ဒေါ်လွင်မာထက်ဆိုသည်မှာ ‘ထက်’ ဆောက်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီကြီး၏ ပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်သည်။ သူမသည်
ကိုယ်တိုင်က အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင်ပြည်ပသို့လည်း အကြိမ်ကြိမ်သွားရောက်၍ သင်တန်းအမျိုးမျိုး
တက်ရောက်အောင်မြင်ခဲ့သူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူမသည်လုပ်ငန်းလုပ်ရာတွင်စေ့စပ်သေချာသည်။တိကျ
ပြတ်သားသည်။စေတနာ ကောင်းသည်။ လုပ်ငန်းနှင့်ပက်သက်လျှင် မည်သူ့ကိုမှ အားမနာတတ်။ တိတိကျကျ
ဆောင်ရွက်တတ်သည်။ လွင်မာထက်၏ လက်ထက်ကျမှကုမ္ပဏီ၏လုပ်ငန်းများသည်အံသြဖွယ်အောင်မြင်လာရ
ပြန်တော့လွင်မာထက်၏ဂုဏ်သတင်းက စီးပွားရေး လောကတွင်သတင်းကြီးခဲ့သည်။
ထိုဂုဏ်သတင်းတို့တွင်လွင်မာထက်၏ဆောင်ရွက်မှုအောင်မြင်မှု၊ အရည်အချင်းရှိမှုတွေသာမက သူမ၏
အလှဂုဏ်သတင်းကလည်း ကြီးမားလှသည်။ အသက်(၂၆) နှစ်အရွယ်လွင်မာထက်သည်ငယ်စဉ်ကလို နုနယ်
လှပမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြည့်စုံသော အလှပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ ပင်ကိုယ်အရည်အချင်းကလဲရှိဓနဥစ္စာ
ကလဲ ပြည့်စုံလှရက်လွန်းသူတစ်ယောက်ကလဲ ဖြစ်နေပြန်တော့လွင်မာထက်ကိုတမ်းတမက်မောသူများ လက်တွဲ
လိုသူများ ကမ်းလှမ်းသူများဖြင့်ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေသည်။
လွင်မာထက်တွင်ချစ်တတ်တဲ့ နှလုံးသားကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်တွေက မရှိတာတော့ မဟုတ်ပါ။ သို့ရာတွင်
သူမဘဝတက်လမ်းအတွက်ကြိုးစားခဲ့ရခြင်း၊ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများကြောင့်သိုသိပ်စွာနေခဲ့ရခြင်းတို့ကြောင့်
အရွယ်ရောက်သူကျန်းမာသန်စွမ်းသူတိုင်း ခံစားရမြဲဓမ္မတာဖြစ်လေသော သွေးသား ဆန္ဒများကိုပင်မျိုသိပ်၍ ချိုး
နှိမ်ကာ ထားခဲ့ရလေသည်။
မျိုးဝင်းပိုင်တစ်ယောက်အလုပ်ဝင်ခဲ့သည်မှာ တစ်လကျော်ကျော်မျှပင်ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုကာလအတော
အတွင်း မျိုးဝင်းပိုင်သည်သူ၏အလုပ်တာဝန်များကို ကျေပွန်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။ လွင်မာထက်က မျိုးဝင်းပိုင်ကို
သူမ၏ရုံးခန်းထဲသို့ခေါ်ကာ မကြာခဏ အလုပ်ခိုင်းစေ တတ်သည်။ ထို့ပြင်မျိုးဝင်းပိုင်ကိုလွင်မာထက်သည်သူမ၏
ရုံးခန်းထဲသို့ခေါ်၍ အလုပ်များလုပ်စေခဲ့ရာတွင်ဆောင်ရွက်ရန်အလုပ်များပြီးလျှင်သူမသည်မျိုးဝင်းပိုင်ကိုအအေး၊
ကော်ဖီ၊ မုန့်စသည်တို့ဖြင့်ဧည့်ခံကျွေးမွေးလျှက်စကားစမြည်ပြောတတ်သေးသည်။
ထိုအခါမျိုးတွင် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ် အိန္ဒြေရှိလွန်းသော ဒေါ်လွင်မာထက်၏ ဟန်ပန်မျိုးမဟုတ်တော့။
မျိုးဝင်းပိုင်၏ ရင်းနှီးခင်မင်လွန်းစွာဖြင့် ရှိနေသော ငယ်သူငယ်ချင်းမလေး တစ်ဦးပမာ အသွင်မျိုးကို ဆောင်ကာ
ရယ်ရယ်မောမော နောက်နောက်ပြောင်ပြောင်ဖြင့် လွင်မာထက်တစ်ယောက်ရှိနေတတ်လေသည်။ ထိုသို့သော
အခါမျိုးတွင်ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုံးသောအခေါ်အဝေါ်လေးတွေကလဲတမျိုးလေးပြောင်းသွား၏။မျိုးဝင်းပိုင်ကိုလွင်မာထက်
က “မောင်လေး” ဟု ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုန်းသည်။ မျိုးဝင်းပိုင်ကတော့ စ၍အလုပ်မဝင်မှီအင်တာဗျူးဖြေကထဲက “မမ”
ဟုသာ သုံးစွဲခဲ့ရာမှယခုတော့ “မမထက်” ဟုပင်တရင်းတနှီး ခေါ်ဝေါ်၍နေချေပြီဖြစ်သည်။
နှစ်ဦးတည်းရှိနေသော အခါမျိုးတွင် ပေါ့ပါး လတ်ဆတ်၍နေသော “မမထက်” ၏ မျက်နှာလှလှလေးကို
မျိုးဝင်းပိုင်သည် တိတ်တခိုး ငေးကြည့်မိတတ်သည်။ ကြည့်ဖန်များလာတော့ မျိုးဝင်းပိုင်သည် ခပ်ရဲရဲပင်ငေး၍
ကြည့်တတ်လာသည်။ ဒီလိုဖြစ်အောင်ပင် လွင်မာထက်က ဖန်တီးပေးနေတာလားမသိ။ ဒါတင်မဟုတ်သေးပါ။
မျိုးဝင်းပိုင်သည် မမထက်၏ ချောမောလွန်းသော မျက်နှာလေးနှင့် အပြုံးလှလှလေးတင်သာမက မမထက်၏
အချိုးကျနစွာဖြင့်ရှိနေသော လှပလွန်းသည့်ကိုယ်လုံးလေးကိုပါ ငေး၍ကြည့်တတ်သည်။ သူရှိရာဖက်သို့တခါတရံ
မျိုးတွင်ကျောခိုင်းကာသွားလာလှုပ်ရှားနေသော မမထက်၏ တပွေ့တပိုက်ကြီးဖြစ်ကာ အိထွေးတုံခါလျှက်ရှိသော
ဖင်သားကြီးများကိုလည်း မျိုးဝင်းပိုင်တစ်ယောက်မျက်တောင်မခတ်ကြည့်ကာ ရမ္မက်များ ထန်ခဲ့ရသည်မှာလည်း
ကြိမ်ဖန်မနည်းတော့ပေ။
မျိုးဝင်းပိုင်တစ်ယောက်မမထက်ကို စိတ်ကူး၍သာယာ တတ်လာသည်။ မမထက်ကို စွဲလန်းတမ်းတရင်း
စိတ်ကူးယဉ်ကာ သာယာနေခဲ့ရသော အကြိမ်များလည်း တဖြေးဖြေးများ၍လာခဲ့ရသည်။ အချိန်ကာလ တဖြေးဖြေး
ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မျိုးဝင်းပိုင်သည်မမထက်ကိုစွဲလန်းသထက်စွဲလန်းတမ်းတကာ ရင်မောစွာဖြင့်ချစ်ခဲ့မိပေပြီ။
မမထက်သည်လည်း မျိုးဝင်းပိုင်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံလာကာ မျိုးဝင်းပိုင်၏ အနီးသို့ သူမသည်တဖြေးဖြေး
နီးကပ်စွာဖြင့်ရောက်၍လာခဲ့ရပေသည်။
လွင်မာထက်သည်မျိုးဝင်းပိုင်၏မျက်နှာလေးကိုဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်မိသောအချိန်ကစ၍သူ၏နုငယ်သော
