"ကြီးတော်ရေ ကြီးတော်"
"အေး ငကျော်... အိမ်ပေါ်တက်လာလေ"
"ဟုတ်ကဲ့ ကြီးတော်"
"ငကျော် နင်အိမ်မှာကျန်ခဲ့ဦး... ကြီးတော် လယ်ထဲဆင်းဦးမယ်... ထမင်းနဲ့ဟင်းလဲ ကျက်ပြီ... နင်ဆာရင်စားထား.. ကြီးတော်ကိုမစောင့်နဲ့"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကြီးတော်"
သို့နှင့် ကြီးတော်ဖြစ်သူ ဒေါ်သိန်းတင် အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတာနဲ့ ငကျော်လဲ ကြီးတော်ရဲ့နောက်ပိုင်းအလှကိုကြည့်ရင်း လီးတောင်လာသည်။ ဒေါ်သိန်းတင်မှာ သားသမီးသုံးယောက်ရှိသော်လည်း အားလုံးကအိမ်ထောင်ကျပြီး အိမ်ခွဲနေကြသဖြင့် ဒေါ်သိန်းတင်တစ်ယောက်တည်း နေရသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူဆုံးသွားသော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ လယ်ယာလုပ်ငန်းကို ခင်ပွန်းရဲ့လူယုံဖြစ်သူ ဦးဘမောင် က ဦးဆောင်ပြီး လုပ်ကိုင်လျက်ရှိသည်။
"ကိုဘမောင်ရေ ကိုဘမောင်"
"ဗျာ... လာပြီဗျို့"
"နေ့လယ်စာလာပို့တာ တော်ရေ"
"မသိန်းတင် နောက်ကျတယ်နော်"
"ဟုတ်တယ် တော်ရေ... တူတော်မောင် ငကျော်ကို စောင့်နေရတာနဲ့ ကြာသွားတာ"
"ဪ... ဒါနဲ့ ကျုပ်ဖြင့် ဆာနေပြီဗျ"
"ဆာရင် စားတော့လေ"
"ထမင်းဆာတာမဟုတ်ဘူးဗျ... မသိန်းတင်ကို စားချင်နေတာ"
"အမယ်လေး ဒီကလဲ အပင်ပန်းခံပြီး လာကျွေးတာပါတော်"
လင်ဖြစ်သူကွယ်လွန်သွားတာ ကြာလှရောဆိုတော့ အသက်၄ဝအရွယ် မသိန်းတင် သွေးသားက ဆာလောင်မှုကို စားသုံးရန် လူယုံဖြစ်သူ ကိုဘမောင်အလိုးခံလာသည်မှာ တစ်လခန့်ရှိချေပြီ...
"မသိန်းတင် တဲထဲဝင်ရအောင်"
"အင်းပါ ကိုဘမောင်ရယ်"
"မသိန်းတင် စောက်ပတ်က စွဲမက်စရာကြီး... ကျုပ်တော့ ဒီစောက်ပတ်ကိုမလိုးခင် ယက်ရမှ ကျေနပ်သလိုကိုဖြစ်နေပြီ"
"အိုတော် ကျုပ်ကလဲ ကိုဘမောင်ရဲ့ လီးနဲ့ပါးစပ်ကို အစွဲကြီးစွဲနေတာရှင့်"
ကိုဘမောင် အလုပ်ရှုပ်လေပြီ... မသိန်းတင် စောက်ပတ်ကြီးကို အားရပါးရ လျှာနဲ့ယက်ရင်း လက်နဲ့လိုးပေးနေသည်။ မသိန်းတင်လဲ အကောင်းကြီးကောင်းလျက် ကိုဘမောင်ခေါင်းနှင့် သူမစောက်ပတ်ကိုဖိထားပြီး ငြီးနေလေသည်။
"ကောင်းလိုက်တာ ကိုဘမောင်ရယ်... သိန်းမနေတတ်တော့ဘူး"
"ကောင်းလား သိန်း"
"အင်း ကောင်းတယ် ကိုဘမောင်"
ကိုဘမောင်လဲ အားရပါးရမှုတ်ရင်း လီးကလဲ တောင်လာတော့
"အသိန်း ဘမောင် အသိန်းကိုလိုးတော့မယ်"
"လိုးလေ ကိုဘမောင်ရယ်... ခွင့်တောင်းနေစရာလိုသေးလို့လား"
မသိန်းတင်ကိုယ်တိုင် ကိုဘမောင်လီးကိုကိုင်၍ သူမစောက်ပတ်နဲ့တေ့ပေးလိုက်သည်။ ကိုဘမောင်လဲ တဖြေးဖြေး ထိုးသွင်းလိုက်ရာ လီးတစ်ဝက်ခန့်ဝင်သော်
