မကျမ်း

လမိုက်သော ည။ရွာ အ ရှေ့ဘက် ဇာတ်ပွဲ ဆီက ဆိုင်းတီးသံတွေကြားနေရပါသည်။၄/ ၅ နှစ်မှ တခါသာ ကြည့်ရတတ်သော မန္တလေးဇာတ် ပေမို့နွယ်နီ ပွဲသွားဘို့ အလုပ် ရှုပ်နေ၏။အ ရေးထဲမှ သူမ လုံချည် အသစ်နှင့် လိုက်ဖက်မည့်တီရှပ် အဝါလေးကို သူငယ်ချင်းမဆီက ငှားထားတာ သွားယူနေရ သေးသည်။ ယူပြီးတာနှင့်နွယ်နီ ခပ်သုတ်သုတ် ပြန်လာ၏။သူမ အ ဒေါ် အပျိုကြီး နှစ်ယောက်က ညအချိန်သွားတာ လာတာ မကြိုက်။



လူပြတ်သော လမ်း အ ကွေ့။ရှူး့့။ နွယ်နီ ။ခေါ်သံက တိုးတိုးပေမဲ့ နွယ်နီ လန့်သွားသည်။ဘသူလဲ။မှောင် ရိပ် ခြုံနောက်က လူ တ ယောက် ထွက်လာပြီး သူမ အနားကပ်လာ၏။အော့့် တင် စိုး ပါလား။သူမ ကို လူအလစ်တိုင်း စိုက်ကြည့်၊ အထာပေးနေသူ။ခများ ။ ဘာကိစ္စ ကျုပ်ကို စောင့်တာလဲ။နွယ်နီ ခပ်ဆတ်ဆတ်မေးသည်။



တင် စိုးက ငှက်ဖျားတက်သလို အသံနဲ့လာပါ။ ခန လေး ခြံထဲ လိုက်ခဲ့ပါဦး။ ကိုယ် ပြောစရာရှိလို့။တင် စိုးက မြန်သည်။ နွယ်နီကို ဖျတ်ကနဲ ဆွဲ ဖက်ပြီးပြီ။ နွယ်နီ မှာ ယောက်ျားနဲ့ ကွဲထားတာ တနှစ်ကျော်ကြာပြီမို့ အခုလို အဖက်ခံလိုက် ရ တော့ ရင်ဖိုသွား၏။တင် စိုးက သူမကို ဇွတ် ဆွဲခေါ်သဖြင့် ဖိနပ်တဘက်ကျွတ်ကျသည်။



ကို တင် စိုး ။ အဲ့လို ဇွတ်တရွတ် မလုပ်နဲ့။ကျုပ် မကြိုက်ဘူး။လွှတ့့်။ လွှတ်မှ လိုက်မယ်။တ ယောက်ယောက် တွေ့ရင် ကျုပ် အရှက်ကွဲရမှာ ။ စဉ်းစားကြည့်။ခများက မယားကြီးနဲ့၊ က လေး ၃ ယောက်နဲ့။ဟင်း့။တင် စိုး က ဖက်ထားတာ လွှတ်ပြီး နွယ်နီလက်ကိုဆွဲကာ မှောင် မဲသည့်သရက်ခြံထဲ ခေါ်သွားပါ၏။ ခြံထဲက သရက်ပင်အောက်ရောက်လျှင်ဖြူးပြန့်နေသည့် မြေပြင်ပေါ်၌ နွယ်နီ ကို အတင်းပွေ့ဖက် နမ်းပြန်သည်။



နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့ အားပါးတရ စုပ်သလို လက်ကလည်း တီရှပ်အောက်ကို နှိုက်ပြီး နွယ်နီ့ နို့တွေကို ဘော်လီပေါ်က ဆုပ်ကိုင် သည်။နွယ်နီ ရုန်းလျက် ။ပြောစရာ ရှိတယ်ဆို ။ ပြော ဘာလဲ။ကို လေ နွယ်နီ့ကို အရမ်းချစ်တယ်။အတူနေချင် တယ်ကွာ။ ညတိုင်း မင်းနဲ့ အတူပျော်ရတယ်လို့အိပ်မက် မက်တယ်။ အရမ်းကိုချစ်နေမိပြီ။



