၁.၂.၃.၄.
” လိုးပါတော့ဟဲ့..နင့်မလဲ..ခိုးလိုးရ
ပါတယ်ဆိုမှ..အဆင်သင့်လုပ်မလာဘူး
မြန်ဲမြန်လုပ်..”
မြတ်ထွန်းဘောင်းဘီချွတ်ပြီး လိုးဖို့
ပြင်နေဆဲ
” ဝုန်း…”
မခင်ညို ထမီရင်လျှားဖြင့် ပက်လက်အိပ်နေရာမှထ,ထိုင်ပြီးတံခါးပေါက်ကို
ခေါင်းငဲ့ကြည့်လိုက်တော့တူဖြစ်သူမောင်တူး တုတ်ကြီးကိုင်ပြီးပြေးဝင်လာသည်။
မခင်ညိုမောင်တူးကိုပြေးဖက်ထားတော့
မြတ်ထွန်းဘောင်းဘီကောက်ယူပြီး ပြူ
တင်းပေါက်ဖွင့်ကာခုန်ကျော်ထွက်ပြေး
သွားသည်။
” ငါလိုးမသား..မအေလိုး..ငါလိုးမသား.ဖယ်စမ်းအရီးလေး..သတ်ပစ်မယ်ငါလိုးမ..”
” မလုပ်နဲ့ကိုတူး..ဟဲ့..မလုပ်နဲ့ဆို..
ငါစောက်ရှက်ကွဲတော့မယ်..ကိုတူး.
ငါ့ကိုအရှက်ခွဲမလို့လား..မလုပ်နဲ့..ဒုက္ခ
ပါပဲ..”
” တောက်..အရီးလေးနော်…ဟင်း
ငါလိုးမ..”
မောင်တူးတို့ရွာက မြို့နှင့်မိုင်နှစ်ဆယ်
ကျော်လောက်ဝေးသည်။ဒေသရေခံမြေခံသိပ်မကောင်းတော့ ကျပ်တည်းကြသည်။
လယ်နည်းနည်း ယာနည်းနည်းပဲရှိပြီးလုပ်
ကွက်လုပ်ငန်းသိပ်မရှိ။ရွာကလူတွေမြို့ကို
ပြောင်းပြီးအခြေချနေကြတာလည်းများပြီ
ဖြစ်သည့်အပြင် ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း
ရပ်ဝေးမှာကြုံရာကျပမ်းလုပ်ပြီးငွေရှာကြ
ရသည်။အများစုကတော့ဖားကန့်သွားပြီး
ကျောက်တူး..ကားမောင်း..ကြုံသလို
လုပ်ကြရတာများသည်။ရာသီကုန်လို့ခဏ
ပြန်လာလျင်ငွေကလေးမျိုးမျိုးမျက်မျက်
ပါလာကြသည်။အကြွေးလေးတွေဆပ်ပြီး ပွဲတော်တွေမှာပျော်မဆုံးအောင် သုံးကြ
မူးကြ ပျော်ကြပါးကြ..မိုးကုန်သွားတော့
ဖားကန့်ပြန်တဲ့လူပြန်..မိုင်းရှူးသွားတဲ့လူသွား..သံသရာမဆုံးနိုင်။
မောင်တူးဦးလေးအငယ်ဆုံးကိုစိန်ရွှေ
ကလည်း ဒီတစ်ခေါက်မှအဖော်ကောင်းလို့ ဖားကန့်လိုက်သွားခဲ့တာတစ်လကျော်
ကျော်ကြာသွားပြီ။ဆင်းရဲလွန်းလို့မဟုတ်
ပါ..ချမ်းသာချင်လွန်းလို့ဖြတ်လမ်းလိုက်
ခြင်းဖြစ်ပါသည်။အသက်ကသုံးဆယ်ကျော်..လူကကြံ့ခိုင်သည်။အိမ်နှင့်ခြံနှင့်အ
လိုက်အထိုက်တော့တင့်တယ်ပါသည်။
သားသမီးတော့မရှိ..မိန်းမဖက်ကတူမ
လေးတစ်ယောက်ခေါ်မွေးစားထားသည်။
အရွယ်ရှိတုန်းငွေရှာချင်သည့်သဘောပါ။
ဦးလေးမရှိတုန်း အရီးလေးမခင်ညို
မျက်နှာချင်းဆိုင်အိမ်ကမြတ်ထွန်းနှင့်ဖင်
ဆော့သည့်သတင်းကြားတော့မောင်တူး
မယုံချင်။အရီးလေးမခင်ညိုက လုံးကြီး
ပေါက်လှ မို့မောင်တူးမသိစိတ်ကကြိုက်
နေသည်။လိုးချင်နေသည်။စိတ်ကူးထဲမှာ
လည်းခဏခဏလိုးခဲ့ပြီးပြီ။အသက်လည်းကွာ ဦးလေးမိန်းမလည်းဖြစ် ဆိုလို့သာ
ပြောင်ပြောင်မပြစ်မှားပေမဲ့အထိတော့မခံနိုင်။အရီးလေးကသုံးဆယ်နီးပါး..မောင်တူးက ဆယ့်ခွန်ပြည့်တော့မည်။သူကအထိမခံနိုင်ပေမယ့်မခင်ညိုဖင်ဆော့နေ
တာတော့ အမှန်။အရှေ့မျက်နှာချင်းဆိုင်
အိမ်ကမြတ်ထွန်းနှင့်ချိန်း၍တစ်ခါအလိုးခံပြီပြီ။ရွာမှာဘယ်သတတင်းမှကြာကြာ
မဖုံးနိုင်တော့ချက်ချင်းဆိုသလိုမောင်တူး
နားထဲရောက်သည်။
မယောင်မလည်နှင့်အရီးလေးအိမ်ကို
နေ့ရောညပါ ချောင်းနေတာနှစ်ရက်ရှိနေ
ပေမယ့်ထူးထူးခြားခြားမတွေ့ရတော့ရတဲ့
သတင်းများမှားနေသလားလို့ဝမ်းသာနေ
မိသည်။မခင်ညိုကိုဘယ်သူမှမလိုးစေချင်
ပါ..ဖြစ်နိုင်လျင်သူ့ဦးလေးကိုစိန်ရွှေကို
တောင်မှမလိုးစေချင်။သူတစ်ယောက်ထဲ
မောင်ပိုင်လုပ်ပြီးလိုးချင်နေမိသည်။ဒီနေ့
မနက်အိမ်ရှေ့မှာ ရေမြောင်းရှင်းနေတုန်း
စက်တစ်စီးဖြတ်မောင်းသွားတော့ အရီး
လေးတူမ နွဲ့ရီကိုစက်ပေါ်မှာတွေ့လိုက်ရ
သဖြင့်မေးကြည့်တော့မြို့ပေါ်စျေးဝယ်
သွားမည်ဆိုပဲ။နွဲ့ရီကသူနှင့်အသက်ရွယ်တူ ကျောင်းနေဖက်။ငါးတန်းထိနေပြီးမှ
ကျောင်းထွက်ပြီးအရီးလေးကအတူနေ
မွေးစားလိုက်သည်။
ချက်ချင်းမစဉ်းစားလိုက်မိပေမယ့်
မြောင်းဆက်ရှင်းနေရင်းမခင်ညိုအိမ်ကို
အရိပ်အခြည်သွားကြည့်ဖို့သတိရသည်။
နွဲ့ရီ စျေးသွားတယ်ဆိုတော့ညနေမှပြန်
လာလိမ့်မည်။မခင်ညိုတစ်ယောက်တည်း
အိမ်မှာဆိုတော့..တစ်ယောက်တည်းဆို
တော့..ဆိုတော့..ဆိုတော့..ခေါင်းထဲမှာ
ဘာရယ်မသိ လက်ကနဲအတွေးဖြစ်ပြီး
ချက်ချင်းပဲမခင်ညိုအိမ်ဖက်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ထင်တဲ့အတိုင်း မဟုတ်ပါစေ
နဲ့ လို့လည်း ဆုတောင်းနေမိသည်။
အိမ်ဝင်းထဲဝင်ကတည်းကစိတ်ထဲမှာ
မသန့်ပါ။အိမ်ရှေ့တံခါးကပိတ်ထားတာတွေ့ရသည်။မလိုသော်ရှိ လိုသော်ရှိ ခြံ
စည်းရိုးနံဘေးက ဝါးလုံးတုတ်ကောင်း
ကောင်းတစ်ချောင်းကောက်ဆွဲခဲ့သည်။
အိမ်နောက်ဖေးဖက်လှည့်သွားကြည့်လိုက်
တော့တံခါးပွင့်နေပြီးမခင်ညိုအိပ်ခန်းထဲ
ကချိုးချိုးချွတ်ချွတ်အသံကြားနေရသဖြင့်
ရင်တွေတစ်ဒိတ်ဒိတ်ခုန်ပြီးလက်တွေခြေ
တွေပါတုန်ရင်လာသည်။အာခေါင်တွေ
ခြောက်လာပြီး မျက်စေ့တွေပူလောင်လာ
သဖြင့် စိတ်ထိန်းကာခြေသံမကြားအောင်
ဖွဖွနင်းလျှောက်လာပြီး အိပ်ခန်းတံခါးကို
ဝုန်းကနဲတွန်းဖွင့်ပစ်လိုက်သည်။မြင်ကွင်း
ကိုကြည့်ပြီးချက်ချင်းဝင်မသွားမိပဲကြောင်
ပြီးတုန့်နှေးနေမိသည်။အရီးလေးက ကုတင်ပေါ်မှာထမီရင်လျှားကိုခါးပေါ်ထိ
လှန်တင်ထားပြီးဒူးထောင်ပေါင်ကားပက်
လက်။မြတ်ထွန်းက အရီးလေးပေါင်နှစ်လုံးကြားမှာစွပ်ကျယ်ပဲဝတ်ထားပြီး ကုန်း
ကုန်းကွကွ..အရီးလေးဒူးတစ်ဖက်ကိုသူ့
လက်ဖြင့်ကိုင်ထားသည်။အရီးလေးပေါင်
လုံးတုတ်တုတ်ဖွေးဖွေးကြီးတွေ ဆတ်ကနဲ
ပူးသွားပြီးထမီကိုဖင်ချွပြီးပြန်ဖုံးနေဆဲ
မြတ်ထွန်းက သူ့ဘောင်းဘီကောက်ယူ
ပြီးခြေရင်းပြူတင်းပေါက်တွန်းဖွင့်ကာခုန်
ကျော်ထွက်ပြေးမှ လိုက်ရိုက်ဖို့သတိရပြီး
အခန်းထဲပြေးဝင်သည်။အရီးလေးလမ်း
ကဖြတ်တားပြီးဖက်ထား ဆွဲထားတော့
လိုက်မရိုက်နိုင်ပဲ ဆဲပြီးကျန်ခဲ့ရသည်။
တန္ဖိုး
၂
မခင်ညို အလိုးခံဖို့အသင့် လိုးမည့်လူ
လည်းအသင့်ဖြစ်နေချိန်မှ လူမိခံလိုက်ရ
တော့ နှမျှောစရာအလွန်ကောင်းသဖြင့်