"ကိုဘမောင် ဘာလုပ်နေတာလဲ... အဆုံးထိထိုးထည့်လိုက်လေ... ဒီမှာအရမ်းကောင်းနေပြီ"
"အသိန်း နာမှာစိုးလို့ ဖြေးဖြေချင်း လိုးနေတာပါ"
"အို ကိုဘမောင်ရယ် လိုးမှာသာလိုးစမ်းပါ... အသိန်းစောက်ပတ်နှစ်ခြမ်းကွဲရင် ကွဲသွားပါစေ... ကိုဘမောင် လီးမကျိုးရင်ရပြီ... ကြမ်းကြမ်းလိုးစမ်းပါတော်"
မသိန်းတင်ပြောစကားကြောင့် ကိုဘမောင်မှာ Feel ပိုတက်လာပြီး ကြမ်းကြမ်းလိုးတော့သည်။
"ဖတ် ဖတ် အား အ အမေ့... ကောင်းလိုက်တာ....အား အား"
တဲအတွင်း မသိန်းတင်နှင့်ကိုဘမောင်တို့်ရဲ့ လိုးသံဆော်သံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တဲဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသူမှာ မသိန်းတင်၏အလုပ်သမား ဖိုးထောင်ဖြစ်လေသည်။ အသံကြားသည်နှင့် ဖိုးထောင်လဲ အပေါက်ရှာပြီးချောင်းရာ တဲအတွင်း၌ ကိုဘမောင်နှင့်မသိန်းတင်တို့လိုးနေကြသည်ကို တွေ့သဖြင့် ဖိုးထောင်လဲ ချောင်းကြည့်ရင်း ဂွင်းတိုက်လေတော့သည်။
"အား.. ကိုဘမောင် ကောင်းလိုက်တာ... ကိုဘမောင် မပြီးသေးဘူးလား ပြီးလိုက်တော့ ကိုဘမောင်လရည်တွေ အသိန်းစောက်ပတ်ထဲ ပန်းထည့်ပေးစမ်းပါ"
"အသိန်း ပြီးပြီလား"
"ၿပီးၿပီ ကိုဘေမာင္"
"ကောင်းလိုက်တာ အသိန်းရယ်"
သို့နှင့် အားရပါးရလိုးပြီးသောအခါ ခဏနားကြသည်။
"ကိုဘမောင် အသိန်းပြန်တော့မယ်... ညကျရင် မလာနဲ့နော်...နေ့ပိုင်းဆို အသိန်းဒီမှာလာခံမယ်...အိမ်မှာ ညဖက်လာလို့ လူမိသွားရင် မကောင်းဘူး"
"အေးပါ အသိန်းရယ်... ဘမောင်နားလည်ပါတယ်"
"အင်း ဒါဆို အသိန်းပြန်တော့မယ်နော်"
"ကောင်းပါပြီ"
မသိန်းတင်ပြန်သွားသည်နှင့် ဖိုးထောင်လဲ ဒီအခွင့်အရေးကိုအသုံးချပြီး မသိန်းတင်ကိုအပီလိုးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။
"မသိန်းတင် ဗျိုး မသိန်းတင်"
"ဟဲ့ ဖိုးထောင် လန့်လိုက်တာဟယ်... ပြော ဘာကိစ္စလဲ"
"မသိန်းတင် ဘယ်ကပြန်လာတာလဲဗျ"
"လယ်တဲကပြန်လာတာလေ"
"ကိုဘမောင်နဲ့တွေ့ခဲ့သေးလား" ဟု ဖိုးထောင်မှမေးရာ မသိန်းတင် ခေါင်းကြီးသွားလေသည်။
"မတွေ့ဘူး... ငါထမင်းသွားပို့ပြီး ပြန်လာတာ" ဟု မသိန်းတင်မှ လိမ်လေသည်။ သို့သော် အကြံရှိသူပီပီ ဖိုးထောင်မှ အမှန်အတိုင်းပြောတော့သည်။
"ကျုပ်တွေ့ပါတယ် မသိန်းတင်ရာ... ခင်များတို့လိုးနေကြတာ ကျုပ်အကုန်မြင်ပြီးပြီ"
"ဟယ် ဖိုးထောင် ငါတောင်းပန်ပါတယ်ဟာ... ဘယ်သူ့မှ လိုက်မပြောပြပါနဲ့နော်....နင်လိုသလောက်ပိုက်ဆံ ငါပေးပါ့မယ်ဟာ"
"ကျုပ်က ပိုက်ဆံလိုတာမှမဟုတ်တာ"
"ဟင် ဒါဆို နင်ဘာလိုချင်တာလဲ"
"ခင်များကိုလိုးချင်တာ"