ပြောရင်း ဖီးတက်လာပုံနဲ့ နွယ်နီ့ကို ဖက် လှဲ၏။ပေါင် ကြားထဲ လက် နှိုက်ပြီး ခုံ မို့မို့လေးကို တရွရွပွတ်ပေးသည်။ အာ့့ ဟာကွာ ။ကျားတ ယောက်၏ အထိအ တွေ့ ယုယမှုတွေက သိပ်ကို စွဲမက်စရာပါတကား။အတူတူ နေချင် ရင် ခမျ မိန်းမကြီး ဖြတ်လိုက်လေ။အဲ့လိုကျတော့ ခမျ မဖြတ်နိုင် ပါဘူး။တကယ်တော့ကျုပ်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ လေ ပါ။တင် စိုးသည် နွယ်နီ ၏ တီရှပ်ကို အ ပေါ်ဆွဲတင်၊ဘော်လီကို မ လှန်ပြီး နို့တွေကို မရမက စို့လေသည်။ နွယ်နီ အသာတကြည်ဘဲ မှိန်းပြီး အရသာခံနေသည်။



ထိုအခါတင် စိုး တဆင့်ထပ်တက်ပြန်သည်။ နွယ်နီ့လက်ကိုဆွဲကာ သူ့ဟာကို အကိုင် ခိုင်းသည်။ နွယ်နီက အသာ ဆုပ်ထားပေမဲ့ ဆက်မလှုပ်။ သူကနွယ်နီ လုံချည်ကို မ လှန် ဘို့ဆက် ကြိုးစားသည်။နွယ်နီ က ဝုန်းကနဲ ထ ရပ်လိုက်၏။ မာဆတ်ဆတ်အသံနဲ့အဲ့လို လုပ်ဘို့စိတ်မကူးနဲ့။ မရဘူး။ခများ စဉ်းစား။ လက် ရှိ မယားကြီး ဖြတ်နိုင် တဲ့နေ့ လာခဲ့။ ဒါဘဲ။



ထိုအချိန် “နွယ်နီ ရေ” ဟု လှမ်းခေါ်သံက ပေါ်လာသည်။ အ ဒေါ် အပျိုကြီးတွေ အသံ။ မာကျောလှ၏။ ဒေါသ ထွက်နေပုံ ရပါသည်။နွယ်နီ ပြန်တော့မည်။ လုံချည် အကျ ႌပြင် ဝတ်၏။တင် စိုးကား မချင့်မရဲ။နွယ်နီ ၏ နို့ထွားထွားကြီးတွေနဲ့ ကားထွက် တုန်ခါနေသည့် ဖင်ကြီးတွေကို ငတ်မွတ်စွာ ကြည့်နေသည်။



နွယ်နီ က သူ့ဘက်လှည့်ကာမှတ်မိတယ်နော်။ ကျုပ်ကိုတကယ်ချစ်ရင်ခမျ ဟာမကြီးနဲ့ လမ်းခွဲခဲ့။တင် စိုး ရုတ်တရက် အ တွေးပေါ်ပြီး ပြန်မဲ့ဆဲဆဲနွယ်နီ ကို လှစ်ကနဲ ထ ဖက်သည်။ ဆက်တိုက်လုံချည် ထဲ လက်ထိုးသွင်းပြီး နွယ်နီ့ဟိုဟာထဲကိုလက်ညှိုး လက်ခလယ် ထိုးထည့် ၊ ဇွပ်ဇွပ်ဇွပ်လုပ်လေ်၏။ပါးစပ်ကလည်း အရူးလို ၊ချစ်တယ်။ နီ့ ကိုဘဲ ချစ်တယ်။နီ နဲ့ဘဲ အတူတူ နေမှာဟု တတွတ်တွတ် ပြောပါချေသည်။



