ထိုနေ့က မိုးသည် မခြိမ်းဘဲ နှင့် ရွာသည်။
ထို့အတူ မောင် အေး တ ယောက်သည်လည်း
မထင် မှတ်ဘဲ နှင့် မြမြ ကို ရခဲ့ပါသည်။
မြမြက မောင်အေးနှင့် အိမ်နီးချင်း။
သို့သော် ဘဝ တွေမှာ မိုးနဲ့မြေပမာ ကွာခြား၏။
မြမြ တို့က ချမ်းသာသည်။ ယောက်ျားက ဆန်ကုန်
သည်။ ကား ၂ စီးရှိသည်။
ရွှေပေါင် ငွေတိုးလည်း ပေးသည်။
မောင်အေးတို့က လင် မယား၂ ယောက်လုံး
အလုပ်သမား။ မိန်းမက ဆေးလိပ်လိပ်။ မောင်
အေး ကျဖမ်းသမား။ ကားနောက်လိုက်သည်။
လက်သမားလည်း မ တောက် တ ခေါက်။
ထိုနေ့က မိုးက အ ခြေမရှိဘဲ စွတ် ရွာသည်။
မောင်အေး အလုပ်မရှိ။ မိန်းမက ဆေးလိပ်ခုံသွား
သဖြင့် သူတ ယောက်ထဲ အိမ်မှာ ပျင်းနေသည်။
ဒါနဲ့ ဟိုဘက်အိမ်က မြမြဆီသွားပြီး ငွေ ၂ ထောင်
လောက်ချေးမည်။ ပြီးတော့ ဇေတဝန် ဦးဇင်းပေး
ထားသော ၆၃၃ က လေး သွားထိုးဘို့တွေးမိ၏။
အင်း ! ၂ ထောင် ဘိုးပေါက်လည်း မနဲဘူး။
xxx
သူရောက်တော့ မြမြ က အိမ်မှာ တန်းလျားပေါ်
လှဲရင်း မဂ္ဂဇင်းတအုပ် ဖတ်နေသည်။
မြမြ ကြည့်ရတာ တမျိုးဘဲ ဟုသူ ထင် သည်။
ခါတိုင်းလို ဖော်ဖော်ရွေရွေ မဟုတ်။ စကားလည်း
နည်းနေသည်။
မောင်အေးက ချဲဂဏန်းအ ကြောင်းပြောတော့
လည်း အရင် လို စိတ်ဝင ်စား ပုံမပြ။
သူ့ကို တချက် တချက် စိုက်ကြည့်ပြန်သည်။
ကြာတော့ မောင်အေး အ နေရခက်လာ၏။
ဘာလဲဟ။ မြမြက တို့လိုငမွဲ အဖက် မလုပ်ချင်
တာများလား။
မောင်အေး စဉ်းစားရ ကြပ်နေသည်။
မြမြ အိမ်ထဲဝင် ပိုက်ဆံယူတော့ သူ့မျက်စိက
မြမြဖတ်လက်စ မက်ကဇင်းဆီ ရောက်သွား၏။
ပြစ်မှု မက်ကဇင်း။ မှောက်ထားတာ ခိုးလှန်ကြည့်
တော့ မုဒိမ်း ဇာတ်လမ်း။
ဟာ ! မဟုတ်မှ လွဲရော့။ ကောင် မကြီး တ ယေ
ာက်ထဲ ဒါတွေဖတ် ပြီး ဖီးတက်နေတာများလား။
ယောက်ျားကြီးက မရှိ။ မန္တ လေး ဆန်သွားပို့နေ
တာဖြစ်သည်။
မြမြက သူ့ဆီ ပိုက်ဆံလာပေးတော့ မောင်အေး
နှာခေါင်းက အနံ့ဆန်းတခု ရှူမိသည်။ စိမ်းရွှေရွှေ
အနံ့။
ဘာ နံ့ႀကီးလဲကြာ။
မောင်အေး တွေးမရ နိုင်။
xxx
မောင်အေး မြမြအိမ်က ထွက်လာရ သော်လည်း
စိတ္မပါ။
မြမြပုံစံ ထူးဆန်းနေတဲ့ အ ကြောင်းရင်းတွေကို
သိချင် လှ၏။ သူထင် မိတာတော့ မြမြ ဖီးတက်နေ
၏။ ဟုတ္နိုင ္ပါ့မလား။
အာ ့့့ ျမျမဆီက အနံ့။