မသိန်းတင် ခေါင်းပိုကြီးသွားရပြီ... သူ့အလုပ်သမားက သူ့ကိုပြန်လိုးမည်ဟုပြောလိုက်သောအခါ စိတ်ထဲမှလဲ ရှက်ခြင်း ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့်အတူ ကာမစိတ်တို့ကပါ ထကြွလာသည်။ သို့သော်လည်း မသိန်းတင် အလျှော့ပေးလို့မဖြစ်။
"အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့ ဖိုးထောင်ရယ်... ငါတောင်းပန်ပါတယ်ဟာ "
"ကောင်းပြီလေ ခင်များအလိုးမခံရင်တော့ တစ်ရွာလုံးသိအောင် ကျုပ်လိုက်ပြောမှာပဲ"
ဖိုးထောင်ခြိမ်းခြောက်လေပြီ။
"ကောင်းပါပြီ နင်ကတိတော့ပေးရမယ်... ငါတို့အကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ လိုက်မပြောရဘူး"
"ကျုပ်ကတိပေးတယ် မသိန်းတင်"
"ဒါဆို နင်ဘယ်တော့လုပ်မလဲ"
"ညကျ ကျုပ်လာခဲ့မယ်"
"ဟဲ့ မရဘူးလေ... အိမ်မှာ ငါ့တူညတိုင်းလာစောင့်အိပ်ပေးနေတာ သူသိသွားလို့မဖြစ်ဘူးလေ"
"မရဘူးဗျာ... ညကျရင် ခင်များ အိမ်နောက်ပေါက်ဖွင့်ထား... ကျုပ်လာခဲ့မယ်" ဟုပြောဆိုပြီး လယ်ထဲသို့ဆင်းသွားသည်။
သို့နှင့် ညမှောင်လာလေပြီ... မသိန်းတင်တစ်ယောက်တွေးပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
"ငကျော်ရေ တံခါးတွေအားလုံးလိုက်ပိတ်ပြီးပြီလားဟေ့"
"ပြီးပါပြီ ကြီးတော်"
"အေး အေး အဲ့ဒါဆို နင်အိပ်တော့လေ... မနက်အစောကြီးထပြီး ငါ့ကိုနွားနို့ညှစ်ပေးဦး"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကြီးတော်"
ညသန်းခေါင်အချိန်ရောက်လာသော် မသိန်းတင်အိပ်မပျော်ဘဲရှိနေသည်။ အိမ်အနောက်ဖက်မှ အသံကြားရာသို့နားစွင့်နေမိသည်။ အသံကြားနေရသည်။ ဖိုးထောင်တစ်ယောက်တည်းတော့မဖြစ်နိုင်။ခြေသံကြားတာနဲ့သိနေသည်။ သေချာပြီ။ ဖိုးထောင် သူ့အပေါင်းအပါတွေပါ ခေါ်လာခြင်းဖြစ်မည်ဟု မသိန်းတင် ထင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အနောက်ပေါက်မှ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသံကြားသည်။ မသိန်းတင် ငြိမ်ငြိမ်လေး အိပ်နေသည်။
"မသိန်းတင် ကျုပ်တို့လာပြီ"
"နင်ကတိမတည်တဲ့အကောင်ပဲ... ဘာလို့သူများတွေပါခေါ်လာရတာလဲ"
"မဟုတ်ဘူး မသိန်းတင်... တခြားလူတွေမဟုတ်ဘူး... မသိန်းတင်ရဲ့ အလုပ်သမားတွေချည်းပဲ... ကိုဘမောင်နဲ့လိုးနေကြတုန်းက ခေါင်းရင်းဖက်ကနေ သူတို့လဲ ချောင်းနေကြတာ"
"ငါတော့သေချင်တာပဲ ဖိုးထောင်ရယ်... နင်တို့ ဒီတစ်ခါပဲရမယ်နော်... နောက်ထပ်တော့မရဘူး... သဘောတူလား"
"တူပါတယ် မသိန်းတင်"