နွယ်နီ ကသူ့လက်တွေသွင်းကောင်းအောင် ၂မိနစ် လောက်ခါးကော့ပေး၏။ပြီးတော့ သူ့ပါးကို နမ်းကာတကယ်ချစ် ရင် ကျုပ်ပြောသလို လုပ်ခဲ့ပါတော်ဟု နှုတ်ဆက်ပြီး လစ်သွားပါတော့သည်။နွယ်နီ နှင့် အ ဒေါ်အပျိုကြီးနှစ်ယောက်ပွဲသွားဘို့ပြင်ဆင် ပြီးကာမှ အိမ်ထောင် ရှိ အ ဒေါ်ငယ်၏သားလေးက အသံဗျဲကြီးနဲ့ အော်ငိုပြန်ချေသည်။



အကြီးဆုံး အပျိုကြီး အ ဒေါ်က နွယ်နီ့ကို့့တွေ့လား ငါ့တူမ ။ ယောကျ်ားယူလို့ရ လာတဲ့ ဒုက္ခ လေ။ က လေးက နှိပ်စက် ခွေးက နှိပ်စက်။ ဒါ့ကြောင့် ငါတို့က ညည်းကို အိမ်ထောင် ထပ် မပြုဘို့ပြောတာ။ ပထမ တခါ မှားပြီးသားတော့ ထားလိုက်။ က လေးမရှိခင် အဲ့လင် နဲ့ကွဲတာ ငါဖြင့်ညည်းအတွက် ဝမ်းတောင် သာတယ်။ဒီက ရှေ့ဒို့လို နေဘို့ဆုံးဖြတ်။ ဘာ သောက်ပူမှမရှာနဲ့တော့။



နွယ်နီ ပြုံး၍ နားထောင် ပါသည်။အ ဒေါ် အပျိုကြီးငယ် ကလည်းမမရယ်။ တူမ လေးက အသိတရား ရသွားပါပြီ။နောက် ယောကျ်ားယူဘို့ဘယ်တော့မှ စိတ်မကူးပါဘူး။ ဟုတ်တယ်နော် တူမ။နွယ်နီ လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက် ရ၏။သို့သော် က လေး အ မေ အ ဒေါ်ထွေး မဲ့ရွဲ့ပြတာကိုတော့ အပျိုကြီး ၂ ယောက် မမြင်ကြပါချေ။



ည သန်းခေါင် ကျော် ၂ ချက်တီးပြီ။တင် စိုးသည် ပွဲခင်းဘေး အရက်ဆိုင် မှာ ရမ် တပိုင်းကို တအိအိဖြို အချိန်ဆွဲသောက်ရင်းနွယ်နီ တို့အပြန် ချောင်းနေသည်။သူမတို့ ပြန်သွားတာနာရီဝက်လောက် ကြာပြီ။ဒီအချိန်ဆိုသူမ အ ဒေါ် ကြီးတွေ သိုး နေ လောက်ပါပြီ။သူဆိုင်မှထွက်လာခဲ့၏။နွယ်နီပွဲက အပြန် သူ ထိုင်နေသည့် ဆိုင်ရှေ့အဖြတ်မှာ သူက မျက်စိ မှိတ်ပြလိုက်၏။အထာပေါက် ကောင်းပါရဲ့။