အခုမှ သတိရပြီ။ သူ့မိန်းမ သူနဲ့လုပ်တိုင်း ထွက်
လာတဲ့ အရည် အနံ့ဘဲ။ လက်စသတ်တော့။
ဟုတ်ပြီ။
မောင်အေး နောက်ပြန်လှည့်သည်။
မြမြအိမ်ကို သွားမည်။
xxx
မြမြ ရေ ။ နောက်ထပ် ၅ ထောင် ထပ်ပေးပါဦးဟ။
မောင်အေး က မြမြ ပိုက်ဆံလာအ ပေးမှာ စိုက်
ကြည့်၏။ ကောင် မ ကလည်း သူ့ကို အ တော်ကြာ
ပြန်စိုက်ကြည့်ပြီးမှ မျက်လွှာချသွားသည်။
မောင်အေးက မညံ့။
ပိုက်ဆံယူရင်း မြမြလက်ကို မ တော်တဆလိုလိုနဲ့
မိမိရရ ကိုင် စမ်းသည်။
နွေးကနဲ အိကနဲ။ ၂ ယောက်လုံး ပူထူသွား၏။
နောက် မြမြက စာအုပ် ကောက်ကိုင်တော့ သူက
စာအုပ်က ကောင်းလားဆိုပြီး အနားလိုက်ကပ်
ထိုင် သည်။ ပေါင် ချင်း ထိနေ၏်။
မြမြ မဖယ်ပါ။ ငြိမ်နေသည်။
စာအုပ်ကို ဖတ်ဘို့သူက ကိုယ်ချင်းထိအောင်
ကပ်သည်။ ကြည်ကြည်သာသာပင်။
၅မိနစ်လောက်ကြာတော့ မောင်အေး မ နေနိုင်
ပါ။ဖြစ်ချင် ရာဖြစ်။ မြမြ ကို သိမ်းဖက်ကာ နို့အုံ
ကြီးကိုကိုင ်လိုက်သည်။
ဘော်လီက ခံနေသည်မို့သိပ်တော့ အားမရ။
ကိုင် လို့ တော့ အရမ်းကောင်း၏။
မြမြ ဘာမှ မ ပြော မသိသလိုလုပ်နေ၍လို့မောင်
အေးက သူမ နို့အုံကြီးကို နည်းနည်း ဖိညှစ်တော့
သူ့လက်ကို အသာဆွဲ ဖြုတ် ဖယ်ပြီး
ဟင် ! လူလည်ကျလှ ချေလား။ ခများလည်း မိန်းမ
နဲ့ဘဲ။ သွား ခများမိန်းမကြီး သွားကိုင်ချေ တဲ့။
ချစ်စဖွယ် မျက်စောင်းလေး ထိုး ပြောတယ်။
မြမြ ညုသံ ညုဟန်လေးကြောင့် မောင်အေး ပို
စိတ်ထန်လာသည်။
ချစ်လို့ပါမြရယ်။ ကို ခိုးချစ်နေတာကြာလှပြီ။
တကယ္ပါကြာ ။
ပြောလည်းပြော လှုပ်လည်း လှုပ ်ရှား၏။
မြမြအကျ ႌ ကြယ်သီးတွေ ဖြုတ် ၊ ဗလာစီယာ ကို
အ ပေါ်ဆွဲ မ သည်။ ဖြတ်ဆို မြမြရဲ့ ဖြူဖွေး လုံးဝန်း
တဲ့ နို့တွေ အပြင်လောကထဲ ထွက်လာသည်။
မောင်အေး အငမ်းမရ စို့သည်။ ကိုင် ဆုပ်သည်။
မြမြက အလိုက်သင့်ကော့ပေး၍ ပို စို့ကောင်း စိတ်
ပို ထန်လာပါသည်။
မောင်အေး ညာလက် က မြမြ ပေါင်ကြား လှမ်းနှိုက်
မြမြဟာကို အုပ်ကိုင် ပွတ်ပေးသည်။
မြမြက လည်း မောင်အေး ပေါင်ကြားကို လက်နှိုက်
ပြီး အ ချောင်းကို ဆုပ် လျှောရှီး လုပ်၏။
မောင်အေး အရမ်း မွှန်လာသည်။
မြမြကို အသာဆွဲလှဲ အဝတ်အစားတွေချွတ်၏။
{ ဒုတိယ ပိုင်း စောင့်ဖတ်ပါ။
အလုပ်နဲနဲ များနေလို့ယခုတော့