မျက်နှာလေးသည် သူမ၏ရင်ဝယ်ငြိတွယ်ခဲ့ရလေသည်။ မျိုးဝင်းပိုင်၏ ပြောဟန်ဆိုဟန် လှုပ်ရှားဟန်လေးများကို
တွေ့ဖန်များလာတော့ လွင်မာထက်သည် မျိုးဝင်းပိုင်ကို ခင်တွယ်လာခဲ့ရသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီး၍လာခဲ့
ရပြန်တော့မျိုးဝင်းပိုင်၏အပြုံးလေး မျိုးဝင်းပိုင်၏ စကားသံလေးတို့ကိုလွင်မာထက်က စွဲလန်း၍လာခဲ့ရသည်။ သူမ
သည်ဘယ်နေရာဘဲရောက်ရောက်ဘာဘဲလုပ်နေလုပ်နေမျိုးဝင်းပိုင်၏ပုံရိပ်ကလွင်မာထက်၏အတွေးအာရုံထဲတွင်
သွားလာလှုပ်ရှားနေခဲ့ရသည်။
လွင်မာထက်၏ရင်တွင်းမှ တစ်ခုတည်းသော နှလုံးသည်းပွတ်သည်ရှင်သန်လာခဲ့ရပြီး နွေးထွေးသော ရင်
လှိုင်းဂယက်လေးများနှင့်အတူအချစ်များစွာတို့ကို ပေါက်ပွားကာ သူမ၏အသွေးအသားများထဲသို့စိမ့်ဝင်ပျံ့နှံ့စေခဲ့
ရပြီဖြစ်၏။ “မမထက်” သည်မောင်လေးကိုအချစ်များစွာဖြင့်စွဲလန်းမြတ်နိုးစွာ ချစ်ခဲ့ရလေပြီဖြစ်တော့၏။
ချစ်သောသူနှင့် ဆုံတွေ့နေရသော အချိန်လေးအတွင်းဝယ်လွင်မာထက်၏ ရင်ဝယ်အေးချမ်းကြည်နူးစွာ
ခံစားနေရသည်။ ထို့ပြင်ချစ်သူအပါးတွင်ရှိနေစဉ်အခါတွင်သူမသည်နုငယ်ကာ ဆယ်ကျော်သက်လေးသဖွယ်
ဖြစ်သွားရပြီး လန်းဆန်းပေါ့ပါး၍ နေခဲ့ရသည်။ မမထက်သည်ချစ်သူအပါး၌ ရှိနေချိန်ကာလလေးကို ကြိမ်ဖန်များစွာ
ကြုံတွေ့ချင်လာသည်။ ထိုအချိန်လေးကိုလည်း ကာလကြာရှည်စွာ ရှိစေချင်လာသည်။ အတူနေရရင်ဟူသော
စိတ်ကူးလေးတွေက လွင်မာထက်၏ ရင်ဝယ်မကြာခဏ ဆိုသလိုပေါ်ပေါက်၍ခံစားနေရသည်။
“မောင်လေး”ကလဲ သူမအပေါ် စိတ်ဝင်တစားရှိလာသည်ကိုမမထက်သည်မိန်းမသားပီပီသိနှင့်နေခဲ့သည်။
ထိုသို့ စတင်၍ သိလိုက်ရသောအချိန်တွင်သူမခံစားလိုက်ရသော ကြည်နူးမှုမျိုးသည်လွင်မာထက်အဖို့ ဒီတသက်
ဒီတခါသာ ခံစားရဖူးသည်ဖြစ်သည်။ သူမကိုစိတ်ဝင်တစားရှိနေသူသူမချစ်မိသူတစ်ယောက်က ချစ်တဲ့အကြောင်း
တွေကိုဖွင့်ဟလာစေကြောင်း တိတ်တခိုး ဆုတောင်းနေမိခဲ့သည်။
ချစ်မိသူမှ ဖွင့်ဟလာနိုင်စေရန်လည်း လွင်မာထက်သည်လမ်းကြောင်းပေးခဲ့သည်။ ဒါ့အပြင်အမူအရာများ
ဖြင့်လည်း လမ်းခင်းပေးခဲ့သည်။ ဒီလိုလမ်းကြောင်း ပေးခဲ့ရသော အကြိမ်တို့သည်လည်း မရေတွက်နိုင်တော့ပေ။
ကြိမ်ဖန်များစွာပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်ကိုပိုင်းခြားထားသော သာမန်ဝန်ထမ်းငယ်လေး တစ်ယောက်နှင့် ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ဟူသော
တံတိုင်းသည်ကြီးမားထူထဲလွန်းလှသည်။ ချစ်မိသောသူမှသူမဆီသို့ထိုတံတိုင်းအား ကျော်လွန်အောင်ထိုးဖေါက်
နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ၊ အင်အားကြီးမားသော သူမကသာ ထိုတံတိုင်းကို ချိုးဖျက်၍ချစ်သူအတွက်လမ်းခင်းရမည်သာ
ဖြစ်သည်။ သူမတို့နှစ်ယောက်ကို ပိုင်းခြားထားသော ကြီးမားထူထဲ လွန်းသည့် ထိုတံတိုင်းကို ချိုးဖျက်နိုင်ရန်
အင်အားတွေ သူမတွင်ရှိနိုင်ပါ့မလားဟူသော အတွေးတွေက အချစ်ကိုတမ်းတနေရသော လွင်မာထက်၏ ရင်ကို
ခိုဝင်၍ လာခဲ့ရပါတော့သည်။
“ သမီးရေ… ခဏ…”
“ ဟုတ္ကဲ့… ေမေမ….”
ရုံးသွားရန်အတွက် ထွက်လာခဲ့သော လွင်မာထက်သည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ အရောက်မှာပင် မိခင်ဖြစ်သူ
ဒေါ်သိန်းလွင်က လှမ်း၍ခေါ်လိုက်သဖြင့် မိခင်၏အနားသို့ ရောက်၍သွားရသည်။ ပြီးတော့ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရှေ့ရှိ
ဆိုဖါပေါ်တွင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ မေမေ…ဘာများပြောမလို့လဲ….ဟင်…”
“ တခြားမဟုတ်ပါဘူး…သမီးရယ်….မေမေ…တရားစခန်း တစ်လဝင်ဖို့အတွက်ကိစ္စပါ……”
“ ဝင်လေ မေမေရာ၊ အိမ်မှာလည်း မသိန်းနုတို့လင်မယားရှိနေတာဘဲ..”
“ ဒါတော့ ဒါပေါ့သမီးရယ် မေမေကလဲ သမီးကို စိတ်မချဘူး အဲဒါ သမီးဒေါ်လေး ခင်ခင်မိကို အိမ်မှာ
ခေါ်ထားမလားလို့….”
မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသော လွင်မာထက်တစ်ယောက်စဉ်းစားရ ကြပ်သွားရသည်။ သူမ၏
ဒေါ်လေး ခင်ခင်မိဆိုတာက မိခင်ဖြစ်သူ၏ ညီမအငယ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ အသက်က (၃၃)နှစ်မျှသာ ရှိသေးပြီး
ယောကျာ်းက (၃)ယောက်ပင်ရဘူးခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့်လဲ လွင်မာထက်၏ ဖိုးဖွားများရှိစဉ်ကထဲက အမွေပြတ်
ကြော်ငြာထားတာဖြစ်ပြီး ဘိုးဘွားများ မရှိတော့မှ မိခင်ဖြစ်သူက ကူညီစောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး ပြန်၍ အဆက်အသွယ်
ရနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ တစ်လလောက်ပဲ သမီးရယ်… နောက်ပြီး သူ့ယောကျာ်းကိုခေါ်မလာဖို့ မေမေဘဲ ပြောပါ့မယ်….ဖြစ်တယ်
မဟုတ္လား သမီး….ဟင္…”
မတတ်နိုင်တော့ပါ။ မိခင်ဖြစ်သူစိတ်ချမ်းသာစေရန်နှင့်တရားစခန်းဝင်မည့်မိခင်ဖြစ်သူနောက်ဆံမတင်းရန်
အတွက်လွင်မာထက်သည်တလထဲဘဲဟူ၍ စိတ်ကိုလျှော့ကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ရလေတော့သည်။
“ သူတယောက်ထဲ လာနေမယ်ဆိုရင်တော့မေမေသဘောပါဘဲ။ ဒေါ်လေးကိုခေါ်ထားခဲ့ပေါ့အော်…မေမေ
က ဘယ်တော့လောက်တရားစခန်းဝင်မှာလဲ…”
“ သဘက်ခါလောက်စပြီးဝင်မယ်သမီး….ကဲကဲ… သမီးလဲ ရုံးနောက်ကျနေအုံးမယ်…… သွားရင်လဲ….