အိမ်ရှေ့အ ရောက် ။ မှောင် ရိပ်ခို အကဲခတ်တော့တအိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူက ခဲသေးသေးတလုံးကောက်ပြီး အိမ်ရှေ့ သစ်ပင်ကို ပေါက်၏။ချလွတ် ချလပ် အသံတိုးတိုးလေး ပေါ်လာသည်။နောက် ၊သတိကြီးစွာနှင့်ဆူးတံခါး တိုင် ကိုကျော်တက်။ အိမ်ဝင်းထဲ ဝင် သည်။ အထဲ ရောက်တော့အိမ်ဘေး သစ်ပင် ရိပ် မှောင် ထဲ ဝင် ခို လိုက်၏။



မကြာ။ အိမ်ထဲက မဲမဲ အရိပ် တခု သူ့ဆီသို့ချဉ်းကပ် ရောက်လာသည်။ ကြယ်ရောင် ပျပျနဲ့ တဦးကို တဦး မြင်ရပါ၏။ နွယ်နီတည်း။ဟာ့့ ဘာလို့အိမ်ထဲ ဝင် လာရ တာလဲ။အ ဒေါ်တွေသိရင် ကျုပ်ကို ဝိုင်းရိုက်ကြလိမ့်မယ်။တင် စိုး ဘာမှ မ ပြော။ သူမကို ဆွဲ ဖက် ပြီး မှောင်ရိပ်ထဲရှိ ကွပ်ပျစ်ပေါ် ဆွဲလှဲလိုက်သည်။ပြီးတော့ လုံချည် အကျ ႌတွေ ဆွဲချွတ်၏။



နွယ်နီ က သူ့ပေါင်ကြားထဲက ဟာကို လက်နဲ့လှမ်းကိုင် သည်။ နုနုရွရွလေး လျှောတိုက်ပေးပြီးအဖျားထိပ်ဝ လေးကို လက်မ နဲ့ ပွတ်ချေပေးသည်။တင် စိုး တွန့်တွန့်ဖြစ်သွား၏။ သူကလည်း အရက ်ရှိန် ပါလာသည်မို့ နွယ်နီ နို့လုံးကြီးကြီးတွေကို စု ပူး၍ တအားကိုင်သည်။အာ အာ ကို ရယ် ။ ဖြေးဖြေး နော်။ဟာကွာ့့။ ဆိုး တယ် လို့။



သူသည် စော်လေးရဲ့ ပေါင် နှစ်ချောင်းကို ကွပ်ပျစ်စောင်းဘက်ဆွဲ လှည့်၏။ သူက မြေမှာ ရပ်လျက်။ကောင် မက ကွပ်ပျစ်ပေါ် ကန့်လန့်ဖြတ်။ကွပ်ပျစ်က ခပ်နိမ့်နိမ့်မို့ ဂွင် တည့်သည်။ကောင် မ ပေါင်တွေကို သူက ဖြဲကားပြီး အ ပေါ်ဘက် လှန် တွန်းလိုက်တော့ သူမ ပေါင် ကြားကဟာက သူ့ဟာရှေ့ ဖစ်ဆိုက် အ နေအထား ရောက် လာသည်။



တင်စိုးကဆာလောင်နေသည့်သူ့ဟာကြီးကိုနွယ်နီဟာအပေါက်ဝ တေ့လိုက်သည်။နွယ်နီက သူ့ဟာကို လက် နဲ့ကိုင်၍ သူမ ဟာထဲဖြည်းဖြည်းချင်း သွတ်သည်။အား အမ လေး ကျွတ် ကျွတ် ။နွယ်နီ ညည်းသံလေးကြောင့် သူ စိတ်ထလာသည်။သူ့အ ချောင်းကို အဆုံးထိ သွင်းလိုက်သည်။အမ လေး သေပါပြီ။ကို ရယ် ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ပါကွာ။အာ အာ နာတယ်ဟ ။



တင် စိုး တအားထလာသည်။ စော်ကြီး ဖင် ကိုလက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်၍ အသားကုန် ဆောင့် လုပ်သည်။အသံတွေ တပြွတ်ပြွတ် ထွက်လာတော့၏။ကောင်းလိုက်တာ နီလေးရယ်။ ကောင်းတာကွာ။ကြပ် ညပ် နေတာဘဲ ။နဲနဲ ကော့ပေးပါဦး ချစ် ရယ်။အား့့့အင့် အင့် ။