ဒေါသတွေထောင်းကနဲဖြစ်သွားသည်။ ဆက်ပြီးတွေးမှ ရှက်စရာ ကြောက်စရာ ဘဝပျက်စရာအတွေးတွေတန်းစီဝင်လာ
ပြီး လင်ဖက်ကတူတော်သူ မောင်တူးကို အတင်းဆွဲဖက်ကာအကျယ်အကျယ်မဖြစ်ကြ ရလေအောင်တိုးတိုး တိုးတိုး ကြိတ်၍တောင်းပန်တားဆီးရသည်။ထမီတွေလည်းကျွတ်.ဆံပင်တွေလည်း ပြည်..နို့
တွေလည်းပေါ်ကုန်ပြီ။ဘာကိုမှမရှက်နိုင် မကြောက်နိုင်.မောင်တူးစိတ်ပြေဖို့ပဲ
အရေးကြီးသည်။မောင်တူးစိတ်ပြေလျင်
ဒီပြဿနာ ဒီနေရာမှာရပ်လိမ့်မည်။
မခင်ညိုက ဒီရွာဇာတိမဟုတ်ပါ။ ရှစ်
မိုင်လောက်ပိုဝေးသည့်ရွာကလေးမှာဆင်း
ဆင်းရဲရဲပင်ပင်ပမ်းပမ်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ရ
သည်။အနေစုတ်ပေမယ့်ရွှေထုပ်တဲ့မြပုဝါ
ဆိုသလိုပါပဲ..အပျိုဖော်ဝင်တော့အလှအပ ကောက်ကြောင်းတွေကမြင်သူတိုင်း
ကိုဖမ်းစားတော့သည်။ရုပ်ရည်က ချောလှတာတော့မဟုတ်ပေမယ့် ရွက်ကြမ်းရေ
ချို လို့လည်းပြောလို့မရ။မျက်ဝန်း နှာတန်
မျက်နှာကျ အလွန်ကြည့်လို့တင့်သည်။အ
ထူးသဖြင့်နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေကမြင်ရ
သူကိုရင်ခုန်စေသည်။ဒီထက်ပိုဆွဲဆောင်
နိုင်တာက လုံးကြီးပေါက်လှကိုယ်လုံးကြီး
ဖြစ်သည်။
အပျိုဖော်ဝင်ကတည်းက မိုးဦး
ကျမျှစ်စို့ကြီးလို ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွား စွင့်ကားပြီး
အရှိန်ယူလာခဲ့သူမို့ ဆယ့်ခွန် ဆယ့်ရှစ်အ
ရွယ်ရောက်တော့ ယောကျာင်္းတကာ လိုး
ချင်စရာ သတင်းကြီးခဲ့သည်။ဆင်းရဲလွန်း
တော့သူ့အလှ သူ့ကိုယ်လုံးကိုအားကိုးပြီလင်ကောင်းတစ်ယောက်ရဖို့မျှော်မှန်းမိ
တာအမှန်ပါ။ပွဲလမ်းသဘင်ဝင်ကြပြန်
တော့လဲ သူများတကာလို အားရပါးရကြီီး
အနှိုက်အဆွဲခံလိုက်ချင်ပေမယ့် နာမည်
ပျက် လင်မရမှာစိုးတော့ လူရွေးပြီး လစ်
မှခံရဲသည်။အားမရ.မတင်းတိမ် ပေမယ့်
သူများတကာလိုပွင့်ပွွင့်ကြီးအနှိုက်အဆွဲမ
ခံရဲသည့်ကျေးဇူးကမသေးလှပါ။အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်မှာတစ်ရွာသား ကိုစိန်ရွှေက
မိဖဆွေမျိုးတွေထံ မိသားဖသားပီပီ လာ
တောင်းရမ်းတော့ ထီပေါက်သလိုဝမ်းသာ
ခဲ့ရသည်။ကိုစိန်ရွှေဆိုတာ မျိုးကောင်းရိုး
ကောင်း နာမည်ပျက်မရှိ အလုပ်အကိုင်
ကျိုးစားသူဖြစ်ပြီး သူ့မိဖများကလုပ်ကွက်
များခွဲပေးသဖြင့် အခုတော့ လယ်လေး
ယာလေး အိမ်လေး ခြံလေးပိုင်ခဲ့ပြီ။သား
သမီးတော့မပိုင်ပါ။
မခင်ညိုလည်း ဘဝပေးအခြေအနေ
အရလင်ကောင်းရချင်လို့မြိုသိပ်ခဲ့ရပေ
မယ့် တနှာမီးတောက်ကတစ်မြေ့မြေ့ပါ။
အပျိုဘဝက ထိန်းချုပ်ခဲ့သမျှ လင်ရမှအ
တိုးချလိုက်မယ်ဟဲ့ လို့မောင်းတင်လာခဲ့မိ
ပေမယ့် ကိုစိန်ရွှေကအလိုးညံ့နေသည်။
တခြားနေရာတွေမှာအလွန်လောဘကြီး
ဇွဲကြီးသလောက် လိုးတဲ့နေရာမှာညံ့လွန်း
သည်။တစ်ချီကနှစ်ချီ လိုးလိုက်မယ်ဟဲ့လို့ လောဘလဲမရှိ..နာရီဝက် တစ်နာရီ ပန်းတိုင်ဆီအရောက်ချီတက်မယ်ဟဲ့လို့ ဇွဲလည်းမရှိပါ။အရေးထဲ မိန်းမအလှပျက်
မှာစိုးလို့ ယုယုယယ နုနုရွရွ ဖွဖွလေးများတောင်လိုးပေးနေလိုက်သေး။မခင်ညို
မချင့်မရဲဖြစ်ပြီးအော်ငိုပစ်လိုက်ချင်တာ
ကြိမ်ဖန်များစွာ…
ကိုစိန်ရွှေ တခြားနေရာတွေမှာတော်သလောက်အိပ်ယာထဲမှာစောက်သုံးမကျလွန်းလို့ အဆင်ပြေလျင်ဆွဲစားပစ်ဖို့ မခင်ညိုကြည့်ပြီးမျှောထားတာ နှစ်ယောက်ရှိသည်။အခုပြဿနာဖြစ်တဲ့နှစ်ယောက်ပါ
ပဲ။မြတ်ထွန်းက ကိုစိန်ရွှေ့တပည့်ပါ။အိမ်
မှာရှိသည့်ထွန်စက်လေးရွာနီးချုပ်စပ်က
လာငှါးလျင်မြတ်ထွန်းကိုပင်တိုင်မောင်း
ခိုင်းပြီးနေ့တွက်ပေးသည်။ရွာမှာလုပ်ငန်း
ရှားတော့ဒီစက်လေးမောင်းခွင့်ရဖို့အရေး
ကိုစိန်ရွှေတောက်တိုမယ်ရခိုင်းသမျှလုပ်
နေရတာမို့အိမ်အဝင်အထွက်ရှိသည်။မ
ခိုင်းပဲလဲအလွန်လာချင်လွန်းလို့ ခိုင်းစရာ
ရှိပါစေလို့ပဲအမြဲဆုတောင်းမိသည်မှာနေ့
စဉ်နေ့တိုင်းဆိုပဲ ။မခင်ညိုကလည်းဖင်လုံးကြီးကြီးပေါင်တန်တုတ်တုတ်..စောက်ဖုတ်ကြီးကိုတောင်တစ်ခါတစ်လေ မသိမ
သာပြပစ်လိုက်သည်။နွဲ့ရီဆိုသည့်သမီးလိုလို တူမလိုလို သူနှင့်ရွယ်တူကောင်မ
လေးကလည်း နို့လုံးကြီးကြီးဖင်ကားကား
ဆိုတော့ လာချင်ရှာပေမပေါ့။
ကိုစိန်ရွှေ ဖားကန့်သွားပြီးတဲ့နောက်
တော့သိပ်မလာရဲတော့။ခေါ်မှပဲလာရဲ
တော့သည်။တစ်ပတ်လောက်အလွန်က
ထင်ပါရဲ့..အမေတို့ရွာမှာမင်္ဂလာဆောင်
ရှိတာမို့ဆိုင်ကယ်မောင်းပြီးလိုက်ပို့ပေးဖို့
မခင်ညို ခွင်ဖန်လိုက်သည်။သူလည်းဆိုင်
ကယ်စီးတတ်ပေမယ့် လမ်းခရီးမှာပျက်
တာတို့ ဘီးပေါက်တာတို့ုဖြစ်လာလျင်စိတ်
မချရ။မခင်ညိုရေချိုးနေတုန်းသူရောက်
လာတော့ ထမီရင်လျှားကိုလက်တစ်ဖက်
ကကိုင်ထိန်း..ပေါင်ကြီးကိုလိုတာထက်
ပိုကွပြီး စောက်ဖုတ်ကြီးကိုအချိန်ယူပွတ်
ပြနေလိုက်သည်။သူ့မျက်လုံးကြီးပြူးထွက်
နေတာမြင်ရတာမို့..အိမ်ခြံဝင်းထဲကို
အပြင်ဖက်ကလည်းမမြင်နိုင်လို့ဇိမ်နဲ့သာ
ကြည့်ပေရော့ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ ရေကပြင်
ဖင်ချထိုင်ကာခြေတစ်ဖက်ဆင်း ဒူးတစ်
ဖက်ထောင် အောက်စ,ကိုတမင်တကာ လွှတ် ခြေဖမိုးကမရှိတဲ့ချေးတွန်းသလိုလို
လုပ် စောက်ဖုတ်ပြရင်းစကားပြောနေ
လိုက်တော့ မြတ်ထွန်းလီးကိုလက်ဖြင့်
အုပ်ပြီးကိုင်ထားကာဒုက္ခတွေရောက်နေ
သည်။သူ့ကိုဆွလို့အားရတော့မှ မျက်စေ့
တစ္ဖက္မွိတ္ကာ အထာခ်ေပးသည္..
” ဟဲ့..စကားပြောလဲကောင်းပါရဲ့
အချိန်လဲနီးနေပြီသွားရမှာကအသွားအ
ပြန်ရှစ်မိုင်စီလောက်ဆိုတော့ဆိုင်ကယ်ထဲ
ဆီလောက် မလောက် နဲနဲစစ်လိုက်ဦး..
မလောက်ဘူးထင်ရင်လဲ ပိုက်ဆံလာယူ
ုပြီး ဖြည့်ထား..ငါလဲပြီးပြီ ”
မြတ်ထွန်း မသွားချင်သွားချင်ပုံစံဖြင့်
နောက်လှည့်ကြည့်ရင်း ထွက်သွားမှအိမ်
ထဲပြန်ဝင်ခဲ့သည်။မြတ်ထွန်းကဆိုင်ကယ်
နားမှာရစ်ဝဲဝဲ….
