မှော်ဆရာလေး ထွန်းထွန်း

မြန်မာအောကားအသစ်စက်စက်တွေကြည့်ချင်ရင် https://mmporns.com မှာကြည့်နိုင်ပါတယ်။

မခိုင်သည် သူမထံတွင် ကာမကို ရယူရန်ကြံစည်သော ရည်းစားများအား ဖြတ်ခဲ့ရင်းက အပျိုကြီးဘဝသို့ ရောက်လာခဲ့ရာ ထွန်းထွန်းနဲ့

အိပ်လိုက်ပြီးမှ နောင်တ အကြီးအကျယ် ရမိသည်။ သည်လောက်ကောင်းတာကိုးဟု တွေးမိသည်။ မနက်လင်းအားကြီးချိန်တွင် ပြန်သွားသော

ထွန်းထွန်းကို အပြီးအပိုင် ခေါ်ယူထားချင်လှသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ညလုံး လေးချီလောက် ဆွဲထားရာ ပင်ပန်းနေသည်။ ခဏအိပ်ရဦးမည်။ ကျောင်းတက်ရဦးမည်ဟု ဆိုကာ ပြန်သွားသည်။ မခိုင်သည် ထွန်းထွန်း လီးနံ့သင်းနေသည့် သူမစောက်ဖုတ်အား ပွတ်သပ်ရင်း ညက ဖြစ်အင်လေးကို ပြန်ပြီး စားမြုံ့ပြန်မိသည်။ လီးဆိုလျှင် အရုပ်လေးမျှပင် မမြင်ဖူးခဲ့သော မခိုင်တစ်ယောက် ထွန်းထွန်း၏လီးက စံချိန်မီသည့် လီးတစ်ချောင်းဖြစ်သည်ကိုတော့ မသိပေ။ စစလိုးလိုက်ချိန်တွင် တော်တော်လေး နာကျင်ကာ ပူထွက်သွားသည်ကို တွေးရင်း စောက်ဖုတ်တွေ ပြန်ယားချင်ချင် ဖြစ်နေမိသည်။ တစ်ညလုံးအရှိန်ကတော့ မသေသေးပေ။ အလိုးခံရင်း တန်းလန်း ကိုယ်ဝန်ရမှာ ကြောက်ကာ ထွန်းထွန်းကို တွန်းထုတ်မိတတ်သည်။

“လရည်ကို အပြင်ထုတ်ပေးမယ်”

“အင်း ဒါပဲနော်၊ တို့ ကလေး ရမှာ ကြောက်တယ်”

ပထမချီပြီးတော့ လရည်ကို ဗိုက်ပေါ် လွတ်ချသည်။ ထို့နောက် ထွန်းထွန်းက သူမလက် အတင်းဆွဲယူကာ လရည်ကို ကစားခိုင်းသည်။

သူမရွံလှသော်လည်း အတင်းလုပ်နေသောကြောင့် ဗိုက်သားပေါ် ရွှဲနစ်နေသော လရည်စီးကပ်ကပ်များကို ပွတ်ပေးရသည်။ ထွန်းထွန်းက လရည်များကို နို့အားပွတ်စေသည်။ မတတ်နိုင်သဖြင့် လရည်ကို နို့တွင် ပွတ်ရသည်။ ထွန်းထွန်းက နို့ပေါ်ပေကျံနေသော လရည်များကို လျက်ကာ သူမနှင့် နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်သည်။ သူမ ငြင်းမရ။ ဒုတိယ လရည်များကို သူမနို့ပေါ် ထိုးရင်းလွတ်သည်။ သူမနို့က နဂိုရ်ထွားဖြစ်သော်လည်း အဆမတန် ကြီးသည်။ နို့ကိုပူးလိုက်လျှင် နို့ကြားကို လိုးလို့ရသည်။ ထွန်းထွန်းက နို့နှစ်လုံးကြားကို လိုးရင်း လရည်ကို လွတ်သည်။ တတိယ လရည်ကို ပါးပြင်ပေါ် လွတ်ချသည်။ လရည်ကို သွင်းမည်လုပ်နေသဖြင့် လွတ်ချင်သည့်နေရာကို လွတ်ခွင့်ပေးရပြန်သည်။ ပါးပြင်ပေါ်

တဗြစ်ဗြစ်ထိုးကျလာသော လရည်နွေးနွေးကို ထွန်းထွန်းက နှုတ်ခမ်းပေါ်လီးဖြင့် သပ်တင်သည်။ သူမနှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။

တစ်ဖက်က အဖုတ်ကလည်း ကျိန်းလှပြီ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း အချိန်ကြာအောင် ဆွဲလိုးတတ်သော ထွန်းထွန်းက ကျိန်းစပ်နေသော စောက်ဖုတ်အား လေးကြိမ်မြောက် လိုးပြန်သည်။ အကုန်းလိုက် နေခိုင်းသဖြင့် သူမကုန်းပြီး ခံပေးသည်။ အနေအထား သုံးလေးမျိုးနေခိုင်းသည်။ သူမလည်း ကောင်းလှသဖြင့် နေပေးသည်။ လရည်ကို နှုတ်ခမ်းပေါ် လွတ်ချသည်။ သူမ မငြင်းချင်တော့။

ည ကိုးနာရီထိုးတော့ ထွန်းထွန်းရောက်လာသည်။ သူမလည်း အလှဆုံးပြင်ကာ စောင့်နေသည်။ ထွန်းထွန်းက အတည်ပေါက် အကဲစမ်းသည်။

“လီး စုပ်ပေးနော်”

“စုပ်ပေးမယ်လေ”

ထွန်းထွန်းသည် မယုံနိုင်ဖွယ် လီးစုပ်ပေးနေသော မခိုင်အား ပိုကောင်းအောင် အဖုတ်ကို သေချာကလိပေးသည်။ မခိုင်သည် သူ့လတံကြီးကို ဂွေးစေ့မှ ပင့်လျက်ပြီး ထိပ်ကနေ ငုံချသည်။ ဂွေးစေ့ကို ကိုင်ပေးသည်။ နောက် မခိုင် တစ်သက် မမေ့နိုင်သည့် နည်းများဖြင့်လိုးလာသည့် လေးလပြည့်နေ့တွင် ဆရာမစနိုးကို ထပ်လိုးရပြန်သည်။ ဆရာမနီလာကို လိုးရင်း မကြာမီ လိုးရတော့မည့် အဖုတ်မှာ စနိုး စောက်ဖုတ်ဆိုတာ

သူကြိုတွက်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဆရာမနီလာက စနိုးအကြောင်း အကုန်ဖွင့်ပြောသည်။ စနိုးသည် ၇ တန်းတွင် သမိုင်းဘာသာရပ်ကို သင်ကြားပေးသော ဆရာမ အသစ်လေး ဖြစ်သည်။ ရောက်လာသည့် နှစ်စကတည်းက မြို့ကို အမြဲပြန်သည်။ နောက်တော့ နီလာက သိသွားသည်။ စနိုးမြို့တက်ကာ သူ့ရည်းစားကို တက်အလိုးခံနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသွားသည်။ သို့သော် တနေ့ တနေ့ စနိုး နည်းနည်း ရှောင်ဖယ် ရှောင်ဖယ် ဖြစ်လာသည်။ အကြောင်းမှာ မြို့သို့ သူမ တက်တက်ကုန်းပေးသောသူက အခြား ဆော်တစ်ပွေနဲ့ သူမအား မိတ်ဆက်

ပေးလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ့ရည်းစားက စောက်ဖုတ်လည်း ခွဲ၊ အသည်းလည်းခွဲ လုပ်လိုက်သည်။ သူမ ကုန်းခဲ့သမျှ သဲထဲ ရေသွန် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအခြင်းအရာကို သိသော နီလာက စနိုးအားမြူဆွယ်လိုက်တော့ ရည်းစားကို ကုန်းနေကျ ဖြစ်သဖြင့် မကုန်းရလျှင် မနေတတ် ဖြစ်နေသော စနိုးတစ်ယောက် ထွန်းထွန်းအား ကုန်းသည်။ စနိုးက မျက်မှန် မချွတ်နိုင်သည့် ပါဝါများသော မျက်မှန် ပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ သေးသွယ်သည်။ အသားဖြူသည်။ ဆံပင်က ခါးထိ ရှည်သည်။ အိုးကတော့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လိုက်ဖက်ရုံ တောင့်သည်။ ရင်သားလည်း အသင့်အတင့်သာ။ ကြိုထားနှင့်လေ ဟု ထွန်းထွန်းမှာ ထားပြီး အန်တီမူခေါ်ထားသည်ကို မသွားဘဲ အုလိုက်ကာ နီလာနဲ့ စနိုးရှိရာသို့ တန်းလာခဲ့သည်။ သူမတို့ အသင့်စောင့်နေကြသည်။ စနိုးက သည်နေ့ အဝါရောင် ဝမ်းဆက်နဲ့ လှနေသည်။ စကားနည်းနည်းပါးပါး ပြောဖြစ်သည်။ နီလာက သူ့လီးအကြောင်း ချီးမွှမ်းပြနေသည်။

“ညည်း အီထွက်သွားမယ်”

“ခံကြည့်ပြီးမှ ပြောမယ် ဟီး”

နီလာက လီးကို လာထုတ်ပေးသည်။ စနိုးက ကြည့်ပြီး

“ကြီးသားပဲ၊ အင်း ရှည်လည်း ရှည်တယ်”

“အသင့်ဖြစ်ရင် စရအောင်”

နီလာက လထိပ်ကို စစုပ်ပေးသည်။ စနိုးက လတံကို လျက်သည်။ တစ်ယောက်တစ်ဖက်စီ နေကြသဖြင့် သူမတို့ အိုးကို လှမ်းကိုင်ကာ

ဆွပေးသည်။ နီလာက ထွန်းထွန်းအကြိုက် ဂွေးစေ့ကို စုပ်ပေးသည်။ ဂွေးစေ့ နှစ်လုံးကို ငုံပြီး လျှာဖြင့် လှည့်ကစားသည်။ စနိုးက ထမီချွတ်ချကာ မျက်နှာကို ခွရပ်သည်။ သူကလည်း အိုးနှစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဝိုင်းစက်ဖောင်းအိနေသော စောက်ဖုတ်ကို လျှာဖျားဖြင့် စတင်လိုက်သည်။ မြင်ကွင်းက ကောင်းသည်။ သူက စနိုး၏ စောက်ဖုတ်ကို လျက်ပေးသည်။ နီလာက လီးစုပ်ပေးသည်။ နောက် နီလာစောက်ဖုတ်ကို နှစ်ယောက်တွဲ လျက်ပေးသည်။ နီလာက ပေါင်ကို ထောင်ပေးသည်။ သူက တင်ကို ဖက်၍ စောက်ဖုတ်ကို ဖြဲကာ အပေါ်မှ တံတွေးထွေးချသည်။ နီလာ၏ ပြဲအာနေသော စောက်ဖုတ်အတွင်းသား နီတျာရဲကြား သူတံတွေးက စီးဆင်းသည်။ စနိုးက အောက်မှ ပင့်လျက်သည်။ စနိုးပါးစပ်ထဲမှ တံတွေးကို

သူပြန်စုပ်ယူကာ နီလာစောက်ပတ်ထဲ ပြန်ထွေးထည့်သည်။ စနိုးက အကုန် ပင့်လျက်သည်။ လိုးဖြစ်တော့ နီလာကို စလိုးဖြစ်သည်။ ဆက်တီပေါ် အိပ်ကာ ပေါင်ကားထားပေးသည်။ စနိုးက ဘေးမှနေကာ ဖြဲပေးထားသည်။ သူ့လီးထိပ်ကို တံတွေးဆွတ်ပြီး စနိုးပါးစပ်ထဲ အရင်ထည့်ကာ စနိုးခေါင်းကို ကိုင်ပြီး နည်းနည်းထိုးကစားသည်။ ပြီးမှ ဖြဲထားပေးသော နီလာစောက်ခေါင်းထဲ သိပ်ထည့်သည်။ လိုးနေကျ အဖုတ်မို့ အပေါက်ထဲ တန်းမတ်စွာ ဝင်သွားသည်။ သို့သော် နီလာက အော်ရသည်။ လီးက ကြီးလည်းကြီး၊ ရှည်လည်းရှည်သည် မဟုတ်ပါလား။ လီးကို ဆုံးသည်အထိ အတင်းထိုးထည့်တော့ ပိုနာသည်။ လီးကို ထုတ်ပြီး စနိုးပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်ပြန်သည်။ စနိုးပါးစပ်ထဲသို့လည်း တဆုံးပင်။ စနိုးမှာ အူး အူးနဲ့

မြည်နေသည်။ နောက် နီလာစောက်ဖုတ်ထဲသို့။ စနိုးပါးစပ်ထဲသို့ တစ်ချက်ချင်းစီ ထိုးထည့်ကစားသည်။ စနိုးမှာ နီလာ၏ စောက်ချီးနံ့ရသော်လည်း အာခေါင်ကို လာလာစိုက်သည့် အထိအတွေ့က ထူးသည်မို့ ပါးစပ်ကို ဟဟ ထားပေးသည်။ နီလာကလည်း အားမရသဖြင့် စောက်ဖုတ်ကို လက်ဝါးဖြင့် တဖုတ်ဖုတ် ပုတ်ကစားသည်။ ထွန်းထွန်းက စနိုးပါးစပ်ထဲ လီးကို အဆုံးသိပ်ထည့်ကာ ခေါင်းကို ဘယ်ညာ ဆွဲရမ်းကစားပြီး နီလာကိုသာ ဆက်လိုးလိုက်သည်။ စောက်ပတ်ထဲ လီးဝင်သောအသံ၊ နီလာညည်းသောအသံ၊ ပေါင်ကြားချင်း ပုတ်မိသော အသံများ

ဆူညံ့ပွက်နေသည်။ စနိုးက အလိုက်သိစွာ ဘေးတွင် သူမစောက်ဖုတ်ကို ဖြဲ၍ လက်ခလယ်ကို ထည့်ပြီး မွှေနေသည်။ နီလာနည်းနည်း ပမ်းသွားတော့ သူက စနိုးဘက်သို့ လှည့်သည်။ ပက်လက်ကားခိုင်းပြီး ဟက်တက်ကွဲနေသော စောက်ပတ်စီးကြောင်းထဲသို့ လီးကို ဖြည်းငြင်းစွာ

သိပ်ထည့်လိုက်သည်။ စနိုးက သူမ အဖုတ်ထဲ လီးဝင်နေသည်ကို နို့နှစ်လုံးပွတ်ဆွဲရင်း ခံစားနေသည်။ ထွန်းထွန်းက လေးငါးချက်လောက် စမ်းပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် ဆက်လိုးတော့သည်။

“ဟား ဟား ဟား င်း ဟင်း “

စနိုးတစ်ယောက် အကြီးအကျယ် အော်ညည်းကာခံသည်။ ခဏတော့ ငြိမ်သွားသည်။ သူ ဆက်လိုးသည်။ ခဏနေတော့ ပြန်ညည်းလာသည်။

“က်မ က်မ ႏွစ္ခါ ၿပီးၿပီ”

“အိုကေ”

ထွန်းထွန်းက နီလာကို ဆက်ဖိုက်သည်။ ပထမ နီလာက နဂိုအတိုင်း ခံသည်။ နောက် ဘေးတိုက်ခံသည်။ ခဏတော့ နီလာက ကုန်းပေးသည်။ သူက ဆက်တီခုံတွင် ထိုင်ချတော့ နီလာက တက်ခွကာ ဆောင့်ချသည်။ စနိုးစိတ်ပြန်လာသည်။ အောက်မှနေကာ နီလာစောက်ဖုတ်ကို လျက်ပေးသည်။ နီလာက ဆောင့်ချမြဲ ဆောင့်ချသည်။ သူက နီလာနို့အစုံကို ပွတ်သပ်ချေကစားရင်း နီလာကို စည်းချက်ညီအောင် ဆောင့်ချခိုင်းသည်။ နီလာတစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများရွှဲနစ်နေသည်။ နီလာကြမ်းပြင်ပေါ် အိပ်ခံသည်။ သူ ဆက်လိုးသည်။ လရည်ကို နီလာပါးပြင်ပေါ် လွတ်ချသည်။

“ဒါကြောင့် ရှင့်ကို နီလာကစွဲတာကိုး”

စနိုးက မှတ်ချက်ချသည်။ ထိုညတွင် နှစ်ယောက်ကို ပူးတွဲ၍ ငါးချီဆွဲလိုက်တော့ မနက်မိုးလင်းသွားသည်။ သူလည်း ပင်ပန်းသဖြင့်

နီလာ့အခန်းထဲတွင်သာ နေ့ခင်းဘက် အိပ်နေလိုက်တော့သည်။ နေ့လည်တွင် စနိုးပြန်လာသည်။ စနိုးက မနိုးသေးဘဲ သူ့လီးကို ကစားသည်။

သူကလည်း မနက်ပိုင်း အနားယူထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ထိုနေ့လည်တွင် စနိုးကို နှစ်ချီဖိုက်လိုက်သည်။

“ရှင်က တော်တော် ဖိုက်နိုင်တယ်နော်”

စနိုးက သူ၏ ပျော့ခွေနေသော လီးကို လက်ညိုးလေးဖြင့် လှည့်ကစားရင်း ပြောသည်။ သူက စနိုး၏ နှုတ်ခမ်းကို စုပ်နမ်းလိုက်သည်။

“လူကို ပြောတာလား၊ လီးကို ပြောတာလားကွယ်”

“အံမယ် ကွယ်တွေ ဘာတွေ သုံးလို့ မင်းအသက်က ဘယ်လောက်လဲ”

“၁၅ ႏွစ္”

“ဟောတော့ အင်းပေါ့လေ ခုမှ ၁၀ တန်းဆိုတော့ ဒါပေမယ့် မင်းက အရွယ်နဲ့ မလိုက်အောင် ဒီကိစ္စ ကျွမ်းကျင်နေပါလား”

“ဘယ်လို ကျွမ်းကျင်တယ်၊ ဘယ်လောက် ကျွမ်းကျင်တယ်ဆိုတာ ထပ်သိရအောင် ကျွန်တော့အတွက် ကြက်ဥခုနှစ်လုံးနဲ့ နွားနို့ တစ်ခွက်လောက်

တိုက်ပါဦး၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာနေတယ်၊ ဒီည စားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ဦး မမနီလာ ပြန်လာတော့မယ်”

“အင်းပါ၊ တို့သိပါတယ်၊ ဒီညလည်း ရှင်ကလေးရဲ့ လီးနဲ့ ကျွန်မတော့ မျော့နေဦးမှာပါပဲ”

“‘ဒါဆို လျှော့ပေးမယ်လေ”

“ဟင့်အင်း မမနီလာထက် တို့ကို ပိုလိုးပေးရမယ်”

“ဒါဆို မမနီလာ ပြန်မလာခင် ဥလေးကို ငုံထားပေး၊ ကိုက်တော့ မကိုက်ကြည့်နဲ့နော်”

“အင်းပါ ဒီလောက်တော့ သိပါတယ်”

ထွန်းထွန်းက ခေါင်းအုံးကို ကုတင်တွင်မှီကာ ကိုယ်ကို မတ်အိပ်လိုက်ပြီး ပေါင်ကားပေးလိုက်သည်။ ထို့နော် လတံကို ပင့်ကိုင်ကာ ဂွေးဥကို

ပင့်ပေးလိုက်သည်။ စနိုးက ညတွင် စောက်ဖုတ်အား ပိုလိုးပေးရန် လာဘ်ထိုးချင်သည်လား သို့မဟုတ် လဥကို စုပ်ပေးချင်တာလား မသိပေမယ့်

ဂွေးဥကို စုပ်ပေးလေသည်။ လျှာဖြင့် ဥနှစ်လုံးကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ပြွတ်ဆိုကာ စုပ်ထည့်လိုက်သည်။ ဥတစ်လုံးက ပြွတ်ခနဲ ဝင်သွားသည်။

ထွန်းထွန်းက စနိုး၏ နဖူးမှ တွဲကျနေသော ဆံနွယ်များကို သပ်တင်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ စနိုး၏ မျက်မှန်အောက်မှ မျက်လုံးများက

မှေးစင်းနေသည်။ တကယ် ဖီးလ်နဲ့ စုပ်ပေးနေသည်။ မျက်မှန်က အနီးမှုန်လား အဝေးမှုန်လား မေးကြည့်ချင်သော်လည်း သူမနှုတ်ခမ်းထဲမှ

ကိုယ့်ဂွေးဥက အရသာ ရှိနေသည်မို့ ဖီးအပျက်မခံတော့။

သူမနည်းနည်းမောလာတော့ ကြက်ဥ ဖျော်ခိုင်းလိုက်သည်။ ကြက်ဥသောက်ရင်း ညတွင် ဖိုက်ရမည့်နည်းများကို စဉ်းစားသည်။ နီလာ

ပြန်မရောက်ခင် တစ်ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပတ်တိုက်သည်။ မိန်းကလေး အိမ်တွင်မို့ အပြင် မထွက်ရဲ။ ရေချိုးခန်းက သိပ်မလုံချင်သမို့ အိမ်တွင်း၌သာ

သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရသည်။ နီလာပြန်ရောက်လာတော့ ကိုယ်လည်း သန့်ရှင်းပြီးပြီမို့ တဝနမ်းလိုက်သည်။ နီလာက နမ်းနေရင်း ခါးလေးကော့ကာ ဆောင့်ပြသည်။ “အ အ” ဟုလည်း ညည်းပြသေးသည်။

“ကဲ အားရှိအောင် အရင်စားလိုက်ဦး၊ ပြီးမှ မအော်နိုင်လောက်အောင် ဖိုက်ပေးမယ်”

“ဒါကြောင့် မင်းလေးကို ချစ်တာ”

ညစာလည်း စောစော ကျက်သဖြင့် နီလာတစ်ယောက် အဝတ်ပင် မလဲနိုင်ဘဲ ရေလှဲရင်ရှားဖြင့် ညစာစားသည်။

သူမက အရှက်ပြေ”မဟုတ်လည်း သူက အကုန်ချွတ်ခိုင်းမှာပဲ ဥစ္စာ ” ဟု ပြောသည်။

“ခ်စ္ခ်စ္”

လိုးရတော့မည့်အချိန်ရောက်ပြီဆိုတော့ သူ့အခေါ်အဝေါ်တွေ ပြောင်းလိုက်သည်။

“ပြော မောင်”

အိပ်ခန်းထဲသို့ ဆရာမနှစ်ယောက်၏ ခါးကို ဖက်ရင်း ဝင်လိုက်သည်။

“ချစ်ချစ်တို့က ကုတင်ပေါ် လက်ထောက်ပြီး အရပ်လိုက် ကုန်းထားပေး၊ ကျွန်တော် အိုးအလှကို ခံစားရင်း နောက်ကနေ လျက်ပေးမလို့”

နီလာက ရင်ရှားလေးမို့ ချွတ်ချလိုက်သည်။ စနိုးကတော့ အကျႌချွတ်နေသေးသည်။ မကြာမီ သူမလည်း နီလာ့ဘေးတွင် လေးဘက်ထောက်လိုက်

သည်။ နီလာ၏ အိုးက အပျိုကြီးအိုးမို့ အယ်သည်။ စနိုး၏ အိုးက အဖိုက်ခံထားရသည့်အိုးမို့ လျောချင်သော်လည်း အပျိုဂုဏ်ကို ထိန်းနေသေးသဖြင့် ချွန်မယောင်ယောင် ပြားသည်။ ထွန်းထွန်းက နောက်မှ ဒူးထောက်ချကာ အိုးနှစ်လုံးကို တင်းတင်းဆုပ်နယ်လိုက်ပြီး ပိုအယ်ထွက်နေသော နီလာစောက်ဖုတ်ကြားမှ စောက်စေ့နီတျာရဲလေးကို လျှာဖျားနဲ့ ကလိလိုက်သည်။ စနိုးစောက်ဖုတ်ကိုလည်း စီးကြောင်းတည့်တည့် လက်ခလယ်နဲ့ ကလိထားသည်။ နဂိုကတည်းက ခံချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြသည်မို့ ဖီးလ်အတက်မြန်ကြသည်။ အင်း အင်း

အဲအဲနဲ့ ညည်းကြပြီ။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် လျှာသည် ကြွက်သား အသန်မာဆုံး ဖြစ်သည်။ ထွန်းထွန်းက လျှာကို လိပ်ကာ စောက်ခေါင်းထဲ ထိုးမွှေသဖြင့် နီလာရော စနိုးပါ အထွဋ်အထိပ် အရသာကို ခံစားရင်း နှုတ်ခမ်းချင်း စုပ်မိကြသည်။ ထွန်းထွန်းကလည်း ပိုပို မှောက်လာသော နီလာနဲ့ စနိုးစောက်ဖုတ်ကို လက်ညိုးဖြင့် ထိုးထည့်လိုက် လျှာဖြင့် ထိုးထည့်လိုက်လုပ်ကာ ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။ နီလာမှာ နေ့ခင်းကတည်းက ဆာနေသူမို့

အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ ပြီးသွားရသည်။ ထွန်းထွန်းကလည်း ဆရာမ စောက်ရည်ကို မျိုချပေးသည်။ နီလာခဏလဲကျသွားတော့

စနိုးစောက်ဖုတ်ကို ဆက်လှုပ်ရှားသည်။ စနိုးက ပြီးချင်သော်လည်း အရသာက ခေါင်ခိုက်နေသည်မို့ အောင့်ကာ ခံပေးသည်။ နီလာက

ခဏကြာတော့ ကူပေးသည်။ နီလာက ဖြဲ။ ထွန်းထွန်းကလျက်တော့ စနိုးလည်း ပြီးသွားရသည်။ စနိုး၏ စောက်ရည်ကြည်ကြည်များကိုလည်း

ထွန်းထွန်းက အမြတ်တနိုး မြိုချသည်။

“မင်းလေးရဲ့ လျှာနဲ့တောင် တို့မှာ မျော့နေပြီ”