ဤမၽွသာ။ }
မောင်အေးသည် ကုတင်ပေါ်က မြမြ၏ မိမွေး
တိုင်းဖ မွေးတိုင်း အလှကို ခနမျှ ငေးမောကြည့်
နေမိသည်။
အော် အရင် ကဆို ဒီလို သူဌေး အ ချောမကြီးကို
တက်ဆော်ဘို့ဆိုတာစိတ်ကူးတောင် မယဉ်ဝံ့။
ယခု ဘာမှလည်း အချိတ်အဆက် မရှိဘဲ ကံပေး
လာလို့ နွှာခွင့်ရ ပေပြီ လို့တွေးကာ မဆီမဆိုင်
နတ်တွေကိုရမ်းသန်း ကျေးဇူးတင် လိုက်မိ၏။
သူ တွေးနေတုန်း မြမြက သူ့အ ချောင်းကို ဆွ စုပ်
သည်။ မြမြပါးစပ်လှလှ လေးထဲ သူ့ဟာကြီး ဝင်နေ
တာကို ကြည့်ပြီး အားနာချင် သလိုလို။
သို့သော် မြမြက မက်မောစွာ စုပ် သွင်း လျက်
ထ သည်ထက် ထ အောင် ပြုစု၏။ မောင်အေး
က ကြာရင် မြမြပါးစပ်ထဲတွင် ပြီးသွားပြီး ဟိုဟာ
ကြီး မလုပ်လိုက် ရဘဲ နေမှာစိုးလို့ဆွဲထုတ်
လိုက်သည်။
မြ လေး ရယ် လုပ်ကြစို့နော် ။
သူများမယားကို ပိုင် စိုးပိုင် နင်း ခေါ်ကာ နို့ကြီး
တွေကို ဆုပ်နယ်ပြီး နေရာယူသည်။
မြမြ ခြေ နှစ်ချောင်းကို စုစည်းကိုင် ၊ အ ပေါ်ဆွဲ
မ ရှေ့ပြန်တွန်း၏။
ပုစွန်ကွေးလို ပေါင် တံ လှလှ လေးကြားက မြမြ
ဟာလေး ပေါ်ထွက်လာကာ သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်နေ
ၿပီ။
မောင်အေး သေ သေ ချာချာ တေ့ထောက်ထား
သည်။ တင်းပါးလှလှ ကြီးတွေက ဆွဲဆောင်နေ
သည်မို့ ၂ ချက်လောက် ဖြန်းဖြန်းနဲ့ ရိုက်မိသး၏။
အောက်က မ ရွှေချောက
သူ့မိန်းမ မဟုတ်တိုင်း။ ထင် သလို လုပ်နေတာ
ဘဲ ဟု စကားနာထိုး၏။
ပြီးတော့ ခါးကို မြှောက်ကော့သည်။
မြမြ ဆာနေပြီကိုး။
မောင်အေး ကျကျနန သွင်းသည်။
ပြန်ထုတ်သည်။ နောက် ပြန်သွင်း ထုတ်။ ထိတွေ့
မှုတိုင်း အရသာက စွတ် ရှိသည်။
အား ကောင်းလိုက်တာ မြမြ ငါ့မယားရယ်။
ကောင် မ ကလည်း
ကောင်းလိုက်တာ လင် ရယ် တဲ့။
နာရီဝက်လောက်ကြာအောင် မောင်အေး အသား
ကုန် ဖြုတ်သည်။ စော်ကြီးကလည်း အရှုံးမ ပေး။
အောက်ပင့် ပြန်ခွပ်သည်။
လုပ်ပါ။ လုပ်စမ်းပါ့ လင် ရယ် ။
အား ! ကောင်းလိုက်တာ ။ တခါမှ ဒီလို မ ကောင်း
ဖူးဘူး။ အ့အ့့လုပ့့့်လုပ်ပါ့မောင် ရယ့့့်။
မောင် အေး နှစ်ချီ ဆက် အသားကုန် ဆွဲ၏။
မြမြကလည်း အစွမ်းကုန် ပေးသည်။
xxx
မ မျှော်လင့်ဘဲ ဝါးရတဲ့ ပွဲ။
အပြင် မှာလည်း မချိမ်းသောမို းက ရွာ။