ခ်ခ်..တကယ်တော့ လမ်းမှာအလိုးခံ
မယ်လို့ အထာချပေးလိုက်တာပါ။သူနပ)
တန္ဖိုး
၃
မင်္ဂလာဆောင်ကပြန်လာတော့နေ့လည်
တစ်နာရီလောက်ကြီး။နေကပူပူ ချွေးက
ရႊဲရႊဲ..ဆိုင္ကယ္အေနာက္ကစီးလာရတာ
ဆိုပေမယ့် မသက်သာ။တစ်လမ်းလုံးမြတ်
ထွန်းခါးကိုကိုင်ပြီးကျောပြင်ကိုနို့လုံးကြီး
တွေနှင့်ဖိကာ ခွာကာ စိတ်ဆွပေးခဲ့တာ
မို့ ပန်းမသေရင်တော့လီးတောင်နေလောက်ပြီ။ဆီကမပြတ် ဆိုင်ကယ်ကမရပ်။ရွာ
ပြန်ရောက်ဖို့လည်းနီးနေပြီ..အိမ်တွေကို
တောင်မှမြင်နေရ ပြီ။ဟုတ်မှဟုတ်သေးရဲ့လားလို့တွေးတောနေဆဲယာခင်းလေး
နားမှာဆိုင်ကယ်ကိုရပ်လိုက်လို့ တော်ပါ
သေးရဲ့ဟုတွေးပြီးသက်ပြင်းချမိသည်။ခပ်
လှမ်းလှမ်းမှာ တဲကလေးတစ်လုံး..အကာ
အကွယ်လည်းကောင်းသည်..။ဆိုင်ကယ်
ပေါ်ကမဆင်းပဲထိုင်နေတော့
” ခဏဆင်းပေးဦး အစ်မ ဆိုင်ကယ်
ဘာဖြစ်လဲမသိဘူး..ကြည့်လိုက်ဦးမယ် ”
” အင်း..နေပူတယ်..ငါယာတဲထဲ
သွားစောင့်မယ် ပြီးရင်လာခေါ်ပေါ့ ”
သူ့ကိုကြာကြည့်တစ်ချက်ပေးပြီးယာ
တဲလေးထဲဝင်လာတော့ အခင်းကမရှိ။
ဖိနပ်ကလေးဖင်ခုထိုင်နေတော့မြတ်ထွန်း
တဲထဲလိုက်လာသည်။ရိုးတိုးရိပ်တိတ် မြင်
ရသလောက်တော့ လီးကတောင်နေပြီ။
လက်တစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ပြီးခါးကုန်းကာတဲထဲခေါင်းငုံ့ပြီးဝင်လာသည်။အမိုးစွန်းကသူ့ခေါင်းနှင့်မလွတ်။
” ဆီပြတ်သွားတာလား ”
” ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး..ရပါၿပီ .”
” ရရင်ပြန်မယ်လေ..နေပူလှပြီ ”
” အစ်မ.ကျွန်တော်အစ်မကို..ဟို..”
” နင်ကလဲလေ..ဘာ ဟို ဟို ဖြစ်နေ
ရတာလဲ..ဘာလဲ..နင်လီးတောင်နေတာမဟုတ်လား..”
” ဟုတ္..ဟုတ္တယ္အစ္မ..အဲဒါ..
ကျွန်တော်..”.
” ခ်ခ်..လီးတောင်ရင် ဂွင်းသွားတိုက်
ပစ်လိုက် ငါစောင့်နေမယ်..”
” အာ…အစ်မရယ်..စိတ်မဆိုးပါနဲ့
ကျွန်တော်…”
” ကြာလိုက်တာဟယ်…နင့်မနက်က
ငါ့စောက်ဖုတ်ကြီးကြည့်ပြီး ငါ့ကိုလိုးချင်
နေတာမဟုတ်လား..”
” အင့်. ဟုတ် ဟုတ်တယ်အစ်မ ”
” လာ..နင့်ပုဆိုးချွတ်ပြီးခင်းလိုက်..
နင်ဘယ်သူ့ကိုမှတော့အာမချောင်နဲ့..”
မြတ်ထွန်းပုဆိုးချွတ်ပြီးမြေပြင်မှာခင်း
ပေးတော့ မခင်ညိုကျောချပြီးပက်လက်လှန်အိပ်ခါ ဆံပင်တွေသပ်လိုက်သည်။
ုမြတ်ထွန်းကမခင်ညိုနံဘေးတွင် ဘယ်ဖက်တစ်တောင်ဆစ်မြေကြီးပေါ်ထောက်ကာလှဲလိုက်ပြီးညာဖက်လက်ကမခင်ညို
နို့ကြီးတစ်လုံးကိုအုပ်ကိုင်ခါဆုပ်နယ်သည်။လီးကြီးကမခင်ညိုညာဖက်တင်ပါး
ကိုညှောင့်ကာညှောင့်ကာထိုးနေပြီးဘယ်
ဖက်လက်ကခေါင်းကိုပင့်မ,ထားသည်။
မခင်ညိုကမြတ်ထွန်းလည်ပင်းကိုရစ်ပတ်
ဖက်ဆွဲပြီးနှုတ်ခမ်းတွေကိုစုပ်နမ်းတော့
မြတ်ထွန်းကိုယ်ကြီးမခင်ညိုပေါ်မှောက်ချ
လိုက်ပြီးလက်တစ်ဖက်ကထမီကိုဆွဲလှန်
ကာစောက်ဖုတ်ကိုလက်ဝါးဖြင့်ပွတ်သည်။
စောက်မွှေးပါးပါးလေးများပေါက်နေတာ
စမ်းမိပြီးလီးကမခံမရပ်နိုင်အောင်တောင်
လာသည်။မခင်ညိုစောက်ခေါင်းထဲလက်
ညှိုးထိုးထည့်ကြည့်တော့ဇွိကနဲအသံထွက်
အောင်ဝင်သွားပြီးစောက်ရည်တွေရွှဲနေ
တာတွေ့ရသဖြင့်လိုးချင်စိတ်ကိုထိန်းမရ
တော့။မခင်ညိုကပေါင်ကားပေးထားသ
ဖြင့်အထိုင်တကျမှောက်လိုက်ပြီးလီးတောင်တောင်ကြီးကိုစောက်ပတ်ထဲထိုးထည့်
သည်။လီးကစောက်ခေါင်းထဲမဝင်သေး
သဖြင့်ကိုအထက်ပိုင်းကိုလက်တစ်ဖက်
ထောင်၍မြှင့်လိုက်ပြီးလီးကိုလက်ဖြင့်ကိုင်
ကာစောက်ခေါင်းပေါက်မှာတေ့ပြီးထိုး
ထည့်တော့မှထိထိမိမိဝင်သွားသည်။ပူ
နွေးသောစောက်ခေါင်းအတွင်းသားများ
၏နူးညံ့မှုအထိအတွေ့ကို မြတ်ထွန်းအံတုမခံနိုင်။အလွန်ကောင်းလှ၍ဆယ့်ငါးချက်
အချက်နှစ်ဆယ်လောက်ပြင်းပြင်းထန်
ထန် သွက်သွက်ကြီးဆောင့်လိုးပစ်တော့
လီးရည်တွေမထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင်ထွက်
သွားသည်။မြတ်ထွန်းဖင်ပေါက်ပိတ်သွား
သည်အထိအားရပါးရရှုံ့ညှစ်ပြီးဆက်ကာ
ဆက်ကာဆောင့်လိုးသည်။နောက်ဆုံး
တော့ လီးရည်တွေထပ်မထွက်လာတော့ပဲ မခင်ညိုကိုယ်ပေါ်မှောက်ကျသွားပြီး
အသကရှူပြင်းပြင်းနှင့်မျက်စေ့စုံမှိတ်ပြီး
မှိန်းနေလိုက်သည်။ခဏလေးနေတော့
လီးကြီးကမခင်ညိုစောက်ပတ်ထဲမှပလွတ်
ဆိုအသံမည်ပြီးထွက်လာသည်။မြတ်ထွန်း
အမောပြေတော့မခင်ညိုကိုယ်ပေါ်မှထ,
ပြီးမခင်ညိုကိုပါဆွဲထူပေးသည်။မခင်ညို
ပက်လက်လန်နေရာမှမထ,ခင် ဒါပဲလား
ဟုမချင့်မရဲတိုးတိုးပြောသံကိုကြားလိုက်ရ
ပေမယ့်သူမကြားဟန်ပြုနေလိုက်ရသည်။
မလိုးခင်ကလိုးချင်စိတ်တွေကြီးခဲ့သလောက် တစ်ချီလိုးပြီးတော့လန့်သလိုကြောက်
သလို ရွံ့တွန့်တွန့်ဖြစ်နေသည်။ထပ်လိုးဖို့
ကလည်းလီးကချက်ချင်းပြန်မတောင်နိုင်။
ယောင်ချာချာဖြင့်ဘာဆက်လုပ်ရမှန်းမသိ ပုဆိုးကောက်ဝတ်လိုက်တော့ ဇာတ်လမ်း
ကပြတ်သွားသည်။
မခင်ညို မျှော်လင့်သလောက်ဖြစ်မ
လာ၍အားမရပေမယ့် ဘာမှမတတ်နိုင်။
ရသလောက်နဲ့ပဲကျေနပ်လိုက်ရသည်။ကို
စိန်ရွှေလိုးသလောက်တောင်အရသာမရှိ။
လီးကတော့သေးတယ်လို့မဆိုနိုင်ပါ။အလိုး ညံ့နေသည်။လူပျိုဖြစ်ပြီးနှစ်ချီလောက်မှဆက်မဆွဲ.။လီးရည်တွေတော့ဖတ်
ဖတ်နစ်အောင်ပန်းထုတ်ခဲ့သည်။ပေါင်ခြံ
ထဲအထိထမီနှင့်နှိုက်သုပ်ပြီးတဲအပြင်ထွက်လာခဲ့တော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာလူရိပ်လူ
ယောင်တွေ့သဖြင့်စိတ်ထဲမလုံ။
” ပြန်ရအောင်မြတ်ထွန်း..နင်နှုတ်လုံအောင်ထိန်း…”
” ဟုတ်..အစ်မ..စိတ်ချပါ..ကျွန်
တော်ဘယ်သူ့မှမပြောဘူးအစ်မ..”
အိမ်ရောက်တော့ မခင်ညိုရေပြန်ချိုး
သည်။ရေအေးအေးလေးခပ်ကြာကြာချိုး
လိုက်မှစိတ်ကပြန်တည်ငြိမ်ပြီးအတွေး
မှန်လာသည်။စောစောကဆောက်တည်
ရာမရခဲ့တာတွေပျောက်သွားသည်။မနေ့
ကတော့မြတ်ထွန်းကတွေ့ပါရစေဆိုလို့
နွဲ့ရီကိုစျေးလွှတ်လိုက်ပြီး ဖန်လိုက်ခါမှ..
မောင်တူးနဲ့တည့်တည့်မိတော့သည်။ဘယ်
လိုများဆက်လုပ်ရပါ့..ဒုက္ခတော့ရောက်
ၿပီထင္ပါရဲ့..