သွားတော့ကွယ်….”
“ ဟုတ်ကဲ့….မေမေ……” ဟူ၍ ပြောလိုက်ရင်းကပင်ထိုင်ရာမှအသာထကာ ထွက်၍ လာခဲ့သည်။
* * * * *
ဒီနေ့ရုံးပိတ်ရက်ဖြစ်သော်လည်း လွင်မာထက်မှာထား၍ မျိုးဝင်းပိုင်သည်လွင်မာထက်၏ အိမ်သို့နံနက်(၉)
နာရီအချိန်တွင်ရောက်၍လာခဲ့ရသည်။ မျိုးဝင်းပိုင်တစ်ယောက်ရောက်၍လာသည်ဆိုသည်နှင့်အသင့်ပင်စောင့်နေ
သာ လွင်မာထက်က မျိုးဝင်းပိုင်ကိုကားမောင်းခိုင်းကာ ထွက်လာခဲ့ကြတော့၏။
အမြဲတမ်းပင်ခပ်ရိုးရိုးသာဝတ်တတ်သောလွင်မာထက်တစ်ယောက်တစ်ခါမှသူမဝတ်စားထားတာ မတွေ့ဖူး
သော အဝတ်အစာမျိုးကိုဝတ်လျှက်လှချင်တိုင်းလှ၍နေရသော လွင်မာထက်ကိုမျိုးဝင်းပိုင်တွေ့မြင်ခဲ့ရလေသည်။
လွင်မာထက်သည် ခြေသလုံးလေး နောက်ဖက်တွင် ခွဲထားသော အခွဲလေးပါသည့် စကပ်အနက်ရောင်လေးကို
ဝတ်ထားပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းတွင်တော့ငုဝါရောင်လက်ပြတ်ရင်စေ့အကျႌလေးကိုဝတ်ထားလေးသည်။
လွင်မာထက်သည်သူမ၏ကျောလယ်သာသာ ဆံပင်လေးကိုနောက်စေ့တွင်ခပ်မြင့်မြင့်လေးစု၍ မြင်းမြီး ပုံစံ
လေးချထားသည်။ သူမ၏မျက်နှာလေးမှာတော့ မိတ်ကပ်ပါးပါးလေးလိမ်းထားကာ နှုတ်ခမ်းလေးနှစ်လွှာကိုတော့
နီနီရဲရဲလေး ဆိုးထားလေသည်။ တစ်ခါဖူးမျှ သူများမောင်းသည့်ကားကိုရှေ့ခန်းတွင်မလိုက်ခဲ့ဖူးသည့်လွင်မာထက်
သည်ယခုမျိုးဝင်းပိုင်မောင်းသောကားကိုမျိုးဝင်းပိုင်နှင့်ယှဉ်ကာ ကားရှေ့ခန်းတွင်ထိုင်၍ လိုက်ပါခဲ့လေသည်။
သူမဆီမှပျံ့လွင့်၍လာသော သင်းပျံ့သည့် ရနံ့များသည် မျိုးဝင်းပိုင်၏ရင်ကို ရိုက်ပုတ်လှုံ့ဆော်လျှက်ရှိ
လေသည်။သူတို့နှစ်ဦးကို သယ်ဆောင်၍ လာသောကားလေး သည်အမြန်နှုန်းမှန်မှန်ဖြင့် မောင်း၍လာခဲ့ရာတွင်
နာရီဝက်ခန့်ကြာသောအခါ၌ လွင်မာထက်ညွှန်ပြသည့်ခြံဝန်းတစ်ခုထဲသို့အသင့်ဖွင့်၍ထားသော ခြံတခါးမှတဆင့်
ဝင်လိုက်သည်။
ကားလေးသည်ခြံဝန်းထဲသို့ရောက်လျှင်ပင်မျိုးဝင်းပိုင်က လွင်မာထက်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ခြံတံခါး
ကိုပိတ်ကာ အတွင်းမှ မင်းတုံးထိုးလိုက်ရသည်။ ပြီးတော့ ကားပေါ်တက်၍ ကားလေးကို ခြံဝန်းကျယ်ကြီး အတွင်း
မလှမ်းမကမ်းလေးတွင်ရှိနေသော တစ်ထပ်တိုက်လေးဆီသို့မောင်းလာခဲ့သည်။ တိုက်ကလေး ရှေ့သို့ရောက်လျှင်
ကားလေးထိုးရပ်လိုက်သည် ဆိုသည်နှင့် လွင်မာထက်က ကားပေါ်မှဆင်းကာ တိုက်ကလေး၏ တံခါးကိုသွား၍
ဖွင့်နေသည်။ မျိုးဝင်းပိုင်ကတော့ကားနောက်ခန်းထဲမှ ပစ္စည်းများကိုထုတ်ယူနေရင်း သူ၏အကြည့်များက နောက်
ကျောပေးထားသော လွင်မာထက်ဆီသို့ ရောက်နေသည်။ သေးကျင်သော လွင်မာထက်၏ ခါးလေးအောက်မှ
ဖင်သားစိုင်ကြီးများသည်မျိုးဝင်းပိုင်၏ရင်ကိုလှိုက်ဖိုလာစေသည်။
တိုက်ထဲရောက်သည်နှင့်လွင်မာထက်သည်မျိုးဝင်းပိုင်လက်ထဲမှပစ္စည်းများကိုယူ၍ ဆက်တီစားပွဲပေါ်တွင်
စီကာစဉ်ကာချသည်။ သူမရပ်၍ ပြင်ဆင်နေသည်က မျိုးဝင်းပိုင်ထိုင်နေရာနှင့် စားပွဲလေးအကြားတွင်ဖြစ်နေရာ
လွင်မာထက်၏ ကားစွင့်မို့မောက်လျှက်ရှိသော ဖင်သားကြီးများမှာ မျိုးဝင်းပိုင်၏မျက်နှာ ရှေ့နားတွင်ကပ်လျှက်တွေ့
မြင်နေရ၍သူ၏ပုဆိုးတွင်းမှလီးတန်ကြီးသည်မာတောင်လာတော့သည်။လွင်မာထက်သည်မျိုးဝင်းပိုင်၏ ဘေးတွင်
ကပ်လျှက်သား ထိုင်ချလိုက်သောအခါ အိထွေးလှသော သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးသည်မျိုးဝင်းပိုင်၏ ကိုယ်လုံးလေးနှင့်
ထိထိမိမိဖိကပ်မိတော့သည်။
ထို့နောက်လွင်မာထက်၏ ကိုယ်လုံးလေးသည်လူးလွန့်ကာ မျိုးဝင်းပိုင်၏ ကိုယ်လုံးဖက်သို့ ပို၍ဖိကာ တိုး
လိုက်ပြီး သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကိုငိုက်လျှက်လွင်မာထက်က မျိုးဝင်းပိုင်ကိုမျက်လုံးချင်းဆိုင်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ မောင်လေး….ဆာရင်စားတော့လေ….”
“ ကျွန်တော်…မဆာသေးဘူး….မမ….”