တကယ့်ကို အပြိုင် ကြဲကြပါလေ
ထို့အတူ မောင် အေး တ ယောက်သည်လည်း
မထင် မှတ်ဘဲ နှင့် မြမြ ကို ရခဲ့ပါသည်။
မြမြက မောင်အေးနှင့် အိမ်နီးချင်း။
သို့သော် ဘဝ တွေမှာ မိုးနဲ့မြေပမာ ကွာခြား၏။
မြမြ တို့က ချမ်းသာသည်။ ယောက်ျားက ဆန်ကုန်
သည်။ ကား ၂ စီးရှိသည်။
ရွှေပေါင် ငွေတိုးလည်း ပေးသည်။
မောင်အေးတို့က လင် မယား၂ ယောက်လုံး
အလုပ်သမား။ မိန်းမက ဆေးလိပ်လိပ်။ မောင်
အေး ကျဖမ်းသမား။ ကားနောက်လိုက်သည်။
လက်သမားလည်း မ တောက် တ ခေါက်။
ထိုနေ့က မိုးက အ ခြေမရှိဘဲ စွတ် ရွာသည်။
မောင်အေး အလုပ်မရှိ။ မိန်းမက ဆေးလိပ်ခုံသွား
သဖြင့် သူတ ယောက်ထဲ အိမ်မှာ ပျင်းနေသည်။
ဒါနဲ့ ဟိုဘက်အိမ်က မြမြဆီသွားပြီး ငွေ ၂ ထောင်
လောက်ချေးမည်။ ပြီးတော့ ဇေတဝန် ဦးဇင်းပေး
ထားသော ၆၃၃ က လေး သွားထိုးဘို့တွေးမိ၏။
အင်း ! ၂ ထောင် ဘိုးပေါက်လည်း မနဲဘူး။
xxx
သူရောက်တော့ မြမြ က အိမ်မှာ တန်းလျားပေါ်
လှဲရင်း မဂ္ဂဇင်းတအုပ် ဖတ်နေသည်။
မြမြ ကြည့်ရတာ တမျိုးဘဲ ဟုသူ ထင် သည်။
ခါတိုင်းလို ဖော်ဖော်ရွေရွေ မဟုတ်။ စကားလည်း
နည်းနေသည်။
မောင်အေးက ချဲဂဏန်းအ ကြောင်းပြောတော့
လည်း အရင် လို စိတ်ဝင ်စား ပုံမပြ။
သူ့ကို တချက် တချက် စိုက်ကြည့်ပြန်သည်။
ကြာတော့ မောင်အေး အ နေရခက်လာ၏။
ဘာလဲဟ။ မြမြက တို့လိုငမွဲ အဖက် မလုပ်ချင်
တာများလား။
မောင်အေး စဉ်းစားရ ကြပ်နေသည်။
မြမြ အိမ်ထဲဝင် ပိုက်ဆံယူတော့ သူ့မျက်စိက
မြမြဖတ်လက်စ မက်ကဇင်းဆီ ရောက်သွား၏။
ပြစ်မှု မက်ကဇင်း။ မှောက်ထားတာ ခိုးလှန်ကြည့်
တော့ မုဒိမ်း ဇာတ်လမ်း။
ဟာ ! မဟုတ်မှ လွဲရော့။ ကောင် မကြီး တ ယေ
ာက်ထဲ ဒါတွေဖတ် ပြီး ဖီးတက်နေတာများလား။
ယောက်ျားကြီးက မရှိ။ မန္တ လေး ဆန်သွားပို့နေ
တာဖြစ်သည်။
မြမြက သူ့ဆီ ပိုက်ဆံလာပေးတော့ မောင်အေး
နှာခေါင်းက အနံ့ဆန်းတခု ရှူမိသည်။ စိမ်းရွှေရွှေ
အနံ့။
ဘာ နံ့ႀကီးလဲကြာ။
မောင်အေး တွေးမရ နိုင်။
xxx
မောင်အေး မြမြအိမ်က ထွက်လာရ သော်လည်း
စိတ္မပါ။
မြမြပုံစံ ထူးဆန်းနေတဲ့ အ ကြောင်းရင်းတွေကို
သိချင် လှ၏။ သူထင် မိတာတော့ မြမြ ဖီးတက်နေ
၏။ ဟုတ္နိုင ္ပါ့မလား။
အာ ့့့ ျမျမဆီက အနံ့။
အခုမှ သတိရပြီ။ သူ့မိန်းမ သူနဲ့လုပ်တိုင်း ထွက်