တန္ဖိုး
၄
မောင်တူး ပြူတင်းပေါက်နားအထိ
တော့လိုက်သေးသည်။အပြင်ကိုလှမ်းပြီး
လိုက်ကြည့်တော့လူရိပ်လူယောင်မတွေ့ရ
တော့သဖြင့်ပြန်လှည့်သည်။အရီးလေးက
မောင်တူးလက်မောင်းကိုတွယ်ဖက်လိုက်ပါဆွဲထားသဖြင့်ပြူတင်းပေါက်ထိအတူ
ပါလာသည်။ထမီကပါမလာတော့။ဝင်းဝါ
စိုပြေသောအသားစိုင်တွေက လှုပ်ရမ်း
ယိမ်းထိုးနေကြသည်။နှမျှောစိတ် ဒေါသ
စိတ် ယူကြုံးမရစိတ် အထင်သေးစိတ်
တွေက မောင်တူးရင်ထဲလှိုက်လှဲစွာဖြစ်
လာပြီး အသံကုန်အော်ဟစ်ပစ်လိုက်ချင်
လာသဖြင့် မျက်နှာကြီးတင်းမာနီရဲလာပြီး
အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်
ခိုင်ခိုင်ချပြီး အရီးလေးကိုငုံ့ကြည့်သည်။
မခင်ညိုမျက်နှာကတောင်းပန်တိုးလျိုးအ
သနားခံသည်မို့ညှိုးငယ်လွန်းလှသည်။
မျက်ဝန်းတစ်ခိုမှာမျက်ရည်တွေရစ်ဝိုင်းလျက် သူရက်စက်သမျှခံရတော့မည်။ဒါ
လဲ သူဖင်ဆော့လို့သူဖြစ်တာပဲ..ငါမတွေ့
ရင်ဒီအချိန် လိုးနေ ဆောင့်နေ အော်နေ
ပျော်နေကြမှာ.မသနားဘူး လို့တွေးလိုက်
ပေမယ့် သံယောဇဉ်ကတင်းပြီးခံနေပြန်
သလို။ဒီကြားထဲ ငှက်ပျောဖူးခါးလယ်က
ဖြတ်ထားသလို နို့စူစူဖူးဖူး ဖုဖုကြီးတွေက
လက်မောင်းကို ပွတ်လိုက် ထိုးလိုက် ဖိ
လိုက်..စောက်ဖုတ်ကြီးကိုမြင်နေလိုက်ဆို
တော့ လီးတောင်လာလို့ဒေါသဖြစ်ရသေး ။ဒီဒေါသက သူများကိုမဟုတ်.မိမိ
ကိုယ်ကိုဆိုပေမယ့် အရှိန်ကအားလုံးကို
ရိုက်ခတ်သည်။
” အဝတ်တွေဝတ်ဗျာ..အဖေ့ဆီသွား
မယ္..ဥကၠဌအိမ္သြားၾကမယ္.. ”
” ကိုတူးရယ်..အိ..ဟင့်..ဟင့် ရွှတ်
ရွှှီး..ဟင့်..ဟီး…”
မခင်ညိုမျက်ရည်ထိန်းမရတော့။ဒီလို
ဘဝမျိုးရဖို့ အပျိုကတည်းက ဆန္ဒတွေကို
ထိန်းချုပ်စောင့်စည်း ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ရတာ
အလွန်ပင်ပမ်းခဲ့ရပါသည်။အခုတော့..ပြို
ကျပျက်စီးတော့မည်မှာမြေကြီးလက်ခတ်
မလွဲပါ။ဆွေမျိုးတွေ ပတ်ဝန်းကျင်တွေကို
အသာထား..ကိုစိန်ရွှေကလည်း လုံးဝကို
လက်ခံနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်။ဘဝမျှော်လင့်ချက်ကြီးပြိုကျပျက်စီးသဖြင့်ရင်ထဲဆို့
လာသည်။ငိုရသည်မှာလည်းမျက်ရည်ခမ်းတော့မည်။အားအင်တွေလျှော့ချပစ်
လိုက်တော့ တုံးလုံးကြီးလျှောကျသွားပြီး
မောင်တူးခြေသလုံးကိုဖက်ကာခေါင်းမ
ဖော်ပဲတစ်သိမ့်သိမ်ရှိုက်ငိုသည်။
” ကိုတူး..အိ.အိ.ရွှတ်..ကိုတူးရယ်
ဟင့် အိ အိ ဟီး..ရွှတ်..ကိုတူးရယ်..”
” အရီးလေး..လုပ်စရာတွေအများ
ကြီးရှိသေးတယ်..ဟိုကောင်လဲဘယ်ပြေး
ပြီမသိဘူး..ကြာလွန်းတယ်..အဝတ်တွေ
ဝတ်ဗျာ..ရှင်းစရာရှိတာရှင်းလိုက်ကြရ
အောင်..ငိုနေလို့လဲပြီးသွားမှာမဟုတ်ဘူး
ငိုချင်နောက်မှငို..တစ်သက်လုံးငို..”
” ကိုတူးရယ်..အိ..အရီးလေးကို အိ
မသနားတော့ဘူးလား အိ..ကိုတူး အိ..
နောက်မဖြစ်စေရပါဘူး အိ ကိုတူးရယ်
အိ..အိ..ဟီး…”
” လူတွေရောက်လာပြီး ဒှီပုံမျိုးမြင်ရင် ပိုဒုက္ခရောက်သွားမယ်အရီးလေး..
အဝတ်တွေဝတ်..သွားရအောင်..”
အရီးလေးမခင်ညိုမျက်ရည်တွေနှပ်
ရည်တွေ သွားရည်တွေ သုပ်ပြီးမောင်တူး
မျက်နှာကိုမော့ကြည့်ပြီးပြောပြန် သည်။
အရေးထဲ မောင်တူးလီးကြီးတောင်နေတာမြင်လို့ ရယ်ပဲရယ်လိုက်ရမလို ဆက်ပဲငိုရမလို ဖြစ်သွားမိသေးသည်။
” အရီးလေးကိုသနားပါကိုတူး..အရီး
လေး ဒီလိုဘဝ..ဒီလိုနေရအောင် ပိုးမွေး
သလို တယုတယကြိုးစားထိန်းသိမ်းခဲ့တာ
ပါ..ခုလဲ ဟိုနေ့ကတစ်ခါပဲမှားခဲ့ဖူးတာပါ
ဘဝမပျက်ပါရစေနဲ့ကိုတူးရယ်..အရီးလေးအသနားခံတာပါ.ဥက္ကဌအိမ်လဲမသွား
ပါရစေနဲ့..အဖေတို့အိမ်လဲမသွားပါရစေ
နဲ့..ကိုတူးကြိုက်သလိုအပြစ်ပေးပါ.အရီး
လေးနာခံပါ့မယ်..”
” ထမီအရင်ဝတ်..”
မခင်ညို ထမီကိုကောက်ဝတ်ပြီးရင်
လျှားထားလိုက်သည်။ပြီးတော့မောင်တူး
ခြေသလုံးကိုပြန်ဖက်သည်။
” ဟာဗျာ…မဖက်နဲ့..ကျုပ်စဉ်းစား
တာ အာရုံပျက်တယ်..ဖယ်..”
” သနားပေးပါနော်..ကိုတူး..အရီး
လေးတစ်ယောက်တည်းအတွက်မဟုတ်ပဲ
အားလုံးအတွက်..ဆွေမျိုးတွေ မိဖတွေ
ကိုစိန်ရွှေအတွက်ရောထည့်ပြီးစဉ်းစား
ပေးပါ..ဒါကြီးပေါ်သွားရင် အားလုံးအ
ကျိုးယုတ်ကြမှာ..ကိုတူးထိန်းထားပေးရင်
အားလုံးအကျိုးရှိကြမှာပါ.စိတ်လိုက်မာန်
ပါ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့နော်…”
” ေအာ…ဟုတ္တယ္…ပညာရွိ..
ခဗျာင်္းအလိုးမခံခင်နဲ့အလိုးခံအဆောင့်ခံနေတုန်းကဒါတွေဒီလိုမစဉ်းစားခဲ့ဘူးမ
ဟုတ္လား.”
မခင်ညို ဖင်တွန့်သွားသည်။သူစကား
လွန်သွားပြီ။တကယ်တော့.မြတ်ထွန်းနှင့်
အလိုးမခံမီ..အလိုးခံဆဲ..ဒါတွေသူစဉ်း
စားခဲ့ပါသည်။စဉ်းစားခဲ့လို့လဲ အရသာ
ဘယ်လိုမှန်းတောင်ခုချိန်ထိမသိ။မမှတ်မိ
နိုင်။လီးရည်တွေများတာသာသတိထားမိ
ခဲ့ပါသည်။ပြောရင်လဲဘယ်လိုလူမှယုံကြ
မည်မထင်။အခု..ကုတင်ပေါ်မတက်မီက
တောင်စဉ်းစားမိလို့ မြန်မြန်လုပ်ဖို့ပြောမိ
ခဲ့သေးသည်ထင်ပါရဲ့…။
မခင်ညိုပြောတာလည်း ဟုတ်တော့
ဟုတ်နေပြန်ရော..။သူ့ပါးစပ်ပိတ်ထား
လျင်..သူ့တစ်ဦးတည်းခံစားချက်ကို ဖယ်
ထားလိုက်လျင်..ဒီကိစ္စ ဒီနေရာမှာပြတ်
မည်။မိဖဆွေမျိုးတွေ..လင်ယောကျာင်္း
ဖြစ်သူ နှင့်ကာယကံရှင်အရီးလေးတို့တွင်
စိတ်ဒဏ်ရာ ကင်းကြပေလိမ့်မည်။ဒီလိုမှ
မဟုတ် ဖွလိုက်လျင်တော့ အားလုံးရင်မှာ
တစ်သက်တာဝေဒနာဆိုးအမြစ်တွယ်ကြ
ရတော့မည်။ကောင်းလာစရာတော့ ဘာ
တစ်ခုမှမရှိ..။နောက်ပိုင်းသစ္စာထိန်းတာ
မထိန်းတာက အခုကိစ္စနှင့်မဆိုင်။ခွေးမြီး
ကောက်မို့ကျည်တောက်စွပ်မရလျင်လဲရှိ
ပါစေတော့..။ကိုယ့်ကြောင့်တော့သူများ
တစ်သက်တာစိတ်ဝေဒနာပျိုးပင် မချချင်
ပါ။ခက်တာက.သူ့အပေါ်ကိုယ်ကမသတီ ချင် မသတီနိုင်တော့ပဲ အရင်လိုမြတ်နိုး
တွယ်တာစိတ်တွေ ချုပ်ငြိမ်းကွယ်ပျောက်
သွားပြီး ကိုယ့်အတွက် တန်ဖိုးလည်းမဲ့သွားခဲ့တာကိုယ်ပဲသိသည်။ခွင့်မလွှတ်ဘူး
လား..ဆိုတော့လဲခွင့်လွှတ်နိုင်ပါသည်။ဆက်ထုံးတော့မပြေနိုင်ပဲကျန်နေသည်။ခက်ပြီ။
” လိုးပါတော့ဟဲ့..နင့်မလဲ..ခိုးလိုးရ
ပါတယ်ဆိုမှ..အဆင်သင့်လုပ်မလာဘူး
မြန်ဲမြန်လုပ်..”