“အားပြန်ရှိအောင် ကျွန်တော့်ဟာ စုပ်ပေးရင်း စောင့်မယ်လေ”

ထွန်းထွန်းသည် ရှယ်စုပ်ခိုင်းသည်။

“လဥကို တစ်ယောက်တစ်လုံး”

“လတံကို အောက်ကနေ ပင့်လျက်”

“နီလာ လထိပ္ကိုငုံ”

“ပါးစပ်နဲ့ ကွင်းတိုက်”

“လာခဲ့”

ထွန်းထွန်းတစ်ယောက် ဖီးလာတော့ နီလာခေါင်းကို ဖိကိုင်ကာ အာခေါင်ထိ ထိုးသွင်းပြီး ပါးစပ်ကို လိုးသည်။ နီလာအသက်ရှုကြပ်လာတော့

စနိုးပါးစပ်ကို ဆက်လိုးသည်။ နည်းနည်း အာသာပြေတော့ ပြန်စုပ်ခိုင်းသည်။ အရှိန်ရနေသည်မို့ သိပ်အားမရတော့သဖြင့် နီလာနှင့် စနိုးကို

ဒူးထောက်ထိုင်ခိုင်းပြီး သူက ရပ်လိုက်သည်။ ပါးစပ်ကို ပူးဟထားစေသည်။ သူက ခေါင်းကို ကိုင်ပြီး ပါးစပ်တစ်ပေါက်ချင်းစီ ထိုးကစားသည်။ သိပ်အားမရပြန်သဖြင့် စစချင်း နီလာပါးစပ်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း လိုးလိုက်သည်။ နောက် စနိုးကိုလည်း ချန်မထားပဲ ဆက်ဆွဲသည်။

“ပါးစပ်နဲ့ တချီပြီးကြရအောင်နော်”

စောက်ဖုတ်ကို တွယ်ခိုင်းနေမည် စိုးသောကြောင့် ထွန်းထွန်း ကာဘာယူကာ ပါးစပ်ကိုသာ ဆက်လိုးသည်။

“ေမာၿပီ”

နီလာက ပက်လက်လေး လဲကျသည်။ သူက စနိုးပါးစပ်ကို ဆက်လိုးသည်။ စနိုးလည်း မခံနိုင်တော့။ အိပ်နေသော နီလာပါးစပ်ထဲ မောက်အိပ်ကာ ဆက်ထည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုးသည်။ စနိုးက သူ့တင်ပါးပေါ် လက်တင်ထားကာ ဖိချသည်။ သူလည်း နီလာပါးစပ်ထဲကနေ လီးကို မထုတ်ချင်သမို့ ဆက်တွယ်သည်။ နီလာတွန်းထုတ်တော့မှ သူက စနိုးပါးစပ်ကို ဆက်တွယ်သည်။

“လက်နဲ့ ဆော့ဦးမယ်”

နီလာအလှည့်ရောက်တော့ နီလာက လက်နဲ့ ကွင်းထုပေးသည်။

“အၾကာႀကီးပဲ”

နီလာက ညည်းသည်။ သူက နီလာပါးခေါင်းကို ဆွဲကာ ပါးစပ်ထဲ သိပ်ပြန်သည်။ နီလာလည်း ငြင်းမရသည်မို့ ပါးစပ် ဟပေးသည်။ နောက်စေ့ကို ဖက်ပြီး လီးကို ပါးစပ်ထဲ အပြည့်သိပ်ထည့်ကာ မွှေသည်။ နီလာမှာ ထွန်းထွန်း၏ ထူးခြားသော လိုးနည်းကြောင့် မောလျက် ရှိသည်။ အာခေါင်လည်း နာနေသည်။ ပါးစပ်ကို ပြည့်ပြည့်သွားသည်။ ပါးစောင်လည်း နာကုန်ပြီ။ သူက မပြီးသေး။ စနိုးဘက် လှည့်မှ နည်းနည်း သက်သာသည်။

“ပြီးတော့မယ် ပြီးတော့မယ်”

နီလာအောင့်ခံရသည်။ လိုးချက်က မြန်လည်းမြန် ကြမ်းလည်းကြမ်းသည်။ ကြမ်းပြင်တွင် သူမတို့ ဒူးထောက်ထားပေးသည်။ ထွန်းထွန်းက အရပ်လိုက် ခေါင်းနှစ်လုံးကိုင်ကာ ပါးစပ် တစ်ပေါက်ပြီး တစ်ပေါက် သွင်းသည်။

“မျက်မှန်ပေါ် မျက်မှန်ပေါ်”

နီရဲထွတ်နေသော လီးထိပ်က မျက်မှန်နားတွင် ကပ်နေသဖြင့် စနိုးတစ်ယောက် ကြောက်မိသည်။ သူမခေါင်းကို ကိုင်ထားသဖြင့် ရုန်းမရ။ လီးရည်က မျက်မှန်ပေါ် တဗြစ်ဗြစ် ထွက်ကျသည်။ မျက်မှန် နှစ်ဖက်လုံးပေါ် လွတ်ချသည်။ လီးရည်က ကျော်တက်လာသည်လည်း ရှိသည်။ ကျော်တက်လာသော လီးရည်ကြောင့် နဖူးများ နားထင်များတွင် ပေကျံကုန်သည်။ မျက်မှန်မှလည်း တွဲကျကုန်သည်။ ပါးပြင်မှ ရင်ညွှန့်ပေါ်သို့ စီးဆင်းသည်။ များလိုက်သည့် လရည်။ နီလာက စနိုးမျက်မှန်နဲ့ ပါးပြင် နားထင်စသည့်ပေါ်မှ လရည်များကို လျက်ပေးသည်။ ပြီးတော့ ငုံထားကာ စနိုးပါးစပ်ထဲ ထွေးထည့်ပေးသည်။ စနိုးက တဖန် သူမပါးစပ်ထဲ လရည် ပြန်ထွေးထည့်သည်။ လရည်ကို သူတပြန် ကိုယ်တပြန် ထွေးထည့်ပေးရင်း ကုန်သွားသည်အထိ လျက်ကြသည်။

အန်တီမူ၊ မခိုင်၊ နီလာနှင့် စနိုးအပြင် သူ့လီးဇယား ထပ်ရှုပ်ချင်သူ မိန်းကလေး များစွာ ရှိသေးသည်။ သူ့ဆေးစွမ်းက ပိုယုံကြည်ဖွယ်

ကောင်းလာသည်။ အန်တီမူကို လိုးပေးရကြောင်း မခိုင်သိတော့ စိတ်မဆိုးသလို ဆရာမများကလည်း မခိုင်ကို လိုးနေကြောင်းသိပေမယ့် မသိချင်

ယောင်ဆောင်နေသည်။ ဒီဇင်ဘာ ကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်လာတော့ မခိုင်နှင့် နီလာက မြို့တက်သွားသည်။ မခိုင်နှင့် အန်တီမူကို လိုးရင်း

ထပ်ရှာချင်လာတော့ စာရင်း ရေးချထားသည်။

၁။ မခိုင် တူမ ကေဇင်

၂။ ဆရာမလေး ချယ်ရီ

၃။ ဆရာမလေး ငြိမ်း

၄။ ဆရာမလေး သက်သက်ဇော်

၅။ ဆရာမေလး အိအိစံ

၆။ နှင့် ၇။ ကတော့ တလောကမှ တခြားမြို့ပြောင်းလာသည့် အထည်ကြီးပျက်များ ဖြစ်ဟန်တူသော သူဇာနဲ့ မာလာညီအစ်မ တို့ဖြစ်သည်။ သို့ဖြင့်

အနီးစပ်ဆုံးသော မခိုင်၏ တူမ ကေဇင်ကို ချိန်လိုက်သည်။ မြားနတ်မောင်သည်ပင် သူ့လောက်စွမ်းချင်မှ စွမ်းမည်။ သူကတော့ မြေကြီး လက်ခတ် မလွှဲပေ။

“မင်းနဲ့ တို့နဲ့ ညည အိပ်တာကို ကေဇင် သိသွားပြီကွယ်”

မခိုင်က သူ့အား ရောက်မဆိုက် ဆီးပြောသည်။

“ဒီတော့ မမက ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ”

“မသိတော့ပါဘူးကွယ်”

“ဘာ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”

“သူ သူလည်း မင်းနဲ့ အိပ်ချင်သတဲ့”

“ခင်ဗျာ”

သူက အံ့သြချင် ယောင်ဆောင်ပြရသေးသည်။

“သူ့ကို သနားတာပါကွယ်၊ တို့အကျင့်မကောင်းလို့ တို့အကျင့်ကို သူချောင်းချောင်းကြည့်နေလို့ သူ ဒီစိတ်ပေါက်သွားတာ အဲဒါ တို့အပြစ်ပါကွယ်”

“အဲလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး မမရယ်”

“တို့တူမလေးကို သူ အကြမ်းပတမ်းကြီး မလုပ်ရဘူးနော် သူက အခုမှ ၁၃ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ကိုယ်ထွားတယ်ဆိုလည်း တော်သေးတယ်၊ ခုက ကိုယ်လုံးကလည်း သေးသေးရယ်၊ ပြီးတော့ အသားက မည်းတယ်၊ လှလည်း မလှပြန်ဘူး၊ သူလေ မလှရင် စိတ်မဝင်စားဘဲ စိတ်ချမ်းသာရင်

ပြီးရောဆိုပြီး မဟားတရား လုပ်လိုက်မှာ တူမလေးအတွက် စိုးရိမ်တယ်”

“စိတ်ချပါ မမရယ်၊ မမရှေ့မှာပဲ လုပ်မှာပဲဥစ္စာ”

“ကလေးကို ဖြည်းဖြည်း လုပ်ရမယ်နော် ကတိနော်”

“ကဲပါ မမရယ် ကတိ ကတိ”

သူ ထင်တော့ ထင်သည်။ ဒင်းလေးက အသက် အပြည့်သေးဘူးဆိုတာ။ သို့သော် ဗွီဒီယိုကားများတွင် ကလေးကို လိုးပြသည်လည်း ရှိသည်။

ကလေးလိင်ပညာပေးတွေလည်း ဟောပြောနေကြသည်။ သို့မို့ ကလေးစောက်ဖုတ်လည်း ခိခိ။ သူသည် ကြိတ်ဝမ်းသာနေမိသည်။

“ကေဇင်ရေ… ဝင်ခဲ့ပါကွယ်”

ကေဇင်က အလွတ်ဝင်မလာဘဲ လက်ထဲတွင် ခရမ်းသီး လေးငါးလုံးကိုင်ကာ ဝင်လာသည်။

“ဟဲ့ အဲဒါက ဘာလုပ်မလို့လဲ”

“ဟို ဟို… သမီးဟာကို မလုပ်ရဲရင် သမီးက လုပ်ရဲအောင် ခရမ်းသီးနဲ့ ထိုးထည့်ပြမလို့”

မခိုင်မှာ သူမတူမလေး ကေဇင်အတွက် ရင်ဘတ်စည်တီးတော့ မဟုတ်။ သူမပေါင်ကို သူမ ပြန်ထုကာ အမလေး တသည်။

“မေၾကာက္ဘူးလား”

ထွန်းထွန်းက တောင်နေသော သူ့လီးကို ပြသည်။

“အန်တီတောင်မှ ခံနိုင်သေးတာပဲ”

“ညည်းပဲ အန်တီအော်လွန်းလို့ နိုးရတာဆို။ အဲဒါကြောင့် ခိုးကြည့်မိတာဆို။ အန်တီတောင် အော်ရတာနော်”

“ကိုကြီး ဖီးတက်အောင် အော်ပေးတာဆို အန်တီပြောတော့”

ထွန်းထွန်းက ရယ်ချင်သော်လည်း ငြိမ်နေလိုက်သည်။ ငတ်မည့်ကိန်းတော့ အရောက်မခံနိုင်။

“ကဲ ညည်းအန်တီကို ကိုကြီးအရင် လိုးပြမယ်၊ ရှေ့ပေါက်ရော နောက်ပေါက်ရော လိုးမယ် သေချာကြည့်ထားနော်၊ ပြီးမှ ခံချင်လား မခံချင်လား

စဉ်းစား”

“ကိုကြီးလာတဲ့ ညတိုင်း သမီးခိုးကြည့်ထားပြီးသား”

သို့နှင့် ရင်သားဆို၍ အရာလေး တက်ကာစ၊ စောက်မွေးဆို၍ နုနုလေးပင် မသန်းသေးသော အပျိုမဒါန်းမလေးအား ထိုည၌ အေးအေးဆေးဆေးလေး ဖောက်လိုက်သည်။ သွေးတွေ ထွက်တော့ မခိုင်ပါ ကြောက်နေသည်။ သူသည် ဆေးနည်းတစ်နည်းတွင် အပျိုစင်၏ စောက်ဖုတ်သွေးပါသဖြင့် သူနည်းနည်းကြမ်းပြီး သေးကို ယူလိုက်သေးသည်။ ထိုဆေးက ပိုစွမ်းသည်။ ထိုကာလအတွင်း ထိုဆေးလည်း ဖော်လိုက်သည်။ တစ်ပတ်လည်း ကြာတော့ ကေဇင်တစ်ယောက် အဖုတ်လည်း ကျယ်သွားသလို သူမအန်တီနှင့် အပြိုင်ခံနိုင်သွားသည်။

“သေးသေးလေးပဲလား ကြီးကြီးလား”

သူက ထိုသီချင်းဆိုတော့ မခိုင်က ခေါင်းအုံးနဲ့ထုသည်။

“အန်တီကလည်း တော်ကြာ ကိုကြီးစိတ်ဆိုးပြီး မလာဘဲ နေဦးမယ်”

“အမလေး ညည်းလူလား မလာမှာ သူက ညည်းအဖုတ်ကို ထပ်ချဲ့ချင်နေသေးတာ၊ ဒီလာတာတောင် ညည်းကိုပဲ ဆော်ချင်တာ၊ ငါက မကောင်းတတ်လို့ အဆစ်ပါနေတာ တော်ရေ သိလား”

ထွန်းထွန်းသည် ကေဇင်ကို လိုးလို့အားရပြီးချိန်တွင် ချယ်ရီဆိုသော ဆရာမလေးအား မှော်ပညာဖြင့် မြူလိုက်သည်။

ချယ်ရီဆိုသော ဆရာမမှာ ကိုယ်လုံးညက်ညက်လေး ဖြစ်သည်။ တင်ဟူ၍ မရှိသလို ရင်ဟူ၍လည်း သိပ်မရှိ။ မျက်နှာလေးတစ်ကွက်က ထွန်းထွန်းအတွက် စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ ကျောင်းပိတ်ရက်ပြည့်ရန် သုံးရက်လိုသေးသည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာမတွေ သိပ်ပြန်မလာသေး။ ချယ်ရီက ငြိမ်းနဲ့ အတူအိပ်သော်လည်း လောလောဆယ် သူမတစ်ယောက်တည်း။ ထွန်းထွန်းသည် ချယ်ရီနေသော အဆောင်ကို နံနက်စောစောပင် သွားခဲ့သည်။ ချယ်ရီက ရေချိုးပြီးခါစ ထမီရင်ရှားနှင့် သနပ်ခါးသွေးလိမ်းနေသည်။

“ဘာလာလုပ္တာလဲ”

“ဆရာမက အရမ်းလှတာပဲ”

“မင်းကို မေးတာဖြေပါဦး”

ထွန်းထွန်းက ဖြေမနေတော့ဘဲ နောက်ကနေ ကိုယ်လုံးကို သိမ်းကြုံးဖက်လိုက်သည်။

“ဟေ့ လွတ်နော်”

ထွန်းထွန်းသည် ပခုံးသားများကို နမ်းသည်။

“လူတွေ မြင်ကုန်မယ်”

“တံခါး ထပိတ်ပေးလေ”

“ဟွန်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ထပိတ်ပါလား”

ထွန်းထွန်းလည်း အလိုက်သိစွာ တံခါးထပိတ်သည်။ ပြီးနောက် ချယ်ရီဆီ ပြန်ထိုင်ကာ နောက်မှ ဖက်လိုက်သည်။ ချယ်ရီကိုယ်ကို ဆွဲ၍ ရင်ခွင်ထဲထည့်သည်။

“တကယ်ပဲတော့”

ချယ်ရီက ညည်းသည်။ ကိုယ်လုံးက သေးသွယ်သဖြင့် တကိုယ်လုံး ရင်ခွင်ထဲ ရောက်လာသည်။ သူက ပါးကို ဘယ်ပြန် ညာပြန် နမ်းလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းကို စုပ်လိုက်သည်။ ချယ်ရီလည်း ဖီးလ်လာတော့ ပြန်စုပ်ပေးသည်။ သူက ထမီရင်ရှားကို အပေါ်ယံမှနေကာ နို့ကို ပွတ်ပေးသည်။

ချယ်ရီက နှုတ်ခမ်းချင်း ပြန်စုပ်ပေးလာသည်။ အပေါ်ယံမှနေ၍ ဆက်ကာ အောက်ကို ဆက်ပွတ်သပ်သွားပေးသည်။ အပျိုလေးမို့လား မသိ။ အိုးက တင်းကျစ်နေသည်။ အိုးကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး ပေါင်ကို ပွတ်ကာ ထမီစကို စပင့်သည်။

“တို့ကြောက်တယ်”

ချယ်ရီက လူးလှိမ့်ရင်း ပြောသည်။ ကိုယ်လုံးက သေးသဖြင့် အိုးလည်း သေးသည်။ ထမီစကို အကုန်ပင့်တင်ပြီး အိုးကို ပွတ်သည်။

တဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါင်ကြားကို ပွတ်သည်။ ချယ်ရီက တအင်းအင်းညည်းရင်း ကော့လာသည်။ စောက်မွေးတွေက ပေါက်ခါစပဲ ရှိသေးသည်။

ပညာရေးတက္ကသိုလ်မှ ဆရာမတန်းဖြစ်လာပြီး ယခုနှစ်မှ စတင်တာဝန်ထမ်းဆောင်သူ ဖြစ်ရာ အသက်အားဖြင့် ခုမှ ၁၈ သာရှိသေးသည်။ အပျိုစစ်စစ်လေးလည်း ဖြစ်သည်။ ကလေးအမေ စောက်ဖုတ်က ဘယ်လို၊ အပျိုကြီးစောက်ဖုတ်က ဘယ်လို၊ အလိုးခံဖူးသည့် အပျိုစောက်ဖုတ်က ဘယ်လို အပျိုစစ်စစ် စောက်ဖုတ်က ဘယ်လိုဆိုတာ ထွန်းထွန်း ခွဲခြားတတ်ပြီ။ ထွန်းထွန်းသည် ချယ်ရီလက်ကို ယူ၍ ပုဆိုးနဲ့ ရော၍ လီးကိုင်ခိုင်းသည်။ ချယ်ရီ မရဲ တရဲကိုင်ပြီး ပြန်လွတ်သည်။ သူက ပြန်ဆွဲကာ ပြန်ကိုင်ခိုင်းသည်။ ချယ်ရီက ကိုင်ရုံကိုင်ထားသဖြင့် ကွင်းထုသည့်ပုံ လိုက်လုပ်ခိုင်းသည်။

“မလုပ္တတ္ဘူးကြာ”

“ဖြည်းဖြည်းချင် လုပ်နော်”

ချယ်ရီကို ကွင်းထုသင်ပေးပြီး သူက ထမီရင်ရှားကို ချွတ်ချကာ နို့ကို ပွတ်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း စို့ပေးသည်။ ချယ်ရီက ဖီးလ်လာသဖြင့် လီးကို

တအားဆုတ်ကိုင်သည်။ သူကလည်း အနာခံလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်ကို စုပ်ဆင်းရာ စောက်ဖုတ်နား ရောက်လာသည်။

“မလုပ်နဲ့ မနေတတ်ဘူး”

တအင်းအင်းညည်းရင်း တားသည်။ သူ့ခေါင်းကို ကိုင်၍ တွန်းလွတ်သည်။ သို့သော်လည်း ထွန်းထွန်းက နှပ်ပြီးသားမို့ အေးဆေးပင် စောက်စေ့ကို

လျှာနဲ့ ကလိပေးသည်။ ချယ်ရီမှာ ကော့ကော့တက်သွားသည်။ ခြေနှစ်ချောင်းက သူ့ကျောကို လာပွတ်နေသည်။ သူလည်း မနားတမ်း ငုံလိုက်သည်။ အိုးသေးသေးလေးကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် မတင်လိုက်သည်။ ချယ်ရီမှာ ကြမ်းပြင်ကို ကုတ်ကာ ညည်းညူနေသည်။

အိုးသေးသေးလေးကို ရှယ် ညစ်ပေးသည်။ အပေါ်ကို ဆက်လျက်တက်ပေးရင်း မသိမသာ လီးကို တံတွေးဆွတ်ကာ ချယ်ရီစောက်ခေါင်းထဲကို သိပ်ထည့်သည်။

“အု”

“အ”

“အြန႔္”

ချယ်ရီက သူ့လက်မောင်းကို ဖက်ထားရင်း လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်သည်။ သူကလည်း ဆက်ထည့်သည်။ သူ့လီးက ပြုပြင်ထားသည့် လီးမို့ တော်တော်ကြီးသည်။ ထို့ကြောင့် ချယ်ရီတစ်ယောက် အသံထွက်မည်လည်းကြောက် အော်လည်းအော်ချင် ဖြစ်နေသဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို ကုတ်ခြစ်နေသည်မှာ မဆန်း။ သူကလည်း ဆက်ထိုးထည့်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင် ဖောက်လိုက်သည်။ ချယ်ရီမှာ အစွမ်းကုန် ကော့ပေးထားရသည်။

သူငယ်ချင်းငြိမ်းက ဘဲတွေနဲ့ အိပ်ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သူက ညညဆို သူမ၏ အခံပုံပြင် ပြောပြသည်။ ခံပေးရာတွင် ခါးကော့ထားလျှင်

ကောင်းလည်းကောင်းသည်။ အနာလည်း သက်သာသည်။ စောက်ဖုတ်ထဲကိုလည်း လီးက ရှောရှောရှုရှု ဝင်သည်ဟု ပြောဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမလည်း တတ်သမျှ မှတ်သမျှ လိုက်လုပ်ရသည်။ လီးက အဆုံးထိ ဝင်တော့ ထွန်းထွန်းက ခဏစိမ်ထားသည်။ ချယ်ရီမှာတော့ အောင့်နေသည်။

ပူကျစ်နေသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွင်းထုတ်လုပ်လိုက်ကာမှ အနာသက်သာလာသည်။ နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကောင်းလာသည်။ ထွန်းထွန်းသည် ချယ်ရီ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်စဉ်က တင်မှ ဖက်ထားပြီး အရပ်လိုက် လိုးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ချက်ချင်း အကောင် အထည်ဖော်သည်။ လိုးရင်း ချယ်ရီပေါင်ကို သူ့ခါးအား ဖက်ရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်သည်။ နောက်ဆုံး ချယ်ရီက ခံရင်း သူခါးကို ခြေသလုံးဖြင့် ဖက်သည်။ လက်ကို ပခုံးဖက်ခိုင်းသည်။ အခြေအနေကောင်းလာတော့ သူက ချယ်ရီခါးကို ဖက်ကာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ဒူးအထောက်လိုက် ချယ်ရီကို ဆက်ဖက်ထားသည်။ ချယ်ရီက အပေါ်မှ ဆောင့်ချသလို ဖြစ်လာသည်။ သူလည်း ချယ်ရီကိုယ်ကို ဆောင့်ချစေသည်။ သူက ဆောင့်ချနေသော ချယ်ရီမျက်နှာကို ကြည့်ချင်သော်လည်း ဆံပင်ဖြင့် ဖုံးကာ ခေါင်းကို ငုံ့ထားသဖြင့် မမြင်ရ။ နောက်မှ ကြည့်တော့မည်။ သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ် ရပ်လိုက်သည်။ ဒါ သူဖြစ်ချင်သော ပုံစံ။ သူက အရပ်လိုက် ချယ်ရီက သူ့အား ဖားဖက်ထားသလို ဖက်ထားကာ ဆောင့်ချသည်။

“အင်း အင်း ကျမ အရမ်းနာနေပြီ အား အင်း နာတယ်”

“ခဏနေ ကောင်းသွားမယ်”

သူက အပျိုစစ်စစ်ကို ပုံစံသစ်ဖြင့် အရသာရှိစွာ လိုးနေရသဖြင့် အရှုံးခံလို့ မဖြစ်သည်မို့ ကိုယ်ချင်းစာချင်သော်လည်း မစာနိုင်။ ချယ်ရီမှာ တအားအား နဲ့ ဖြစ်နေသည်။ တော်တော်ညောင်းလာမှ အောက်ချကာ ကြမ်းပြင်တွင် ပက်လက်ဖိုက်သည်။ ဖိုက်ရင်း ကိုယ်လှိမ့်ကာ ချယ်ရီကို အပေါ်တလှည့် သူအပေါ်တလှည့်ဖိုက်သည်။

“ကျမ မောနေပြီ ဟား ဟင်း ဟင်း”

“ရတယ် ခဏလေး ပြီးတော့မယ်”

ကြမ်းပြင်ပေါ် ပက်လက် ဖြစ်နေသော ချယ်ရီကိုသူ အဆုံးသတ်လိုးလိုက်ပြီး လရည်ကို ဗိုက်သားပြင်ပေါ် လွတ်ချပေးလိုက်သည်။ ချယ်ရီမှာ တော်တော်နဲ့ကို မထနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

“သူများ ကြားဖူးတာတော့ ငါးမိနစ်လောက်ပဲဆို၊ ရှင်က တစ်နာရီနီးပါးကို ဘာလို့ ကြာတာလဲ”

“ကျင့်ထားတာပေါ့ကွာ”

“ပြန်တော့”

“နောက်တချီပြီးရင် ပြန်မယ်”

“လုပ်ဦးမယ်”

“အင်းပေါ့”

“က်မေတာ့ ေသပါၿပီ”

“မသေဘူး စိတ်ချ၊ မပြန်ပါနဲ့တော့လို့ မတားဖို့ပဲ လိုတယ်”