“ မမ…လဲ မဆာသးဘူး….နောက်မှ…အတူစားကြတာပေါ့…”
သူတို့နှစ်ယောက်ရှေ့ရှိစားပွဲလေးပေါ်တွင်တော့စားစရာတွေမှာ အပြည့်ပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ပြီးနောက်စကားဆုံးသွား
သော်လည်း ဆုံတွေ့နေသော သူတို့နှစ်ယောက်၏ မျက်လုံးလေးများကို မရုတ်သိမ်းဘဲ ခပ်ရဲရဲပင် မျက်လုံးချင်း
ဆိုင်ကာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ မျက်နှာမှာ တထွာခန့်သာ ကွာဝေးတော့သည်။ သူမဆီမှ လှပ
လွန်းသော အပြုံးလေးတစ်ချက်ပျံ့လွင့်သွားချိန်တွင်တော့ ဘယ်လိုမှ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့သော မျိုးဝင်းပိုင်သည်
လွင်မာထက်ကိုယ်လုံးလေးကိုသိုင်း၍ဖက်လိုက်ပြီး သူမမျက်နှာလှလှလေးကိုအငမ်းမရပင်နမ်းပါလေတော့သည်။
လွင်မာထက်ကတော့သူမမျက်နှာလေးကိုအလိုက်သင့်လေး မော့ကာ ပြုံးပြုံးလေး လုပ်ပေးထားလေသည်။
ခဏအတွင်းမှာပင်မျိုးဝင်းပိုင်နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာက သူမ၏ ဖူးဖူးလေးကြွနေသော နီနီရဲရဲ နှုတ်ခမ်းလေးများဆီ
သို့ဖိကပ်လိုက်သည်နှင့်လွင်မာထက်သည်မျိုးဝင်းပိုင့်နှုတ်ခမ်းများကို အရင်ဦးအောင်စုပ်နမ်းလိုက်ပြီး ခဏမှာပင်
သူမလျှာဖျားလေးက မျိုးဝင်းပိုင်၏နှုတ်ခမ်းလေးများကို ပွတ်သပ်ပေးနေတော့သည်။ ထို့ပြင်လွင်မာထက်၏ လက်
တစ်ဖက်က မျိုးဝင်းပိုင်၏ ကိုယ်လုံးကြီးကိုဖက်လိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်က သူရဲ့ခါးကိုဖက်လိုက်သည်။
ဘေးတိုက်ထိုင်လျှက်သားဖြစ်သည့်အပြင်လွင်မာထက်မှာ မျိုးဝင်းပိုင်၏ရင်ခွင်ထဲသို့သူမကိုယ်လုံးတစ်ခြမ်း
ရောက်လျှက်ရှိနေသည် မျိုးဝင်းပိုင်၏ရှေ့ဖက်မှနေ၍ ခါးကိုဖက်ထားသော လွင်မာထက်၏ လက်ဖျံလေးသည်
မျိုးဝင်းပိုင်၏ ပေါင်ရင်းကို အသာလေးဖိကပ်မိတော့ရာ သူရဲ့ပုဆိုးအောက်မှ ထောင်မတ်နေသော လီးတန်ကြီးကို
သူမ၏ လက်ဖျံလေးက အပေါ်မှဖိလျှက်သားလေး ဖြစ်နေတော့သည်။
နှစ်ဦးသား နှုတ်ခမ်းခြင်း ဂဟေဆက်ကာ အပြန်အလှန်နမ်းနေကြရင်း သူတို့နှစ်ဦး၏ ကိုယ်လုံးများမှာ
တွန့်ကာတွန့်ကာ ဖြစ်လာကြတော့သည်၊ မျိုးဝင်းပိုင်၏ပုဆိုးတွင်းမှ မာတောင်နေသော လီးတန်ကြီးပေါ်သို့ထိကပ်
နေသော လွင်မာထက်၏ လက်ဖျံလေးမှာ လီးတန်ကြီးတစ်လျှောက်အရင်းမှအဖျား အဖျားမှအရင်းသို့တစ်ချက်ခြင်း
ပွတ်ကာ ပေးသလိုဖြစ်နေလေသည်။ မကြာမီမှာပင် မျိုးဝင်းပိုင်၏လက်တဖက်က လွင်မာထက် ရင်သားမို့မို့
မောက်မောက်ပေါ်သို့ကျရောက်၍လာသည်သူမဝတ်ထားသော ဘော်လီအကျႌလေးပေါ်မှပင်ဖိညှစ်ပေးလေသည်။
လွင်မာထက်ကလဲ သူမ၏ ရင်ဘတ်လေးကိုကော့၍ကော့၍ ပေးလာပါတော့သည်။
ခဏအကြာ နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကွာအသွားတွင်တော့ လွင်မာထက်သည်မျိုးဝင်းပိုင်၏ မျက်နှာကို သူမ၏လက်
နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲယူလိုက်ပြီး ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို တရှိုက်မက်မက်ဖြင့် နမ်းလိုက်ပြီးနောက် ထိုင်နေရာမှအားယူကာ
ထလိုက်ပြီး မပြေးရုံတမယ်ပင် အတွင်းခန်းထဲသို့ဝင်သွားရာ ရုတ်တရက်ကြောင်ကြည့်နေသော မျိုးဝင်းပိုင်က
ထိုင်ရာမှထကာ လွင်မာထက်၏နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့လေသည်။ အခန်းတွင်း အိပ်ယာကြီးပေါ်တွင်တော့
လွင်မာထက်တယောက်ကိုယ်လုံးလေးကိုအိပ်ယာပေါ်တွင်မှောက်လျက်သားလှဲနေသည်။
နောက်မှရောက်လာသော မျိုးဝင်းပိုင်သည်ကုတင်ကြီးပေါ်သို့ တက်လိုက်ကာ သူမဘေးတွင်ထိုင်လိုက်ပြီး
ခါးလေးကို လှမ်း၍ဖက်လိုက်သည်၊ လွင်မာထက်၏ တင်သားကြီးများကို ဝတ်ထားသော စကပ်လေးပေါ်မှ ဖိ၍ဖိ၍
အားပါးတရ နမ်းနေတော့သည်။ တစထက်တစ ကာမစိတ်များ သောင်းကျန်းလာသော လွင်မာထက်သည်သူမ၏
ကိုယ်လုံးလေးကိုလူးကာလွန့်ကာ လုပ်နေရာမှပက်လက်လှန်လိုက်ပြီး တပြိုင်နက်ထဲမှာပင်သူမ၏လက်တဖက်က
မျိုးဝင်းပိုင်အကျႌပေါ်သို့လှမ်းလိုက်ကာ ကြယ်သီးလေးများကို ဖြုတ်ပေးပါတော့သည်။
အလားတူပင်မျိုးဝင်းပိုင်၏လက်လေးတွေက သူမအကျႌကြယ်သီးလေးများကို ဖြုတ်၍ပေးနေသည်။ သူတို့
နှစ်ယောက်၏အကျႌများသည်ပြိုင်တူလိုပင် ကျွတ်၍သွားချိန်မှာတော့ လွင်မာထက်၏လက်လေးတစ်ဖက်က သူမ
နောက်ကျောသို့သွင်းလိုက်ပြီး ဘရာစီယာချိတ်လေးကိုဖြုတ်ပေးလိုက်သည်သူမကိုယ်တိုင်ပင်ဘရာစီယာလေးကို
သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှခွာ၍ပေးရင်းမျက်လုံးလေးများကိုမှိတ်ချလိုက်ပါတော့သည်။
ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွား နို့နှစ်လုံးကိုခေတ္တမျှငေးစိုက်ကြည့်ပြီးမှမျိုးဝင်းပိုင်သည်သူမအပေါ်သို့မှောက်ချ
လိုက်ပြီး အငမ်းမရပင် နို့နှစ်လုံးကို တလှည့်စီစို့ပေးနေတော့၏ လွင်မာထက်သည်သူမကိုယ်လုံးလေး တွန့်တွန့်
ဖြစ်နေရာမှသူမ၏နို့များကိုမျိုးဝင်းပိုင်ထံသို့ကျောလေးကော့ကာ ကော့ကာဖြင့်ဖိသွင်းပေးနေပါတော့သည်။
ထိုအခိုက်မှာပင်မျိုးဝင်းပိုင်၏လက်တဖက်က သူမခါးမှစကပ်လေးကိုလှမ်းဖြုတ်လိုက်သဖြင့်သူမပေါင်လေး
နှစ်လုံးကိုထောင်၍ စကပ်လေးကိုချွတ်ပေးလိုက်၏ မျိုးဝင်းပိုင်လက်ကလဲ ချက်ခြင်းဆိုသလိုပင်လွင်မာထက်စော
က်ပတ်ပေါ်သို့စောက်မွှေးလေးတွေကြားမှ တိုးဝင်ဖိကပ်သွားခဲ့ပြီး သူမစောက်ပတ်လေးကို သူ့လက်ဖြင့် ဖိ၍ဖိ၍
ပွတ်ပေးနေတော့သည်။
လွင်မာထက်ခမျာမှာတော့သူမဒူးလေးတွေကွေးကာ ထောင်လိုက်မိသော ပေါင်လေးနှစ်ချောင်းကို စုလိုက်
ကားလိုက်ဖြင့် ခံရခက်နေကာ သူမစောက်ပတ်ဝမှာတော့ စောက်ရည်လေးများ ရွှဲနစ်နေရချေပြီ။ ခဏအကြာတွင်
လွင်မာထက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှသွေးသားများသည်ဆူပွက်၍လာခဲ့ရကာ သူမစောက်ခေါင်းထဲမှလဲ ယားတက်
လာပြီး လွင်မာထက်မှာ အလိုးခံချင်စိတ်တွေ မွှန်ထူလာခဲ့ရသည်။
“ မောင်လေးရယ်….အင့်…ဟင့်….မ…မ….မနေတတ်တော့ဘူး…ဟင့်..”