မြတ်ထွန်းဘောင်းဘီချွတ်ပြီး လိုးဖို့
ပြင်နေဆဲ
” ဝုန်း…”
မခင်ညို ထမီရင်လျှားဖြင့် ပက်လက်အိပ်နေရာမှထ,ထိုင်ပြီးတံခါးပေါက်ကို
ခေါင်းငဲ့ကြည့်လိုက်တော့တူဖြစ်သူမောင်တူး တုတ်ကြီးကိုင်ပြီးပြေးဝင်လာသည်။
မခင်ညိုမောင်တူးကိုပြေးဖက်ထားတော့
မြတ်ထွန်းဘောင်းဘီကောက်ယူပြီး ပြူ
တင်းပေါက်ဖွင့်ကာခုန်ကျော်ထွက်ပြေး
သွားသည်။
” ငါလိုးမသား..မအေလိုး..ငါလိုးမသား.ဖယ်စမ်းအရီးလေး..သတ်ပစ်မယ်ငါလိုးမ..”
” မလုပ်နဲ့ကိုတူး..ဟဲ့..မလုပ်နဲ့ဆို..
ငါစောက်ရှက်ကွဲတော့မယ်..ကိုတူး.
ငါ့ကိုအရှက်ခွဲမလို့လား..မလုပ်နဲ့..ဒုက္ခ
ပါပဲ..”
” တောက်..အရီးလေးနော်…ဟင်း
ငါလိုးမ..”
မောင်တူးတို့ရွာက မြို့နှင့်မိုင်နှစ်ဆယ်
ကျော်လောက်ဝေးသည်။ဒေသရေခံမြေခံသိပ်မကောင်းတော့ ကျပ်တည်းကြသည်။
လယ်နည်းနည်း ယာနည်းနည်းပဲရှိပြီးလုပ်
ကွက်လုပ်ငန်းသိပ်မရှိ။ရွာကလူတွေမြို့ကို
ပြောင်းပြီးအခြေချနေကြတာလည်းများပြီ
ဖြစ်သည့်အပြင် ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း
ရပ်ဝေးမှာကြုံရာကျပမ်းလုပ်ပြီးငွေရှာကြ
ရသည်။အများစုကတော့ဖားကန့်သွားပြီး
ကျောက်တူး..ကားမောင်း..ကြုံသလို
လုပ်ကြရတာများသည်။ရာသီကုန်လို့ခဏ
ပြန်လာလျင်ငွေကလေးမျိုးမျိုးမျက်မျက်
ပါလာကြသည်။အကြွေးလေးတွေဆပ်ပြီး ပွဲတော်တွေမှာပျော်မဆုံးအောင် သုံးကြ
မူးကြ ပျော်ကြပါးကြ..မိုးကုန်သွားတော့
ဖားကန့်ပြန်တဲ့လူပြန်..မိုင်းရှူးသွားတဲ့လူသွား..သံသရာမဆုံးနိုင်။
မောင်တူးဦးလေးအငယ်ဆုံးကိုစိန်ရွှေ
ကလည်း ဒီတစ်ခေါက်မှအဖော်ကောင်းလို့ ဖားကန့်လိုက်သွားခဲ့တာတစ်လကျော်
ကျော်ကြာသွားပြီ။ဆင်းရဲလွန်းလို့မဟုတ်
ပါ..ချမ်းသာချင်လွန်းလို့ဖြတ်လမ်းလိုက်
ခြင်းဖြစ်ပါသည်။အသက်ကသုံးဆယ်ကျော်..လူကကြံ့ခိုင်သည်။အိမ်နှင့်ခြံနှင့်အ
လိုက်အထိုက်တော့တင့်တယ်ပါသည်။
သားသမီးတော့မရှိ..မိန်းမဖက်ကတူမ
လေးတစ်ယောက်ခေါ်မွေးစားထားသည်။
အရွယ်ရှိတုန်းငွေရှာချင်သည့်သဘောပါ။
ဦးလေးမရှိတုန်း အရီးလေးမခင်ညို
မျက်နှာချင်းဆိုင်အိမ်ကမြတ်ထွန်းနှင့်ဖင်
ဆော့သည့်သတင်းကြားတော့မောင်တူး
မယုံချင်။အရီးလေးမခင်ညိုက လုံးကြီး
ပေါက်လှ မို့မောင်တူးမသိစိတ်ကကြိုက်
နေသည်။လိုးချင်နေသည်။စိတ်ကူးထဲမှာ
လည်းခဏခဏလိုးခဲ့ပြီးပြီ။အသက်လည်းကွာ ဦးလေးမိန်းမလည်းဖြစ် ဆိုလို့သာ
ပြောင်ပြောင်မပြစ်မှားပေမဲ့အထိတော့မခံနိုင်။အရီးလေးကသုံးဆယ်နီးပါး..မောင်တူးက ဆယ့်ခွန်ပြည့်တော့မည်။သူကအထိမခံနိုင်ပေမယ့်မခင်ညိုဖင်ဆော့နေ
တာတော့ အမှန်။အရှေ့မျက်နှာချင်းဆိုင်
အိမ်ကမြတ်ထွန်းနှင့်ချိန်း၍တစ်ခါအလိုးခံပြီပြီ။ရွာမှာဘယ်သတတင်းမှကြာကြာ
မဖုံးနိုင်တော့ချက်ချင်းဆိုသလိုမောင်တူး
နားထဲရောက်သည်။
မယောင်မလည်နှင့်အရီးလေးအိမ်ကို
နေ့ရောညပါ ချောင်းနေတာနှစ်ရက်ရှိနေ
ပေမယ့်ထူးထူးခြားခြားမတွေ့ရတော့ရတဲ့
သတင်းများမှားနေသလားလို့ဝမ်းသာနေ
မိသည်။မခင်ညိုကိုဘယ်သူမှမလိုးစေချင်
ပါ..ဖြစ်နိုင်လျင်သူ့ဦးလေးကိုစိန်ရွှေကို
တောင်မှမလိုးစေချင်။သူတစ်ယောက်ထဲ
မောင်ပိုင်လုပ်ပြီးလိုးချင်နေမိသည်။ဒီနေ့
မနက်အိမ်ရှေ့မှာ ရေမြောင်းရှင်းနေတုန်း
စက်တစ်စီးဖြတ်မောင်းသွားတော့ အရီး
လေးတူမ နွဲ့ရီကိုစက်ပေါ်မှာတွေ့လိုက်ရ
သဖြင့်မေးကြည့်တော့မြို့ပေါ်စျေးဝယ်
သွားမည်ဆိုပဲ။နွဲ့ရီကသူနှင့်အသက်ရွယ်တူ ကျောင်းနေဖက်။ငါးတန်းထိနေပြီးမှ
ကျောင်းထွက်ပြီးအရီးလေးကအတူနေ
မွေးစားလိုက်သည်။
ချက်ချင်းမစဉ်းစားလိုက်မိပေမယ့်
မြောင်းဆက်ရှင်းနေရင်းမခင်ညိုအိမ်ကို
အရိပ်အခြည်သွားကြည့်ဖို့သတိရသည်။
နွဲ့ရီ စျေးသွားတယ်ဆိုတော့ညနေမှပြန်
လာလိမ့်မည်။မခင်ညိုတစ်ယောက်တည်း
အိမ်မှာဆိုတော့..တစ်ယောက်တည်းဆို
တော့..ဆိုတော့..ဆိုတော့..ခေါင်းထဲမှာ
ဘာရယ်မသိ လက်ကနဲအတွေးဖြစ်ပြီး
ချက်ချင်းပဲမခင်ညိုအိမ်ဖက်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ထင်တဲ့အတိုင်း မဟုတ်ပါစေ
နဲ့ လို့လည်း ဆုတောင်းနေမိသည်။
အိမ်ဝင်းထဲဝင်ကတည်းကစိတ်ထဲမှာ
မသန့်ပါ။အိမ်ရှေ့တံခါးကပိတ်ထားတာတွေ့ရသည်။မလိုသော်ရှိ လိုသော်ရှိ ခြံ
စည်းရိုးနံဘေးက ဝါးလုံးတုတ်ကောင်း
ကောင်းတစ်ချောင်းကောက်ဆွဲခဲ့သည်။
အိမ်နောက်ဖေးဖက်လှည့်သွားကြည့်လိုက်
တော့တံခါးပွင့်နေပြီးမခင်ညိုအိပ်ခန်းထဲ
ကချိုးချိုးချွတ်ချွတ်အသံကြားနေရသဖြင့်
ရင်တွေတစ်ဒိတ်ဒိတ်ခုန်ပြီးလက်တွေခြေ
တွေပါတုန်ရင်လာသည်။အာခေါင်တွေ
ခြောက်လာပြီး မျက်စေ့တွေပူလောင်လာ
သဖြင့် စိတ်ထိန်းကာခြေသံမကြားအောင်
ဖွဖွနင်းလျှောက်လာပြီး အိပ်ခန်းတံခါးကို
ဝုန်းကနဲတွန်းဖွင့်ပစ်လိုက်သည်။မြင်ကွင်း
ကိုကြည့်ပြီးချက်ချင်းဝင်မသွားမိပဲကြောင်
ပြီးတုန့်နှေးနေမိသည်။အရီးလေးက ကုတင်ပေါ်မှာထမီရင်လျှားကိုခါးပေါ်ထိ
လှန်တင်ထားပြီးဒူးထောင်ပေါင်ကားပက်
လက်။မြတ်ထွန်းက အရီးလေးပေါင်နှစ်လုံးကြားမှာစွပ်ကျယ်ပဲဝတ်ထားပြီး ကုန်း
ကုန်းကွကွ..အရီးလေးဒူးတစ်ဖက်ကိုသူ့
လက်ဖြင့်ကိုင်ထားသည်။အရီးလေးပေါင်
လုံးတုတ်တုတ်ဖွေးဖွေးကြီးတွေ ဆတ်ကနဲ
ပူးသွားပြီးထမီကိုဖင်ချွပြီးပြန်ဖုံးနေဆဲ
မြတ်ထွန်းက သူ့ဘောင်းဘီကောက်ယူ
ပြီးခြေရင်းပြူတင်းပေါက်တွန်းဖွင့်ကာခုန်
ကျော်ထွက်ပြေးမှ လိုက်ရိုက်ဖို့သတိရပြီး
အခန်းထဲပြေးဝင်သည်။အရီးလေးလမ်း
ကဖြတ်တားပြီးဖက်ထား ဆွဲထားတော့
လိုက်မရိုက်နိုင်ပဲ ဆဲပြီးကျန်ခဲ့ရသည်။
တန္ဖိုး
၂
မခင်ညို အလိုးခံဖို့အသင့် လိုးမည့်လူ
လည်းအသင့်ဖြစ်နေချိန်မှ လူမိခံလိုက်ရ
တော့ နှမျှောစရာအလွန်ကောင်းသဖြင့်