“ဟွန်း စိတ်ချ”

ချယ်ရီကို ရင်ခွင်ထဲ ဖက်ထားရင်း စကားပြောနေသည်။ နောက် ဘာဘာညာညာ ဆက်ပြောပြီး အနမ်းများဖလှယ်ကာ ဆက်ဖိုက်သည်။

သုံးရက်လောက် ထွန်းထွန်းတစ်ယောက် ချယ်ရီအခန်းထဲမထွက်ဘဲ ကိုယ်ဖျောက်နေလိုက်သည်။ ချယ်ရီ ပြန်လွတ်သော်လည်း မရ။ လီးစုပ်ပေးရင်

ပြန်မယ်ဆိုသဖြင့် ချယ်ရီခမျာ ကိုင်ပင် မကိုင်ပေးရဲသော လီးကို စုပ်ပေးရသည်။ ဟိုလိုစုပ် ဒီလိုစုပ်ဆိုသဖြင့် လိုက်စုပ်ပေးရသည်။ ပြီးတော့လည်း မပြန်။ ဖင်အလိုးခံရင် ပြန်မည်ဆိုသဖြင့် ချယ်ရီ ကြောက်ကြောက်နဲ့ ဖင်ခံပေးရပြန်သည်။ မပြန်။ နောက်တစ်နေ့ ကျောင်းဖွင့်တော့မည့်ညမှ ထွန်းထွန်းက မပြန်ချင် ပြန်ချင် ပြန်သွားသည်။ ချယ်ရီမှာ ထွန်းထွန်းပြန်သွားမှ စောက်ဖုတ်လေး ဟာတာတာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ငြိမ်းပြန်ရောက်လာတော့ ခါတိုင်းလိုပင် သူမက သူမခံပေးသည့်ပုံစံ သူ့လိုက်ကုန်းပေးသော ယောကျ်ားများ လိုးသည့်ပုံစံကို ပြောပြသည်။

ချယ်ရီက နင် သူတို့ဟာ စုပ်ပေးရလား မေးတော့ ငြိမ်းက စုပ်ပါဘူး နံက နံနဲ့ ဟု ပြောသည်။ နင့်ကို ဖင်တောင်းလိုးကြလား ဆိုတော့ အမလေး လုံးဝ မတောင်းဘူး။ စသဖြင့် ပြောလာရင်း “နင်က ဘာလို့ အဲလို မေးတာလဲ၊ ခါတိုင်း ငါပြောတာပဲ နင်နားထောင်နေတာ ခုမှ ထူးထူးခြားခြား ပါလား”

“ငါ အဲလို ခံခဲ့ရလို့ပါ”

“ဘာ”

ထိုနေ့၌ ဆရာမငြိမ်းတစ်ယောက် သူမအတန်းနဲ့ မဆိုင်သော ဒသမတန်းမှ ထွန်းထွန်းဆိုသည့်ကျောင်းသားအား ကျောင်းနားချိန် ခဏခေါ်တွေ့ခဲ့သည်။ ကျောင်းဆင်းချိန်၌ ထွန်းထွန်းသည် ချယ်ရီနှင့် ငြိမ်းတို့ အိပ်ဆောင်သို့ စောစီးစွာ ရောက်နေနဲ့ခဲ့သည်။ ခုတလော

သည်လီးက အစားကောင်းတွေ စားနေရသည်။ ချယ်ရီပြောတော့ ငြိမ်းတွင် ဘဲသုံးပွေ ရှိသည်။ ဟိုကလည်း ငြိမ်းကို လက်ထပ်မည် မဟုတ်သလို ငြိမ်းကလည်း သူတို့ကို လက်ထပ်မည် မဟုတ်ဟု ဆိုသည်။ ဒါဆို “ကက” ပေါ့ဆိုတော့ “လူဘဝမှာ လူ့စည်းစိမ်ကို အပြည့်အဝ ခံစားဖို့က လူ့အခွင့်အရေးပဲ” ဟု ငြိမ်းက ပြောသည်တဲ့။

လူ့အခွင့်အရေးမလေးငြိမ်း။ သူမကို ရည်းစားစကားပြောခြင်းမရှိဘဲ ဘဝကို ရယူသွားခဲ့သူက အစ်ကို့သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ။ သန်းနိုင်ထွန်း။ ထိုနေ့က အိမ်တွင် ဘယ်သူမှ မရှိ။ ထိုအချိန် သန်းထွန်းနိုင်က ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာသည် မသိ။ ဧည့်သည်မို့ သူမက ကော်ဖီ ဖျော်ပေးရန် မီးဖိုချောင်ထဲ အဝင် သန်းထွန်းနိုင်က နောက်က လိုက်ပါလာသည်။ ကော်ဖီဖျော်နေချိန် နောက်ကနေ၍ အိုးကို ကိုင်သည်။

သူမ အော်ရမလို ငြိမ်ခံရမလို ဖြစ်နေချိန် သန်းထွန်းနိုင်က ပိုရဲတင်းလာသည်။ ခါးကို ဖက်ထားပြီး နောက်ကနေ တေ့ထားသည်။ နောက်မှ အိုးက သူ့ဟာကြီးနဲ့ ထောက်ထားတော့ ငြိမ်းလည်း စိတ်တွေ ပြောင်းကာ ရင်တွေ ခုန်လာသည်။ နောက်ကနေ ဖြေးဖြေးချင်း တော့ကစကားတော့ ပိုဆိုးလာသည်။ သန်းထွန်းနိုင်ကလည်း ဘယ်ကောင်မကို ဘယ်အထာနှင့် ရသည်ဆိုသည်ကို သိနေသူ။ သည်အိမ်ထဲတွင်ပင် ငြိမ်း၏ အမေရော အစ်မရော သူချခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လား။ ငြိမ်းတို့ အမေက အရွယ်တင်သည်။ မုဆိုးမဆိုသော်ငြား ပြင်ဆင်တတ်သည်။ ဒါကို သူအကွက်ချောင်းပြီး လာလာစားသည်။ မုဆိုးမလေးကို ခိုးခိုးစားရင်း အစ်မဖြစ်သူက မိသွားသည်။ အမေက သမီးကို ဘာမှ မပြောနိုင်တော့။ သူကလည်း သမီးကြီးကို

ဆွဲဖိုက်လိုက်သည်။ အမေနဲ့ အစ်မကို နည်းနည်းရိုးလာသည်မို့ ကိုးတန်းသာ ရှိသေးသော ငြိမ်းကို ကြံလိုက်ရသည်။ သည်နေ့ အကြံအောင်ပြီ။

ငြိမ်းတစ်ယောက် ကော်ဖီခွက်ကို ချကာ သူ့လက်ကို ဖယ်စေချင်ယောင်ဆောင် ကိုင်သည်။ သန်းထွန်းနိုင်က ရိုးပြီးသား။ ငြိမ်းတစ်ယောက် မီးဖိုဆောင်ထဲတွင် အစ်ကို့ထံ အလည်လာတတ်သော မရင်းနှီးသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် အပျိုစင်ဘဝကို အပ်နှံခဲ့ရသည်။

အိမ်နေရင်း တစ်ဆင့်တည်းသာ ရှိသည့် ဂါဝန်ကို ဝတ်ထားမိပြီး အတွင်းခံများ ဝတ်မထားမိသည်က အမှား။ ဂါဝန်ကို ပင့်လိုက်တော့ အကုန်ကျွတ်ပြီးသား။ စစချင်း နောက်ကနေ အလိုးခံရသဖြင့် နောက်မှ သည်ကိစ္စ မလွယ်မှန်း သိရသည်။ ရှေ့ဘက်ကနေ တော်တော်ခံဖူးမှ နောက်ကနေ အလိုးခံရသည်တဲ့လေ။ ဒါကို သူမ၏ အတန်းခေါင်းဆောင် မင်းကိုနိုင်က ပြောပြခဲ့သည်။ မင်းကိုနိုင်နဲ့လည်း ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ဖြစ်သွားသည် မသိ။ စာမေးမိရာမှ ငါ့အိမ်လိုက်ခဲ့ ရှင်းပြပေးမယ် ဟုခေါ်သဖြင့် လိုက်သွားမိရာမှ မင်းကိုနိုင်က အိမ်တွင် သူမကို ဖြုတ်သည်။

နောက်တစ်ယောက်က ကျူရှင်ဆရာ ကိုကိုကြီး ဖြစ်သည်။ ကျူရှင်လခ မပေးသေးဟု သူမကို ပြောသည်။ သူမက ပေးပြီးပြီ ဟုငြင်းသည်။ ဒါဆို လိုက်ခဲ့ ဟုဆိုကာ ရုံးခန်းထဲ ခေါ်သည်။

“မင်းအကြောင်း မင်းကိုနိုင်က ငါ့ကို ပြောပြတယ်”

“အော်”

သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

“ငါကွာ ကျောင်းစိမ်းလေးတွေ ကြည့်ကြည့်ပြီး ခဏခဏ စိတ်ကူးယဉ်ဖူးတယ်ကွ၊ ငါ ကျူရှင်ဆရာသာဖြစ်တာ ဒီကိစ္စ ညံ့တယ်။ ဒါတောင် မင်းကိုနိုင်က ရင်ဖွင့်လို့၊ သူက ငါ့တူလေ”

“ကျွန်မ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ”

“မင်း ပုလွေမှုတ် ကျွမ်းတယ်ဆို”

ကိုကိုကြီးသည် ဘောင်းဘီထဲမှ လီးကို ထုတ်ပြီး သူမခေါင်းကို ကိုင်ကာ ထိုင်ချခိုင်းသည်။ ကိုကိုကြီးက လီးတစ်ဖက်ကိုင်ကွင်းထုပြီး တစ်ဖက်နှင့် သူမမေးစေ့ကို ကိုင်ကာ မျက်နှာကို ဆွဲမော့ထားသည်။ သူမနှုတ်ခမ်းတွင် လထိပ်ကို လာတေ့တော့ သူမ အလိုက်သင့် ဟပေးလိုက်သည်။ သူမစုပ်ပေးပြီးတော့ သူမကို စားပွဲပေါ် မှောက်အိပ်စေကာ နောက်မှ ပယ်ပယ်နယ်နယ်ပင် အလိုးခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် သုံးနှစ်ကျော်ကြာ ထိုသုံးယောက်နဲ့ အမျိုးမျိုး ပွဲသိမ်းခဲ့သော်လည်း နောက်ပေါက်က တစ်ခါမှ အဖောက်မခံခဲ့ရ။

နေ့ခင်းက ထွန်းထွန်းသည် ငြိမ်းမှ “ဖင် ပါကင် ဖောက်ပေးဖို့ဆိုရင် မင်းအဆင်သင့် ဖြစ်မလား” ဟု ကပ်မေးခဲ့သည်။ သူက ဟုတ်ကဲ့ ဟု ဖြေခဲ့သည်။ ထိုညတွင် ထွန်းထွန်းသည် သူဖောက်ခွင့်ရသည့် ငြိမ်းဖင်ကို စပါယ်ရှယ် လျက်ပေးပြီးမှ ဖောက်ထည့်လိုက်လေသည်။

ဖင် ခံ တာ ဒီ လောက် ကောင်း မှန်း သိ ရင် အ စ က တည်း က ဖင် ခံ ခဲ့ ပါ တယ်

ငြိမ်းက နောင်တ ရစွာ ပြောသည်။

သက်သက်ဇော်တစ်ယောက် သည်ကနေ့ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိ။ သည်မနက် ထွန်းထွန်းနဲ့ ဆုံပြီးကတည်းက စောက်ဖုတ်တစ်ခုလုံး အုံကြွမှု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ စာသင်ပေး၍လည်း မရ။ ဘယ်လိုမှ နေ၍ မရတော့သဖြင့် ခေါင်းကိုက်သည်ဟု ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီ ခွင့်တိုင်လိုက်ရသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း အိပ်ယာထဲဝင် တံခါးခတ်ပြီး အဖုတ်ကို ကလိလိုက်သည်။

“အာသာ ပြေလို့လား”

“မင်း မင်း”

“ကျွန်တော် ထွန်းထွန်းပါ၊ ဆရာမ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ကလိရင်း အကုန်များ ချွတ်မလားလို့ စောင့်နေတာ”

“ဆရာမ ပြန်လာမယ်ဆိုတာ သိလို့ ကြိုစောင့်နေတာ၊ ကျွန်တော် လာပြီနော်”

“အင်း”

သက်သက်ဇော်တစ်ယောက် ထူးထူးခြားခြား ထွန်းထွန်းကိုမှ ခံပေးချင်စိတ်ပေါက်နေသဖြင့် ဘယ်လိုမှ မငြင်းနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သက်သက်ဇော်သည် ကိုယ်လုံးအားဖြင့် မော်ဒယ်ကိုယ်လုံးဟု ပြောရမလို သွယ်လျသလို အရပ်လည်း မြင့်သည်။ ထို့အတူ အိုးကလည်း ဝိုင်းကာ လုံးနေသည်။ ရင်သားကတော့ အနည်းငယ်သေးသည်။ သို့သော်လည်း မိန်းကလေးတွေက သူတို့ရင်သား အမှန်ကို သိပ်ဖော်ပြလေ့ မရှိ။ ဆရာမ၏ ကျောင်းစိမ်းဖြူလေး ဖြစ်သည့် ရင်ဖုံးအကျႌလေး၏ ကြယ်သီးကို တစ်လုံးချင်းစီ ဖြုတ်လိုက်သည်။ သက်သက်ဇော်က သူ့အား မော့ကြည့်ရင်း သူ့ပါးကို လက်ဝါးဖြင့် ပွတ်ကစားသည်။ နောက်ကို လှမ်းဖက်၍ ဘော်လီကို ဆက်ချွတ်သည်။ သက်သက်ဇော်သည် ထွန်းထွန်း အလိုဆန္ဒအတိုင်း မျောပါနေသည်။ ထွန်းထွန်းက ကျောကို ပွတ်သပ်ရင်း နို့ကို စို့သည်။ နောက် ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ လှဲချစေကာ အောက်သို့ နမ်းဆင်းသည်။ ထမီစကို အသာလေး ဖြုတ်လိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း အဖုတ်ရှိသည့်နေရာလေးကို ဆွဲဟသည်။ တောက်လျောက် စုပ်နမ်းပေးသည်။ စောက်မွေးကတော့ မည်းနက်နေသည်။ စောက်မွေးများကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် စုပ်ပေးရင်း စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားများကို လျှာဖျားနဲ့ ဆွပေးသည်။ သက်သက်ဇော်မှာ ကော့ကာ ညည်းသည်။ ထမီကိုချွတ်လိုက်သည်။ ပေါင်သားများကို ပွတ်သပ်ရင်း အဖုတ်ကို လျှာဖြင့် အပြားလိုက် လျက်ပေးသည်။

“အမလေး အူး အား ကောင်းလိုက်တာ ဝူး”

စောက်စေ့နဲ့ စောက်ခေါင်းကို လျှာဖြင့် အဝထိုးကစားပြီး ဒူးထောက်ထကာ သူလည်း ကျောင်းစိမ်း ဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်သည်။ သူ့ဟာကြီးက တန်းမတ်နေသည်။

“ကိုင်ကြည့်မလား”

သက်သက်ဇော်က ခေါင်းညိတ်သဖြင့် ထွန်းထွန်းက သူမလက်ကို ယူ၍ အောက်ကနေ ပင့်ကိုင်စေသည်။

“အကြီးကြီးပဲ၊ တို့ဟာ ကွဲမယ်ထင်တယ်”

“ကွဲမှ စွဲမှာပေါ့ ဆရာမရယ်”

“လုပ်တော့လေ”

သူက လက်ဝးါးထဲ တံတွေးထွေးထည့်ပြီး ထိပ်ကို သုတ်ကာ သက်သက်ဇော်ပေါ် မှောက်ချပြီး တေ့လိုက်သည်။

“ဖြည်းဖြည်းနော်၊ တို့က ဒါပထမဆုံး အကြိမ်”

အပျိုစစ်ဆိုသော်လည်း ပထမအချီတွင်ပင် သူခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆော်ထည့်ပစ်သည်။ သက်သက်ဇော်ကလည်း အကြမ်းပတမ်း ခံနိုင်သည်။

အခြားဆရာမများ စိတ်ဆိုးလျှင်လည်း ဆိုးစေတော့။ သက်သက်ဇော်ကို ညတိုင်းဆက်ဆွဲလိုက်သည်။ ချိန်းထားသည်များ အပျက်ခံ၍ အသစ်ကလေးကို ငါးညတိုင်တိုင် ဆွဲပစ်သည်။ နောက်ညမှ နီလာ၊ စနိုး၊ ချယ်ရီ၊ ငြိမ်း၊ မခိုင်နှင့် ကေဇင်တို့ကို တစ်ညစီ ချော့ရင်း လိုက်လိုးရသည်။ ဆရာမများထဲမှ လိုးချင်သော ဆရာမတစ်ယောက်ကို နောက်ဆုံး ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ သူမနာမည် အိအိဇံ။ သူမက ကိုယ်လုံးကိုယ်ဖန် တောင့်သည်။ အိုးကလည်း တစ်လုံးစီ မြောင့်ထွက်နေသည်။ ရင်ကလည်း စွင့်ကားနေသည်။ သူမက ရှစ်တန်း အတန်းပိုင်ဆရာမ ဖြစ်သည်။ သူကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ဖိုက်ချင်သည့်ဆော်ကို လုပ်နည်းအတိုင်း မန်းမှုတ်လိုက်သည်။ ထိုည အိအိဇံဆီ သူတန်းမတ်စွာ သွားလိုက်သည်။ အိအိဇံက နံရံတွင် သူ့ကို ကျောပေးရပ်နေသည်။ မြောင့်နေသော ဖင်နှစ်လုံးကြားသို့ လီးကို ထောက်ထားပြီး ဖက်ကာ နောက်ကနေ နမ်းသည်။ လက်က အပေါ်တစ်ဖက် အောက်တစ်ဖက်နိုက်သည်။ ကိုယ့်လုံချည် သူ့လုံချည်နဲ့ နှစ်ထပ်ထောက်ထားသည်ကို အားမရသဖြင့် သူ့လုံချည်ကို ပင့်ကာ ထောက်ထားသည်။ နောက်မှ အလွတ်ထောက်လိုက်သည်ကို အိအိဇံက သိသည်။ နည်းနည်း ကော့ပေးလိုက်သည်။ ထွန်းထွန်းက လီးကိုင်ပြီး လုံချည်ပေါ် ပွတ်ဆွဲသည်။ လည်ဂုတ်ကို နမ်းပြီး ထွန်းထွန်းဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်သည်။ အိုးနှစ်လုံးကို ဆုတ်ကိုင်ကာ ပူးလိုက် ခွာလိုက် ညစ်ကစားသည်။ ထမီစကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပင့်သည်။ ပေါင်များကို နမ်းသည်။ ကျောင်းစိမ်းထမီစလေးက သူ့အား ပိုဆွဲဆောင်နေသည်။ အကုန်ပင့်လိုက်သည်။ စိမ်းညို့ရောင် အတွင်းခံစကို ကိုက်ကာ ချွတ်လိုက်သည်။ တင်သားကို ဖွဖွကိုက်ကစားသည်။ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ဖက်ပြီး သူမ၏ ကျောင်းစိမ်းထမီကို တစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်ထားကာ အိုးကြီးကို တလုံးပြီးတစ်လုံး ဖွဖွလေး ကိုက်ကစားသည်။ တဖက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း အဖုတ်ကို ပွတ်သည်။ စောက်မွေးထူပြစ်ပြစ်ကို အပေါ်ယံမှ ပွတ်သည်။ ဖင်မွေးကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဖိဆွဲသည်။ အိအိဇံမှာ ဖီးလ်တက်ကာ တအင်းအင်း ညည်းသည်။ တင်ကို နည်းနည်းဖြဲကာ ဖင်ပေါက်ကို လျှာဖျားနဲ့ ကလိသည်။

အိအိဇံက ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ချသည်။ သူက ပုဆိုးချွတ်လိုက်သည်။ အိအိဇံက ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ သူမ လက်ကို ဆွဲယူကာ လီးကို ကိုင်ခိုင်းသည်။ ကွင်းထုခိုင်းသည်။ အိအိဇံက ခေါင်းငုံ့ရင်း ခိုးခိုးကြည့်ကာ ကွင်းတိုက်ပေးသည်။

“ထိပ်လေးကို နမ်းပေးလေ”

“………….”

ထွန်းထွန်းက မေးစေ့ယူ၍ ဆွဲမော့ကာ လီးကို မျက်နှာနား ကပ်ပေးသည်။ အိအိဇံက မျက်လွှာချထားသည်။

“နမ်းပေးပါလား”

“ဟင့်အင်း”

ထွန်းထွန်းက အိအိဇံနောက်လက်တစ်ဖက်ကို ယူကာ ဥကို ကိုင်ခိုင်းသည်။ အိအိဇံက တဖက်နှင့် လတံကို ကွင်းတိုက်ပေးပြီး တစ်ဖက်နှင့် ဥကို ဆုတ်ကစားပေးသည်။ ထွန်းထွန်းက သူမနှုတ်ခမ်းကို လက်ချောင်းဖြင့် ထိကစားသည်။ သူမနှုတ်ခမ်းထဲ လက်ချောင်းထိုးထည့်သဖြင့် သူမ ဖိငုံသည်။ ထပ်ထိုးထည့်သဖြင့် အသာလေး ကိုက်ထားပေးသည်။ ထွန်းထွန်းသည် တစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းကိုင်ကာ လီးကို တေ့ပေးလာသည်။ နှာခေါင်းနားတွင် ကပ်ထားသဖြင့် လချီးနံ့က နံစော်နေသည်။ လထိပ်က နှုတ်ခမ်းတွင် ထိနေသည်။ သူမ အသာလေး ဟလိုက်သည်။

“ချစ်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ”

လထိပ်နွေးအိအိက သူမနှုတ်ခမ်းတွင် ထိုးနေသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းလည်း ထိုးထည့်လာသည်။ ထွန်းထွန်းက သူမနို့ကို ပွတ်သပ်ကာ လီးကို ငုံခိုင်းသည်။ မတတ်သာတော့ပေ။

အိအိဇံက နံရံတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ထွန်းထွန်းက သူမထမီကို ချွတ်ချသည်။ ပြီးတော့ နောက်က ထောက်တက်လာသည်။ ဖင်ပေါက်နဲ့ စောက်ပေါက်ကို တစ်လှည့်စီ ပွတ်သပ်နေသည်။ နောက် စောက်ခေါင်းထဲ ထိုးထည့်လာသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း သူမစောက်ဖုတ်ထဲသို့ ထွန်းထွန်း၏ လီးခေါင်းက ဝင်လာသည်။ ပြည့်သိပ်ကျပ်နေသည်။ ထွန်းထွန်းက ကိုင်၍ ထည့်သည်။ အိအိဇံသည် နံရံကို ကုတ်ခြစ်နေရသည်။ လက်သည်းသံများက တကျစ်ကျစ် မြည်နေသည်။

“စိတ်လျှော့ထား”

ထွန်းထွန်းက ဆက်ထိုး၍ မရလောက်အောင် ကြပ်လာသဖြင့် နားနားကပ်ကာ ပြောသည်။ ထွန်းထွန်းဆက်ထိုးထည့်သည်။

“အ… နာတယ္”

အိအိဇံက ငိုလုလု အသံနဲ့ ပြောသည်။ ကေဇင်လို ၁၃ နှစ်သမီးလေးက မငိုဘဲ သူမလို အသက် ၂၆ အပျိုကြီးမမက အော်သဖြင့် ထွန်းထွန်းက မသနားဘဲ ဆက်ထိုးထည့်သည်။

“ကွဲပြီထင်တယ် အ……..”