လွင်မာထက်၏ မပီမသစကားသံလေးကို ကြားလိုက်ရပြီး နောက်တွင်တော့ မျိုးဝင်းပိုင်သည်သူ၏ပုဆိုးကို
ချွတ်ကာ လွင်မာထက်၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင်ဝင်၍ထိုင်လိုက်လေတော့သည်။ မျိုးဝင်းပိုင်တယောက်လှုပ်လှုပ်
ရှားရှား ဖြစ်သွားသည်ဆိုသည်နှင့် သူမ၏မျက်လုံးလေးများသည်မှေးစင်း၍ထားရာမှပင်အသာလေးဖွင့် ကြည့်
လိုက်ရာ ကာမဇောတွေကြားမှပင်ရင်လေးဖိုသွားရပြန်သည်။
တောင်မတ်၍ တဆတ်ဆတ်ဖြစ်နေသော လီးတန်ကြီးမှာ အရှည်(၇)လက်မနီးပါးနှင့် လုံးပတ်က ကျပ်လုံး
သာသာလောက်ရှိသည်။ အပြိုင်းပြိုင်းထနေသော အကြောကြီးများကလဲ ဖုထစ်နေသည်။ မျိုးဝင်းပိုင်သည်
လွင်မာထက်၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်နှင့်လီးတန်ကြီးထိပ်ကိုစောက်ပတ်ဝတွင်တေ့ကာ ဖိသွင်း
လိုက်လေသည်။
“ ဗြိ….အင့်….ဗျစ်….အမေ့….ဗြိ….အာ့..ကျွတ်…..ကျွတ်…..အ….”
လီးတန်ကြီးမှာ လွင်မာထက်၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ တဆုံးဝင်သွားပြီဆိုသည်နှင့် မာကျောလှသော လီးတန်
ကြီးနှင့် ပြည့်သိပ်ထိတွေ့နေသော သူမ၏စောက်ပတ်အတွင်းသားလေးများသည်လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြစ်ကာ လာရတော့
သည်။ လွင်မာထက်တစ်ယောက်နာသွားပုံရသဖြင့် မျိုးဝင်းပိုင်သည်စောက်ခေါင်းထဲသို့တဆုံးဝင်နေပြီဖြစ်သော
သူ့လီးတန်ကြီးကို စောက်ပတ်ထဲ၌ ဖိကပ်ပြီး အနားပေးလိုက်ရာ ခဏအတွင်းမှာပင်လွင်မာထက်ခါးလေးသည်
ကော့၍တက်လာတော့သည်။
“ ဟင့်….မ…..မရပ်နဲ့….လုပ်….လုပ်ပါ…..မောင်လေးရယ်….ဟင်း..ဟင်း..”
သူမ၏ရမ္မက်သံလေးသည် မျိုးဝင်းပိုင်ကို စ၍တာလွှတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် စောက်ခေါင်းထဲမှ
လီးတန်ကြီးကို ဆွဲ၍ထုတ်ကာ လိုးပါတော့သည်။ လွင်မာထက်သည် သူမ၏ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖင်သားကြီးများကို
မျိုးဝင်းပိုင်၏ ဆောင့်ချက်များနှင့်အညီ မြှောက်ကြွပေးကာ သူမစောက်ပတ်ကြီးကို ကော့၍ကော့၍ ပေးရင်း
အလိုးခံနေသည်။ အလိုးခံရင်း ညီးတွားရသည်မှာ အားရကြေနပ်ဖွယ်အရသာတွေ့နေရသော လွင်မာထက်သည်
သူမစောက်ပတ်ထဲသို့ မျိုးဝင်းပိုင်လီးတန်ကြီးက ဆောင့်၍ဆောင့်၍ လိုးလိုက်တိုင်း သူမနှုတ်ခမ်းဖျားလေးများမှာ
ဟ၍ဟ၍ သွားကာ ဝမ်းခေါင်းသံလေးများဖြင့်ညီးတွားရင်း အားပါးတရ အလိုးခံနေပါတော့သည်။
“ ဗြွတ်….အင်း….ပလွတ်…ပလွတ်….ဖွတ်….ဟင်းဟင်း….ပြွတ်…ဖွတ်… ဟင်း..…အင်း….ဟင်း…အင်း…”
အစကလွင်မာထက်သည်သူမကဦးဆောင်ရလိမ့်မည်ဟုထင်၍ထားသောမျိုးဝင်းပိုင်သည်သူမကိုမျက်လုံး
မဖွင့်နိုင်အောင်လိုးပေးနေသည့်အတွက်အကြေနပ်ကြီး ကြေနပ်နေရတော့သည်။ ရှည်လျှားလှသောလီးတန်ကြီးမှာ
သူမစောက်ပတ်ထဲသို့ ဆောင့်၍ဆောင့်၍ ဝင်လာလေတိုင်း လီးတန်ကြီး၏ထိပ်ဖူးကြီးမှာ သူမသားအိမ်ဝသို့ ပြေး၍
ပြေး၍ ဆောင့်နေသဖြင့်လွင်မာထက်၏ ကိုယ်လုံးလေးသည်တုံ၍တုံ၍ သွားရအောင်ပင်ကောင်းနေလေသည်။
“ မမထက်…..ကောင်းလား…ဟင်….”
“ ကောင်းတယ်….သိပ်ကောင်းတယ်……ဟင်း…ဟင်း…ချစ်…လားဟင်…”
“ ချစ်တာပေါ့….မမထက်…ရယ်….”
“ အမလေး…….အင်း…..ဟင်း…..ချစ်….ချစ်လိုက်တာ မောင်လေးရယ်….အင်း.. ဟင်း……”
ကာမအရသာများ အဆမတန် တက်လာရသော လွင်မာထက်က သူမစောက်ပတ်ထဲသို့ ဆောင့်၍
ဆောင့်၍ လိုးပေးနေသော မျိုးဝင်းပိုင်၏လီးတန်ကြီးကို သူမစောက်ပတ် အတွင်းသားနုနုလေးများဖြင့် ဖိ၍ဖိ၍
ဖင်ကြားလေးများ ရှုံ့၍ရှုံ၍ သွားရသည်အထိညှစ်ပေးရင်း အလိုးခံနေသည်။ မကြာမှီမှာပင်လွင်မာထက်တစ်ယောက်
တဟင်းဟင်းဖြင့်ဆက်တိုက်ညီးတွားကာ ကော့ပျံလာသလိုကာမဆိပ်များ တက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သော မျိုးဝင်းပိုင်သည်
လဲ သူ၏လီးတန်ကြီးမှာ ကျင်ဆိမ့်၍လာပြီဖြစ်ရာ လွင်မာထက်၏ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်း၍ဆွဲကာ ဆုတ်နယ်ဖျစ်ညှစ်ရင်း
အားကုန်ဆောင့်၍ အချက်(၂၀)မျှ လိုးလိုက်ပါတော့သည်။
“ အမလေး….မောင်…..အား….ချစ်….တယ်……ဟင်း….ဟင်း…..”