ဒေါသတွေထောင်းကနဲဖြစ်သွားသည်။ ဆက်ပြီးတွေးမှ ရှက်စရာ ကြောက်စရာ ဘဝပျက်စရာအတွေးတွေတန်းစီဝင်လာ
ပြီး လင်ဖက်ကတူတော်သူ မောင်တူးကို အတင်းဆွဲဖက်ကာအကျယ်အကျယ်မဖြစ်ကြ ရလေအောင်တိုးတိုး တိုးတိုး ကြိတ်၍တောင်းပန်တားဆီးရသည်။ထမီတွေလည်းကျွတ်.ဆံပင်တွေလည်း ပြည်..နို့
တွေလည်းပေါ်ကုန်ပြီ။ဘာကိုမှမရှက်နိုင် မကြောက်နိုင်.မောင်တူးစိတ်ပြေဖို့ပဲ
အရေးကြီးသည်။မောင်တူးစိတ်ပြေလျင်
ဒီပြဿနာ ဒီနေရာမှာရပ်လိမ့်မည်။
မခင်ညိုက ဒီရွာဇာတိမဟုတ်ပါ။ ရှစ်
မိုင်လောက်ပိုဝေးသည့်ရွာကလေးမှာဆင်း
ဆင်းရဲရဲပင်ပင်ပမ်းပမ်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ရ
သည်။အနေစုတ်ပေမယ့်ရွှေထုပ်တဲ့မြပုဝါ
ဆိုသလိုပါပဲ..အပျိုဖော်ဝင်တော့အလှအပ ကောက်ကြောင်းတွေကမြင်သူတိုင်း
ကိုဖမ်းစားတော့သည်။ရုပ်ရည်က ချောလှတာတော့မဟုတ်ပေမယ့် ရွက်ကြမ်းရေ
ချို လို့လည်းပြောလို့မရ။မျက်ဝန်း နှာတန်
မျက်နှာကျ အလွန်ကြည့်လို့တင့်သည်။အ
ထူးသဖြင့်နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေကမြင်ရ
သူကိုရင်ခုန်စေသည်။ဒီထက်ပိုဆွဲဆောင်
နိုင်တာက လုံးကြီးပေါက်လှကိုယ်လုံးကြီး
ဖြစ်သည်။
အပျိုဖော်ဝင်ကတည်းက မိုးဦး
ကျမျှစ်စို့ကြီးလို ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွား စွင့်ကားပြီး
အရှိန်ယူလာခဲ့သူမို့ ဆယ့်ခွန် ဆယ့်ရှစ်အ
ရွယ်ရောက်တော့ ယောကျာင်္းတကာ လိုး
ချင်စရာ သတင်းကြီးခဲ့သည်။ဆင်းရဲလွန်း
တော့သူ့အလှ သူ့ကိုယ်လုံးကိုအားကိုးပြီလင်ကောင်းတစ်ယောက်ရဖို့မျှော်မှန်းမိ
တာအမှန်ပါ။ပွဲလမ်းသဘင်ဝင်ကြပြန်
တော့လဲ သူများတကာလို အားရပါးရကြီီး
အနှိုက်အဆွဲခံလိုက်ချင်ပေမယ့် နာမည်
ပျက် လင်မရမှာစိုးတော့ လူရွေးပြီး လစ်
မှခံရဲသည်။အားမရ.မတင်းတိမ် ပေမယ့်
သူများတကာလိုပွင့်ပွွင့်ကြီးအနှိုက်အဆွဲမ
ခံရဲသည့်ကျေးဇူးကမသေးလှပါ။အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်မှာတစ်ရွာသား ကိုစိန်ရွှေက
မိဖဆွေမျိုးတွေထံ မိသားဖသားပီပီ လာ
တောင်းရမ်းတော့ ထီပေါက်သလိုဝမ်းသာ
ခဲ့ရသည်။ကိုစိန်ရွှေဆိုတာ မျိုးကောင်းရိုး
ကောင်း နာမည်ပျက်မရှိ အလုပ်အကိုင်
ကျိုးစားသူဖြစ်ပြီး သူ့မိဖများကလုပ်ကွက်
များခွဲပေးသဖြင့် အခုတော့ လယ်လေး
ယာလေး အိမ်လေး ခြံလေးပိုင်ခဲ့ပြီ။သား
သမီးတော့မပိုင်ပါ။
မခင်ညိုလည်း ဘဝပေးအခြေအနေ
အရလင်ကောင်းရချင်လို့မြိုသိပ်ခဲ့ရပေ
မယ့် တနှာမီးတောက်ကတစ်မြေ့မြေ့ပါ။
အပျိုဘဝက ထိန်းချုပ်ခဲ့သမျှ လင်ရမှအ
တိုးချလိုက်မယ်ဟဲ့ လို့မောင်းတင်လာခဲ့မိ
ပေမယ့် ကိုစိန်ရွှေကအလိုးညံ့နေသည်။
တခြားနေရာတွေမှာအလွန်လောဘကြီး
ဇွဲကြီးသလောက် လိုးတဲ့နေရာမှာညံ့လွန်း
သည်။တစ်ချီကနှစ်ချီ လိုးလိုက်မယ်ဟဲ့လို့ လောဘလဲမရှိ..နာရီဝက် တစ်နာရီ ပန်းတိုင်ဆီအရောက်ချီတက်မယ်ဟဲ့လို့ ဇွဲလည်းမရှိပါ။အရေးထဲ မိန်းမအလှပျက်
မှာစိုးလို့ ယုယုယယ နုနုရွရွ ဖွဖွလေးများတောင်လိုးပေးနေလိုက်သေး။မခင်ညို
မချင့်မရဲဖြစ်ပြီးအော်ငိုပစ်လိုက်ချင်တာ
ကြိမ်ဖန်များစွာ…
ကိုစိန်ရွှေ တခြားနေရာတွေမှာတော်သလောက်အိပ်ယာထဲမှာစောက်သုံးမကျလွန်းလို့ အဆင်ပြေလျင်ဆွဲစားပစ်ဖို့ မခင်ညိုကြည့်ပြီးမျှောထားတာ နှစ်ယောက်ရှိသည်။အခုပြဿနာဖြစ်တဲ့နှစ်ယောက်ပါ
ပဲ။မြတ်ထွန်းက ကိုစိန်ရွှေ့တပည့်ပါ။အိမ်
မှာရှိသည့်ထွန်စက်လေးရွာနီးချုပ်စပ်က
လာငှါးလျင်မြတ်ထွန်းကိုပင်တိုင်မောင်း
ခိုင်းပြီးနေ့တွက်ပေးသည်။ရွာမှာလုပ်ငန်း
ရှားတော့ဒီစက်လေးမောင်းခွင့်ရဖို့အရေး
ကိုစိန်ရွှေတောက်တိုမယ်ရခိုင်းသမျှလုပ်
နေရတာမို့အိမ်အဝင်အထွက်ရှိသည်။မ
ခိုင်းပဲလဲအလွန်လာချင်လွန်းလို့ ခိုင်းစရာ
ရှိပါစေလို့ပဲအမြဲဆုတောင်းမိသည်မှာနေ့
စဉ်နေ့တိုင်းဆိုပဲ ။မခင်ညိုကလည်းဖင်လုံးကြီးကြီးပေါင်တန်တုတ်တုတ်..စောက်ဖုတ်ကြီးကိုတောင်တစ်ခါတစ်လေ မသိမ
သာပြပစ်လိုက်သည်။နွဲ့ရီဆိုသည့်သမီးလိုလို တူမလိုလို သူနှင့်ရွယ်တူကောင်မ
လေးကလည်း နို့လုံးကြီးကြီးဖင်ကားကား
ဆိုတော့ လာချင်ရှာပေမပေါ့။
ကိုစိန်ရွှေ ဖားကန့်သွားပြီးတဲ့နောက်
တော့သိပ်မလာရဲတော့။ခေါ်မှပဲလာရဲ
တော့သည်။တစ်ပတ်လောက်အလွန်က
ထင်ပါရဲ့..အမေတို့ရွာမှာမင်္ဂလာဆောင်
ရှိတာမို့ဆိုင်ကယ်မောင်းပြီးလိုက်ပို့ပေးဖို့
မခင်ညို ခွင်ဖန်လိုက်သည်။သူလည်းဆိုင်
ကယ်စီးတတ်ပေမယ့် လမ်းခရီးမှာပျက်
တာတို့ ဘီးပေါက်တာတို့ုဖြစ်လာလျင်စိတ်
မချရ။မခင်ညိုရေချိုးနေတုန်းသူရောက်
လာတော့ ထမီရင်လျှားကိုလက်တစ်ဖက်
ကကိုင်ထိန်း..ပေါင်ကြီးကိုလိုတာထက်
ပိုကွပြီး စောက်ဖုတ်ကြီးကိုအချိန်ယူပွတ်
ပြနေလိုက်သည်။သူ့မျက်လုံးကြီးပြူးထွက်
နေတာမြင်ရတာမို့..အိမ်ခြံဝင်းထဲကို
အပြင်ဖက်ကလည်းမမြင်နိုင်လို့ဇိမ်နဲ့သာ
ကြည့်ပေရော့ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ ရေကပြင်
ဖင်ချထိုင်ကာခြေတစ်ဖက်ဆင်း ဒူးတစ်
ဖက်ထောင် အောက်စ,ကိုတမင်တကာ လွှတ် ခြေဖမိုးကမရှိတဲ့ချေးတွန်းသလိုလို
လုပ် စောက်ဖုတ်ပြရင်းစကားပြောနေ
လိုက်တော့ မြတ်ထွန်းလီးကိုလက်ဖြင့်
အုပ်ပြီးကိုင်ထားကာဒုက္ခတွေရောက်နေ
သည်။သူ့ကိုဆွလို့အားရတော့မှ မျက်စေ့
တစ္ဖက္မွိတ္ကာ အထာခ်ေပးသည္..
” ဟဲ့..စကားပြောလဲကောင်းပါရဲ့
အချိန်လဲနီးနေပြီသွားရမှာကအသွားအ
ပြန်ရှစ်မိုင်စီလောက်ဆိုတော့ဆိုင်ကယ်ထဲ
ဆီလောက် မလောက် နဲနဲစစ်လိုက်ဦး..
မလောက်ဘူးထင်ရင်လဲ ပိုက်ဆံလာယူ
ုပြီး ဖြည့်ထား..ငါလဲပြီးပြီ ”
မြတ်ထွန်း မသွားချင်သွားချင်ပုံစံဖြင့်
နောက်လှည့်ကြည့်ရင်း ထွက်သွားမှအိမ်
ထဲပြန်ဝင်ခဲ့သည်။မြတ်ထွန်းကဆိုင်ကယ်
နားမှာရစ်ဝဲဝဲ….