နွယ်နီ က အ ဒေါ်တွေ နိုးမည် စိုး၍ သူ့ပါးစပ်ကိုလှမ်းပိတ်သည်။ သို့သော်တဖမ်းဖမ်း တဖွတ်ဖွတ်အသံတွေက တော့သဲ့သဲ့မျှ ထွက်နေဆဲ ဖြစ်ပါ၏။ထိုညရွာဦး အငြိမ့်က မင်းသမီးတွေ တလက်ပြီးတလက်ကကြ ။ လူရွှင်တော်က ပြက်လုံး ဇာတ်ကွက်တွေတမျိုးပြီး တမျိုး ပြောင်းကြ ပြက်လုံးထုတ်ကြ။



ထို အငြိမ့်နဲ့အပြိုင်တင် စိုး နဲ့ နွယ်နီ ကလည်းပုံစံ အမျိုးမျိုးနှင့် တချီပြီးတချီ လုပ်ကြသည်။အရှုံး မ ပေးတမ်း အပြိုင် ချစ်ကြပါလေသည်။နောက် တပတ်အကြာနွယ်နီသည် မယားကြီးရှိသော တင် စိုးနှင့် လိုက်ပြေးပါ၏။သူမ အ ဒေါ် အပျိုကြီးတွေ အိမ်မှာတော့ ဝုန်းဒိုင်းကြဲလျက်။အ ဒေါ် ၁ က တအီးအီး ငို၏။ခွေးကောင် မ့ နွယ်နီ ။ ဒို့ကို အရှက်ခွဲတယ်။



အ ဒေါ် ၂ ကလည်း တထွီ ထွီ။အပျက်မ ။ တလင် က နေ နှစ် လင် ပြောင်းတယ်။သူများ ယောကျ်ား ခိုးတယ်။ သေခန်းပြတ် ဟေ့။သူတို့အော်ဟစ် ငို ရင်း နွယ်နီကို အပုပ်ချတာတွေများများလာတော့။အငယ်ဆုံး အ ဒေါ် ၃ က ထောက် သည်။



အဲ့ဒါ မမကြီးတို့ အပြစ်ပဲ။ကိုယ့်တူမ ငယ်ငယ် လှလှ လေးကို ဇွတ် အပျိုကြီးလုပ်ခိုင်းတယ်။ ပထမလင်နဲ့တုန်းကလည်းဘာမဟုတ်တဲ့လင် မယား စိတ်ဆိုးတာလေးနဲ့ အတင်းကွာ ခိုင်းတယ်။ပြီးတော့အချိန်တိုင်းအပျိုကြီးတရားဟောတယ်။ဟိုက အမဲသားစားဘူးတဲ့ အရူးလို ထပ်စားချင်နေပြီ။ဘာမှ နားမလည်ဘူး။



မမကြီးတို့ နင်းကန် ဖိလွန်းလို့ဟိုကောင် မ က လင် လို ချင် တာဖွင့် မ ပြောရဲ။ဒီတော့ မကျမ်းကျေပြီးဒီလိုဟာလိုက် ချောင်းနေတဲ့ငစိုးနဲ့တွေ့တော့ မ ရှောင် နိုင်။ လိုက်ပြေးတော့မှာပေါ့။အဲ့ဒါ တော်ကြီးတို့ အပြစ်တော့ ။သိရဲ့လား။အ ဒေါ် ၃ ပြန်ထောက်တော့အကြီးမ နှစ်ယောက် မျက် လုံးပြူးကုန်ကြ၏။ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတာနဲ့အကြီးဆုံးမ က ပန်းကန်တွေ ခွဲ ပစ်ပါချေသတည်း။
ပြီးပါပြီ
credit