လာတဲ့ အရည် အနံ့ဘဲ။ လက်စသတ်တော့။
ဟုတ်ပြီ။
မောင်အေး နောက်ပြန်လှည့်သည်။
မြမြအိမ်ကို သွားမည်။
xxx
မြမြ ရေ ။ နောက်ထပ် ၅ ထောင် ထပ်ပေးပါဦးဟ။
မောင်အေး က မြမြ ပိုက်ဆံလာအ ပေးမှာ စိုက်
ကြည့်၏။ ကောင် မ ကလည်း သူ့ကို အ တော်ကြာ
ပြန်စိုက်ကြည့်ပြီးမှ မျက်လွှာချသွားသည်။
မောင်အေးက မညံ့။
ပိုက်ဆံယူရင်း မြမြလက်ကို မ တော်တဆလိုလိုနဲ့
မိမိရရ ကိုင် စမ်းသည်။
နွေးကနဲ အိကနဲ။ ၂ ယောက်လုံး ပူထူသွား၏။
နောက် မြမြက စာအုပ် ကောက်ကိုင်တော့ သူက
စာအုပ်က ကောင်းလားဆိုပြီး အနားလိုက်ကပ်
ထိုင် သည်။ ပေါင် ချင်း ထိနေ၏်။
မြမြ မဖယ်ပါ။ ငြိမ်နေသည်။
စာအုပ်ကို ဖတ်ဘို့သူက ကိုယ်ချင်းထိအောင်
ကပ်သည်။ ကြည်ကြည်သာသာပင်။
၅မိနစ်လောက်ကြာတော့ မောင်အေး မ နေနိုင်
ပါ။ဖြစ်ချင် ရာဖြစ်။ မြမြ ကို သိမ်းဖက်ကာ နို့အုံ
ကြီးကိုကိုင ်လိုက်သည်။
ဘော်လီက ခံနေသည်မို့သိပ်တော့ အားမရ။
ကိုင် လို့ တော့ အရမ်းကောင်း၏။
မြမြ ဘာမှ မ ပြော မသိသလိုလုပ်နေ၍လို့မောင်
အေးက သူမ နို့အုံကြီးကို နည်းနည်း ဖိညှစ်တော့
သူ့လက်ကို အသာဆွဲ ဖြုတ် ဖယ်ပြီး
ဟင် ! လူလည်ကျလှ ချေလား။ ခများလည်း မိန်းမ
နဲ့ဘဲ။ သွား ခများမိန်းမကြီး သွားကိုင်ချေ တဲ့။
ချစ်စဖွယ် မျက်စောင်းလေး ထိုး ပြောတယ်။
မြမြ ညုသံ ညုဟန်လေးကြောင့် မောင်အေး ပို
စိတ်ထန်လာသည်။
ချစ်လို့ပါမြရယ်။ ကို ခိုးချစ်နေတာကြာလှပြီ။
တကယ္ပါကြာ ။
ပြောလည်းပြော လှုပ်လည်း လှုပ ်ရှား၏။
မြမြအကျ ႌ ကြယ်သီးတွေ ဖြုတ် ၊ ဗလာစီယာ ကို
အ ပေါ်ဆွဲ မ သည်။ ဖြတ်ဆို မြမြရဲ့ ဖြူဖွေး လုံးဝန်း
တဲ့ နို့တွေ အပြင်လောကထဲ ထွက်လာသည်။
မောင်အေး အငမ်းမရ စို့သည်။ ကိုင် ဆုပ်သည်။
မြမြက အလိုက်သင့်ကော့ပေး၍ ပို စို့ကောင်း စိတ်
ပို ထန်လာပါသည်။
မောင်အေး ညာလက် က မြမြ ပေါင်ကြား လှမ်းနှိုက်
မြမြဟာကို အုပ်ကိုင် ပွတ်ပေးသည်။
မြမြက လည်း မောင်အေး ပေါင်ကြားကို လက်နှိုက်
ပြီး အ ချောင်းကို ဆုပ် လျှောရှီး လုပ်၏။
မောင်အေး အရမ်း မွှန်လာသည်။
မြမြကို အသာဆွဲလှဲ အဝတ်အစားတွေချွတ်၏။
{ ဒုတိယ ပိုင်း စောင့်ဖတ်ပါ။
အလုပ်နဲနဲ များနေလို့ယခုတော့
ဤမၽွသာ။ }