ခ်ခ်..တကယ်တော့ လမ်းမှာအလိုးခံ
မယ်လို့ အထာချပေးလိုက်တာပါ။သူနပ)
တန္ဖိုး
၃
မင်္ဂလာဆောင်ကပြန်လာတော့နေ့လည်
တစ်နာရီလောက်ကြီး။နေကပူပူ ချွေးက
ရႊဲရႊဲ..ဆိုင္ကယ္အေနာက္ကစီးလာရတာ
ဆိုပေမယ့် မသက်သာ။တစ်လမ်းလုံးမြတ်
ထွန်းခါးကိုကိုင်ပြီးကျောပြင်ကိုနို့လုံးကြီး
တွေနှင့်ဖိကာ ခွာကာ စိတ်ဆွပေးခဲ့တာ
မို့ ပန်းမသေရင်တော့လီးတောင်နေလောက်ပြီ။ဆီကမပြတ် ဆိုင်ကယ်ကမရပ်။ရွာ
ပြန်ရောက်ဖို့လည်းနီးနေပြီ..အိမ်တွေကို
တောင်မှမြင်နေရ ပြီ။ဟုတ်မှဟုတ်သေးရဲ့လားလို့တွေးတောနေဆဲယာခင်းလေး
နားမှာဆိုင်ကယ်ကိုရပ်လိုက်လို့ တော်ပါ
သေးရဲ့ဟုတွေးပြီးသက်ပြင်းချမိသည်။ခပ်
လှမ်းလှမ်းမှာ တဲကလေးတစ်လုံး..အကာ
အကွယ်လည်းကောင်းသည်..။ဆိုင်ကယ်
ပေါ်ကမဆင်းပဲထိုင်နေတော့
” ခဏဆင်းပေးဦး အစ်မ ဆိုင်ကယ်
ဘာဖြစ်လဲမသိဘူး..ကြည့်လိုက်ဦးမယ် ”
” အင်း..နေပူတယ်..ငါယာတဲထဲ
သွားစောင့်မယ် ပြီးရင်လာခေါ်ပေါ့ ”
သူ့ကိုကြာကြည့်တစ်ချက်ပေးပြီးယာ
တဲလေးထဲဝင်လာတော့ အခင်းကမရှိ။
ဖိနပ်ကလေးဖင်ခုထိုင်နေတော့မြတ်ထွန်း
တဲထဲလိုက်လာသည်။ရိုးတိုးရိပ်တိတ် မြင်
ရသလောက်တော့ လီးကတောင်နေပြီ။
လက်တစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ပြီးခါးကုန်းကာတဲထဲခေါင်းငုံ့ပြီးဝင်လာသည်။အမိုးစွန်းကသူ့ခေါင်းနှင့်မလွတ်။
” ဆီပြတ်သွားတာလား ”
” ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး..ရပါၿပီ .”
” ရရင်ပြန်မယ်လေ..နေပူလှပြီ ”
” အစ်မ.ကျွန်တော်အစ်မကို..ဟို..”
” နင်ကလဲလေ..ဘာ ဟို ဟို ဖြစ်နေ
ရတာလဲ..ဘာလဲ..နင်လီးတောင်နေတာမဟုတ်လား..”
” ဟုတ္..ဟုတ္တယ္အစ္မ..အဲဒါ..
ကျွန်တော်..”.
” ခ်ခ်..လီးတောင်ရင် ဂွင်းသွားတိုက်
ပစ်လိုက် ငါစောင့်နေမယ်..”
” အာ…အစ်မရယ်..စိတ်မဆိုးပါနဲ့
ကျွန်တော်…”
” ကြာလိုက်တာဟယ်…နင့်မနက်က
ငါ့စောက်ဖုတ်ကြီးကြည့်ပြီး ငါ့ကိုလိုးချင်
နေတာမဟုတ်လား..”
” အင့်. ဟုတ် ဟုတ်တယ်အစ်မ ”
” လာ..နင့်ပုဆိုးချွတ်ပြီးခင်းလိုက်..
နင်ဘယ်သူ့ကိုမှတော့အာမချောင်နဲ့..”
မြတ်ထွန်းပုဆိုးချွတ်ပြီးမြေပြင်မှာခင်း
ပေးတော့ မခင်ညိုကျောချပြီးပက်လက်လှန်အိပ်ခါ ဆံပင်တွေသပ်လိုက်သည်။
ုမြတ်ထွန်းကမခင်ညိုနံဘေးတွင် ဘယ်ဖက်တစ်တောင်ဆစ်မြေကြီးပေါ်ထောက်ကာလှဲလိုက်ပြီးညာဖက်လက်ကမခင်ညို
နို့ကြီးတစ်လုံးကိုအုပ်ကိုင်ခါဆုပ်နယ်သည်။လီးကြီးကမခင်ညိုညာဖက်တင်ပါး
ကိုညှောင့်ကာညှောင့်ကာထိုးနေပြီးဘယ်
ဖက်လက်ကခေါင်းကိုပင့်မ,ထားသည်။
မခင်ညိုကမြတ်ထွန်းလည်ပင်းကိုရစ်ပတ်
ဖက်ဆွဲပြီးနှုတ်ခမ်းတွေကိုစုပ်နမ်းတော့
မြတ်ထွန်းကိုယ်ကြီးမခင်ညိုပေါ်မှောက်ချ
လိုက်ပြီးလက်တစ်ဖက်ကထမီကိုဆွဲလှန်
ကာစောက်ဖုတ်ကိုလက်ဝါးဖြင့်ပွတ်သည်။
စောက်မွှေးပါးပါးလေးများပေါက်နေတာ
စမ်းမိပြီးလီးကမခံမရပ်နိုင်အောင်တောင်
လာသည်။မခင်ညိုစောက်ခေါင်းထဲလက်
ညှိုးထိုးထည့်ကြည့်တော့ဇွိကနဲအသံထွက်
အောင်ဝင်သွားပြီးစောက်ရည်တွေရွှဲနေ
တာတွေ့ရသဖြင့်လိုးချင်စိတ်ကိုထိန်းမရ
တော့။မခင်ညိုကပေါင်ကားပေးထားသ
ဖြင့်အထိုင်တကျမှောက်လိုက်ပြီးလီးတောင်တောင်ကြီးကိုစောက်ပတ်ထဲထိုးထည့်
သည်။လီးကစောက်ခေါင်းထဲမဝင်သေး
သဖြင့်ကိုအထက်ပိုင်းကိုလက်တစ်ဖက်
ထောင်၍မြှင့်လိုက်ပြီးလီးကိုလက်ဖြင့်ကိုင်
ကာစောက်ခေါင်းပေါက်မှာတေ့ပြီးထိုး
ထည့်တော့မှထိထိမိမိဝင်သွားသည်။ပူ
နွေးသောစောက်ခေါင်းအတွင်းသားများ
၏နူးညံ့မှုအထိအတွေ့ကို မြတ်ထွန်းအံတုမခံနိုင်။အလွန်ကောင်းလှ၍ဆယ့်ငါးချက်
အချက်နှစ်ဆယ်လောက်ပြင်းပြင်းထန်
ထန် သွက်သွက်ကြီးဆောင့်လိုးပစ်တော့
လီးရည်တွေမထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင်ထွက်
သွားသည်။မြတ်ထွန်းဖင်ပေါက်ပိတ်သွား
သည်အထိအားရပါးရရှုံ့ညှစ်ပြီးဆက်ကာ
ဆက်ကာဆောင့်လိုးသည်။နောက်ဆုံး
တော့ လီးရည်တွေထပ်မထွက်လာတော့ပဲ မခင်ညိုကိုယ်ပေါ်မှောက်ကျသွားပြီး
အသကရှူပြင်းပြင်းနှင့်မျက်စေ့စုံမှိတ်ပြီး
မှိန်းနေလိုက်သည်။ခဏလေးနေတော့
လီးကြီးကမခင်ညိုစောက်ပတ်ထဲမှပလွတ်
ဆိုအသံမည်ပြီးထွက်လာသည်။မြတ်ထွန်း
အမောပြေတော့မခင်ညိုကိုယ်ပေါ်မှထ,
ပြီးမခင်ညိုကိုပါဆွဲထူပေးသည်။မခင်ညို
ပက်လက်လန်နေရာမှမထ,ခင် ဒါပဲလား
ဟုမချင့်မရဲတိုးတိုးပြောသံကိုကြားလိုက်ရ
ပေမယ့်သူမကြားဟန်ပြုနေလိုက်ရသည်။
မလိုးခင်ကလိုးချင်စိတ်တွေကြီးခဲ့သလောက် တစ်ချီလိုးပြီးတော့လန့်သလိုကြောက်
သလို ရွံ့တွန့်တွန့်ဖြစ်နေသည်။ထပ်လိုးဖို့
ကလည်းလီးကချက်ချင်းပြန်မတောင်နိုင်။
ယောင်ချာချာဖြင့်ဘာဆက်လုပ်ရမှန်းမသိ ပုဆိုးကောက်ဝတ်လိုက်တော့ ဇာတ်လမ်း
ကပြတ်သွားသည်။
မခင်ညို မျှော်လင့်သလောက်ဖြစ်မ
လာ၍အားမရပေမယ့် ဘာမှမတတ်နိုင်။
ရသလောက်နဲ့ပဲကျေနပ်လိုက်ရသည်။ကို
စိန်ရွှေလိုးသလောက်တောင်အရသာမရှိ။
လီးကတော့သေးတယ်လို့မဆိုနိုင်ပါ။အလိုး ညံ့နေသည်။လူပျိုဖြစ်ပြီးနှစ်ချီလောက်မှဆက်မဆွဲ.။လီးရည်တွေတော့ဖတ်
ဖတ်နစ်အောင်ပန်းထုတ်ခဲ့သည်။ပေါင်ခြံ
ထဲအထိထမီနှင့်နှိုက်သုပ်ပြီးတဲအပြင်ထွက်လာခဲ့တော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာလူရိပ်လူ
ယောင်တွေ့သဖြင့်စိတ်ထဲမလုံ။
” ပြန်ရအောင်မြတ်ထွန်း..နင်နှုတ်လုံအောင်ထိန်း…”
” ဟုတ်..အစ်မ..စိတ်ချပါ..ကျွန်
တော်ဘယ်သူ့မှမပြောဘူးအစ်မ..”
အိမ်ရောက်တော့ မခင်ညိုရေပြန်ချိုး
သည်။ရေအေးအေးလေးခပ်ကြာကြာချိုး
လိုက်မှစိတ်ကပြန်တည်ငြိမ်ပြီးအတွေး
မှန်လာသည်။စောစောကဆောက်တည်
ရာမရခဲ့တာတွေပျောက်သွားသည်။မနေ့
ကတော့မြတ်ထွန်းကတွေ့ပါရစေဆိုလို့
နွဲ့ရီကိုစျေးလွှတ်လိုက်ပြီး ဖန်လိုက်ခါမှ..
မောင်တူးနဲ့တည့်တည့်မိတော့သည်။ဘယ်
လိုများဆက်လုပ်ရပါ့..ဒုက္ခတော့ရောက်
ၿပီထင္ပါရဲ့..