“နည်းနည်းလေး ကားလိုက်”

အိအိဇံ ရှက်လည်းရှက်သည်။ နာလည်း နာသည်။ စောက်ဖုတ်ကွဲပြီး ဒဏ်ရာရမှာ ကြောက်သည်။ စောက်ဖုတ် နာလို့ ကျောင်းမသွားနိုင်လျှင် ဒုက္ခဟုလည်း တွေးမိသည်။ ကား ဆိုသဖြင့် ကားပေးသည်။

“ႁပြတ္”

“အု”

လီးက မြုပ်ဝင်သွားလေတော့သည်။ ချက်ချင်းမို့ အိအိဇံတစ်ယောက် အာမေဋိတ်သံပင် မထွက်နိုင်။ စောက်ဖုတ်တစ်ခုလုံးလည်း မီးနဲ့ ထိုးမိသလို ပူနေသည်။ စပ်လည်း စပ်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး အကြောတွေလည်း အမည်မသိ အရသာတစ်ခု စီးဆင်းကာ တင်းကြပ်နေသည်။ ထွန်းထွန်းက နည်းနည်းလေး ထုတ်ပြီး ကော့ထိုးကာ ဆောင့်သည်။ တစ်ချက်ချင်း တစ်ချက်ချင်း ဆောင့်ကာ လိုးသဖြင့် အိအိဇံမှာ အင့်ခနဲ အင့်ခနဲ ညည်းကာ မြောက်မြောက်တက်သွားသည်။ အိုးကလည်း ဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲ တုန်တုန်တက်သွားသည်။ အိုးတုန်တက်သွားပြီး ပြန်ကျလာလျှင် နည်းနည်းခါသည်။ ခါပြီးသွားမှ ထွန်းထွန်းက ဆက်ဆောင့်သည်။ အပျိုကြီးမမ ဖြစ်သော အိအိဇံတစ်ယောက် အပျိုစင်ဘဝကို ၁၅ နှစ်အရွယ် ကျောင်းသားလေးထံတွင် အပ်နှံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ အပျိုစင်ဆိုသည့်ဂုဏ်ကို သူမ မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့သည့်နောက် စိတ်က ပြောင်းလာသည်။ ထွန်းထွန်းဆွဲရာပါသော ရုပ်သေးရုပ်လေးဖြစ်လာသည်။ ကုန်းဆို ကုန်းသည်။ တက်ဆောင့်ဆို တက်ဆောင့်သည်။ စုပ်ဆို စုပ်သည်။ ထွန်းထွန်း ဖင်ချတော့လည်း အသာတကြည်ပင် ခံပေးလိုက်သည်။

တစ်ညလျှင် ဆရာမတစ်ယောက် တစ်အိမ်တက် တစ်အိမ်ဆင်း လိုက်လိုးနေရသည်။ အစပိုင်းတွင် အဆင်ပြေသေးသည်။ နောက်တော့ ဆရာမတွေက သူ့လီးအရသာကို တမ်းတမ်းစွဲလာကြသည်။ “မောင်လေး စိတ်ကြိုက်ခံပေးမယ်၊ ဒီည တို့နဲ့ လာအိပ်ပေးနော်” ဟု အသာတကြည်မှ အတင်းအဓမ္မခေါ်လာသည့် အထိ အရှိန်မြင့်လာသည်။

“ဒီည နီလာတို့ကလည်း အဲလိုခေါ်ထားတယ် ချယ်ရီရဲ့”

“မရဘူးကွာ၊ နားမလည်ဘူး ဒီည စိတ်တကယ်ပါနေလို့ပါ”

အစပိုင်း ငြင်းလို့ ရသော်လည်း နောက်ပိုင်း အဆင်မပြေချင်တော့။

“ကဲ ဒီည သက်သက်ဇော်ဆီမှာ ကျွန်တော် ရှိမယ်၊ မနေနိုင်ရင် သက်သက်ဇော်အိမ်လာခဲ့ကြ”

ဟု ဗြောင်ခေါ်ရတော့သည်။ အစပိုင်းတော့ အားလုံးက အင်တင်တင် ဖြစ်နေကြသည်။ နောက်တော့ ဆာတော့လည်း လာခဲ့ကြသည်။ ချယ်ရီကို လိုးသည့်နည်းဖြစ်သည့် လိုးနည်းနဲ့ ချယ်ရီကို ချီကာအိုးသေးသေးလေးကို ပင့်ကိုင်ပြီး ဆောင့်ချခိုင်းနေစဉ် နီလာနှင့် စနိုးရောက်လာသည်။

“ဒီနည်းနဲ့ တို့ကို မလိုးဖူးဘူးနော်”

ချယ်ရီမှာ သူမကို လိုးသည့်နည်းဖြင့် သတ်သတ်လိုးသည်ကို သိရသဖြင့် ဂုဏ်ယူလျှက်ရှိသည်။ ထိုညတွင် ထိုနည်းဖြင့် နီလာနှင့် စနိုးကို လိုးပေးရသည်။ စနိုးကိုယ်က နည်းနည်းသေးသော်လည်း နီလာကိုယ်က ထွားသည်။ အိုးကလည်း အယ်သည်။ အားရသည်။ သို့သော် လက်မောင်းနာသည်။ သည်ဆရာမနှင့် သည်ကျောင်းမဟုတ်လား။ သူတို့ ခြောက်ယောက်ကလည်း ခုမှ စည်းလုံးနေကြသည်။ တွေ့လျှင်ပင် ထွန်းထွန်း၏ လီးအကြောင်းကို ပြောလို့မဝကြ။

“သူ့ဟာကြီးနဲ့ ငါဖင်စဆော်တုန်းကဆိုလေ ငါ့မှာ သွေးတောင် ထွက်တယ် “

“ငါလည်း အဖုတ်ချည်းပဲ ဆော်တာ မှတ်တာ ဖင်ကို တောင်းချတော့ ငါလည်း အံ့သြတယ်၊ ပေးကြည့်တော့ ကောင်းသဟ”

“ငါတော့ ဖင်ချခါနီး လျက်ပေးတာ ဖီးလ်အရှိဆုံးပဲ၊ ဒေါ်မူ သင်ပေးလိုက်တာ ပြောတယ်”

“ထွန်းထွန်းကတော့ ဒီရွာက အပျိုတွေပါ မက အအိုတွေပါ မချန်ဘူးနော်”

“တအားထန်တာပဲနော်၊ ငါဆို သိပ်မခံနိုင်ဘူး၊ သူ့ဟာက ထန်နေတော့ ငါ့ပါးလေးကို သူ့ဟာနဲ့ ထိုးကစားပြီး အာသာဖြေတဲ့အခါဆို သနားတယ်”

“နင့်ပါးကိုလား၊ ငါက နို့ကြားကို ထိုးကစားတာ”

“ငါတော့ လာထားပဲ”

သို့နှင့် ဆရာမခြောက်ယောက် ပေါင်းမိသွားလေတော့သည်။

______________________________________

ဆရာမများဖြစ်သည့် နီလာ၊ ချယ်ရီ၊ စနိုး၊ သက်သက်ဇော်၊ ငြိမ်းနှင့် အိအိဇံတို့သည် ဂွင်ကောင်းး၍ ချောင်ကျသော ချယ်ရီအိမ်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူမတို့မှာ နေ့စံ ညခံနတ်သမီးလေးတွေ ဖြစ်နေကြရသည်။ ညပိုင်းရောက်လျှင် ထွန်းထွန်း အမိန့်အတိုင်းကို လိုက်နာကြရသည်။ မဟုတ်ပါက လွန်ခဲ့သောလက ထွန်းထွန်းတစ်ယောက် သူမတို့ကို စိတ်ဆိုးကာ မခိုင်အိမ်တွင် သွားအိပ်နေသည်။ သူမတို့မှာ ဆာလိုက်သည် ဖြစ်ချင်။ တစ်ယောက် အဖုတ် တစ်ယောက် ပွတ်ပေး လျက်ပေးလည်း လီးလောက် အရသာ မရှိ။ ထို့ကြောင့် ထွန်းထွန်းက သေဆိုသေ ရှင်ဆိုရှင် ဘဝကို ရောက်ခဲ့ရသည်။

“ဒီတစ်ပတ် ညတိုင်း ဆရာမဝတ်စုံ အပြည့်အစုံ ဝတ်လာကြ”

သူမတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ ထိုအတိုင်း အားလုံး တဝေမသိမ်း လိုက်နာကြသည်။ ညနေ ခြောက်နာရီ မှောင်ရီပျိုးသည်နှင့် ချယ်ရီအိမ်ကို ကိုယ်စီဒိုးခဲ့ကြသည်။ ထွန်းထွန်းက အဝင်ပေါက်တွင် တစ်ယောက်ချင်း စစ်သည်။ ကျောင်းစိမ်း မဟုတ်လျှင်ပင် မဝင်ရသည့် သဘောဖြစ်နေသဖြင့် ဆရာမများအားလုံး ကျောင်းစိမ်းဝတ်လာခဲ့သည်ကိုက ကံကောင်းချင်း ဖြစ်နေသည်။

“အားလုံး နံရံမှာ ကပ်ပြီး တန်းစီလိုက်”

အရပ်မြင့်သော သက်သက်ဇော်မှစ၍ အစဉ်လိုက် တန်းစီသည်။ သက်သက်ဇော်၊ အိအိဇံ၊ နီလာ၊ ငြိမ်း၊ စနိုး ပြီးတော့ ချယ်ရီ။ ထွန်းထွန်းကိုယ်တိုင်လည်း ကျောင်းသားလို ဝတ်ထားသည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မေးကို လိုက်ကိုင်ကြည့်ရင်း လက်မကို အောက်နှုတ်ခမ်းအား ဖိကာ ပွတ်သည်။ ချယ်ရီထိ ရောက်သော နို့အစုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ပြီ ကိုင်သည်။ ရင်ဖုံးအကျႌများနှင့် ဖြစ်သဖြင့် ရင်သားတွေ ပေါ်ကြသည်။ နီလာထံရောက်တော့ နီလာနို့မှာ သူစလိုးစဉ်ကနဲ့ မတူတော့ဘဲ ပိုကြီးလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ မကြီးဘဲလည်း နေမည်မဟုတ်။ သူကိုယ်တိုင်က နီလာနို့ကြားကို လီးဖြင့် ခဏခဏ ထိုးကစားခဲ့သည် မဟုတ်လား။ သို့ဖြင့် သက်သက်ဇော်ထံ ရောက်သွားသည်။ တစ်ဖက်ကို ဆွဲလှည့်လိုက်တော့ ဆရာမများအားလုံး တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြသည်။ အိုးလေးတွေ တန်းစီနေသည်။ အိုးတွေကို လိုက်ကာ ကိုင်သည်။ ငြိမ်း၏ အိုးကလွှဲ၍ ကျန်သည့်အိုးများက တင်းနေတုန်းပင်။ ငြိမ်းကတော့ ကက ဘဝကတည်းကပင် အိုးမခိုင်တော့။

“နည်းနည်းစီကုန်းလိုက်”

ဆရာမများလည်းဖြစ်၊ ကျောင်းစိမ်းကလည်း ဝတ်ထားသဖြင့် အိုးတွေထင်ထင်ရှားရှားပေါ်လာကြသည်။ သူက အိုးတွေကို ခံစားကြည့်ရှုရန် ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။ ဆရာမများ၏ အိုးများက သူ့ကို အစွမ်းကို ဆွဲဆောင်နေသဖြင့် လီးက ပုဆိုးကြားမှ တန်းမတ်စွာ ထောင်နေသည်။

“စနိုး”

စနိုးကို ခေါ်လိုက်သည်။ စနိုးက လာ၍ ပုဆိုးကို ချွတ်လိုက်သည်။ ပေါင်ကြားတွင် ဒူးထောက် ထိုင်ချသည်။ ဖြောင့်စင်းနေသော ဆံပင်၊ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်နှာနှင့် သူမ၏ မျက်မှန်မှာ လိုက်ဖက်လှသည်။ လီးကို အပေါ်က အုပ်ကိုင်ပြီး ဂွေးစေ့မှ အပေါ်သို့ လျှာအပြားလိုက် ထားကာ လီးကို လျက်သည်။ သူ့လီးထိပ်ကို လျှာဖြင့် ပတ်ဝိုက်လျက်ပေးသည်။ စနိုးက လထိပ်ကို ပတ်ဝိုက်ကာ လျက်ပေးပြီး နှုတ်ခမ်းသားဖြင့် ဖိငုံသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်ချသည်။ စုပ်ပေးနေကျ ဖြစ်သဖြင့် တုတ်လည်းတုတ် ရှည်လည်းရှည်သော ထွန်းထွန်း၏ လီးကို လည်ချောင်းထဲစိုက်ဝင်သည်အထိ တဆုံးစုပ်သည်။ ပေါင်ကို နည်းနည်းကားကာ စနိုးခေါင်းကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ထွန်းထွန်း လုပ်နေကျ ဖြစ်သည်။ ဆော်တွေရဲ့ ပါးစပ်ထဲ လီးရောက်တိုင်း ထွန်းထွန်းက ခေါင်းကိုင်ထားကာ ဇိမ်ယူတတ်သည်။

“ချယ်ရီ”

နံရံကို လက်ထောက်ကာ အိုးကို ပြထားရင်း ချယ်ရီသည် စစ်သည်များ တန်းဖြုတ်ဆိုသည့် ပုံစံဖြင့် သူ့ထံ ရောက်လာသည်။ သူ့ပေါင်ကြားထဲ ဒူးထောက်ထိုင်ချသည်။ ထွန်းထွန်းက ချယ်ရီခေါင်းကိုကိုင်လိုက်သည်။ စနိုးခေါင်းကို ဖယ်ပြီး ချယ်ရီခေါင်းကို ပေါင်ကြားထဲထည့်တော့ ချယ်ရီက အလိုက်သိစွာ ပါးစပ်ဟထားပေးသည်။ ချယ်ရီနှင့် စနိုးတို့ တစ်ယောက်ခါး တစ်ယောက်ဖက်ကာ ထွန်းထွန်းစေခိုင်းသည့်အတိုင်း လီးကို တစ်လှည့်စီငုံသည်။

“သက်သက်ဇော်”

လီးစုပ်နေသံကြားကတည်းက သက်သက်ဇော်တစ်ယောက် အဖုတ်ယားနေပြီ။ “ငါ့ကို အရင်လိုးပါစေ” ဟု ကြိတ်ဆုတောင်းနေရသည်။

“နီလာ”

သက်သက်ဇော်ကို သူက ခါးမှ ဖက်ထားသည်။ နီလာကို သက်သက်ဇော် အဖုတ်လျက်ခိုင်းသည်။ တစ်ဖက်တွင် အိအိဇံအဖုတ်ကို ငြိမ်းအား လျက်ခိုင်းသည်။ ချယ်ရီနှင့်စနိုးကလည်း လီးစုပ်သည့်တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်နေကြသည်။ ပထမဦးဆုံး သက်သက်ဇော်ကို အပေါ်မှ ထိုင်ချခိုင်းသည်။ သက်သက်ဇော်က ကျောပေးလျှက် သူ့ကိုခွလိုက်သည်။ ချယ်ရီနှင့် စနိုးက သက်သက်ဇော်အဖုတ်ထဲ လီးထည့်ပေးသည်။ ထွန်းထွန်းက သက်သက်ဇော်ခါးကို ကိုင်ထားပြီး လေးငါးချက် ဆောင့်ချစေသည်။ သက်သက်ဇော် အရှိန်ရလာတော့ နီလာကို တစ်ဖက်လှည့်ကုန်းခိုင်းသည်။ အဖုတ်ထဲသို့ လက်သုံးချောင်းသွင်းလိုက်ပြီး ထိုးဆော့သည်။ တအောင့်ကြာတော့ အိအိဇံကို ဆင်ဝပ်သလို ဝပ်ခိုင်းသည်။ ငြိမ်းအား အိအိဇံတင်ပါးပေါ် ခေါင်းကို အလှဲလိုက် တင်ထားခိုင်းသည်။ သူက အိအိဇံအဖုတ်ထဲသို့ တစ်ချက် ငြိမ်းပါးစပ်ထဲသို့ တစ်ချက် လိုးသည်။ ငြိမ်းပါးစပ်ကို လိုးလျှင် ရွေ့ရွေ့သွားသဖြင့် နီလာကို ငြိမ်းခေါင်းအား ကိုင်ထားစေကာ ဆက်လိုးသည်။ ငြိမ်းခေါင်းပေါ်တွင် တစ်ဆင့် နီလာကို ကုန်းစေသည်။ နီလာကိုကျ ဖင်ကို လိုးသည်။ ငြိမ်းပါးစပ်၊ အိအိစံစောက်ပတ်၊ နီလာဖင်ကို တစ်လှည့်စီသွင်းသည်။ ထို့နောက် ချယ်ရီနှင့်စနိုးကို ပူးကာ လေးဘက်ထောက် ကုန်းခိုင်းသည်။ အိုးသေးသေးလေးနှစ်လုံးကို ပူးလိုက်သည်။

“ဖြန်း ဖြန်း”

အိုးတစ်လုံး တစ်ချက်စီ ရိုက်လိုက်သည်။ ငြိမ်းက ချယ်ရီဖင်ပေါက်ဆီ တံထွေးထွေးချပေးသည်။ နီလာက စနိုးဖင်ပေါက်ဆီး တံတွေးဆွတ်ပေးသည်။ အိုးတခြမ်းစီ ဖြဲပေးကြသည်။ ချယ်ရီ ဖင်ကို စလိုးသည်။ လေးငါးချက် ဆောင့်ပြီး စနိုးဖင်ကို ဆက်လိုးသည်။ ဖင်တစ်ပေါက်စီ လိုးပြီး ငြိမ်းနှင့် နီလာကို လီးစုပ်ခိုင်းသည်။ နောက် သူက ပက်လက် အိပ်ကာ ဒူးထောင်ထားသည်။ သက်သက်ဇော်ကို အပေါ်မှ နေကာ ခွပြီး သူ့ပေါင်ကို ဖက်၍ ဆောင့်ချစေသည်။ သက်သက်ဇော်ပြီး နီလာတက်ဆောင့်သည်။ နီလာဆောင့်ပြီးတော့ အိအိဇံတက်ဆောင့်သည်။ ကျန်သုံးယောက်ကို ဖင်နဲ့ ဆောင့်ခိုင်းသည်။ အိအိဇံကို ဆက်တီတွင် တစောင်းအိပ်ခိုင်းသည်။ နောက်ကနေ၍ အိုးတခြမ်းကို အဖြဲလိုက် ဖိချကာ သွင်းသည်။ ထိုသို့လိုးပြီး အိအိဇံကို အသွင်းလိုက် မချီကာ တစောင်းလိုက် ဆောင့်ချစေသည်။ သူကနို့ကို တရကြမ်းဆွဲသည်။ အားရသောအခါ ချယ်ရီကို သူမဧည့်ခံစားပွဲတွင် တံတောင်ဖြင့် ထောက်ကာ အရပ်လိုက် ကုန်းခိုင်းသည်။ စောက်ဖုတ်ထဲ လတံကို အဆုံးသွင်းပြီး ပေါင်ကို မတင်လိုက်သည်။ ပေါင်ကို မထားသဖြင့် ချယ်ရီကိုယ်မှ လေပေါ်တွင် မြောက်တက်နေသည်။ စားပွဲတွင်ထောက်ထားသောလက်သာ အမီရှိသည်။ နောက်ကနေ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ချီပင့်ပြီး ထွန်းထွန်းဆော်သည်။ နောက် ခုံထောင့်စွန်းတွင် ထွန်းထွန်းထိုင်ချသည်။ သက်သက်ဇော်ကို ခွကာ ထိုင်ခိုင်းသည်။ သက်သက်ဇော်က သူ့ကိုပူးကပ်ပြီး ခွသည်။ သူက တင်းကြပ်စွာဖက်ပြီး ဆောင့်ချစေသည်။

“နည်းတွေက အသစ်တွေချည်းပဲ”

“ဟုတ်တယ် ဒီည တော်တော်တန်တယ်”

ထို့နောက် ငြိမ်းကို ခုံထောင့်တွင် ဖြဲပြီးထိုင်ခိုင်းသည်။ သူ ဒူးထောက်ပြီး ဖိုက်သည်။ ငြိမ်းပြီးတော့ နီလာကို ထောင့်စွန်းတွင် ကားခိုင်းပြန်သည်။

“ဒီည လိုးနည်း ခြောက်ဆယ့်ငါးနည်းထဲက နည်းသုံးဆယ်နဲ့ ဆရာမတို့ကို လိုးပေးမယ်”

“စုံလွခ်ည္လား”

“ဒါက ပြင်သစ်ကနည်းတွေ”

“တစ်နိုင်ငံတည်းရှိသေးတာပေ့ါ”

“နည်းတွေ တော်တော်များများက တူကြတယ်၊ ဂျပန်ပဲ နည်းမတူတာ”

“ဂျပန်နည်းတွေက ကောင်းလား”

“ဂျပန်နည်းတွေက ယောက်ျားတွေအတွက် ပိုကောင်းတယ်”

“ဂျပန်နည်းလည်း စမ်းကြည့်လေ”

“ဒါဆို စိတ်ချ၊ နက်ဖန်ည ဂျပန်နည်းနဲ့ ဖိုက်မယ်”

“ခု ဘယ်နည်းနဲ့ ဖိုက်မလဲ”

“ဆန့်ကျင်ဘက်နည်း”

“ဘယ္လို ေနေပးရမလဲ”

“ကဲ ဒါဆို ဆရာမနီလာ ပက္လက္ကေလးအိပ္လိုက္”

သူသည် ပက်လက်အိပ်ကာ ကားပေးထားသော နီလာပေါ်ကို ဒဲ့မဟုတ်ဘဲ ပြောင်းပြန်မှောက်အိပ်ကာ သွားလိုက်သည်။

“ဒီနည်းလေ”

သူဆက်ဖိုက်သည်။ ပြောင်းပြန်ထည့်ထားသဖြင့် လီးက အဆုံးမဝင်သော်လည်း မဆိုင်သည့်နေရာကို ထိုးနေသဖြင့် နာလှသည်။ နည်းသစ်နှင့် အလိုးခံရသဖြင့် နီလာတစ်ယောက် နာလှသည်။ ထွန်းထွန်းက သူ့အား ပိုအရေးပေးသလားဟုလည်း တွေးမိသည်။ သက်သက်ဇော်၊ ငြိမ်းကို ထိုနည်းနှင့် ဆက်လိုးသည်။

“ကဲ နောက်နည်းသစ်”

အိအိဇံကို ပက်လက်အိပ်ခိုင်းသည်။ သူလည်း လိုက်မှောက်အိပ်ပြီး စောက်ဖုတ်ထဲ လီးတစ်ဆုံးသွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိအိဇံကို ဒူးကွေးခိုင်းသည်။ သူလည်း အိအိဇံအိုးအောက် ဒူးခံလိုက်သည်။ အိုးချည်းသက်သက် အပေါ်မြောက်တက်အောင် ပင့်လိုက်ပြီး ဆက်လိုးသည်။ ပက်လက်လည်းဖြစ်၊ အိုးကိုလည်း မြောက်ထားသည်။ ထိုနည်းနှင့် ချယ်ရီနှင့် စနိုးကို ဆက်လိုးသည်။

“နောက်ညတွေမှ နည်းအသစ်ဆက်ပြတော့မယ်”

“မလိုးတော့ဘူးလား”

“မိုးလင်းတဲ့အထိ နည်းဟောင်းတွေ သုံးလို့ မကုန်ပါဘူး”

“အခု ဘယ္သူလဲ”

“ချယ်ရီ မတ်တပ်ရပ်လိုက် ခြေတစ်ဖက်ကို ခုံပေါ်တင်လိုက်၊ ကားထား ဖင်ချမယ်”

လီးကို ဖင်ပေါက်နဲ့တေ့ပြီး ထိုးတက်လိုက်သည်။ ပခုံးကိုင်ကာ ခပ်ကြမ်းကြမ်းလိုးသည်။ ကုလားထိုင်၏ နောက်မှီတန်းကို ကိုင်ထားသော်လည်း ချယ်ရီမှာ မြောက်မြောက်တက်သွားသည်။ စူချွန်နေသော နို့သေးသေးလေးလည်း ခုန်နေသည်။

“ဒီပုံစံနဲ့ ဖင်ခံချင်သူတွေ တန်းစီ”

အားလုံး တညီတညာ တန်းစီကြသဖြင့် ထွန်းထွန်းတစ်ယောက် ဆရာမအားလုံးကို မတ်တပ်ရပ်နည်းဖြင့် ဖင်ကို အသားကုန် လိုးလိုက်ရသေးသည်။

“ဖင်ချတာ မဝသေးဘူးကွာ၊ ကြမ်းပြင်မှာ တန်းစီပြီး လေးဖက်ထောက်ကုန်းပေးကြပါဦး”

ဆရာမများအားလုံး လေးဖက်ထောက်ကာ ဖင်ကုန်းပေးကြသည်။

“လက်မထောက်နဲ့ ခေါင်းကို ကြမ်းနဲ့ ထိထား”

ဖင်တွေအားလုံး မိုးပေါ်ထောင်နေကြသည်။ ခုနက သက်သက်ဇော်ဖင်ကို နောက်ဆုံးဖိုက်ထားသဖြင့် ပွင့်ကာ လှန်နေသေးသည်။

“ကဲ ဖင်ဖြဲပြကြပါဦး”

ဆရာမများ လက်နောက်ပြန် ဖင်ဖြဲပြကြသည်။ သူက ငြိမ်းဖင်ကို ခြေမနဲ့ ထိုးကစားသည်။ လီးနည်းနည်း အညောင်းပြေလာတော့ ငြိမ်းဖင်ကို စဆော်သည်။ လက်ကို နောက်ပြန်ပိုက်ခိုင်းထားပြီး ချုပ်ကိုင်ထားသည်။ ဖင်ထဲ လီးဆုံးအောင် သွင်းပြီး မိုးကာ လိုးချသည်။ လိုးရင်း ကိုယ်ကိုလှည့်သည်။ ခြေတစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ထိုးပေးသည်။

“ခြေမစုပ်”

ဖင်ကို တစောင်းလိုးပြီး ခြေမကို ပါးစပ်ထဲ ထိုးသွင်းကာ စုပ်ခိုင်းထားသည်။ ဖင်ထဲ တဆုံးသွင်းသဖြင့် နာသည်။ ခြေမကို မစုပ်နိုင်။ ထိုအခါ ထွန်းထွန်းက ပါးကို နင်းထားသည်။ ပိုဆောင့်သည်။ လက်ကိုလည်း နောက်ပြန်ပိုက်ထားရပြီး အချုပ်ခံထားရသဖြင့် လှုပ်မရ။ ရှောင်လိုက်သည့်အခါ ခြေမကို ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်သဖြင့် ဖင်ခံရင်း ခြေမ စုပ်ပေးရသည်။ အိအိဇံကို ထိုပုံစံ ဆက်လိုးသည်။ ဖင်ခံတာ မခက်။ ခြေမစုပ်ရတာ ခက်သည်။ နာသဖြင့် မအော်ပဲ မနေနိုင်။ လျာရည်များ ကြမ်းပေါ်စီးကျသည်။ လိုးပြီးတော့ ခြေဖဝါးတွင် ပေနေသော သူမလျှာရည်ကို သူမ ပြန်လျက်ပေးရသည်။

“ဟင့်အင်း”

သက်သက်ဇော်က ငြင်းသည်။ နီလာက သူမခံမည်ဟု ပြောသည်။ သူက နီလာဖင်ထဲကို လီးကို တစောင်းလိုက် စိုက်ထည့်လိုက်ပြီး ခြေမကို ချက်ချင်းငုံခိုင်းလိုက်သည်။ ထွန်းထွန်းစိတ်ထဲတွင် ခံချင်ဦးဟ ဟုတေးကာ နီလာဖင်ကို ခပ်နာနာလေး ဗြင်းပစ်သည်။ အိုးအယ်အယ်ကြီးကို ဖိကာ အဆုံးသွင်းသည်။ နီလာမှာ ရုန်းရင်းခတ်နေသည်။ ခပ်ကြာကြာလေး ရှယ်ဗြင်းလိုက်တော့ လီးလည်းထုတ်ရော နီလာထွန်းပက်လက်လှန်ကျသည်။ ပါးကို ခြေဖဝါးဖြင့် ပွတ်ကစားပြီး ကျန်သုံးယောက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