မျိုးဝင်းပိုင်နှင့်လွင်မာထက်တို့ကိုယ်လုံးနှစ်ခုသည်တွန့်ခါ၍သွားကြရကာ နှစ်ဦးစလုံး ကာမအထွတ်အထိပ်
သို့ရောက်၍ သွားရပါတော့သည်။
* * * * *
မျိုးဝင်းပိုင်နှင့် လွင်မာထက်တို့သည် ထိုနောက်ပိုင်းတွင်တော့ ညနေရုံးဆင်းတိုင်း နေ့တိုင်းလိုလိုပင်
တွေ့နေကျ နေရာလေးသို့သွားကာ တူနှစ်ကိုယ်ယှဉ်တွဲ၍ ချစ်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည်မှာ (၁၀)ရက်ထက်မနည်းတော့ပေ။
လွင်မာထက်ကလဲ မျိုးဝင်းပိုင်ကို တပ်မက်စွဲလန်းကာ နေရသကဲ့သို့ မျိုးဝင်းပိုင်ကလဲ လွင်မာထက်ကို မက်
မောစွဲလန်းကာ ရှိနေခဲ့ရလေ တော့သည်။ ထန်းပင်မှထန်းနို့များသည်လှီးဖြစ်စရှိလျှင်လှီးလေထန်းနို့ထွက်လေပင်
ဖြစ်သည်။ မလှီးမဖြတ်ဘဲထားပါက တဖြေးဖြေးခြောက်၍ ကြွေတတ်ပေသည်။ ထို့ပြင် စားရသောကလေးသည်
ငတ်သည်ဟူသော ဆိုရိုးစကားကလဲ ရှိနေပြန်သေးသည်။ တစ်ခါဘူးမှမခံစားဘူးသော ကာမအရသာကိုစတင်ခံစား
ခဲ့သည့်နေ့မှစ၍ နေ့စဉ်ရက်ဆက်ဆိုသလို လွင်မာထက်သည် (၁၀)ရက်တိုင်တိုင် နေ့စဉ် ရက်ဆက်ဆိုသလို
အားပါးတရ ခံစားခဲ့ရလေသည်။
မျိုးဝင်းပိုင်ကလည်း ခွင့်(၁၀)ရက်ယူသွားတော့လွင်မာထက်သည်ဆန့်တငန့်ငန့်ဖြစ်၍ကျန်ခဲ့သည်။ ချိုသည်
ခါးသည်ဆိုသော အရသာကိုလည်း သိနေတော့ပထမတွင်အချိန်တန်လျှင်သတိရသည်။ အဲဒီနောက်တဖြေးဖြေး
တရက်ပြီးတရက်ဖြစ်လာတော့မကြာခဏဆိုသလိုပြင်းပြသောဆန္ဒတွေကသွေးသားတို့ကိုသောင်းကျန်းစေသည်။
ဒါပေမဲ့လည်း (၁ဝ)ရက်ပြည့်လျှင်တော့မျိုးဝင်းပိုင်ပြန်လာတော့မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်ဖြေသိမ့်ကာ သူမ၏
ဝေဒနာကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားခဲ့သည်။
သို့ရာတွင်သူမ၏ဆန္ဒမှာ ပြည့်ဝမလာခဲ့ပါ။ (၁၀)ရက်ပြည့်သောနေ့မှာပင်မျိုးဝင်းပိုင်၏ဖခင်ကွယ်လွန်သွား
ခဲ့သဖြင့် နောက်ထပ်ခွင့် (၁၅)ရက်ပေးရန်ခွင့်ယူခဲ့သည်ကို သူမသိခဲ့ရပြီး ကိုယ်စိတ်နှလုံး ချုံးချုံးကျကာ စိတ်ပျက်
သွားခဲ့ရသည်။ လွင်မာထက်တစ်ယောက်ခံစားနေရသော ဝေဒနာမှာ ကိုယ်နှင့်မမျှ ရင်နှင့်မမျှအောင်ဖြစ်နေသည်။
အလုပ်လုပ်ရတာပင်သိပ်ပြီး စိတ်မပါတော့။ အလုပ်ကိစ္စနှင့်ပက်သက်၍ ကြီးကြီးငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်အိုအိုယောကျာ်း
တစ်ယောက်ယောက်နှင့်ပြောဆိုဆက်ဆံနေရချိန်မှာပင်သူမသွေးသားတို့က တမျိုးတမည်ဖြစ်ကာ လွင်မာထက်၏
အတွင်းစိတ်တို့သည်ဖေါက်ပြန်၍ နေရသည်။
ခင်ခင်မိသည်အမဖြစ်သူဒေါ်သိန်းလွင်၏သြဇာကိုမလွန်ဆန်နိုင်၍သာအမဖြစ်သူတရားစခန်းဝင်နေစဉ်တွင်
လွင်မာထက်နှင့်အတူလာ၍ နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အမသြဇာကို မလွန်ဆန်နိုင်သည်ကလည်း မပြောနှင့် ခင်ခင်မိတို့
လင်မယားနှစ်ယောက်အတွက် စားဝတ်နေရေးကို အမဖြစ်သူ ဒေါ်သိန်းလွင်က တာဝန်ယူထားခဲ့သည်။ ထို့ပြင်
တခါတရံ လိုအပ်သည့် အခါများတွင်လည်း ငွေကိုလိုသလောက် ထုတ်ပေးသေးသည်။ ဒီတော့ အမစကားကို
မနာခံ၍ မဖြစ်သဖြင့်နာခံခဲ့ရသည်။
သို့ပေမဲ့လည်းခင်ခင်မိသည်ပြောရမည်ဆိုလျှင်ယောကျာ်းနှင့်ကင်းကွာကာနေနိုင်သူနေတတ်သူမဟုတ်ချေ။
အခုဆိုလျှင်ယောကျာ်းနှင့်မတွေ့ရသည်မှာ (၁၈) ရက်ခန့်ပင်ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မနေ့က လွင်မာထက်ရုံးသွားနေတုံး
ခင်ခင်မိသည် အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့သေးသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ပွဲစားလုပ်သော သူမ၏ယောကျာ်းက ခရီးထွက်သွား
သည်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက်ခန်းမှ ပြောသဖြင့် သိခဲ့ရသည်။ ခင်ခင်မိယောကျာ်း သည်လည်း ခင်ခင်မိမရှိလျှင်
အပျော်ရှာနေမယ်ဆိုတာကိုခင်ခင်မိတယောက်သိပြီးသား ဖြစ်သည်။
နဂိုထဲကမှ တဏှာရာဂတွေကြီးသော ခင်ခင်မိတယောက် ယခုလို ယောကျ်ားနှင့် မတွေ့ရပြန်တော့
သူမ၏ သွေးသားတွေက အပြင်းအထန်ပင်သောင်းကျန်း၍ နေခဲ့ရသည်။ နံနက်စာစားပြီး၍ အိပ်ယာထက်တွင်
တက်လှဲနေရင်း မပြည့်ဝသော ဆန္ဒတွေအတွက် ရတက်မအေးနိုင်အောင် ဖြစ်နေသော ခင်ခင်မိသည် သူမ၏
ယောကျာ်းကို တွေးလိုက်မိပြီး သူလည်း အပျော်ရှာနေမှာဘဲ ဆိုသောအတွေးက ဝင်လာပြန်တော့ ခင်ခင်မိ၏
ရမ္မက်သွေးတို့သည်မနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဖြစ်ရလောက်အောင်ပင်ထကြွသောင်းကျန်းခဲ့သည့်အလျှောက်ခင်ခင်မိသည်
အိပ်ယာပေါ်တွင်လှဲမနေနိုင်တော့ဘဲ လူးလဲထကာ အိပ်ခန်းထဲမှထွက်လာခဲ့လေသည်။
“ မမ ”
ခင်ခင်မိသည်နောက်မှခေါ်သံကြား၍ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မသိန်းနုကို တွေ့ရသည်။ ဒါနဲ့ဘဲ ခင်ခင်မိက
သူမခြေလှမ်းတွေကိုရပ်လိုက်သည်။
“ ဟော……..မသိန်းနုပါလား….”