ထို့နောက် ဇာတ်လမ်းစကြတော့သည်။ ဖိုးထောင်က မသိန်းတင်စောက်ပတ်ကြီးကို အားရပါးရ ယက်နေသည်။ သံချောင်းက မသိန်းတင်နို့ကိုစို့ တွတ်ပီက မသိန်းတင်ပါးစပ်ကိုလိုး စာကလေးကတော့ ဂွင်းထုရင်း ကြည့်နေသည်။ မသိန်းတင်တစ်ယောက် သားအရွယ်လူပျိုလေးများရဲ့ အထိအတွေ့အောက်မှာ အရမ်းကောင်းပြီး သာယာနေသည်။ အကောင်းကြီးကောင်းနေသည်။ ထို့နောက် မသိန်းတင်တစ်ယောက် အလုပ်သမားလေးယောက်ရဲ့အလိုးကိုခံရတော့သည်။ ကောင်းလွန်းလို့ ဘယ်နှကြိမ်ပြီးလို့ပြီးမှန်းတောင် မသိပဲကောင်းနေသည်။ မနက်မိုးလင်းတော့ မသိန်းတင်တစ်ယောက် အိပ်ယာမှမထနိုင် တစ်ညလုံးအလိုးခံထားရသဖြင့် အားကုန်ပြီး အိပ်ပျော်နေသည်။ တူတော်မောင် ငကျော် နွားနို့ကျို ပြီးသဖြင့် ကြီးတော်ဖြစ်သူ ဒေါ်သိန်းတင်အား နှိုးရန် အခန်းထဲသို့ဝင်လာသည်။
"ဟင္"
မြင်ရတဲ့မြင်ကွင်းက ငကျော်အတွက် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ကြီးတော် အဝတ်အစားများမပါပဲ ကိုယ်လုံးတီး အိပ်ပျော်နေခြင်းဖြစ်သည်။ နှိုးမည်လုပ်ပြီးမှ မနှိုးဖြစ်ပဲ ကြီးတော်အားကြည့်ပြီး ဂွင်းတိုက်နေသည်။ ဂွင်းတိုက်လို့တစ်ချီပြီးမှ အခန်းအပြင်ထွက်ခါ ရေချိုးနေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဈေးသွားပြီးဟင်းချက်စရာများဝယ်နေသည်။ ဈေးမှအပြန်လမ်း၌ ငကျော်တစ်ယောက် ကြီးတော်အားလိုးချင်စိတ်များ ထိန်းနိုင် သိမ်းမရဖြစ်လာတော့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရအောင်လိုးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အိမ်သို့ပြန်ရောက်သော်
"ကြီးတော်ရေ ကြီးတော်... ဘယ်သွားလဲမသိ ထူးသံလဲမကြား"
ငကျော်တစ်ယောက် ဈေးခြင်းတောင်းချပြီး လိုက်ရှာတော့သည်။ လယ်တဲထဲဆင်းကြည့်မည်။ ဒီအချိန်ဆို သူမှ လယ်တဲထဲဆင်းနေကျအချိန်ဖြစ်သည်။ လယ်တဲနားအရောက် အသံပြုရန်လုပ်နေစဉ် အသံများကြားရတော့ ငကျော် တဲထဲချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အမယ်လေး.... မြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်ဖြစ်ရသည်။ လီးငတ်နေသည့် ကြီးတော် မသိန်းတင်တစ်ယောက် ကိုဘမောင်ရဲ့အပေါ်မှနေ၍ အားရပါးရ စောင့် စောင့်ချသည်။ ငကျော် ဒေါသထွက်ပေမယ့် လီးကတောင်လာတော့ ဂွင်းထုရင်း ဆက်ကြည့်နေသည်။
"အား အား ကောင်း.ကောင်းလိုက်တာ ကိုဘမောင်ရယ်... အား ပြီးချင်နေပြီ...အမေ့ အား ကောင်းလိုက်တာ... တော့်လီးကို အဲဒါကြောင့်ချစ်တာ" ပြောလဲပြော စောင့်လဲစောင့်ချနေသည်။ အရည်တွေလဲ အောက်မှာအိုင်နေလေပြီ။ ငကျော်ဂွင်းထုပြီး၍ ဆက်မကြည့်တော့ပဲ အိမ်သို့ပြန်လာတော့သည်။ ထို့နောက်ချက်ပြုတ်ပြီး ကြီးတော်ပြန်အလာကိုစောင့်နေသည်။ သိပ်မကြာလိုက်ပါ ကြီးတော်ရောက်လာသည်။ ငကျော်အားမြင်သည်နှင့်