“မောတယ်၊ ကျွန်တော် ထိုင်မယ်၊ အပေါ်ကနေ နောက်ပြန်ဆောင့်ချ”

သက်သက်ဇော်က စောက်ပတ်ဖြင့် ဆောင့်မည် လုပ်သေးသည်။ သူက တွန်းလွတ်သဖြင့် ဖင်နဲ့ ချက်ချင်း ဆောင့်ပေးသည်။ တဖွတ်ဖွတ်နဲ့ မြည်နေသည်။

တဖွတ်ဖွတ်နဲ့ မြည်နေသည်။ အိုးအယ်အယ်ကြီးကလည်း သူ့ပေါင်ရင်းတွင် တုန်တုန်တက်သွားသည်။ သူက စီးကရက်တစ်လိပ်ညှိကာ နှပ်နေလိုက်သည်။ သက်သက်ဇော်ကလည်း မနားတမ်း ဆောင့်ချသည်။ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကုန်တော့ ချယ်ရီကို တက်ဆောင့်ခိုင်းသည်။ အိုးမကြီးသဖြင့် သိပ်မတုန်ခါ။ ဆေးလိပ် တဝက်လောက်တွင် စနိုးကို တက်ဆောင့်ခိုင်းလိုက်သည်။

“ကဲ ဝိုင်းဝိုင်းလေး ဒူးထောက် ထိုင်ကြ”

ဆရာမခြောက်ယောက် ဒူးထောက်ကာ ဝိုင်းထိုင်လိုက်သည်။ သူ အလယ်ထဲ ဝင်ပြီး သက်သက်ဇော်ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စကိုင်ကာ ပါးစပ်ကို စလိုးသည်။ ဆံပင်များ ဖွာထွက်သည့်အခါ ဆံပင်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ခေါင်းကိုဘယ်ညာ ဆွဲလှုပ်သည်။ ပါးစောင်တွေကိုလည်း ထိုးသည်။ အာခေါင်ကို ထိုးကာ စောက်ပတ်လိုးသလို လိုးသည်။ သက်သက်ဇော်မှာ လျာရည်များ မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။ သူက အဆုံးထိ ပါးစပ်ထဲ သွင်းပြီး ရုန်းမရအောင် ချုပ်ထားသေးသည်။ လီးခဏ ထုပ်ပြီး အသက်ရှုခိုင်းသည်။ နောက် ပြန်သွင်းသည်။ လျာရည်က တများများနဲ့ များကျနေသည်။ နောက်တွင် ငြိမ်းက ထိုင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ငြိမ်းကို ဆွဲယူကာ သူ့ဖင်ကြားထဲ ညှပ်လိုက်သည်။ “ဖင်ကို လျက်” ငြိမ်းက သူ့ပေါင်ကို တစ်လုံးစီကိုင်ကာ သူ့ဖင်ကို လျက်ပေးသည်။ ထွန်းထွန်းသည် ရှေ့မှသက်သက်ဇော်ခေါင်းနှင့် နောက်မှ ငြိမ်းခေါင်းကို ချုပ်ကိုင်ထားသည်။ ငြိမ်းသည် ဖင်ကို လျက်ပေးဆိုသော်လည်း လျက်လို့မရပဲ နှုတ်ခမ်းနဲ့ တေ့နေသဖြင့် ထွန်းထွန်းဖင်ပေါက်ကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် စုပ်ပေးရသည်။ သက်သက်ဇော်ပါးစပ်ထဲ လီးဆုံးအောင် သွင်းထားပြီး ဘယ်ညာ လှုပ်ရမ်းကစားရင်း ဖင်လျက်ပေးနေသာ ငြိမ်းခေါင်းကိုလည်း မလွတ်အောင် ထိန်းထားရသည်မှာ ခက်သဖြင့် ချယ်ရီကို ငြိမ်းခေါင်းအား ထိန်းထားပေးရန် ပြောလိုက်သည်။ ချယ်ရီက ငြိမ်းခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းထားပေးသည်။ ငြိမ်းက ရုန်းမရအောင် ဖြစ်နေသည်။ ထွန်းထွန်းဖင်မည်းပြာပြာကြီးက သူမမျက်နှာကို ညှပ်ထားသည်။ ထွန်းထွန်းက သက်သက်ဇော်ပါးစပ်ထဲကို ညောင့်လိုက်ချိန် နည်းနည်းအသက်ရှုရသည်။ ငြိမ်းကလည်း မထူးပြီမို့ လျှာထုပ်ထားသည်။ ထွန်းထွန်းဖင်ကို လျက်ပေးသည်။ ထွန်းထွန်းက ဖင်အလျက်ခံသည့် အရသာကို ပိုခံစားလိုသဖြင့် နည်းနည်းကုန်းကာ သက်သက်ဇော်ပါးစပ်ကို လိုးရင်း အလျက်ခံသည်။ ငြိမ်းကလည်း သူမစောက်ဖုတ်နဲ့ ဖင်ကို ထွန်းထွန်းလျက်ပေးဖူးသလို ထွန်းထွန်းဖင်ကို လျက်ပေးသည်။ လျှာဖြင့် ဖင်ပေါက်ကို ထိုးမွှေသည်။ ထွန်းထွန်းမှာ ပညာတတ်လာသော ငြိမ်းကို ရှယ်လိုးပေးလိုက်ဦးမည်ဟု မှတ်ထားလိုက်သည်။ နောက်နောင် ဖင်လည်း အလျက်ခံဦးမည်။ သက်သက်ဇော်ကော ဖင်လျက်တတ်ပါ့မလား စမ်းရဦးမည်။

“ကျန် သုံးယောက်က ဆရာမ ဝတ်စုံတွေ ပြန်ဝတ်ထားဦးနော်”

ဖင်အလျက်ခံရင်း အခြောက်စိတ်ပေါက်သွားမှာလည်း စိုးရိမ်သည်။ တော်ကြာ ဖင်ခံချင်နေလျင် ဒုက္ခဟု တွေးမိသေးသည်။ သို့သော် မဖြစ်နိုင်ပါ။ ထွန်းထွန်းပေါင်ကို ကားလိုက်သည်။ သက်သက်ဇော် ပါးစပ်ထဲကိုလည်း လီးသိပ်ထည့်ထားသည်။ နည်းနည်းကုန်းလိုက်သည်။ သက်သက်ဇော် ခေါင်းကို ဘောလုံးလို ကိုင်ပြီး ပေါင်ရင်းတွင် သိပ်ထားသည်။

“ကဲ ငြိမ်းက အပေါ် ဖင်ညောင့်ရိုးကနေ တံတွေးထွေးချ ချယ်ရီက အောက် ဂွေးစေ့ အရင်းကနေ တံတွေးတွေ အကုန်လုံး လျက်တက်”

သူခိုင်းလိုက်သည့်အတိုင်း ချယ်ရီနှင့် ငြိမ်းတို့က လိုက်လုပ်ကြသည်။ သူကလည်း သက်သက်ဇော် ပါးစပ်ကို အလိုးမပျက်။ သက်သက်ဇော် မှာလည်း အာခေါင်ကျော်ပြီး လည်ချောင်းထဲသို့ လထိပ်က ရောက်နေသဖြင့် တော်တော် အသက်ရှုရကြပ်လှသည်။ သို့သော် အရသာကလည်း တမျိုးမို့ ဆက်ခံနေသည်။ ငြိမ်းက အပေါ်မှနေကာ တံတွေးထွေးချသည်။ တံတွေးသည် ထွန်းထွန်း ဖင့်ညောင့်ရိုးမှ ဖင်ပေါက်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းသွားသည်။ ချယ်ရီက သူမလျှာကို အပြားလိုက် သိမ်းကာ တံတွေးများးကို လျက်တက်သည်။ တံတွေးများစုမိသွားလျှင် ငြိမ်းပါးစပ်ထဲသို့ ပြန်ထွေးထည့်သည်။ ငြိမ်းက တံတွေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွေးချသည်။ ချယ်ရီက ဖင်ပေါက်ကို ဝိုက်လျက်ပြီး တံတွေးကို ပြန်လျက်သည်။ သူနားလိုက်ပြီး ချယ်ရီ ငုံထားသော တံတွေးများအား သက်သက်ဇော်ပါးစပ်ထဲ ထွေးထည့်ခိုင်းသည်။ သက်သက်ဇော်က ငြိမ်းပါးစပ်ထဲကို ထွေးထည့်သည်။ ငြိမ်းကချယ်ရီ ပါးစပ်ထဲ ပြန်ထွေးထည့်သည်။ တစ်လှည့်ပြီး တစ်လှည့် လုပ်စေသည်။ သက်သက်ဇော် အလှည့်ရောက်တိုင်း သူက တံတွေး ထပ်ထွေးထည့်သည်။ တံတွေးက များလာသည်။ နို့တွင် လက်ခံပြီး သက်သက်ဇော်ကို ထွေးချခိုင်းသည်။ တံတွေးပေနေသော သက်သက်ဇော်နို့ကို ချယ်ရီနှင့် ငြိမ်းအား လျက်ခိုင်းသည်။

အိအိဇံ၊ နီလာနှင့် စနိုးတို့ ဆရာမလို ဝတ်လာပြီးနောက် အလှလည်း ပြန်ပြင်လာကြသည်။ မီးကင်းမှ သံချောင်းခေါက်သံ ၁၂ ချက် ကြားရသည်။ ည ခြောက်နာရီကျော်ကတည်းက စသည့် အစီအစဉ်များသည် ခုထိ တစ်ခန်းပင် မရပ်သေး။ ထွန်းထွန်းက ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ကာ ဆရာမလို ဝတ်ထားသော သုံးယောက်ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ခေါ်၍ ဖင်အလျင် လျက်ခိုင်းသည်။ နီလာ ရောက်လာသည်။ တန်းမတ်နေသော သူ့လီးအောက်မှ ဂွေးဥ နှစ်လုံးကို လက်ဖြင့် အသာ ပင့်တင်ကာ သူ့ဖင်ကို စလျက်သည်။ ဖင်အလျက်ခံရင်း အိအိဇံနှင့် စနိုးကို တစ်ဖက် တစ်ယောက် ဖက်ထားကာ အိုးကို ပွတ်ကစားသည်။ နီလာကတော့ သူ့ဖင်ကို အမျိုးမျိုးလျက်ပေးနေသည်။ လျာအလုံးလိုက်ထားပြီး ဖင်ပေါက်ကို ထိုးမွှေသည်။ သူက စနိုးနှင့် အိအိဇံအိုးကို ပွတ်ရင်း ဖင်ပေါက်ကို လက်ခလယ်ဖြင့် လှမ်းကလိသည်။ စနိုးနှင့် အိအိဇံက သူ့ပါးကို ငုံ့ငုံ့နမ်းကြသည်။ နီလာကို အားရတော့ စနိုးကို တစ်လှည့် လျက်ခိုင်းသည်။ နောက် အိအိဇံ။ သူမတို့သုံးယောက် ဖင်လျက်သည့် အခန်းပြီးပြီးနောက် သူက အိအိဇံ ပါးစပ်ကို လိုးသည်။ သည်တခါ ဖင်အလျက် မခံတော့။ သုံးယောက်ကို ခေါင်းချင်းထိထားခိုင်းပြီး ပါးစပ်ဟထားခိုင်းကာ ပါးစပ် တစ်ပေါက်ပြီးတစ်ပေါက် ပြောင်းလိုးသည်။ လိုးလျင်တော့ ခေါင်းကိုင် လိုးသည်။ မယိုင်စေရအောင် ကိုင်ထားသည်။ နောက် အိအိဇံနှင့် နီလာကို နှုတ်ခမ်းချင်း တေ့ထားခိုင်းပြီး နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကြားကို လိုးသည်။ အဆုံးတွင် စနိုးက ပါးစပ်ဟထားသည်။ သူက အိအိဇံနှင့် နီလာခေါင်းကို ချုပ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကြားကို လိုးသည်။ နောက် ပါးချင်းအပ်ထားခိုင်းပြီး ပါးနှစ်ဖက်ကြားထဲကို လိုးသည်။ လိုးနည်းကလည်းစုံ နားလည်း နားချင်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သက်သက်ဇော်နို့ကြားကို ပူးခိုင်းကာ လိုးရင်း လရည်ကို လွတ်ထည့်လိုက်တော့သည်။ ဆရာမများ လရည်ကို အမျိုးမျိုးကစားရင်း မျိုသောက်ကြကာ တစ်ခစ်ခစ် ရယ်မောနေကြလေတော့သည်။

ထိုကဲ့သို့ အလိုးကျွမ်းသော ထွန်းထွန်းတစ်ယောက် မကြာမီတွင် သူတို့ရွာ၏ ယောကျ်ားဖာသည် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ ကောင်းကောင်းလည်းလိုးရ ငွေလည်း သောက်သောက်လည်း ရခဲ့သည်။

စည်းဖောက်တယ်ခေါ်ခေါ် စည်းကျော်တယ်ဆိုဆို ကျေးဇူးရှင်တွေကိုလည်း ကျေးဇွတ်ဖို့ ထွန်းထွန်း ဝန်မလေး။ အိမ်ခြေ နှစ်ထောင်ကျော်ရှိသည့် ရွာထဲမှ မိန်းကလေးပေါင်းများစွာ မိန်းမပေါင်းများစွာ အရွယ်စုံ ဂိုက်စုံ ဆိုက်စုံကို နေ့မနား ညမနားလိုက်လိုးပေးရင်း ဝင်ငွေကြမ်းလာသော ထွန်းထွန်းသည် ဆရာမခြောက်ယောက်အားလည်း သူနဲ့ အိပ်ချင်လျှင် ငွေပေးရမည်ဟု စျေးစကားဆိုလိုက်သည်။

“နင်က ကျေးဇူးကန်းပြီပေါ့လေ”

“ကျေးဇူးက ငွေလောက် တန်ဖိုးမရှိဘူး ဆရာမတို့”

“တခြားမိန်းမတွေ နင့်ကို တစ်ည ဘယ်လောက်ပေးလဲ၊ ဘာလဲ ငါတို့ကို မပေးနိုင်ဘူးလို့ နင်ထင်တာလား”

“စျေးက အမျိုးမျိုးပါပဲ၊ ဆရာမတို့လို နည်းနည်းဟောင်းရင်တော့ စျေးနည်းနည်းကြီးတယ်”

“အင်းပေါ့လေ၊ ငါတို့က ခံချင်နေပြီဆိုတော့လည်း မင်းပြောတိုင်း ခံရမှာပေါ့”

“ရပါတယ်၊ ဆရာမတို့က ကျွန်တော့်လိုးနည်းတွေကို လက်တွေ့ခံပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ ဖရီးလိုးပေးပါ့မယ်”

“မင်းက ဒီလို စကားပြောမှတော့ ငါတို့ကလည်း အလကား မခံပါဘူး၊ ကြေးဖြတ်လိုက်ပါ၊ မင်းစိတ်ကြိုက်စျေးမဟုတ်ရင် လိုးစရာ မလိုဘူး၊ မင်း မလာတော့တဲ့ နောက်ပိုင်း ငြိမ်းက သူ့ဘဲ ခေါ်ခေါ်လာတယ်၊ ပြီးတော့ အတုတွေလည်း အများကြီးပါ”

ထွန်းထွန်းသည် သူမရှိသည့် နောက်ပိုင်း ဆရာမများကို တခြားဘဲက လာလိုးသည်ကို သိလိုက်ရသည့်အခါ သဝန်တိုသွားသည်။ ဒီ စောက်ကောင်မတွေတော့ ဖင်ထောင်ချလိုက်ဦးမယ်ဟု တေးကာ မျက်နှာချိုသွေးလိုက်သည်။ အနီးတွင် ထိုင်နေသော ချယ်ရီအား ဖက်လိုက်သည်။ တွန်းလဲလိုက်ပြီး ထမီကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ အတွင်းခံကိုပါ တစ်ခါတည်း ချွတ်လိုက်ပြီး ဖင်ပေါက်တည့်တည့် တံတွေး တစ်ချက် ထွေးထည့်လိုက်သည်။ သူ ဆော်များစွာ လိုက်လိုးနေရသော်လည်း ဖင်ချခွင့်က နည်းသည် မဟုတ်လား။ တောင်လာသော လီးကို ထုတ်လိုက်ပြီး ချယ်ရီကို ဆက်တီခုံပေါ်တွင် လေးဘက်ထောက် မှောက်ခိုင်းလိုက်သည်။ လီးထိပ်ကို တံတွေးဆွတ်ပြီး ဖင်ခေါင်းထဲ သိပ်ထည့်လိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးထည့်ပြီး ခါးပေါ်လက်တင်ထားကာ ဆောင့်ပေးသည်။ အနီးရှိ ငြိမ်းကိုဆွဲခေါ်ကာ အိုးကို ဆုတ်ကိုင်ပြပီး နှုတ်ခမ်းချင်း စုပ်ပေးသည်။ ငြိမ်းကို ပူးပူးကပ်ကပ်ဖက်ရင်း ချယ်ရီဖင်ကို ပုံမှန်ဆောင့်လိုးပေးသည်။ ငြိမ်းက ချယ်ရီတင်ကို ဆုတ်ကိုင်ပေးသည်။ သူလည်း ငြိမ်းအိုးကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဆုတ်ကိုင်ကာညစ်ပေးသည်။ ချယ်ရီကတော့ တအင်းအင်းအော်သည်။ တခြားဆရာမများက ကိုယ့်အဝတ် ကိုယ်ချွတ်နေကြသည်။ သူက ငြိမ်းခေါင်းကို ဖိချကာ ထိုင်ခိုင်းသည်။ ငြိမ်းထိုင်ချတော့ ချယ်ရီအိုးနား ကပ်ထားလိုက်ပြီး လီးထုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ဒီဆရာမတွေက သူ့အတွက် လွတ်လပ်စွာ လိုးလို့ရသည့် ဆော်များဖြစ်သည်။

“ဖင်ကုန်းထား”

အနီးသို့ ရောက်လာသော နီလာကို သူပြောလိုက်သည်။ လီးမအားသေးပါ။ ငြိမ်းပါးစပ်နဲ့ ချယ်ရီဖင်ကို လိုးနေရသေးသည်။

“ဖြန်း”

ချယ်ရီဘေးတွင် ရှေ့ဝပ်ပြီး ဖင်ထောင်ကုန်းထားပေးသော နီလာ့အိုးကြီးအား တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။ သူ့လက်ဝါးရာက နီကျန်ခဲ့သည်။ အိုးကလည်း တုန်ခနဲ ခါသွားသည်။

“ဖြန်း”

ကျန်နေသော အိုးနောက်တစ်လုံးကို လက်ပြန်ရိုက်ချလိုက်သည်။

“အိုး”

နီလာက အော်ကာ လှည့်ကြည့်နေသည်။ သူ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ ချယ်ရီအိုးပေါ် တစောင်း အိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ လီးကို အရင်းမှ ကိုင်ကာ နီလာ၏ ပါးပြင်အိအိလေးကို ပုတ်ကစားပေးလိုက်သည်။ နီလာက သူပါးပြင်ပေါ်မှ ထွန်းထွန်းလီးကို လက်ဝါးဖြင့် လှိမ့်ပေးသည်။ နောက် ဆုတ်ကိုင်ကာ ကွင်းတိုက်ပြီး ငုံလိုက်သည်။ နီလာပါးစပ်ကို တစောင်းလိုးလိုက်သည်။ လီးကို ထုတ်ပြီး ချယ်ရီဖင်ထဲ တစ်ချက် သိပ်ထည့်လိုက်သည်။ သူ့လီးက ကြီးသဖြင့် ဘယ်အချိန် သိပ်ထည့် သိပ်ထည့် ချယ်ရီအော်ရသည်။ ဝင်နေကျမို့ တဆုံးဝင်သွားသည်။ ပြန်ထုတ်တော့ ချယ်ရီဖင်က အပေါက်လိုက် ကျန်ခဲ့သည်။ ငြိမ်းခေါင်းကို ဆွဲကာ ချယ်ရီအိုးနားကပ်လိုက်ပြီး ငြိမ်းပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်သည်။ နောက် ချယ်ရီစောက်ဖုတ်ထဲ သိပ်ထည့်သည်။ ပြန်ထုတ်ကာ နီလာပါးစပ်ကို ဆက်လိုးသည်။ နီလာပါးစပ်ကို ဆက်တိုက်လိုးပြီး နီလာကို ကုန်းခိုင်းလိုက်သည်။ ဖင်ကို အရင်စလိုးသည်။ သူသည် နီလာအိုးကြီး တုန်ခါနေအောင် ဆက်တိုက်ဆောင့်ပေးသည်။ တုန်ခါမှု မရပ်မနားအောင် ဆောင့်လိုးရင်း နို့ကို ဆွဲပေးသည်။ မဆွဲရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော နို့ကလည်း တင်းကျစ်ကာ ဆွဲလို့ကောင်းလှသည်။ နီလာကို ခါးမှ ဖက်လိုက်ပြီး သူက ထိုင်ချလိုက်သည်။ နီလာအပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ ပြောင်းပြန် ဆက်ဆောင့်ချစေသည်။ နီလာသည် ဖင်နဲ့ လီးပေါ် ဆောင့်ချရင်း သူမ အဖုတ်ထဲသို့ လက်သုံးချောင်းဖြင့် ကော်ကစားသည်။ လက်ချောင်းများကို တံတွေးဆွတ်ပြီး အဖုတ်ကို ထိုးမွှေရင်း ဆောင့်ချနေသည်။ အိုးအယ်အယ်ကြီးက သူ့ပေါင်ရင်းတွင် ပြည့်သိပ်ကာ တုန်တုန်တက်သွားသည်။ သူကလည်း အိအိဇံကို ခေါ်ယူကာ စောက်ဖုတ်ကို စုပ်ပေးသည်။ နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်သလို စုပ်ပေးသဖြင့် အိအိဇံမှာ အင်း အင်းအဲအဲနဲ့ ဖြစ်နေသည်။ နီလာထွန်းမှာ ဖင်နဲ့ လီးပေါ်ဆောင့်ချရသည်မှာ နာလာသဖြင့် ခဏချွတ်ကာ စောက်ဖုတ်ဖြင့် ဆောင့်ချပေးပြန်သည်။ သူ့လီးက ရှည်လည်းရှည် တုတ်လည်းတုတ်သဖြင့် နီလာမှာ ထိထိမိမိရှိသောကြောင့် အားကုန်သုတ်ကာ ဆောင့်ချလေသည်။ နို့မှာ တုန်ခါလွန်းသဖြင့် သူမလက်ဖြင့် ပြန်ထိန်းကာ အားရအောင် ဆောင့်ချသည်။ ပေါင်ကိုလည်း ပိုကားထားသည်။ သူကတော့ အိအိဇံစောက်စေ့ကို ဆွဲကာ စုပ်ပေးသည်။ အိအိဇံမှာ ထွန်းထွန်းဆံပင်များဆွဲ၍ စောက်ဖုတ်ကို ထွန်းထွန်းပါးစပ်ပေါ်တွင် ဆွဲပွတ်နေမိသည်။ စောက်ရည်များက အတားအဆီးမရှိ ထွန်းထွန်းပါးစပ်ထဲသို့ ပန်းထွက်သည်။ ဘေးသို့လည်း စီးကျသည်။ စောက်ရည်မှာလည်း ထွန်းထွန်းက သောက်နေကျမို့ သိပ်မထူးဆန်း။ စောက်ရည် ထွက်တော့ အိအိဇံတအင်းအင်းညည်းကာ ပြိုလဲကျသွားသည်။ နီလာကလည်းပြီးသွားသည်။ အံကိုက်ဖြစ်နေသဖြင့် စောက်ရည်ထွက်ပြီးစ စောက်ဖုတ်ဖြင့် အိအိဇံက ထွန်းထွန်းလီးပေါ် ထိုင်ချရန် ပြင်သည်။ လီးက နီလာစောက်ရည်များနှင့် ရွှဲနေသည်။ သေချာဆုတ်ကိုင်ကာ အိအိဇံက စောက်ခေါင်းတွင် လီးခေါင်းကို ဆွဲပွတ်ကစားသည်။ အိအိဇံမှာ ထိုအရသာမျိုးကို မိန်းကလေးတွေ သိစေချင်သည်။ စောက်ရည်ထွက်ပြီး နာကျင်နေချိန် လီးကြီးကို စောက်ဖုတ်ထဲ သိပ်ထည့်လိုက်ရသော နာကျင်မှုနှင့် အရသာကို ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်ဆိုသည်ကို သိစေချင်သည်။ နာသဖြင့် အော်လို့လည်း ကောင်းသည်။ ထိုအော်သံက ယောကျ်ားတို့ကို ပိုထိစေသည်။ ယောကျာ်းများ မိန်းကလေး၏ စောက်ဖုတ်နာလို့ အော်သည့် အော်သံများကြားလျှင် လီးက ပိုမာတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အချို့ယောက်ျားများက လိုးရင်း ရိုက်တတ်သည်။ လက်းဝါးဖြင့် ရိုးရိုးရိုက်သည်လည်း ရှိသလို ခါးပတ်ဖြင့် ရိုက်သည်လည်း ရှိသည်။ အိအိဇံက ယောကျ်ားယူလျှင် အရိုက်ကြမ်းသည့် ယောကျ်ားမျိုးကို ရွေးယူမည်ဟု စဉ်းစားမိသည်။ အိအိဇံသည် ထွန်းထွန်းလီးပေါ် ဆောင့်ချရင်း အရက်ခိုးဝေနေသော ယောကျ်ားတစ်ယောက်နဲ့ စိတ်ကူးယဉ် လက်ထပ်သည်။ အရက်မူးလာကာ သူမကို ရိုက်ရင်း လိုးသည်။ စောက်ဖုတ်ထဲ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်ထည့်ရင်း ပါးကို ဘယ်ပြန် ညာပြန်ရိုက်သည်ကို စိတ်ကူးယဉ်မိသည်။

