရေနေသည် ။ အင်း..သူတို့တောင် ဒီအတိုင်းချိုးနေတာဘဲလေ ..ဆိုပြီး သူလဲ အဝတ်တွေ အားလုံးချွတ် ပစ်လိုက်သည် ။ သူ ရေထဲကိုဆင်းသွားတော့ မိန်းမပျို၂ဦးက နက်ရှိုင်းကို တကိုယ်လုံး အနှံ့ ဆပ်ပြာတိုက်ပေးကြတော့သည် ။ နက်ရှိုင်း သည် သူတို့ ၂ယောက်ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပါ ။ မနက်ဖန် ဆိုရင် သူနဲ့ မိုးမိုးခိုင် လမ်းခွဲရတော့မည်…။အဲဒါကို စဉ်းစားလိုက်ရင်နက်ရှိုင်း စိတ်ဆင်းရဲသွားသည်..။ သူမိုးမိုးခိုင်နဲ့ မခွဲလိုတော့ဘူး…။ အမှောင်ထု က စိုးမိုးလာသည်..။ လကွယ်ည..တောနက်ထဲမှာမှောင်လှသည်..။ မာလာဝင်း ..ကျောပိုးအိတ်ကိုခေါင်းအုံးပြီး စောင်ပါးလေးခြုံကာကွေးကွေးလေး အိပ်နေပေမဲ့ အိပ်လို့မပျော်..။ သူမ ကျောဖက် မှာ မိုးမိုးခိုင်နဲ့ နက်ရှိုင်း တွတ်ထိုးနေကြသည် ..။ ခဏအကြာ..သက်ရှူသံပြင်းပြင်းတွေ ကြားလာရသည်…။ မိုးမိုးခိုင်ရဲ့ တိုးတိုးလေးညည်းသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည် ။လူးလွန့်သံတွေ… ချစ်တင်းနှီးနှောသံတွေ…က တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ တောထဲမှာ သိသာနေသည်..။ တအင်းအင်း ညည်းသံတွေ ကို မာလာဝင်း အတိုင်းသားကြားနေရသည် ။ နက်ရှိုင်းနဲ့ မိုးမိုးခိုင် ခွဲခွါနိုင်ကြပါ မလားဆိုတာတော့ မနက်လင်းပြီး..မြို့ ကို သွားတဲ့အခါမှာမှ သိမှာဘဲ လို့ မာလာဝင်း စဥင်္းစား နေမိတော့ သည်…။

ၿပီးပါၿပီ