“ ဟုတ္ကဲ့….”
“ ပြောလေ…မသိန်းနုဘာပြောမလို့လဲ…”
“ ဟိုကျမ…တာမွေမှာရှိတဲ့ကျမညီမဆီခဏ သွားချင်လို့ပါ မမ…”
“ အင်း…သွားလေ…”
“ ညနေ မစောင်းမှီပြန်ခဲ့ပါ့မယ်…မမ…ခိုင်းစရာရှိရင်ခိုင်းလို့ရအောင်ကိုတင်အောင်ကိုထားခဲ့တယ်မမ…”
“ အေးလေ….သွားပေါ့…”
“ ဟုတ္ကဲ့…မမ….”
“ ဒါနဲ့ကိုတင်မောင်ရော…..ဘယ်မှာလဲ….”
“ အိမ္မွာပါ မမ…..”
“ အော်အေးအေး ရတယ်သွားရင်သွားတော့လေ…”
“ ဟုတ္…..ဟုတ္ကဲ့မမ….”
ကိုတင်မောင်နှင် မသိန်းနုတို့က တိုက်ကြီး၏နောက်ဖက်တွင်ရှိသော သစ်သားအိမ်လေးတွင် နေထိုင်ကြ
သည်။ အလုပ်ရှင်နှင့် အလုပ်သမား ပုံစံမျိုးဖြစ်၍ အသက်(၃၃)နှစ်သာရှိသေးသော ခင်ခင်မိကို မသိန်းနုက မမ
ဟုခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်တော့မသိန်းနုက အသက်(၃၅)နှစ်ပင်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ကိုတင်မောင်က အသက်(၃၈) နှစ်ပင်
ရှိပြီဖြစ်သည်။ မသိန်းနုက အိမ်ဗာရီယအလုပ်များကိုလုပ်ရ၍ ကိုတင်မောင်က သစ်ပင်ပန်းပင်များ စိုက်ပျိုးရန်ခြံရှင်း
မြက်ရှင်းရန်တခါတရံလိုအပ်ပါက ကားမောင်းပေးရသည့်အလုပ်များကိုလုပ်ရလေသည်။
မသိန်းနုက အိမ်နောက်ဖက်သို့ပြန်ထွက်သွားချိန်မှာပင်ခင်ခင်မိသည်ဧည့်ခန်းထဲသို့ဆက်၍ထွက်ခဲ့သည်။
ဧည့်ခန်းထဲရောက်တော့ ဗွီစီဒီကြည့်ရန်စိတ်ကူးလိုက်သေးသည်။ ဒါပေမဲ့လဲ နေမထိထိုင်မသာဖြစ်နေသော သူမ
သည်ဗွီစီဒီကြည့်ရန်လုပ်ပြီးမှ လက်ထဲမှ ဗွီစီဒီချပ်ကိုချကာ စားပွဲပေါ်တွင်တွေ့ရသော သတင်းစာကို ကောက်၍
ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မသိန်းနုတယောက်အိမ်ဘေးမှပတ်၍ အိမ်ရှေ့ဖက်သို့ ထွက်သွားသည်ကို
တွေ့လိုက်ရကာ ခင်ခင်မိ၏စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ တွေးလိုက်မိသည်မသိ။ လက်ထဲမှ သတင်းစာကို စားပွဲပေါ်သို့
ချကာထိုင်ရာမှထလိုက်သည်။ သူမသည်အိမ်နောက်ဖက်သို့ဦးတည်၍ ထွက်ခဲ့လေတော့သည်။
ခင်ခင်မိသည်မီးဖိုဆောင်ဘေးပေါက်မှနေ၍ ခြံထဲသို့ဆင်းလိုက်သည်။ တိုက်ကြီးနောက်ဖက်ရှိမသိန်းနုတို့
နေထိုင်ရာ အိမ်လေးဆီသို့လာခဲ့ရာတွင်တိုက်ကြီး၏ နောက်ဖက်သို့ကွေ့၍ အဝင်မှာပင်မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်း
ကြောင့်ခင်ခင်မိ၏ခြေလှမ်းတို့သည်ရပ်တန့်၍သွားရသည်။ ရှေ့နားတွင်ရှိသော ပန်းခြုံဘေးသို့သူမသည်ပြေးကပ်
ကာ ထိုမြင်ကွင်းကိုမမှိတ်မသုံကြည့်နေမိသည်။
သူမမြင်တွေ့လိုက်ရသည်ကတော့ မသိန်းနုတို့၏ အိမ်လေးဘေးတွင်မသိန်းနု၏ ယောကျ်ား ကိုတင်မောင်
သည်ရေစည်ထဲမှရေကို ခပ်ချိုးနေလေသည်။ သူ၏တကိုယ်လုံးတွင်အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး တစ်ထည်ကိုသာ
ဝတ်ထားသည်။ တကိုယ်လုံးစိုရွှဲနေသော ကိုတင်မောင်၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားရှိ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးသည်
ဖေါင်းဖု၍လုံးတစ်ကာ အမြောင်းလိုက်ကြီး ဖြစ်နေလေသည်။ ခင်ခင်မိ၏အကြည့်တွေက ထိုနေရာမှ မခွာနိုင်အောင်
ဖြစ်သွားရလေသည်။
တကိုယ်လုံး ရေတွေစိုရွှဲနေသော ကိုတင်မောင်၏ ကိုယ်လုံးကြီးသည်ကြွက်သားအမြှောင်းမြှောင်းထ၍နေ
သည်။ ပေါင်တံကြီးနှစ်ဖက်မှာလည်း သန်မာ လိုက်သည့်ဖြစ်ခြင်း တုတ်ခိုင်၍ အသားစိုင်ကြီးတွေမှာ အမြှောင်းလိုက်
ထနေရသည်။ ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်းကပင်ခင်ခင်မိ၏ တကိုယ်လုံးသည်ရှိန်းရှိန်းဖိန်းဖိန်း ဖြစ်လာရသည်။ သူမသည်
မကြာခဏဆိုသလိုပင်တံတွေးကို မျိုချနေရလေတော့သည်။ ကိုတင်မောင်တစ်ယောက်ရေချိုး၍ပြီးချေတော့မည်။
ခင်ခင်မိသည်ပန်းရုံအကွယ်မှထွက်လိုက်ပြီး ကိုတင်မောင်ရှိရာသို့သူမသည်ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
“ ကိုတင်မောင်….”
“ ဗျာ…”
“ အမေလး..”
“ ဟင္….”
“ အို…”
ကိုတင်မောင်ကိုလှမ်းခေါ်လိုက်ရာမှ ခြေလှမ်းလိုက်သော ခင်ခင်မိတယောက်ကိုတင်မောင်က သူမထံသို့
လှည့်အကြည့်မှာပင်ရေစိုထားသော အုပ်ခဲပေါ်သို့လှမ်း၍ နင်းလိုက်မိသော ခင်ခင်မိတစ်ယောက်အုပ်ခဲစောင်းကို
နင်းမိရာက ချော၍သွားကာ လဲကျမတတ်ဖြစ်၍ သွားရသည်။ ဒီမှာတင်လက်တကမ်းအကွာမှ ကိုတင်မောင်က
ဖြတ်ကနဲ ရှေ့သို့လှမ်း၍ ခြေတလှမ်းတက်ကာ ခင်ခင်မိ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို လှမ်းထိန်းကာ ဖက်လိုက်မိသည်။
ဖက်တာမှခင်ခင်မိလဲ၍ကျမသွားရလေအောင်အတင်းဖက်လိုက်သည်။အိုကနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ခင်ခင်မိသည်
တဒင်္ဂတော့ကိုတင်မောင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်မှေးနေမိသည်။ ခင်ခင်မိ၏ စိတ်ထဲတွင်တဒင်္ဂကြေနပ်သွားရလေသည်။
သူမ၏ခါးစောင်းနှင့် ထိမိနေသော ကိုတင်မောင်၏ရှေ့မှ ရှည်မျှောမျှောအရာကြီးက သူမကို ထိနေသည်။
တဒင်္ဂ မေ့နေပြီးတော့မှခင်ခင်မိသည် ကိုတင်မောင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လိုက်လေသည်။ ပြီးတော့မှ သူမသည်
အသက်ကိုမှန်မှန်ရှု၍……….