“ဖြန်း ဖြန်း”

လက်တွေ့တွင် သူမ ပါးကို သူမ ပြန်ရိုက်မိသည်။ ထွန်းထွန်းက တက်ဆောင့်၍ အားမရဖြစ်နေသော အိအိဇံကို ကြမ်းပြင်ပေါ် တစ်စောင်း အိပ်ခိုင်းပြီး ပေါင်တစ်ဖက်ကို ရှေ့နည်းနည်းတင်ကာ ထပ်အိပ်၍ ခပ်ပြင်းပြင်းလေး ဆောင့်လိုးပေးသည်။ တစ်ချက်ချင်းစီ ဆောင့်သဖြင့် အရှိုက်ထိအောင် နာသည်။ ဖုတ်ခနဲလည်း မြည်ကာ အိအိဇံမှာ နေရာရွှေ့ရွှေ့သွားသည်။ သို့သော် ထွန်းထွန်းကတော့ အဆောင့်မပျက်။ လည်ပင်းကို ဆုတ်ကိုင်ပေးပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်သည်။

“အူး ဝူး ကောင်းတယ် အူး ဝူး ကောင်းတယ် အူး”

လီးမထုတ်ဘဲ ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ကုန်းအောင် လုပ်လိုက်သည်။ အိအိဇံကလည်း အလိုက်သင့် ကုန်းပေးသည်။ ဖင်ကို ဆွဲထောင်ကာ ခေါင်းကို ခြေနှင့် လှမ်းဖိပြီး အစိုက်လိုက် ဆောင့်လိုးသည်။ ခေါင်းကို နင်းထားသော်လည်း ဆံပင်က ချောသဖြင့် ခဏခဏ ချော်သည်။ အိအိဇင်က ခေါင်းကို နင်းထားသော ခြေထောက် မချော်စေရန်အတွက် ကိုင်ထားပေးသည်။ အိအိဇံမှာ အရည်တစ်ခါ ထွက်ထားသည်မို့ ခံနိုင်ရည် ရှိသည်။ တော်တော်နဲ့ ပြီးမည် မဟုတ်။ ထွန်းထွန်းကလည်း နောက်တစ်ချီ မပြီးမချင်း အိအိဇံကို မချွတ်တမ်း လိုးသည်။ သက်သက်ဇော်က ဆာနေပြီ။ ထို့ကြောင့် ထွန်းထွန်းထံ လာကာ ထွန်းထွန်းမျက်နှာကို သူ့အိုးကြီးနဲ့ ပွတ်သည်။ သက်သက်ဇော်က နည်းနည်းကားခိုင်းပြီး ဖင်လျက်ပေးလိုက်သည်။ သက်သက်ဇော်က ဖင်အလျက်ခံရင်း စောက်ဖုတ်ကို လက်နဲ့ ကစားနေသည်။ ထွန်းထွန်းက လျာထုတ်ထားရုံသာ လိုသည်။ အိအိဇံကို မနားတမ်း လိုးနေသဖြင့် လှုပ်ရှားနေရာ သက်သက်ဇော်ဖင်ကို လျက်ပေးပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ သက်သက်ဇော်ဖင်ကို လျက်ရင်း အိုးကြီးကို လက်ဝါးဖြင့် တစ်ချက်ချင်း ရိုက်ပေးသည်။

“ဖြန်း”

“အ”

“သမီးရှေ့က လျက်ပေးမယ်”

စနိုးက သက်သက်ဇော်ရှေ့ပေါက်ကို လျက်ပေးသည်။ သက်သက်ဇော်က ထွန်းထွန်းခေါင်းကို လွှဲမသွားအောင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပြန်လည် တည့်မတ်ထားပေးရင်း ရှေ့ပေါက်နောက်ပေါက် အလျက်ခံသည်။ ဘာပဲပြောပြော ထွန်းထွန်းကို အဖုတ်လျက်ခိုင်းချင်သော်လည်း ထွန်းထွန်းက ဖင်ကို လျက်ပေးနေသဖြင့် ငြိမ်နေလိုက်သည်။ တော်ကြာ မလျက်ပေးတော့မှာ စိုးသည်။ ထွန်းထွန်းသည် အိအိဇံ၏ ခေါင်းကို နင်းကာ အဖုတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်လိုးရင်း သက်သက်ဇော် အိုးကြီးကို ကိုက်သည်။ အိုးဖွေးဖွေးတွင် သူ့သွားရာများ အစင်းလိုက် အစင်းလိုက် ကျန်ရစ်နေသည်။

-ထွန်းထွန်းတစ်ယောက် ကံလိုက်ပုံများကတော့ ၁၀ တန်းကို ဂုဏ်ထူး ငါးဘာသာဖြင့် အောင်ပြန်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း စွမ်း၊ ဆေးကလည်း

စွမ်းဆိုတော့ ထွန်းထွန်းတစ်ယောက် စွံချင်တိုင်း စွံနေတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူကျောင်းတက်ရမည့် အနေအထားသို့ ရောက်လာတော့

သူလိုးချင်သည့် မိန်းကလေးများကိုသာ လက်ခံပြီး ရွေးလိုးတော့သည်။ ခါတိုင်း ပျိုပျိုအိုအို ချသော်လည်း ခုတော့ အပျိုလည်း အပျို အသက်လည်း

ငယ်မှသာ ချသည်။ လိုးလို့ မဝသော်လည်း မြို့တက်ပြီးလျှင် သည့်ထက်လှသော ဆော်များနှင့် တွေ့ရဦးမည်မို့ ကျေနပ်သည်။ ထို့အတူ သူ့အား

သင်ဆရာဖြစ်ခဲ့သော နီလာအား နှုတ်ဆက်ဖို့တော့လိုသည်။ သို့နှင့် နီလာ့ထံရောက်ခဲ့သည်။

“သတိရသေးသားပဲနော်”

“ဆရာမကို လာနှုတ်ဆက်တာပါ”

“အော် တို့တော့ မင်းကို သတိရနေမှာပါ”

“ကျွန်တော်က ဆရာမကို တစ်သက်တာစွဲသွားအောင် နှုတ်ဆက်ပေးမယ်”

“စကားနဲ့တင် ကျေနပ်လှပါပြီကွာ”

“စကားလား တရားလား ဆိုတာကိုတော့ နှုတ်ဆက်ပြီးချိန်ကျရင် ဆရာမ သိသွားမှာပါ”

“အင်းပါ၊ ကြည့်ကြတာပေါ့”

“လာပါ နေရာကောင်းတဲ့ ဆရာမချယ်ရီအိမ်ကို သွားရအောင်”

ဆရာမချယ်ရီက သူတို့ကို ဝမ်းသာစွာပင် ကြိုဆိုပါသည်။ တခါးချက်ချပြီးနောက် အိပ်ရာသို့ပင် မသွားနိုင်သေးခင်တွင် ဖက်ကာ နှုတ်ခမ်းချင်း

နမ်းကြသည်။ အဝတ်များချွတ်ကြသည်။ နားလည်မှုအပြည့်ဖြင့် စကားမပြောပဲ ဆရာမနှစ်ဦးကို တစ်လှည့်စီဖြုတ်သည်။ ထွန်းထွန်းကတော့

ကျင့်သားလည်းရ ဆေးလည်းချထားသူမို့ ကြာရှည်စွာ ဆွဲထားနိုင်သည်။ ချယ်ရီသုံးခါ နီလာနှစ်ခါပြီး၍ မောသွားမှ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

“မပြီးသေးဘူးပေါ့”

“ကိုယ့်အကြောင်းလည်း သိသားနဲ့”

ချယ်ရီက သူ့လီးကို ကွင်းထုပေးရင်း မေးသည်။ ပြဲလန်ကာ ရဲတွတ်နေသော လထိပ်ကို ချယ်ရီက စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ သွယ်လျလျ

လက်ချောင်းများကတော့ သူ့လီးကို အပြည့်ဆုတ်ကိုင်ကာ ကွင်းဆက်တိုက် ထုပေးနေသည်။ ကုတင်အောက်သို့ ချေချကာ သူက ကားပြီး

ထိုင်သည်။ ချယ်ရီက အောက်မှ ကွင်းထုပေးသည်။ သူက ချယ်ရီခေါင်းကို ဆွဲလှည့်ပြီး ပါးပြင်ကို လီးနဲ့ ထိုးကစားသည်။ ပါးနှစ်ဖက်ကို

လီးနဲ့ထိုးကစားလို့ အားရတော့ စုပ်ခိုင်းသည်။ နီလာက မောလွန်းသဖြင့် ခဏနားနေသည်။

“မတွေ့ရတာ ကြာပြီ မို့လား မသိဘူး၊ နည်းနည်းကြပ်ပြီး လိုးလို့ အရမ်းကောင်းတာပဲ ဆရာမ အဖုတ်က”

“လာနှုတ်ဆက်တာဆို”

“ကျောင်းသွားတက်ရတော့မယ်လေ၊ ဒါပေမယ့် ကျောင်းပိတ်ပိတ်ချင်း ပြေးပြန်လာမှာပါ”

“စမောလေးတွေနဲ့ ငါတို့ကို သတိရမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“အသစ်ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း အဟောင်းကို မမေ့ပါဘူး ဆရာမရယ်”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ၊ မောင်လေး အခုလို လာနှုတ်ဆက်တာကိုပဲ ဝမ်းသာလှပါပြီ”

“ကဲပါ ဆရာမအဖုတ်ကို နောက်ကနေ လျှာနဲ့ ဆွဲပေးမယ်”

ချယ်ရီက ကျွမ်းကျင်စွာပင် ကုတင်စွန်းတွင် လက်ထောက်ပြီး ကုန်းသည်။ ထွန်းထွန်းက ချယ်ရီနောက် ဒူးထောက်ပြီး အိုးနှစ်လုံးကို ညစ်ကိုင်

လိုက်သည်။ ဖြန်းဖြန်းဟု အိုးကို ဘယ်ညာပြန်ရိုက်သည်။ နည်းနည်းဖြဲကာ စူထွက်နေသော စောက်စေ့ကို လျှာဖျားဖြင့် စတင်ကလိသည်။

အိုးသေးသော်လည်း စောက်ဖုတ် မသေးသော ချယ်ရီအဖုတ်ကို ကျေနပ်မှုရှိအောင် လျက်ပေးပြီး နောက်မှ ရပ်ကာ ဖိုက်လိုက်သည်။ ဖိုက်ရင်း

ချယ်ရီ မောလာသဖြင့် ပက်လက်နေစေကာ အနမ်းမိုးချွေရင်း လိုးသည်။ နီလာ သူ ချယ်ရီကို အားပါးတရ လိုးနေသည်ကို မြင်သဖြင့်

ရှောင်သွားပေးသည်။ ချယ်ရီကို ဘေးတိုက် ဆွဲပြန်သည်။

“ကိုယ့်ပေါ်ကနေ တက်ဆောင့်ပါလား”

“အင်း ဆောင့်ပေးမယ်”

ချယ်ရီကို အပေါ်မှ တက်ဆောင့်နိုင်ဖို့ သူရိုးရိုးလေး ပက်လက်အိပ်လိုက်သည်။ ချယ်ရီက သူ့အပေါ် မျက်နှာချင်းဆိုင် တက်ခွသည်။ ထောင်နေသော

လီးကို လက်ပြန်ဆုတ်ကိုင်ကာ သူမအဖုတ်ထဲ ထည့်သည်။ ရှောရှောရှူရှူဝင်သွားသည်။ ချယ်ရီက လက်နောက်ပြန်ထောက်ကာ ဆောင့်ချသည်။

သူက ခေါင်းအုံးမြင့်မြင့်ဖြင့် စောက်ဖုတ်ထဲ ဝင်ထွက် ဝင်ထွက် လုပ်နေသော လီးကို အရသာရှိစွာ ကြည့်နေသည်။

“ကိုယ့်ကို နမ်းပေးပါဦး”

ချယ်ရီက အပေါ်မှ ဆောင့်ချရင်း ရှေ့သို့ ကိုင်းပြီး သူ့ပါးအား တဖက်စီ နမ်းသည်။ နမ်းပေးရင်း ဆောင့်ချနေသဖြင့် ချယ်ရီရင်ခေါင်းထဲမှ လာသော

ညည်းသံလေး သဲ့သဲ့က သူ့ကို ပိုဆွဲဆောင်နေသည်။ သူ့လီးကို ချယ်ရီ၏ စောက်အုံတစ်ခုလုံးက ငုံထားသည်။ အိုးဖြင့် ဖိချထားပြီး ရှေ့တိုး

နောက်ဆုတ် ပွတ်ပေးသည်။ ချယ်ရီကျောကို တစ်ဖက် အိုးကို တစ်ဖက်ပွတ်ကာ ဇိမ်ခံသည်။

“အင်း အွန်း အင်း”

ဖီးလ်တက်နေသော ချယ်ရီညည်းသံများကို သူရင်ခုန်သည်။ နို့များကို ဆွဲယူပွတ်ချေပေးသည်။ နှုတ်ခမ်းချင်း စုပ်သည်။ ချယ်ရီသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း

ဖိချကာ ဆွဲသည်။ ချယ်ရီ၏ အိုးသေးသေးလေးက သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် အိအိနဲ့ ဆွဲနေသည်။ သူ အားမရတော့။ ထို့ကြောင့် ချယ်ရီအိုးကို ဆုတ်ကိုင်ရင်း

နည်းနည်းဖြဲကားလိုက်သည်။ ပြီးတော့ အောက်ကနေ ပင့်လိုးတက်သည်။

“အင့် အင့် အင့်”

ချယ်ရီက သူ့ကို ဖက်ရင်း ညည်းသည်။ သူကညည်းလေ အားရလေမို့ ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်တက်သည်။ ဆောင့်တက်ရင်း ကြာလာတော့

သူချယ်ရီကိုယ်ကို ဆွဲလှည့်ကာ အောက်ကို ပို့လိုက်ပြီး ခပ်ပြင်းပြင်းလိုးချသည်။ ချယ်ရီခါးလေး ကော့ကော့တက်သွားအောင် သူဆောင့်လိုးသည်။

မေးရိုးကို ချုပ်ကိုင်ပြီး ခပ်နာနာလေး ဆက်ဆောင့်ထည့်သည်။

“ကုန်း”

သူက ချွတ်လိုက်တော့ ချယ်ရီက ဝပ်ပြီး ကုန်းပေးသည်။ သူလည်း ချက်ချင်း ဆက်သွင်းသည်။ ပခုံးကိုင်ကာ ဆောင့်လိုးသည်။ ချယ်ရီကိုယ်များ

တုန်တက်သွားသည်။

“အွန့် အွန့်”

သူကလည်း အားစိုက်သည်။

“အုန်း အု အွတ်”

ချယ်ရီမှာ မျိုးစုံအောင် ညည်းနေရသည်။ သူ အားရအောင် လိုးသည်။ ချယ်ရီ မနက်ဖန် ခရီးထွက်မည်။ သူ ကျောင်းမတက်ခင်အထိ ချယ်ရီ

ပြန်ရောက်ဦးမည် မဟုတ်သဖြင့် သည်ည ချယ်ရီကို အားရအောင် လိုးရမည်။ ဒါသည် သူ၏ ခံယူချက်။ ချယ်ရီကို မှောက်အိပ်ကာ လက်ထောက်ပြီး

နေခိုင်းသည်။ အိုးပိုကော့ တက်လာသည်။ သူက နောက်မှ ဆက်လိုးသည်။

“ချယ်ရီ”

“ရွင္”

“ဖင်လိုးမယ်နော်”

“လိုးလေ”

မှောက်အိပ်ပေးထားသော ချယ်ရီ စောက်ဖုတ်ကို ငါးမိနစ်လောက် သုတ်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် လီးထုတ်ကာ လထိပ်ကို တံထွေးဆွတ်ပြီး ချယ်ရီ

ဖင်ပေါက်ထဲသို့ သိပ်ထည့်လိုက်သည်။

“အု…….”

သူ့လီးကြီးကို အတင်းသိပ်ထည့်သဖြင့် ချယ်ရီသည် အံကြိတ်ကာ အောင့်ခံသည်။ လက်များက အိပ်ရာခင်းကို ဆုတ်ထားသည်။ သူကတော့

လီးအဆုံးထိ သွင်းသည်။ ထို့နောက် ထပ်အိပ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖင်ကို လိုးသည်။ ဖင်ကို မနားတမ်း နာရီဝက်ကျော် လိုးနေသဖြင့် ချယ်ရီမှာ

နာရမှန်းပင် မသိတော့။ ချယ်ရီ ထံမှ အသံမကြားရတော့ သူက ပုံစံပြောင်းဖိုက်သည်။ ချယ်ရီက ဖားလို လေးဖက်ကုန်းပေးသည်။ သူက

ဒူးထောက်၍ အောက်ကနေ စောက်ဖုတ်ကို လိုးတက်သည်။ ဖင်ပေါက်ထဲ တံထွေးအပြည့် ထွေးထည့်ပြီး လက်မဖြင့် နိုက်ထားပေးသည်။

လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခါးစောင်းကိုကိုင်ကာ ဆွဲစည့်ပြီး ဆက်လိုးသည်။ ချယ်ရီ၏ အိုးသေးသေးလေး တုန်ခါမှု ပိုပြင်းထန်အောင် သူကြိုးစားပြီး

လိုးသည်။ လီးခေါင်းက သားအိမ်ကို လာလာဆောင့်နေသဖြင့် ချယ်ရီမှာ အော်သံကျယ်ကျယ် မထွက်အောင် ခေါင်းအုံးကို မျက်နှာအပ်ထားပြီး

ကိုက်ထားသည်။ နောက်နေ့တွင် လိုးရတော့မည် မဟုတ်သော အဖုတ်ကို ထွန်းထွန်းတစ်ယောက် အားရအောင်လိုးနေသည်။

“အူး အူး အူး”

အိုးကို လက်ဝါးရာများ ထင်ကျန်အောင် ဆုတ်ကိုင်ပြီး လိုးသည်။ ချယ်ရီမှာ လီးကြီး တရစပ် သူမအဖုတ်ထဲ ထိုးဝင်နေသော ဒဏ်ကြောင့်

ချွေးများပြန်နေသည်။ ထွန်းထွန်းက နို့ကို ညစ်ကစားသည်။ သူမနို့လည်း ထွန်းထွန်းညစ်၍လည်းကောင်း စို့၍လည်းကောင်း ကစားပေးခဲ့သော

ကောင်းမှုကြောင့် ပုံပင် နည်းနည်းပျက်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထွန်းထွန်းလို စိတ်တိုင်းကျအောင် လိုးပေးနိုင်သည့်သူ နောင် မတွေ့မှာ

စိုးသဖြင့် ထွန်းထွန်းစိတ်တိုင်းကျ လုပ်ခွင့်ပေးရသည်။ သူမနည်းတူ အခြားသော ဆရာမများကသာလျှင် ထွန်းထွန်း၏ ကြီးမားရှည်လျားလှသော

လီးကို ကြိုက်သည် မဟုတ်။ တရွာလုံးရှိ မိန်းမများ ပျိုပျိုအိုအို ကြိုက်သည်ဖြစ်သဖြင့် ထွန်းထွန်း၏လီး ကိုယ့်အဖုတ်ထဲ ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို

အပြည့်ပေးရသည်။ သို့သော်လည်း ခုတော့ဖြင့် သူမအဖုတ်တစ်ခုလုံး ပူကျစ်ကာ ခံနိုင်ရည် မရှိတော့။ သူမ ဘယ်နှစ်ခါ ပြီးသွားပြီလဲ မမှတ်မိတော့။

“ပြီးပေးတော့နော်”

“အင်း ၁၀ မိနစ်ဆောင့်လိုက်ဦးမယ်”

ထွန်းထွန်းသည် သူမကို တစောင်းထားကာ ဆောင့်သည်။ ၁၀ မိနစ်ကျော်တော့ ထွန်းထွန်းက သူမကို ပက်လက်လေး တွန်းလှဲသည်။ သူမ

ခေါင်းကို ကိုင်ကာ လီးထိပ်ကို နှုတ်ခမ်းဝတွင် တေ့ထားသည်။ လေးငါးချက် ကွင်းထုလိုက်တော့ လရည်များ ပန်းထွက်လာသည်။ သူမက

ချွေးများဖြင့် စီးကပ်နေသော ဆံနွယ်များကို ဖယ်ရင်း ပါးစပ်ကို ဟထားပေးသည်။ လီးက တုန်ခါနေသဖြင့် လီးရည်များက နှုတ်ခမ်းကို ကျော်ကာ

ပါးပြင်ပေါ်သို့လည်း လွင့်တက်ကုန်သည်။ ထွန်းထွန်းက လီးတွင် ကျန်နေသော လီးရည်များကို ညစ်ထုတ်သည်။ တစိစိနဲ့ ထပ်ထွက်လာသော

လီးပေါက်ထဲမှ လီးရည်ကို ချယ်ရီက ပြောင်အောင် ဖိစုပ်ပေးသည်။ ထွန်းထွန်းသည် ချယ်ရီပါးပြင်တွင် လွင့်ထွက်သွားသော လီးရည်များကို

လက်ချောင်းဖြင့် သပ်ကာ ပါးစပ်ထဲထည့်သည်။ ချယ်ရီက အကုန်စုပ်ပေးသည်။ ပါးပြင်တွင်ပေနေသော လီးရည်များကိုသောအခါ ထွန်းထွန်းက

သူမပါးစပ်ထဲ တံတွေးထွေးထည့်သည်။ လီးရည်နှင့် တံတွေးများရော၍ သူမက လက်ဝါးပေါ်ထွေးချသည်။ လက်ခုပ်ပြည့်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

“အများကြီး”

“အင်း ပြန်သောက်လိုက်”

ချယ်ရီသူ သူမလက်ဝါးပေါ် ထွေးချထားသော တံတွေးများရောနေသည့် လရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ လက်ဝါးပေါ် ပေနေသည်များကို

လျက်လိုက်သည်။ ချယ်ရီ အရမ်းမောနေသဖြင့် လှဲချသည်။ သူက ဖမ်းယူထားပြီး ပါးပြင်နဲ့ လီးပေါ်လှဲချစေသည်။

“မင်းအချစ်ဆုံးလေးပေါ် အိပ်လိုက်ဦး”

လရည်လက်ကျန်ဖြင့် စီးကပ်ကပ်ဖြစ်နေသော ချယ်ရီပါးပြင်နွေးနွေးနှင့် သူ့လီးပျော့ပျော့တို့ အပ်ထားသဖြင့် သူက ချယ်ရီဆံပင်များ ဖွကစား ပေးရင်း

ဆေးလိပ်သောက်လိုက်သည်။ ချယ်ရီ၏ ဆံနွယ်များကြား ဆေးလိပ်ငွေ့ကို မှုတ်ထည့်သည်။ ထိုစဉ် အနားယူနေသော နီလာရောက်လာသည်။ သူ

နီလာ၏ အိုးကို ဖမ်းဆုတ်ပြီး ညစ်ကစားသည်။ ထို့နောက် ဖက်အိပ်လိုက်သည်။ နီလာက စီးကရက်ကို ယူကာ ကိုင်ပေးပြီး သူသောက်ချိန်တွင်

နှုတ်ခမ်း၌ တေ့ပေးသည်။ သူက လီးပေါ်ပါးပြင်အပ် အိပ်နေသာ ချယ်ရီ၏ ဆံနွယ်များကို တစ်ဖက်၊ နီလာ၏အိုးကို တစ်ဖက် ကစားပေးသည်။

ဆေးလိပ်ငွေ့များကို နီလာ့မျက်နှာပြင်ဆီသို့ မှုတ်ထုတ်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနီးလာသော နီလာ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဆေးလိပ်မီးခိုးငွေ့များဖြင့် မှုတ်ပြီး

နမ်းလိုက်သည်။ နီလာက ဆေးလိပ်ကို ပြန်တေ့ပေးသည်။ သူက ဆေးလိပ်ကို ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် နီလာနှင့် နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်လိုက်သည်။

သူ့လက်ချက်ဖြင့် ပုံပျက်ကာ တွဲကျနေသော နီလာ၏ နို့ကို စိတ်တိုင်းကျ ညစ်ကစားရင်း နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်သည်။ ဆေးလိပ်ငွေ့က တော်တော်လေး

ဝင်သွားသဖြင့် နီလာချောင်းဆိုးသည်။ ချယ်ရီလည်း ထကြည့်သည်။ သူ ကြေငြာချက် တစ်ခုထုတ်သည်။

“ဒီည ကိုယ် ချယ်ရီကို အပြတ်လိုးမယ်၊ မနက်ဖန် ချယ်ရီ ခရီး မထွက်ခင်အထိပေါ့၊ ချယ်ရီ ခရီးထွက်သွားပြီးရင်တော့ တံခါးကို အပြင်က

သော့ခတ်မယ်၊ ကျန်တဲ့ ကျနော် ကျောင်းမသွားခင် ခြောက်ရက်လုံးလုံး ဒီအိမ်လေးထဲမှာ နီလာနှင့် နှစ်ယောက်တည်း မီးကုန် ယမ်းကုန်

လိုးကြမယ်၊ သဘောတူလား”

“ကျမဟာကြီး စုတ်ပြတ်သတ်သွားမှာပေါ့”

“စိတ်ချစမ်းပါ အဲဒီအတွက် ကိုယ့်မှာ နည်းကောင်းတွေ ရှိပါတယ်၊ ဟောဒီ ပါးစပ်ပေါက်ကို တစ်လှည့်၊ ဖင်ကို တစ်ချီ၊ အဖုတ်ကို

တစ်လှည့်လုပ်ပေးမယ်၊ နည်းကလည်း စုံရမယ်၊ စုတ်ပြတ်သတ်ဖို့ နေနေသာသာ ကျနော်နဲ့ ခြောက်ရက်အိပ်ပြီးတာတောင် နောက်နေ့ အပျိုစင်

ဟာလေးနဲ့ ပြန်တူစေရမယ်”

ိ

"မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ သူတို့ဘဝရဲ့ ကွက်လပ်လေးကို ဖြည့်ပေးတာပါ”