"ဟဲ့ ငကျော်... ငါကနင့်ကို နင့်အမေအိမ်ပြန်သွားပြီထင်နေတာ"
ငကျော် ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောပဲနှုတ်ဆိတ်နေသည်။
"ဟဲ့ ငကျော် ငါပြောတာကြားလား"
"ကြီးတော် ဘယ်ကပြန်လာတာလဲ" မသိန်းတင် လိမ်ရပေတော့မည်။ "အကြွေးသွားကောက်တာပါ"ဟု မျက်နှာပျက်လျက် ဖြေလေသည်။ "အကြွေးက လယ်တဲထဲက ကိုဘမောင်မှာ သွားကောက်တာလား... ကျနော်ရှက်လိုက်တာ ကြီးတော်ရာ" ဟု ပြောပြီ ငကျော်ဟန်ဆောင်ငိုတော့သည်။ မသိန်းတင်လဲ မိမိအဖြစ် တူဖြစ်သူကသိသွားမြင်သွားတော့ ရှက်ရှက်နှင့်ထိုင်၍ငိုတော့သည်။ ငကျော်လဲ အခြေအနေကြည့်နေသည်။ ငကျော်ဖက်ပါလာသည်နှင့် အသင့်ဆွဲစားရန်ဖြစ်သည်။ "ကြီးတော်က အလုပ်သမားတွေလိုးတာခံနေတာ မရှက်ဘူးလား... သူများတွေသိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟုမေးရာ "ကြီးတော်လဲ မရည်ရွယ်ပဲနဲ့ ဖြစ်ကုန်တာပါကွယ်... ပြီးတော့ နင့်ဘကြီးလဲဆုံးတာကြာပြီလေ... ငါလဲ အသွေးနဲ့အသားနဲ့ပဲ... ဆာလောင်တော့ အခုလိုရှာစားရတာပေါ့" ဟု ငိုလျက်ပြောလေသည်။ "ကြီးတော်အတွက် ကျုပ်အကြံတစ်ခုပေးမယ်... ကြီးတော်.ဘယ်သူလိုးတာမှ ခံစရာမလိုဘူး... ကြီးတော်လိုအပ်တာ ကျုပ်ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်" ဟု ပြောရာ "နင်နဲ့ငါက ရီးတူလေဟယ်... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"
"ကောင်းပြီလေ... ကြီးတော် နောက်မှ နောင်တမရနဲ့... ကျုပ်သွားပြီ"
"ဟဲ့ ငကျော် ပြန်လာစမ်း... အခုပြန်လာစမ်း" မသိန်းတင် ငကျော်နှင့် ညှိရတော့မည်။ "သားပြောတာ ကြီးတော် သဘောပေါက်ပါတယ်ကွယ်... သားပြောတဲ့အတိုင်းပဲ နေကြတာပေါ့"
ငကျော်ပျော်ပြီပေါ့...
----------------------------------------------------------------
"မမေစာက္ပတ္ကိုႀကိဳက္လား ေမာင္"
"အင်း ကြိုက်တယ်"
"လိုးလို့ကောင်းလား"
"လိုးလို့အရမ်းကောင်း"
"ဒါဆို လိုးပေးဦးနော် မောင်"
"မောင့်လီးကိုကြိုက်လို့လား"
"ကြိုက်လို့ပဲ အလိုးခံတာပေါ့ မောင်ရယ်"
"ဒါဆို လေးဖက်ကုန်းပေး... အနောက်ကနေ အပိုင်လိုးမလို့"
ဖွတ် ဖပ် ဖပ် ပြွတ်......
"အား မောင် ကြမ်းကြမ်းနဲ့ နာနာလိုးပေး... အား... ဟုတ်တယ်... အဲ့လိုလိုး ကြမ်းကြမ်းလိုး အား...အာ...အမေ့... ကောင်းလိုက်တာ...အား... ပြီးပြီမောင်... အား................."
ထိုနေ့မှစ၍ ငကျော်နှင့်သူ၏ကြီးတော် ဒေါ်သိန်းတင်လို့လိုးလာကြရာ ငကျော် ထိုင်းနိုင်ငံသို့အလုပ်သွားမလုပ်ခင်အချိန်ထိ သုံးနှစ်ခန့် လိုးကြလေတော့သည်။
*******************************************
ၿပီးပါၿပီ။ ။