တန္ဖိုး
၄
မောင်တူး ပြူတင်းပေါက်နားအထိ
တော့လိုက်သေးသည်။အပြင်ကိုလှမ်းပြီး
လိုက်ကြည့်တော့လူရိပ်လူယောင်မတွေ့ရ
တော့သဖြင့်ပြန်လှည့်သည်။အရီးလေးက
မောင်တူးလက်မောင်းကိုတွယ်ဖက်လိုက်ပါဆွဲထားသဖြင့်ပြူတင်းပေါက်ထိအတူ
ပါလာသည်။ထမီကပါမလာတော့။ဝင်းဝါ
စိုပြေသောအသားစိုင်တွေက လှုပ်ရမ်း
ယိမ်းထိုးနေကြသည်။နှမျှောစိတ် ဒေါသ
စိတ် ယူကြုံးမရစိတ် အထင်သေးစိတ်
တွေက မောင်တူးရင်ထဲလှိုက်လှဲစွာဖြစ်
လာပြီး အသံကုန်အော်ဟစ်ပစ်လိုက်ချင်
လာသဖြင့် မျက်နှာကြီးတင်းမာနီရဲလာပြီး
အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်
ခိုင်ခိုင်ချပြီး အရီးလေးကိုငုံ့ကြည့်သည်။
မခင်ညိုမျက်နှာကတောင်းပန်တိုးလျိုးအ
သနားခံသည်မို့ညှိုးငယ်လွန်းလှသည်။
မျက်ဝန်းတစ်ခိုမှာမျက်ရည်တွေရစ်ဝိုင်းလျက် သူရက်စက်သမျှခံရတော့မည်။ဒါ
လဲ သူဖင်ဆော့လို့သူဖြစ်တာပဲ..ငါမတွေ့
ရင်ဒီအချိန် လိုးနေ ဆောင့်နေ အော်နေ
ပျော်နေကြမှာ.မသနားဘူး လို့တွေးလိုက်
ပေမယ့် သံယောဇဉ်ကတင်းပြီးခံနေပြန်
သလို။ဒီကြားထဲ ငှက်ပျောဖူးခါးလယ်က
ဖြတ်ထားသလို နို့စူစူဖူးဖူး ဖုဖုကြီးတွေက
လက်မောင်းကို ပွတ်လိုက် ထိုးလိုက် ဖိ
လိုက်..စောက်ဖုတ်ကြီးကိုမြင်နေလိုက်ဆို
တော့ လီးတောင်လာလို့ဒေါသဖြစ်ရသေး ။ဒီဒေါသက သူများကိုမဟုတ်.မိမိ
ကိုယ်ကိုဆိုပေမယ့် အရှိန်ကအားလုံးကို
ရိုက်ခတ်သည်။
” အဝတ်တွေဝတ်ဗျာ..အဖေ့ဆီသွား
မယ္..ဥကၠဌအိမ္သြားၾကမယ္.. ”
” ကိုတူးရယ်..အိ..ဟင့်..ဟင့် ရွှတ်
ရွှှီး..ဟင့်..ဟီး…”
မခင်ညိုမျက်ရည်ထိန်းမရတော့။ဒီလို
ဘဝမျိုးရဖို့ အပျိုကတည်းက ဆန္ဒတွေကို
ထိန်းချုပ်စောင့်စည်း ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ရတာ
အလွန်ပင်ပမ်းခဲ့ရပါသည်။အခုတော့..ပြို
ကျပျက်စီးတော့မည်မှာမြေကြီးလက်ခတ်
မလွဲပါ။ဆွေမျိုးတွေ ပတ်ဝန်းကျင်တွေကို
အသာထား..ကိုစိန်ရွှေကလည်း လုံးဝကို
လက်ခံနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်။ဘဝမျှော်လင့်ချက်ကြီးပြိုကျပျက်စီးသဖြင့်ရင်ထဲဆို့
လာသည်။ငိုရသည်မှာလည်းမျက်ရည်ခမ်းတော့မည်။အားအင်တွေလျှော့ချပစ်
လိုက်တော့ တုံးလုံးကြီးလျှောကျသွားပြီး
မောင်တူးခြေသလုံးကိုဖက်ကာခေါင်းမ
ဖော်ပဲတစ်သိမ့်သိမ်ရှိုက်ငိုသည်။
” ကိုတူး..အိ.အိ.ရွှတ်..ကိုတူးရယ်
ဟင့် အိ အိ ဟီး..ရွှတ်..ကိုတူးရယ်..”
” အရီးလေး..လုပ်စရာတွေအများ
ကြီးရှိသေးတယ်..ဟိုကောင်လဲဘယ်ပြေး
ပြီမသိဘူး..ကြာလွန်းတယ်..အဝတ်တွေ
ဝတ်ဗျာ..ရှင်းစရာရှိတာရှင်းလိုက်ကြရ
အောင်..ငိုနေလို့လဲပြီးသွားမှာမဟုတ်ဘူး
ငိုချင်နောက်မှငို..တစ်သက်လုံးငို..”
” ကိုတူးရယ်..အိ..အရီးလေးကို အိ
မသနားတော့ဘူးလား အိ..ကိုတူး အိ..
နောက်မဖြစ်စေရပါဘူး အိ ကိုတူးရယ်
အိ..အိ..ဟီး…”
” လူတွေရောက်လာပြီး ဒှီပုံမျိုးမြင်ရင် ပိုဒုက္ခရောက်သွားမယ်အရီးလေး..
အဝတ်တွေဝတ်..သွားရအောင်..”
အရီးလေးမခင်ညိုမျက်ရည်တွေနှပ်
ရည်တွေ သွားရည်တွေ သုပ်ပြီးမောင်တူး
မျက်နှာကိုမော့ကြည့်ပြီးပြောပြန် သည်။
အရေးထဲ မောင်တူးလီးကြီးတောင်နေတာမြင်လို့ ရယ်ပဲရယ်လိုက်ရမလို ဆက်ပဲငိုရမလို ဖြစ်သွားမိသေးသည်။
” အရီးလေးကိုသနားပါကိုတူး..အရီး
လေး ဒီလိုဘဝ..ဒီလိုနေရအောင် ပိုးမွေး
သလို တယုတယကြိုးစားထိန်းသိမ်းခဲ့တာ
ပါ..ခုလဲ ဟိုနေ့ကတစ်ခါပဲမှားခဲ့ဖူးတာပါ
ဘဝမပျက်ပါရစေနဲ့ကိုတူးရယ်..အရီးလေးအသနားခံတာပါ.ဥက္ကဌအိမ်လဲမသွား
ပါရစေနဲ့..အဖေတို့အိမ်လဲမသွားပါရစေ
နဲ့..ကိုတူးကြိုက်သလိုအပြစ်ပေးပါ.အရီး
လေးနာခံပါ့မယ်..”
” ထမီအရင်ဝတ်..”
မခင်ညို ထမီကိုကောက်ဝတ်ပြီးရင်
လျှားထားလိုက်သည်။ပြီးတော့မောင်တူး
ခြေသလုံးကိုပြန်ဖက်သည်။
” ဟာဗျာ…မဖက်နဲ့..ကျုပ်စဉ်းစား
တာ အာရုံပျက်တယ်..ဖယ်..”
” သနားပေးပါနော်..ကိုတူး..အရီး
လေးတစ်ယောက်တည်းအတွက်မဟုတ်ပဲ
အားလုံးအတွက်..ဆွေမျိုးတွေ မိဖတွေ
ကိုစိန်ရွှေအတွက်ရောထည့်ပြီးစဉ်းစား
ပေးပါ..ဒါကြီးပေါ်သွားရင် အားလုံးအ
ကျိုးယုတ်ကြမှာ..ကိုတူးထိန်းထားပေးရင်
အားလုံးအကျိုးရှိကြမှာပါ.စိတ်လိုက်မာန်
ပါ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့နော်…”
” ေအာ…ဟုတ္တယ္…ပညာရွိ..
ခဗျာင်္းအလိုးမခံခင်နဲ့အလိုးခံအဆောင့်ခံနေတုန်းကဒါတွေဒီလိုမစဉ်းစားခဲ့ဘူးမ
ဟုတ္လား.”
မခင်ညို ဖင်တွန့်သွားသည်။သူစကား
လွန်သွားပြီ။တကယ်တော့.မြတ်ထွန်းနှင့်
အလိုးမခံမီ..အလိုးခံဆဲ..ဒါတွေသူစဉ်း
စားခဲ့ပါသည်။စဉ်းစားခဲ့လို့လဲ အရသာ
ဘယ်လိုမှန်းတောင်ခုချိန်ထိမသိ။မမှတ်မိ
နိုင်။လီးရည်တွေများတာသာသတိထားမိ
ခဲ့ပါသည်။ပြောရင်လဲဘယ်လိုလူမှယုံကြ
မည်မထင်။အခု..ကုတင်ပေါ်မတက်မီက
တောင်စဉ်းစားမိလို့ မြန်မြန်လုပ်ဖို့ပြောမိ
ခဲ့သေးသည်ထင်ပါရဲ့…။
မခင်ညိုပြောတာလည်း ဟုတ်တော့
ဟုတ်နေပြန်ရော..။သူ့ပါးစပ်ပိတ်ထား
လျင်..သူ့တစ်ဦးတည်းခံစားချက်ကို ဖယ်
ထားလိုက်လျင်..ဒီကိစ္စ ဒီနေရာမှာပြတ်
မည်။မိဖဆွေမျိုးတွေ..လင်ယောကျာင်္း
ဖြစ်သူ နှင့်ကာယကံရှင်အရီးလေးတို့တွင်
စိတ်ဒဏ်ရာ ကင်းကြပေလိမ့်မည်။ဒီလိုမှ
မဟုတ် ဖွလိုက်လျင်တော့ အားလုံးရင်မှာ
တစ်သက်တာဝေဒနာဆိုးအမြစ်တွယ်ကြ
ရတော့မည်။ကောင်းလာစရာတော့ ဘာ
တစ်ခုမှမရှိ..။နောက်ပိုင်းသစ္စာထိန်းတာ
မထိန်းတာက အခုကိစ္စနှင့်မဆိုင်။ခွေးမြီး
ကောက်မို့ကျည်တောက်စွပ်မရလျင်လဲရှိ
ပါစေတော့..။ကိုယ့်ကြောင့်တော့သူများ
တစ်သက်တာစိတ်ဝေဒနာပျိုးပင် မချချင်
ပါ။ခက်တာက.သူ့အပေါ်ကိုယ်ကမသတီ ချင် မသတီနိုင်တော့ပဲ အရင်လိုမြတ်နိုး
တွယ်တာစိတ်တွေ ချုပ်ငြိမ်းကွယ်ပျောက်
သွားပြီး ကိုယ့်အတွက် တန်ဖိုးလည်းမဲ့သွားခဲ့တာကိုယ်ပဲသိသည်။ခွင့်မလွှတ်ဘူး
လား..ဆိုတော့လဲခွင့်လွှတ်နိုင်ပါသည်။ဆက်ထုံးတော့မပြေနိုင်ပဲကျန်နေသည်။ခက်ပြီ။