“ဟွန်း တော်တော် အပြောကောင်း ရှင့်သဘော ရှင့်သဘော”

“ကဲ ကိုယ်လိုးဖို့ ချယ်ရီ့အဖုတ်လေးကို ဟောဒီလျှာနဲ့ သပေးလိုက်ပါဦး”

“အင်းပါ"

ဦးတေဇ၏ ဇနီးသည်မှာ ယောကျ်ားဖြစ်သူက ဖောက်ပြန်လွန်းမက ဖောက်ပြန်မှုဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့သောကြောင့် မခံစားနိုင်တော့ဘဲ သေဆုံးသွားရခြင်းဖြစ်သည် ဆိုသော်လည်း တကယ်တမ်းတော့ သူမ ဝဋ်လည်ခြင်းသာ ဖြစ်သည် ဆိုလျှင် ပိုမှန်ပေလိမ့်မည်။ သူမ အသက် ၂၆ နှစ်အချိန်တွင် ဦးတေဇနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ အသက် ၃၅ ရောက်သည် အထိ သားသမီး ရရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ တားဆေးကို အလွန်အကျူးသုံးခဲ့ဖူးသော ဒဏ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသားသမီးမရခြင်းကြောင့်က တစ်မှု၊ သူမကိုယ်တိုင် ဖောက်ပြန်ခဲ့ဖူးသူ ပီပီ ယောကျ်ားကိုလည်း ဖောက်ပြန်မှာ ကြောက်ကာ အိမ်ဖော်များထားပေးပြီး ကာကွယ်ခဲ့ခြင်းက အမှားတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်ကုန်သည်။ သူမ ၁၃ နှစ်အရွယ်ကတည်းက ရည်းစား ထားတတ်ပြီ။ ရည်းစားများသော သူမသည် ယောကျ်ားလည်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ခဲ့သဖြင့် အပျိုဖော် မဝင်ခင်ကတည်းက အပျိုရည် ပျက်ခဲ့သည်။

သူမ ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ခဲ့သော ရက်စွဲက ကိုကြီးမှ ကျူရှင်လှစ်ခိုင်းခဲ့သော နေ့ဖြစ်သည်။ လူမနေသော အိမ်တစ်အိမ်တွင် ချိန်းသည်။ အနမ်းများ အကိုင်အတွယ်များ ကျွမ်းကျင်သော ကိုကြီး၏ အပြုအစုအောက် သူမ အလူးအလဲခံခဲ့ရသည်။ သူမလက်ကို ယူပြီး ကိုကြီးက သူ့ဘောင်းဘီထဲ နိုက်ကစားစေသည်။ ကွင်းတိုက်ကစားခိုင်းပြီး သူ့ဟာကို ထုတ်ပြသည်။ လီးကြီးတုတ်တုတ်ကြီးကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ဖူးလိုက်တော့ သူမစောက်စေ့တွေလည်း ယားလာသည်။ သူမ တအင်းအင်းညည်းတော့ ကိုကြီးက အထာနှပ်သူပီပီ နို့ကိုကိုင်တွယ်ပေးသည်။ သူမနှုတ်ခမ်းများကို တရစပ် စုပ်ထားသည်။ လက်ကို တရစပ် ကွင်းတိုက်ခိုင်းသည်။ သူမ မခံနိုင်တော့ဘဲ စောက်ရည်ထွက်ကာ ပင်ပန်းသွားသည်။ ခဏနားပြီး ပြန်စတော့ သူမ အဖုတ်မှာ ပြန်ယားလာသည်။ ထိုအခါ ကိုကြီးက ဘယ်အချိန်က ယူထားမှန်းမသိသော စောင်ကို ခင်းကာ သူမကို အိပ်စေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အပျိုစင် ဘဝကို လီးကြီးနှင့် တစ်စစီ ဖြိုခွင်းလိုက်လေသည်။ ကိုကြီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း သူမကို ဆွဲခေါ်သည်။ ကျူရှင်ချိန်တိုင်း အိမ်ဟောင်းကြီးတစ်ခုစီ သူမ ကျူရှင်သွားခဲ့သည်။ ကျူရှင်တွင် ကိုကြီးက သူမကို ပေးနည်းမျိုးစုံ သင်ပေးသည်။ သူမကလည်း နဂိုရ်ဏှာအခံရှိသူမို့ ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်သည်။ ကိုယ်ဝန်ရမှာစိုးသဖြင့် ကိုကြီးကိုယ်တိုင် ဆေးထိုးပေးသည်။ သူမ ရှစ်တန်းအောင်တော့ မိဘက နယ်ပြောင်းသွားသဖြင့် ကိုကြီးနဲ့ ခွဲခဲ့ရသည်။ မခွဲခင် ကိုကြီးနဲ့ အဝနေချင်ခဲ့သော်လည်း လိုအင်ဆန္ဒလုံးဝ မပြည့်ဝခဲ့ပေ။

နယ်သစ်တွင် အနေကြာလာတော့ သူမ ကိုကြီးကို လွမ်းသည့်စိတ်များ ပျောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဏှာစိတ်တော့ လုံးဝ မပျောက်။ ကိုကြီးနဲ့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်မှန်းသိလာသဖြင့်သာ ကိုကြီးကို သတိရသော်လည်း မေ့ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်တော့ သူမက ရဲတစ်ဦးနဲ့ ညှိသည်။ သူမ ဖခင်က ရဲဝန်ထမ်းမို့ ရဲမိသားစုတန်းယားတွင် နေရသည်။ အညုခံရပါများတော့ ရဲသားလေးမှာ သူမ အလိုလိုက်ပေးခဲ့သည်။ ယောကျ်ားတွေကတော့ တစ်ခါရပြီးကိစ္စကို ဒီတိုင်း ရပ်မထားသည်မှာ သူတို့အလွန်တော့ မဟုတ်ချေ။ အလကားနီးပါး ရသည့်ကိစ္စကို ရဲသားလေးကလည်း အရှုံးမခံပေ။ ကိုကြီးဟာလောက် မထွားပေမယ့် ဖေဖေရုံးသွားချိန်၊ မေမေစျေးသွားချိန် သန့်ရှင်းရေးလာလုပ်ပေးသော ရဲသားလေးနဲ့ စိတ်တိုင်းကျ နှစ်ပါးသွားချိန်လေးမှာ တစ်ပတ်သာ ကြာခဲ့သည်။ ကံဆိုးစွာပင် ရဲသားလေး ဌာနပြောင်းသွားသည်။

ကျောင်းဖွင့်တော့ ကျောင်းတက်ရသည်။ ကျောင်းတွင် သူငယ်ချင်းအသစ်ရှာရသည်။

“နင့်နာမည်”

“ခင်ခင်ကြည်၊ နင်ကော”

“ငါက သူဇာ”

သို့နှင့် သူမက သူငယ်ချင်း အသစ်လေး ဖြစ်သော သူဇာနဲ့ ခင်ခဲ့သည်။ မကြာမတင်တွင် သူဇာမှ သူမအား ပိုပန်းလိုသော ကိုပိုင်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ ကိုပိုင်က အသားမည်းမည်း အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ ချစ်မွေးမရှိသည့်ရုပ် ဖြစ်သော်လည်း ယောကျ်ားလေး သူငယ်ချင်း မရှိသေးသည့်အချိန်မို့ သူမလက်ခံခဲ့သည်။ သူများကို ကဲ့ရဲ့ရလောက်အောင် နင်က ဘယ်လောက်လှတာမို့လို့လဲဟု စာရှုသူများ မေးချင် မေးနေပည်။ ကျွန်မကို ကျွန်မ ချီးခြင်းမဟုတ်။ ကျွန်မ အရပ်ငါးပေ ခြောက်လက်မ ရှိသဖြင့် မိန်းကလေးထဲတွင် ထင်ပေါ်သော အလှတစ်ခုကို သူမ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ပိန်ပိန်သွယ်သွယ်နှင့် သူမတင်မှာ မြင်သူ စွဲလောက်အောင် တောင့်တင်းသည်။ သူမပြုံးလိုက်လျှင် နှုတ်ခမ်းက အသည်းပုံ ကွေးကွေးသွားသည့်အချက်ကလည်း ပုရိသကို များစွာ ဆွဲဆောင်စေသည်။ ရင်သားကို ထင်ရှားစေသည့် အကျႌကြပ်ကြပ်များ ဝတ်လိုက်ပါက ပန်းသေနေသူပင် လီးထတောင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ သူမအလှက ယခု သူမတက်သော ကျောင်းတွင် တတိယနေရာတွင် ချိတ်သည်။ ဒါတောင် သူမက တောမြို့လေးမှ လာခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့နှင့် ကိုပိုင်နှင့် ရင်းနှီးပြီးနောက် ပိုးပန်းသူပီပီ ကိုပိုင်က လက်ဆောင်တွေ ခဏခဏ ပေးသည်။ လက်ဆောင်ပေးပြီး လူကို မထိတထိကိုင်သည်။ ခင်ကြည်တို့က အပျော့။ ကိုပိုင် နည်းနည်းရဲလာသည်။ လက်ကို ဆုတ်ကိုင်လာသည်။ ခင်ကြည် ဘာမှ မပြော။ ပါးကို နမ်းသည်။ ခင်ကြည် ငြိမ်ပေးသည်။ နို့ပါ ကိုင်လာသည်။

“ရှင်တို့ ယောကျ်ားတွေရဲ့ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်ကတော့ ဒါပါပဲ”

ကိုပိုင်က အထာနှပ်လွယ်သည်။ ကျောင်းခေါ်လစ်သည်။ အစတုန်းက ရုပ်ရှင်ရုံခေါ်သွားသည်။ ဇာတ်ကားတဝက်တွင် ပြန်ထွက်လာသည်။ ရုံထွဲတွင် သူမကို ဖက်ကာ တောက်လျှောက်နမ်းနေသဖြင့် သူမက သူ့ပေါင်ကြားကို ပွတ်ပေးလိုက်တော့ ငနဲသား အထာပေါက်ပြီး မနေနိုင်တော့။ တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် တစ်နာရီစာ ပေးတည်းလိုက်သည်။

“ကိုယ့်ကို ချစ်လားဟင်”

“ဟင် ဒီလို ချွတ်ပြီးမှ မေးရလား”

မှန်ပါသည်။ ကိုပိုင်က သူမ အဝတ်အစား အကုန်ချွတ်ထားပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း လုံးတီးလေး ဖြစ်ကာ ငနဲသားမှာ တန်းမတ်နေသည်။ သည်အချိန်ကျမှ မေးသည်တဲ့။

“လုပ်စရာရှိတာသာ လုပ်စမ်းပါ”

သူမကိုယ်တိုင်သာ ကျွမ်းကျင်စွာ လီးကို ကွင်းတိုက်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါ ငနဲသားက တဟူးဟူးနဲ့ အရသာခံနေသည်။

“ဒီတစ်သက် ရှင်က ထည့်ပေးဦးမလား”

“ေဆာ ေဆာရီး”

ဆိုကာ သူမအပေါ် ဝုန်းဒိုင်းမှောက်အိပ်ချသည်။ အရိုင်းပီပီ တည့်အောင် တော်တော်လေး လုပ်ပေးရသည်။ လိုးချင်တာလည်း ပြာလို့။ လုပ်တာကလည်း ချာလို့ဆိုသလိုပင် ဖြစ်နေသေးသည်။ ငါးမိနစ်လောက် ဆောင့်လိုက်တော့ ပြီးသွားသည်။ အဝတ်ပြန်ဝတ်တော့ သူမက တားရသည်။

“ကၽြန္မ အားမရေသးဘူး”

မှန်ပါသည်။ သူမ ဆာနေသည်မှာ ကြာပြီမို့ ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပေ။ သုံးချီဆော်ခိုင်းရသည်။♥

“ဖင္လိုးမယ္”

“မလုပ်နဲ့ကွာ”

“ဖင္လိုးခ်င္တယ္ကြာ”

“တော်ပြီကွာ စောက်ဖုတ်ကိုလည်း ပေးမလိုးတော့ဘူး”

“နေ့တိုင်း စောက်ဖုတ်ကို သုံးချီလောက် လိုးပေးနေတာ နည်းနည်းရိုးပြီကွာ”

“ဖင်လိုးမယ်နော်”

“တော်ပြီ”

သူမက ကိုအောင့်ရင်ခွင်ထဲမှ လူးလဲထကာ ကုတင်အောက်ဆင်းလိုက်သည်။ ကိုအောင်က ခါးကို ဆွဲဖက်သည်။ ရုန်းလျှင်ရသော်လည်း

ဖင်ခံချင်နေသည်မို့ ငြင်းချင်ယောင်ဆောင်ကာ အလိုက်တသိနေပေးသည်။ ကိုအောင်ဆိုသည်က ကိုပိုင်နဲ့ ပြတ်ပြီးနောက် အဆက်ဖြစ်သည်။

ကိုပိုင်က ဇီဇာကြောင်သည်လား။ ငကြောက်လား မသိ။ သူမနဲ့ လေးငါးခါလောက်အိပ်ပြီး ရှောင်ထွက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း

အကောင်းဆုံးတွေ ဝင်လာဖို့ အညံ့ထွက်သွားခြင်းမျိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုအောင်နဲ့ရည်းစားဖြစ်ပြီး တစ်ပတ်လောက် ကိုအောင်က သူငယ်ချင်းအိမ်

အလည်ခေါ်သည်။ အိမ်တွင် လူမရှိ။ သူမကလည်း ထင်ပြီးသားဖြစ်သည်။ နည်းနည်းပါးပါးမူပြီ “ချစ်လို့ အလိုလိုက်ပေးတာနော်” ဆိုကာ

မျက်ရည်လေး တစ်ပေါက်နှစ်ပေါက် ကျပြလိုက်ရုံနဲ့ သူမဆန္ဒ ပြည့်ဝခဲ့သည်။ ကိုအောင် ဆော်အထာနှပ်နေသည်လည်း ပါမည်။

သုံးလေးရက်တစ်ခါ သူငယ်ချင်းအိမ်သို့ သူမကိုခေါ်ပြီး အိပ်သည်။ လေးငါးချီပြီးတော့ စုပ်တာ မှုတ်တာပါလာသည်။ ကိုအောင်က

အလျက်လည်းတော့ ဆော်တာလည်းကောင်းမို့ ခင်ခင်ကြည်တစ်ယောက် တန်းတန်းစွဲဖြစ်ရသည်။ ဟော ခု.. ဖင်လိုးချင်သည်တဲ့။

“ချစ် လက်နဲ့ တံတွေးဆွတ်ပြီး ကိုယ့်လီးကိုကိုင်လေ”

အံမယ်။ တေ့လည်း တေ့ထားသေး။ ကိုင်ပြီး ကိုယ့်ဖင်ထဲ သူ့လီးကို ထည့်ရမည့် သဘော။ သို့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ဖင်လိုးပေးမည့်သူ

မရှိ၍သာ ငြိမ်နေရသည်။ ခုလို ဖင်လိုးမည့်သူပေါ်လာတော့ ဆန္ဒပြည့်ဝဖို့ လက်ထဲတံတွေးထွေးထည့်ကာ လီးထိပ်ကို သုတ်ပေးလိုက်ပြီး

ဖင်ခေါင်းတည့်တည့်တေ့ပေးလိုက်သည်။ ကိုအောင်က သူမခါးကို ကိုင်ကာ ဖိထည့်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုကြီးကို စောက်ဖုတ် အလိုးခံချိန်နဲ့

မတူသော ခံစားမှုကို ခံစားရသည်။ ဆို့နင့်နင့်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ အရသာကလည်း ထူးသည်။ အစက ဘေးချင်းထပ်ရာမှ ကိုအောင်က

ဆွဲထလိုက်သည်။ သူမ လေးဘက်ထောက်ကုန်းကာ ဖင်ခံပေးတော့ ကိုအောင်က ခါးစောင်းကို ဖက်ကာ ချက်မှန်မှန်ဖြင့် ဖင်ဆောင့်လိုးပေးသည်။

“ဖင်လိုးပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ”

“ကိုကိုလည်း ရှေ့ပေါက်နည်းနည်း လိုးတာများနေပြီ ဖင်လိုးချင်နေတာ လည်းကြာပြီ အချစ် မခံရဲမှာ ကြောက်လို့”

“နောက်တစ်ချီ ရှင်နိုင်သေးလား”

“အိုး အချစ်ရယ်၊ ပါကင်ကို ခုမှ ဖောက်ထားတာလေ၊ ပါကင်ကို ဝအောင်မွှေရအုံးမှာပေါ့၊ နှစ်ချီဆော်ပေးမယ် နှစ်ချီ”

“ဒါမှ တို့ကိုကိုကွ”

တနေ့သ၌ ထုံးစံအတိုင်း အချစ်ပွဲလေး နွဲဖို့သွားရာ အိမ်ရှင်ကိုကျော်အောင်က အလုပ်အဆင်မပြေသဖြင့် နားနေချိန်နှင့် ကြုံလေ၏။ သူမတို့

အခက်ကြုံရသည်။ ကိုအောင်ကလည်း ခွင်ကောင်းဆိုသည့် ဤနေရာလေးကို လက်မလွတ်ချင်။ လက်လွတ်လိုက်လျှင် တစ်ရက်သုံးချီ မပြောနှင့်

တချီတောင်မှ ပတ်ဝန်းကျင် ကောင်းမှ လိုးရတော့မည့် ပုံစံပေါက်နေသည်။ သူငယ်ချင်းချင်းမို့ ကိုအောင်က ကျော်အောင် အထာကို သိသည်။

ဒီကောင့်ကို ဘယ်လိုမှ ရှောင်လို့ ရမည်မဟုတ်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောကာ ဘီယာဖိုးပေးပြီး ရှောင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင်

ကျော်အောင်က ဒုတိယအချီတန်းလန်း ပြန်ရောက်လာသည်။ မူးလည်း မူးလာသည်။

“ငါရော ပါမယ်ကွ”

ကျော်အောင်က အကုန်ချွတ်ပြီး သူမတို့ထံ တန်းလန်းကြီး ရောက်လာသည်။ ကိုအောင်က သူမလေးဖက်ထောက်ခိုင်းပြီး ဖင်တစ်လှည့် စောက်ဖုတ်

တစ်လှည့်လိုးနေချိန် ဖြစ်သည်။ ကျော်အောင်က သူမမေးစေ့ကိုယူ၍ သူ့လီးကို နှုတ်ခမ်းဝတွင် တေ့လာသည်။ သူမ ငုံပေးလိုက်သည်။

ကိုအောင်က ဆင်းလာပြီး ကျော်အောင်ကို တွန်းထုတ်သည်။ ပြဿနာ တက်ကြတော့ သူမက ရှင်းရသည်။

“ကိုအောင်၊ တကယ်တမ်း ရှင်လည်း ကျွန်မကို အတည်ယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့အိမ်မှာလည်း ဖြစ်နေတာ ဆိုတော့ ကျွန်မကပဲ

အလိုက်တသိ ပေးရမှာပေါ့၊ နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ဆိုတော့ ပိုပျော်စရာ ကောင်းတာပေါ့”

“ကိုကို ကိုကို ခေါ်ချင်လို့ မောင်မောင် မောင်မောင် ခေါ်ဖို့ရယ် ရည်းစား နှစ်ယောက်လိုတယ်

ရည်စား နှစ်ယောက်လိုတယ်၊ တစ်ယောက်က ငါ့အဖုတ်ကို လျက်ပေးမယ်၊ တစ်ယောက်က ငါ့ကို လီးစုပ်ခိုင်းမယ်

တစ်ယောက်က ငါ့စောက်ဖုတ်ကို လိုးမယ်၊ တစ်ယောက်က ငါ့ဖင်ထဲကို ထိုးမယ်

ရည်းစား နှစ်ယောက်လိုတယ် ရည်းစား နှစ်ယောက်လိုတယ်”

သို့သော် ထိုရည်းစားနှစ်ယောက်မှာ မကြာလိုက်ချေ။ သူမကို ကိုအောင်က ပစ်သွားလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျော်အောင်ကို သူမ

တန်းတန်းစွဲသွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကျော်အောင့်လီးက တုတ်သည်။ ခိုင်သည်။ ရှည်သည်။ ထို့ထက် ပြောရလျှင် ကိုအောင် သုံးချီစာကို

ကျော်အောင်က တချီတည်းဆွဲနိုင်သည်။ ကိုအောင်က ရှက်လို့လား။ သူမကို မုန်းသွား၍လား ဘာကြောင့်မှန်းမသိ။ ဆက်သွယ် မရတော့။

ထိုကိစ္စမျိုးကလည်း သူမခေါင်းထဲ ထည့်မထားတတ်သဖြင့် သတိမရတော့။ ကျော်အောင်နှင့် ဆက်လက်နှစ်ပါးသွားသည်။

ကိုးတန်းစာမေးပွဲလည်းပြီးချိန်၊ ကျော်အောင်ကလည်း အလုပ်မကောင်းသဖြင့် နားထားချိန်။ ဖခင်ကလည်း နယ်ထွက်ချိန်။ မိခင်ကလည်း

ဆွေမျိုးဆီ အလည်သွားချိန် ခင်ခင်ကြည်တစ်ယောက် အိမ်ပင် မပြန်ဖြစ်တော့။ မမေ့ချင်စဖွယ် ကျော်အောင်၏ ပြုစုချက်များကလည်း သူမ မှတ်မိသော ယောကျ်ားများစွာ၏ လိုးချက်ထဲမှ လိုးချက်တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

ကျော်အောင်လိုးချက်များက အေးဆေးတည်ငြိမ်သော တိုက်ကွက်များဖြင့် သူမကို အပိုင်ဂိုးသွင်းကာ စိုးမိုးထားသည်။ သူနဲ့ညအိပ်လျှင် စောစော ထတတ်သည်။ နေကုန်ပင်ပန်းထားသဖြင့် ရောက်ကတည်းက ထမီပင် ပြန်မဝတ်နိုင်လောက်အောင် ဆွဲနိုင်သော ကျော်အောင့် အိပ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်း၊ ထမင်းစားခန်းနှင့် ရေချိုးခန်းတွင် အမျိုးမျိုးနေပေးရင်း အချိန်ကုန်ရသည်။ ညရောက်တော့ စောစော အိပ်ပျော်သည်။ မနက်စောစော နိုးသည်။ မနိုးလို့မရ။ ကျော်အောင်က လျှာလေးဖြင့် စောက်ဖုတ်ကို ယုယစွာ အကြင်နာပေးသည်။ ကြက်သရေရှိလှစွာသော နံနက်ခင်းဖြစ်သည့် ထိုနံနက်ခင်းမျိုးတွင် သူမလည်း ကျော်အောင့်လီးကို အကြင်နာပြန်ပေးသည်။ ကျော်အောင်က စောက်ဖုတ်ကို တလွှာချင်း လျက်သလို သူမကလည်း လီးကို တစ်ချက်ချင်း ပတ်လျက်ကာ ထိပ်လေးကို သူမနှုတ်ခမ်းနွေးနွေးဖြင့် ဖိထားပေးသည်။ နမ်းရင်းစုပ်ရင်း ရေချိုးသည်။ နွားနို့ကြိုရင်း တစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက် ကစားပေးကြသည်။ နွားနို့ပူပူမှုတ်သောက်ပြီး နေရာရွေးကြသည်။ နည်းများ တိုင်ပင်ကြသည်။ နည်းရှာမရလျှင် ဗွီဒီယို ထိုးကြည့်ပြီး လိုက်အတုခိုးသည်။ သူက ဂျပန်ကားထဲအတိုင်း မကြာခဏ လုပ်ပေးတတ်သည်။ အတုတွေနဲ့ ကျွန်မ အရည်ထွက်အောင် အမျိုးမျိုးကလိသည်။ တခါခါလည်း ကြိုးတုတ်ထားသည်။ ခါးပတ်ကြိုးဖြင့် တင်ကို ရိုက်ပြီး လိုးတတ်သည်။ နည်းက မျိုးစုံသည်မို့ သူမကြိုက်သည့်နည်းလည်း ရသည်။ နို့အုံကြားကို လီးနဲ့ထိုးကစားခိုင်းသည်။ တခါခါလည်း ရိုးရိုးလေးသာ ကုန်းလိုက်၊ ပက်လက်လိုက်၊ ခြေထောင်လိုက်၊ ရပ်လိုက်နှင့် လိုးကြသည်။ တော်တော်များများတော့ ရိုးရိုးပဲ လိုးသည်။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ကျော်အောင်က လီးရည်ကိုတော့ ပါးစပ်ထဲသာ ထည့်သည်။ သို့သော် ရိုးရိုးမဟုတ်။ ပြီးခါနီးတိုင်း ထိပ်ကို ငုံထားပြီး ကျွန်မကိုယ်တိုင် ကွင်းထုပေးရသည်။ တဗြစ်ဗြစ်ထွက်နေသော လီးရည်ကို မကုန်မချင်း ကွင်းထုပေးရသည်။ နောက်ဆုံးအကပ်ကျန်သည်အထိ စုပ်ပေးရသည်။ ထိုလီးရည်ကို တဖန် လက်ဝါးထဲ ထွေးထည့်ပြရသည်။ ပြီးလျှင် ပြန်သောက်ရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကတော့ ကြိုက်သည်။ တခါခါ ဖင်လိုးလျှင်တော့ ဖင်ထဲ အကုန် ညစ်ထည့်ပေးတတ်သည်။

သို့သော် အဖေက ရဲမှူးကြီးဖြစ်သည်မို့ ၁၀ ရောက်သည့်နှစ်တွင် မြို့ပြောင်းကာ ပြင်ဦးလွင် ဘော်ဒါဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ထိုဘော်ဒါတွင် နေလိုက်ရသောကြောင့် သူမ အောဒီနှင့် အောင်ခဲ့သည်။ MC လျှောက်၍ ရသော်လည်း MC က ငကြောင်တွေ သူမအတွက် ကာမအရသာကို ဖြည့်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ကျောက်ဆည် GTI သို့သာ လျှောက်ခဲ့သည်။ သိတော်မူသည့်အတိုင်း ထိုတက္ကသိုလ်တွင် ထွန်းထွန်းနှင့် ဆုံခဲ့သည်။♥