မောင်အေးသည် ကုတင်ပေါ်က မြမြ၏ မိမွေး
တိုင်းဖ မွေးတိုင်း အလှကို ခနမျှ ငေးမောကြည့်
နေမိသည်။
အော် အရင် ကဆို ဒီလို သူဌေး အ ချောမကြီးကို
တက်ဆော်ဘို့ဆိုတာစိတ်ကူးတောင် မယဉ်ဝံ့။
ယခု ဘာမှလည်း အချိတ်အဆက် မရှိဘဲ ကံပေး
လာလို့ နွှာခွင့်ရ ပေပြီ လို့တွေးကာ မဆီမဆိုင်
နတ်တွေကိုရမ်းသန်း ကျေးဇူးတင် လိုက်မိ၏။
သူ တွေးနေတုန်း မြမြက သူ့အ ချောင်းကို ဆွ စုပ်
သည်။ မြမြပါးစပ်လှလှ လေးထဲ သူ့ဟာကြီး ဝင်နေ
တာကို ကြည့်ပြီး အားနာချင် သလိုလို။
သို့သော် မြမြက မက်မောစွာ စုပ် သွင်း လျက်
ထ သည်ထက် ထ အောင် ပြုစု၏။ မောင်အေး
က ကြာရင် မြမြပါးစပ်ထဲတွင် ပြီးသွားပြီး ဟိုဟာ
ကြီး မလုပ်လိုက် ရဘဲ နေမှာစိုးလို့ဆွဲထုတ်
လိုက်သည်။
မြ လေး ရယ် လုပ်ကြစို့နော် ။
သူများမယားကို ပိုင် စိုးပိုင် နင်း ခေါ်ကာ နို့ကြီး
တွေကို ဆုပ်နယ်ပြီး နေရာယူသည်။
မြမြ ခြေ နှစ်ချောင်းကို စုစည်းကိုင် ၊ အ ပေါ်ဆွဲ
မ ရှေ့ပြန်တွန်း၏။
ပုစွန်ကွေးလို ပေါင် တံ လှလှ လေးကြားက မြမြ
ဟာလေး ပေါ်ထွက်လာကာ သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်နေ
ၿပီ။
မောင်အေး သေ သေ ချာချာ တေ့ထောက်ထား
သည်။ တင်းပါးလှလှ ကြီးတွေက ဆွဲဆောင်နေ
သည်မို့ ၂ ချက်လောက် ဖြန်းဖြန်းနဲ့ ရိုက်မိသး၏။
အောက်က မ ရွှေချောက
သူ့မိန်းမ မဟုတ်တိုင်း။ ထင် သလို လုပ်နေတာ
ဘဲ ဟု စကားနာထိုး၏။
ပြီးတော့ ခါးကို မြှောက်ကော့သည်။
မြမြ ဆာနေပြီကိုး။
မောင်အေး ကျကျနန သွင်းသည်။
ပြန်ထုတ်သည်။ နောက် ပြန်သွင်း ထုတ်။ ထိတွေ့
မှုတိုင်း အရသာက စွတ် ရှိသည်။
အား ကောင်းလိုက်တာ မြမြ ငါ့မယားရယ်။
ကောင် မ ကလည်း
ကောင်းလိုက်တာ လင် ရယ် တဲ့။
နာရီဝက်လောက်ကြာအောင် မောင်အေး အသား
ကုန် ဖြုတ်သည်။ စော်ကြီးကလည်း အရှုံးမ ပေး။
အောက်ပင့် ပြန်ခွပ်သည်။
လုပ်ပါ။ လုပ်စမ်းပါ့ လင် ရယ် ။
အား ! ကောင်းလိုက်တာ ။ တခါမှ ဒီလို မ ကောင်း
ဖူးဘူး။ အ့အ့့လုပ့့့်လုပ်ပါ့မောင် ရယ့့့်။
မောင် အေး နှစ်ချီ ဆက် အသားကုန် ဆွဲ၏။
မြမြကလည်း အစွမ်းကုန် ပေးသည်။
xxx
မ မျှော်လင့်ဘဲ ဝါးရတဲ့ ပွဲ။
အပြင် မှာလည်း မချိမ်းသောမို းက ရွာ။
တကယ့်ကို အပြိုင် ကြဲကြပါလေ