ဦးတေဇ၏ ဇနီးသည်မှာ ယောကျ်ားဖြစ်သူက ဖောက်ပြန်လွန်းမက ဖောက်ပြန်မှုဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့သောကြောင့် မခံစားနိုင်တော့ဘဲ သေဆုံးသွားရခြင်းဖြစ်သည် ဆိုသော်လည်း တကယ်တမ်းတော့ သူမ ဝဋ်လည်ခြင်းသာ ဖြစ်သည် ဆိုလျှင် ပိုမှန်ပေလိမ့်မည်။ သူမ အသက် ၂၆ နှစ်အချိန်တွင် ဦးတေဇနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ အသက် ၃၅ ရောက်သည် အထိ သားသမီး ရရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ တားဆေးကို အလွန်အကျူးသုံးခဲ့ဖူးသော ဒဏ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသားသမီးမရခြင်းကြောင့်က တစ်မှု၊ သူမကိုယ်တိုင် ဖောက်ပြန်ခဲ့ဖူးသူ ပီပီ ယောကျ်ားကိုလည်း ဖောက်ပြန်မှာ ကြောက်ကာ အိမ်ဖော်များထားပေးပြီး ကာကွယ်ခဲ့ခြင်းက အမှားတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်ကုန်သည်။ သူမ ၁၃ နှစ်အရွယ်ကတည်းက ရည်းစား ထားတတ်ပြီ။ ရည်းစားများသော သူမသည် ယောကျ်ားလည်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ခဲ့သဖြင့် အပျိုဖော် မဝင်ခင်ကတည်းက အပျိုရည် ပျက်ခဲ့သည်။

သူမ ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ခဲ့သော ရက်စွဲက ကိုကြီးမှ ကျူရှင်လှစ်ခိုင်းခဲ့သော နေ့ဖြစ်သည်။ လူမနေသော အိမ်တစ်အိမ်တွင် ချိန်းသည်။ အနမ်းများ အကိုင်အတွယ်များ ကျွမ်းကျင်သော ကိုကြီး၏ အပြုအစုအောက် သူမ အလူးအလဲခံခဲ့ရသည်။ သူမလက်ကို ယူပြီး ကိုကြီးက သူ့ဘောင်းဘီထဲ နိုက်ကစားစေသည်။ ကွင်းတိုက်ကစားခိုင်းပြီး သူ့ဟာကို ထုတ်ပြသည်။ လီးကြီးတုတ်တုတ်ကြီးကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ဖူးလိုက်တော့ သူမစောက်စေ့တွေလည်း ယားလာသည်။ သူမ တအင်းအင်းညည်းတော့ ကိုကြီးက အထာနှပ်သူပီပီ နို့ကိုကိုင်တွယ်ပေးသည်။ သူမနှုတ်ခမ်းများကို တရစပ် စုပ်ထားသည်။ လက်ကို တရစပ် ကွင်းတိုက်ခိုင်းသည်။ သူမ မခံနိုင်တော့ဘဲ စောက်ရည်ထွက်ကာ ပင်ပန်းသွားသည်။ ခဏနားပြီး ပြန်စတော့ သူမ အဖုတ်မှာ ပြန်ယားလာသည်။ ထိုအခါ ကိုကြီးက ဘယ်အချိန်က ယူထားမှန်းမသိသော စောင်ကို ခင်းကာ သူမကို အိပ်စေသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အပျိုစင် ဘဝကို လီးကြီးနှင့် တစ်စစီ ဖြိုခွင်းလိုက်လေသည်။ ကိုကြီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း သူမကို ဆွဲခေါ်သည်။ ကျူရှင်ချိန်တိုင်း အိမ်ဟောင်းကြီးတစ်ခုစီ သူမ ကျူရှင်သွားခဲ့သည်။ ကျူရှင်တွင် ကိုကြီးက သူမကို ပေးနည်းမျိုးစုံ သင်ပေးသည်။ သူမကလည်း နဂိုရ်ဏှာအခံရှိသူမို့ ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်သည်။ ကိုယ်ဝန်ရမှာစိုးသဖြင့် ကိုကြီးကိုယ်တိုင် ဆေးထိုးပေးသည်။ သူမ ရှစ်တန်းအောင်တော့ မိဘက နယ်ပြောင်းသွားသဖြင့် ကိုကြီးနဲ့ ခွဲခဲ့ရသည်။ မခွဲခင် ကိုကြီးနဲ့ အဝနေချင်ခဲ့သော်လည်း လိုအင်ဆန္ဒလုံးဝ မပြည့်ဝခဲ့ပေ။

နယ်သစ်တွင် အနေကြာလာတော့ သူမ ကိုကြီးကို လွမ်းသည့်စိတ်များ ပျောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဏှာစိတ်တော့ လုံးဝ မပျောက်။ ကိုကြီးနဲ့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်မှန်းသိလာသဖြင့်သာ ကိုကြီးကို သတိရသော်လည်း မေ့ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်တော့ သူမက ရဲတစ်ဦးနဲ့ ညှိသည်။ သူမ ဖခင်က ရဲဝန်ထမ်းမို့ ရဲမိသားစုတန်းယားတွင် နေရသည်။ အညုခံရပါများတော့ ရဲသားလေးမှာ သူမ အလိုလိုက်ပေးခဲ့သည်။ ယောကျ်ားတွေကတော့ တစ်ခါရပြီးကိစ္စကို ဒီတိုင်း ရပ်မထားသည်မှာ သူတို့အလွန်တော့ မဟုတ်ချေ။ အလကားနီးပါး ရသည့်ကိစ္စကို ရဲသားလေးကလည်း အရှုံးမခံပေ။ ကိုကြီးဟာလောက် မထွားပေမယ့် ဖေဖေရုံးသွားချိန်၊ မေမေစျေးသွားချိန် သန့်ရှင်းရေးလာလုပ်ပေးသော ရဲသားလေးနဲ့ စိတ်တိုင်းကျ နှစ်ပါးသွားချိန်လေးမှာ တစ်ပတ်သာ ကြာခဲ့သည်။ ကံဆိုးစွာပင် ရဲသားလေး ဌာနပြောင်းသွားသည်။

ကျောင်းဖွင့်တော့ ကျောင်းတက်ရသည်။ ကျောင်းတွင် သူငယ်ချင်းအသစ်ရှာရသည်။

“နင့်နာမည်”

“ခင်ခင်ကြည်၊ နင်ကော”

“ငါက သူဇာ”

သို့နှင့် သူမက သူငယ်ချင်း အသစ်လေး ဖြစ်သော သူဇာနဲ့ ခင်ခဲ့သည်။ မကြာမတင်တွင် သူဇာမှ သူမအား ပိုပန်းလိုသော ကိုပိုင်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ ကိုပိုင်က အသားမည်းမည်း အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ ချစ်မွေးမရှိသည့်ရုပ် ဖြစ်သော်လည်း ယောကျ်ားလေး သူငယ်ချင်း မရှိသေးသည့်အချိန်မို့ သူမလက်ခံခဲ့သည်။ သူများကို ကဲ့ရဲ့ရလောက်အောင် နင်က ဘယ်လောက်လှတာမို့လို့လဲဟု စာရှုသူများ မေးချင် မေးနေပည်။ ကျွန်မကို ကျွန်မ ချီးခြင်းမဟုတ်။ ကျွန်မ အရပ်ငါးပေ ခြောက်လက်မ ရှိသဖြင့် မိန်းကလေးထဲတွင် ထင်ပေါ်သော အလှတစ်ခုကို သူမ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ပိန်ပိန်သွယ်သွယ်နှင့် သူမတင်မှာ မြင်သူ စွဲလောက်အောင် တောင့်တင်းသည်။ သူမပြုံးလိုက်လျှင် နှုတ်ခမ်းက အသည်းပုံ ကွေးကွေးသွားသည့်အချက်ကလည်း ပုရိသကို များစွာ ဆွဲဆောင်စေသည်။ ရင်သားကို ထင်ရှားစေသည့် အကျႌကြပ်ကြပ်များ ဝတ်လိုက်ပါက ပန်းသေနေသူပင် လီးထတောင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ သူမအလှက ယခု သူမတက်သော ကျောင်းတွင် တတိယနေရာတွင် ချိတ်သည်။ ဒါတောင် သူမက တောမြို့လေးမှ လာခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့နှင့် ကိုပိုင်နှင့် ရင်းနှီးပြီးနောက် ပိုးပန်းသူပီပီ ကိုပိုင်က လက်ဆောင်တွေ ခဏခဏ ပေးသည်။ လက်ဆောင်ပေးပြီး လူကို မထိတထိကိုင်သည်။ ခင်ကြည်တို့က အပျော့။ ကိုပိုင် နည်းနည်းရဲလာသည်။ လက်ကို ဆုတ်ကိုင်လာသည်။ ခင်ကြည် ဘာမှ မပြော။ ပါးကို နမ်းသည်။ ခင်ကြည် ငြိမ်ပေးသည်။ နို့ပါ ကိုင်လာသည်။

“ရှင်တို့ ယောကျ်ားတွေရဲ့ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်ကတော့ ဒါပါပဲ”

ကိုပိုင်က အထာနှပ်လွယ်သည်။ ကျောင်းခေါ်လစ်သည်။ အစတုန်းက ရုပ်ရှင်ရုံခေါ်သွားသည်။ ဇာတ်ကားတဝက်တွင် ပြန်ထွက်လာသည်။ ရုံထွဲတွင် သူမကို ဖက်ကာ တောက်လျှောက်နမ်းနေသဖြင့် သူမက သူ့ပေါင်ကြားကို ပွတ်ပေးလိုက်တော့ ငနဲသား အထာပေါက်ပြီး မနေနိုင်တော့။ တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် တစ်နာရီစာ ပေးတည်းလိုက်သည်။

“ကိုယ့်ကို ချစ်လားဟင်”

“ဟင် ဒီလို ချွတ်ပြီးမှ မေးရလား”

မှန်ပါသည်။ ကိုပိုင်က သူမ အဝတ်အစား အကုန်ချွတ်ထားပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း လုံးတီးလေး ဖြစ်ကာ ငနဲသားမှာ တန်းမတ်နေသည်။ သည်အချိန်ကျမှ မေးသည်တဲ့။

“လုပ်စရာရှိတာသာ လုပ်စမ်းပါ”

သူမကိုယ်တိုင်သာ ကျွမ်းကျင်စွာ လီးကို ကွင်းတိုက်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါ ငနဲသားက တဟူးဟူးနဲ့ အရသာခံနေသည်။

“ဒီတစ်သက် ရှင်က ထည့်ပေးဦးမလား”

“ေဆာ ေဆာရီး”

ဆိုကာ သူမအပေါ် ဝုန်းဒိုင်းမှောက်အိပ်ချသည်။ အရိုင်းပီပီ တည့်အောင် တော်တော်လေး လုပ်ပေးရသည်။ လိုးချင်တာလည်း ပြာလို့။ လုပ်တာကလည်း ချာလို့ဆိုသလိုပင် ဖြစ်နေသေးသည်။ ငါးမိနစ်လောက် ဆောင့်လိုက်တော့ ပြီးသွားသည်။ အဝတ်ပြန်ဝတ်တော့ သူမက တားရသည်။

“ကၽြန္မ အားမရေသးဘူး”

မှန်ပါသည်။ သူမ ဆာနေသည်မှာ ကြာပြီမို့ ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပေ။ သုံးချီဆော်ခိုင်းရသည်။♥

“ဖင္လိုးမယ္”

“မလုပ်နဲ့ကွာ”

“ဖင္လိုးခ်င္တယ္ကြာ”

“တော်ပြီကွာ စောက်ဖုတ်ကိုလည်း ပေးမလိုးတော့ဘူး”

“နေ့တိုင်း စောက်ဖုတ်ကို သုံးချီလောက် လိုးပေးနေတာ နည်းနည်းရိုးပြီကွာ”

“ဖင်လိုးမယ်နော်”

“တော်ပြီ”

သူမက ကိုအောင့်ရင်ခွင်ထဲမှ လူးလဲထကာ ကုတင်အောက်ဆင်းလိုက်သည်။ ကိုအောင်က ခါးကို ဆွဲဖက်သည်။ ရုန်းလျှင်ရသော်လည်း

ဖင်ခံချင်နေသည်မို့ ငြင်းချင်ယောင်ဆောင်ကာ အလိုက်တသိနေပေးသည်။ ကိုအောင်ဆိုသည်က ကိုပိုင်နဲ့ ပြတ်ပြီးနောက် အဆက်ဖြစ်သည်။

ကိုပိုင်က ဇီဇာကြောင်သည်လား။ ငကြောက်လား မသိ။ သူမနဲ့ လေးငါးခါလောက်အိပ်ပြီး ရှောင်ထွက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း

အကောင်းဆုံးတွေ ဝင်လာဖို့ အညံ့ထွက်သွားခြင်းမျိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုအောင်နဲ့ရည်းစားဖြစ်ပြီး တစ်ပတ်လောက် ကိုအောင်က သူငယ်ချင်းအိမ်

အလည်ခေါ်သည်။ အိမ်တွင် လူမရှိ။ သူမကလည်း ထင်ပြီးသားဖြစ်သည်။ နည်းနည်းပါးပါးမူပြီ “ချစ်လို့ အလိုလိုက်ပေးတာနော်” ဆိုကာ

မျက်ရည်လေး တစ်ပေါက်နှစ်ပေါက် ကျပြလိုက်ရုံနဲ့ သူမဆန္ဒ ပြည့်ဝခဲ့သည်။ ကိုအောင် ဆော်အထာနှပ်နေသည်လည်း ပါမည်။

သုံးလေးရက်တစ်ခါ သူငယ်ချင်းအိမ်သို့ သူမကိုခေါ်ပြီး အိပ်သည်။ လေးငါးချီပြီးတော့ စုပ်တာ မှုတ်တာပါလာသည်။ ကိုအောင်က

အလျက်လည်းတော့ ဆော်တာလည်းကောင်းမို့ ခင်ခင်ကြည်တစ်ယောက် တန်းတန်းစွဲဖြစ်ရသည်။ ဟော ခု.. ဖင်လိုးချင်သည်တဲ့။

“ချစ် လက်နဲ့ တံတွေးဆွတ်ပြီး ကိုယ့်လီးကိုကိုင်လေ”

အံမယ်။ တေ့လည်း တေ့ထားသေး။ ကိုင်ပြီး ကိုယ့်ဖင်ထဲ သူ့လီးကို ထည့်ရမည့် သဘော။ သို့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ဖင်လိုးပေးမည့်သူ

မရှိ၍သာ ငြိမ်နေရသည်။ ခုလို ဖင်လိုးမည့်သူပေါ်လာတော့ ဆန္ဒပြည့်ဝဖို့ လက်ထဲတံတွေးထွေးထည့်ကာ လီးထိပ်ကို သုတ်ပေးလိုက်ပြီး

ဖင်ခေါင်းတည့်တည့်တေ့ပေးလိုက်သည်။ ကိုအောင်က သူမခါးကို ကိုင်ကာ ဖိထည့်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုကြီးကို စောက်ဖုတ် အလိုးခံချိန်နဲ့

မတူသော ခံစားမှုကို ခံစားရသည်။ ဆို့နင့်နင့်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ အရသာကလည်း ထူးသည်။ အစက ဘေးချင်းထပ်ရာမှ ကိုအောင်က

ဆွဲထလိုက်သည်။ သူမ လေးဘက်ထောက်ကုန်းကာ ဖင်ခံပေးတော့ ကိုအောင်က ခါးစောင်းကို ဖက်ကာ ချက်မှန်မှန်ဖြင့် ဖင်ဆောင့်လိုးပေးသည်။

“ဖင်လိုးပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ”

“ကိုကိုလည်း ရှေ့ပေါက်နည်းနည်း လိုးတာများနေပြီ ဖင်လိုးချင်နေတာ လည်းကြာပြီ အချစ် မခံရဲမှာ ကြောက်လို့”

“နောက်တစ်ချီ ရှင်နိုင်သေးလား”

“အိုး အချစ်ရယ်၊ ပါကင်ကို ခုမှ ဖောက်ထားတာလေ၊ ပါကင်ကို ဝအောင်မွှေရအုံးမှာပေါ့၊ နှစ်ချီဆော်ပေးမယ် နှစ်ချီ”

“ဒါမှ တို့ကိုကိုကွ”

တနေ့သ၌ ထုံးစံအတိုင်း အချစ်ပွဲလေး နွဲဖို့သွားရာ အိမ်ရှင်ကိုကျော်အောင်က အလုပ်အဆင်မပြေသဖြင့် နားနေချိန်နှင့် ကြုံလေ၏။ သူမတို့

အခက်ကြုံရသည်။ ကိုအောင်ကလည်း ခွင်ကောင်းဆိုသည့် ဤနေရာလေးကို လက်မလွတ်ချင်။ လက်လွတ်လိုက်လျှင် တစ်ရက်သုံးချီ မပြောနှင့်

တချီတောင်မှ ပတ်ဝန်းကျင် ကောင်းမှ လိုးရတော့မည့် ပုံစံပေါက်နေသည်။ သူငယ်ချင်းချင်းမို့ ကိုအောင်က ကျော်အောင် အထာကို သိသည်။

ဒီကောင့်ကို ဘယ်လိုမှ ရှောင်လို့ ရမည်မဟုတ်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောကာ ဘီယာဖိုးပေးပြီး ရှောင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင်

ကျော်အောင်က ဒုတိယအချီတန်းလန်း ပြန်ရောက်လာသည်။ မူးလည်း မူးလာသည်။

“ငါရော ပါမယ်ကွ”

ကျော်အောင်က အကုန်ချွတ်ပြီး သူမတို့ထံ တန်းလန်းကြီး ရောက်လာသည်။ ကိုအောင်က သူမလေးဖက်ထောက်ခိုင်းပြီး ဖင်တစ်လှည့် စောက်ဖုတ်

တစ်လှည့်လိုးနေချိန် ဖြစ်သည်။ ကျော်အောင်က သူမမေးစေ့ကိုယူ၍ သူ့လီးကို နှုတ်ခမ်းဝတွင် တေ့လာသည်။ သူမ ငုံပေးလိုက်သည်။

ကိုအောင်က ဆင်းလာပြီး ကျော်အောင်ကို တွန်းထုတ်သည်။ ပြဿနာ တက်ကြတော့ သူမက ရှင်းရသည်။

“ကိုအောင်၊ တကယ်တမ်း ရှင်လည်း ကျွန်မကို အတည်ယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့အိမ်မှာလည်း ဖြစ်နေတာ ဆိုတော့ ကျွန်မကပဲ

အလိုက်တသိ ပေးရမှာပေါ့၊ နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ဆိုတော့ ပိုပျော်စရာ ကောင်းတာပေါ့”

“ကိုကို ကိုကို ခေါ်ချင်လို့ မောင်မောင် မောင်မောင် ခေါ်ဖို့ရယ် ရည်းစား နှစ်ယောက်လိုတယ်

ရည်စား နှစ်ယောက်လိုတယ်၊ တစ်ယောက်က ငါ့အဖုတ်ကို လျက်ပေးမယ်၊ တစ်ယောက်က ငါ့ကို လီးစုပ်ခိုင်းမယ်

တစ်ယောက်က ငါ့စောက်ဖုတ်ကို လိုးမယ်၊ တစ်ယောက်က ငါ့ဖင်ထဲကို ထိုးမယ်

ရည်းစား နှစ်ယောက်လိုတယ် ရည်းစား နှစ်ယောက်လိုတယ်”

သို့သော် ထိုရည်းစားနှစ်ယောက်မှာ မကြာလိုက်ချေ။ သူမကို ကိုအောင်က ပစ်သွားလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျော်အောင်ကို သူမ

တန်းတန်းစွဲသွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကျော်အောင့်လီးက တုတ်သည်။ ခိုင်သည်။ ရှည်သည်။ ထို့ထက် ပြောရလျှင် ကိုအောင် သုံးချီစာကို

ကျော်အောင်က တချီတည်းဆွဲနိုင်သည်။ ကိုအောင်က ရှက်လို့လား။ သူမကို မုန်းသွား၍လား ဘာကြောင့်မှန်းမသိ။ ဆက်သွယ် မရတော့။

ထိုကိစ္စမျိုးကလည်း သူမခေါင်းထဲ ထည့်မထားတတ်သဖြင့် သတိမရတော့။ ကျော်အောင်နှင့် ဆက်လက်နှစ်ပါးသွားသည်။

ကိုးတန်းစာမေးပွဲလည်းပြီးချိန်၊ ကျော်အောင်ကလည်း အလုပ်မကောင်းသဖြင့် နားထားချိန်။ ဖခင်ကလည်း နယ်ထွက်ချိန်။ မိခင်ကလည်း

ဆွေမျိုးဆီ အလည်သွားချိန် ခင်ခင်ကြည်တစ်ယောက် အိမ်ပင် မပြန်ဖြစ်တော့။ မမေ့ချင်စဖွယ် ကျော်အောင်၏ ပြုစုချက်များကလည်း သူမ မှတ်မိသော ယောကျ်ားများစွာ၏ လိုးချက်ထဲမှ လိုးချက်တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

ကျော်အောင်လိုးချက်များက အေးဆေးတည်ငြိမ်သော တိုက်ကွက်များဖြင့် သူမကို အပိုင်ဂိုးသွင်းကာ စိုးမိုးထားသည်။ သူနဲ့ညအိပ်လျှင် စောစော ထတတ်သည်။ နေကုန်ပင်ပန်းထားသဖြင့် ရောက်ကတည်းက ထမီပင် ပြန်မဝတ်နိုင်လောက်အောင် ဆွဲနိုင်သော ကျော်အောင့် အိပ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်း၊ ထမင်းစားခန်းနှင့် ရေချိုးခန်းတွင် အမျိုးမျိုးနေပေးရင်း အချိန်ကုန်ရသည်။ ညရောက်တော့ စောစော အိပ်ပျော်သည်။ မနက်စောစော နိုးသည်။ မနိုးလို့မရ။ ကျော်အောင်က လျှာလေးဖြင့် စောက်ဖုတ်ကို ယုယစွာ အကြင်နာပေးသည်။ ကြက်သရေရှိလှစွာသော နံနက်ခင်းဖြစ်သည့် ထိုနံနက်ခင်းမျိုးတွင် သူမလည်း ကျော်အောင့်လီးကို အကြင်နာပြန်ပေးသည်။ ကျော်အောင်က စောက်ဖုတ်ကို တလွှာချင်း လျက်သလို သူမကလည်း လီးကို တစ်ချက်ချင်း ပတ်လျက်ကာ ထိပ်လေးကို သူမနှုတ်ခမ်းနွေးနွေးဖြင့် ဖိထားပေးသည်။ နမ်းရင်းစုပ်ရင်း ရေချိုးသည်။ နွားနို့ကြိုရင်း တစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက် ကစားပေးကြသည်။ နွားနို့ပူပူမှုတ်သောက်ပြီး နေရာရွေးကြသည်။ နည်းများ တိုင်ပင်ကြသည်။ နည်းရှာမရလျှင် ဗွီဒီယို ထိုးကြည့်ပြီး လိုက်အတုခိုးသည်။ သူက ဂျပန်ကားထဲအတိုင်း မကြာခဏ လုပ်ပေးတတ်သည်။ အတုတွေနဲ့ ကျွန်မ အရည်ထွက်အောင် အမျိုးမျိုးကလိသည်။ တခါခါလည်း ကြိုးတုတ်ထားသည်။ ခါးပတ်ကြိုးဖြင့် တင်ကို ရိုက်ပြီး လိုးတတ်သည်။ နည်းက မျိုးစုံသည်မို့ သူမကြိုက်သည့်နည်းလည်း ရသည်။ နို့အုံကြားကို လီးနဲ့ထိုးကစားခိုင်းသည်။ တခါခါလည်း ရိုးရိုးလေးသာ ကုန်းလိုက်၊ ပက်လက်လိုက်၊ ခြေထောင်လိုက်၊ ရပ်လိုက်နှင့် လိုးကြသည်။ တော်တော်များများတော့ ရိုးရိုးပဲ လိုးသည်။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ကျော်အောင်က လီးရည်ကိုတော့ ပါးစပ်ထဲသာ ထည့်သည်။ သို့သော် ရိုးရိုးမဟုတ်။ ပြီးခါနီးတိုင်း ထိပ်ကို ငုံထားပြီး ကျွန်မကိုယ်တိုင် ကွင်းထုပေးရသည်။ တဗြစ်ဗြစ်ထွက်နေသော လီးရည်ကို မကုန်မချင်း ကွင်းထုပေးရသည်။ နောက်ဆုံးအကပ်ကျန်သည်အထိ စုပ်ပေးရသည်။ ထိုလီးရည်ကို တဖန် လက်ဝါးထဲ ထွေးထည့်ပြရသည်။ ပြီးလျှင် ပြန်သောက်ရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကတော့ ကြိုက်သည်။ တခါခါ ဖင်လိုးလျှင်တော့ ဖင်ထဲ အကုန် ညစ်ထည့်ပေးတတ်သည်။

သို့သော် အဖေက ရဲမှူးကြီးဖြစ်သည်မို့ ၁၀ ရောက်သည့်နှစ်တွင် မြို့ပြောင်းကာ ပြင်ဦးလွင် ဘော်ဒါဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ထိုဘော်ဒါတွင် နေလိုက်ရသောကြောင့် သူမ အောဒီနှင့် အောင်ခဲ့သည်။ MC လျှောက်၍ ရသော်လည်း MC က ငကြောင်တွေ သူမအတွက် ကာမအရသာကို ဖြည့်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ကျောက်ဆည် GTI သို့သာ လျှောက်ခဲ့သည်။ သိတော်မူသည့်အတိုင်း ထိုတက္ကသိုလ်တွင် ထွန်းထွန်းနှင့် ဆုံခဲ့သည်။