“ ကို…ကိုတင်မောင်…ထမင်းစားပြီးရင်အိမ်ဖက်ကိုခဏလာခဲ့အုံးနော်..”
ပြောရင်းက ကြည့်မိလိုက်တော့ကိုတင်မောင်၏ ရေများစိုရွှဲနေသော ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှအတွင်းခံဘောင်း
ဘီလေး၏ အထဲမှ စောစောက ရှေမျှောမျှောအရာကြီးသည်ရှေ့သို့ပင်ငေါ၍ထွက်နေပေပြီ။ ခင်ခင်မိက ခပ်ရဲရဲပင်
ကြည့်နေသည်ကိုကိုတင်မောင်ကလဲ သတိပြုမိသည်။
“ ဟုတ္ကဲ့…”
“ ဒါဆို…ကျမ…သွားမယ်…” လို့ ဆိုကာလှဲ့ထွက်သွားသော ခင်ခင်မိ၏ လက်ဖျားလေးက ကိုတင်မောင်၏
ရှေ့မှ ခပ်ငေါငေါထွက်နေသည့် အရာကြီး၏ထိပ်ဖျားကို မထိတထိ ခလုတ်တိုက်၍ထိသွားရာ ကိုတင်မောင်၏
ကိုယ်ကြီးသည်တွန့်ကနဲဖြစ်သွားရာမှပင်သူ့ကိုကျောပေး၍ ထွက်သွားသော ခင်ခင်မိ၏နောက်ကျောကို စူးစိုက်စွာ
ကြည့်နေလိုက်မိသည်။
တလုံးစီတလုံးစီလှုပ်ကနဲ လှုပ်ကနဲဖြစ်၍သွားရသော ခင်ခင်မိ၏ တင်သားစိုင်ကြီးများမှာ ကိုတင်မောင်ဝတ်
ထားသော ရေစိုအတွင်းခံဘောင်းဘီလေး၏ အတွင်းမှ လီးတန်ကြီးကို အဆမတန်တောင်မတ်လာစေတော့သဖြင့်
ဘောင်းဘီလေးကြောင့် တင်းကြပ်လာသော ကိုတင်မောင်သည် အနားတွင်ရှိနေသော တန်းမှ ရေလဲပုဆိုးကို
ကမန်းကတန်းလှမ်း ယူလိုက်ရလေသည်။
ခင်ခင်မိတယောက်ကတော့ သူ၏မြင်ကွင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူမ၏စွဲမက်ဖွယ်ကောင်း
လှသော ကိုယ်လုံးလေးကတော့သူ၏အမြင်အာရုံထဲမှ မထွက်နိုင်ပါချေ။ ထမင်းကိုကမန်းကတန်းစား၍ တိုက်ကြီး
ထဲသို့ရောက်လာသော ကိုတင်မောင်သည်မီးဖိုဆောင်ထဲတွင်မည်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရ၍ အိမ်အတွင်းဖက်သို့ဆက်၍
ဝင်လာခဲ့သည်။ ကိုတင်မောင်တယောက်ခင်ခင်မိ၏ အိပ်ခန်းရှေ့သို့ဖြတ်အလျှောက်တွင်တော့………
“ အင့်….”
“ ဟင္…”
အိပ်ခန်းထဲမှ ထဘီရင်လျှားလေးဖြင့် လှမ်း၍ထွက်လာသော ခင်ခင်မိနှင့် လူလုံးချင်း တိုက်မိတော့သည်။
ဒီလို ဖြစ်အောင်လဲ ခင်ခင်မိက ကြိုတင်၍ စီစဉ်ကာ တမင်ဝင်တိုက်မိအောင်လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။ ဒါပေမဲ့မထင်
မွတ္တဲ့ကိစၥကေတာ့………………
လူလုံးချင်းဝင်တိုက်မိသည်နှင့်လျှင်မြန်သော ကိုတင်မောင်က လက်တဖက်ဖြင့်ခင်ခင်မိ၏ခါးကိုသိုင်းဖက်၍
ဆွဲယူကာ ထိန်းလိုက်သည်တွင် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ရင်လျှားထားသော ထဘီလေးသည် သူမရင်ညွန့်ထက်မှ
ပြေကာလျှောကျသွားရာ သူမ၏ခါးကို ခပ်တင်းတင်းလေးဆွဲ၍ ဖက်ထားသော ကိုတင်မောင်၏လက်ဆီသို့
အရောက်တွင် တန့်ကနဲ ရပ်သွားချိန်မှာပင် ခင်ခင်မိတစ်ယောက် အံ့သြတကြီးဖြစ်သွားရစဉ်မှာပင် သူမ၏ခါးမှ
တင်မောင်၏လက်ကလဲ ယောင်ယမ်း၍ အခွာလိုက်တွင်တော့ခင်ခင်မိ၏ထဘီလေးမှာ သူမခြေဖျားဆီသို့လျှောကနဲ
ကျသွားလေတော့သည်။
“ အို…”
အခိုက်အတန့်လေးမှာပင်ဝင်းလက်စွာ ထွက်ပေါ်၍ လာရသော ခင်ခင်မိ၏ ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးလေးကို
မြင်လိုက်ရစဉ်မှာပင်ခင်မောင်၏ လက်ကဖြတ်ကနဲပင်သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး ခင်ခင်မိ၏ ပါးပြင်
လေးနှစ်ဖက်ကိုရွှတ်ကနဲ နေအောင်နမ်းလိုက်ရာမှခင်ခင်မိ၏နှုတ်ခမ်းများ အပေါ်သို့တင်မောင်၏ နှုတ်ခမ်းများက
စုပ်နမ်းလိုက်ပါလေတော့သည်။
တင်မောင်လက်တွေကခင်ခင်မိ၏ ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးကိုဖက်ထားရာမှအငြိမ်မနေဘဲသူမဝတ်လစ်စ
လစ်ကိုယ်လုံးလေးပေါ်တွင်ရွှေ့လျား ပြေးလွှားနေသည့်အပြင်ဖြူဖွေးနေသောသူမ၏တင်သားစိုင်ကြီးတွေကိုလည်း
မချင့်မရဲနှင့်ဆုတ်နယ်ဖျစ်ညှစ်နေရင်းက တဖြေးဖြေး ခင်ခင်မိ၏ ကိုယ်လုံးလေးအား တင်မောင်သည်အိပ်ခန်းထဲသို့
တဖြေးဖြေးဆွဲသွင်းသွားလေတော့သည်။
အိပ်ခန်းဝနှင့်လေးငါးပေမျှသာဝေးသောကုတင်စောင်းသို့ချဉ်းကပ်မိလိုက်သည်ဆိုလျှင်ဖြင့်တင်မောင်သည်
သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ခင်ခင်မိ၏နှုတ်ခမ်းလေးတွေပေါ်မှ ဆွဲခွာယူလိုက်သည်။ ထို့နောက်ခင်ခင်မိ၏ကိုယ်လုံးလေးကို
ကုတင်စောင်းမှ ကုတင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လှန်ကာ ချလိုက်ရင်း တင်မောင်၏ ကိုယ်လုံးကြီးသည်လည်း သူမ၏
ကိုယ်လုံး လေးပေါ်မှကပ်ပါသွားသည်။ တင်မောင်သည်သူမနို့နှစ်လုံးကိုအငမ်းမရပင်ဘယ်ပြန်ညာပြန်စို့ပေးရင်း
က နို့သီးလေးတွေကိုပါ လျှာဖြင့်လှည့်ပတ်၍ ယက်နေတော့ရာ………………..
တလွန့်လွန့်ဖြစ်၍နေရသော ခင်ခင်မိသည်သူမပေါင်နှစ်လုံးကြားမှကုတင်စောင်းကြမ်းပြင်တွင်ရပ်နေသော
တင်မောင်ကိုယ်လုံးကြီးကိုသူမပေါင်နှစ်လုံးဖြင့်အတင်းပင်ဖိညှပ်ထားလေတော့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင်ခင်ခင်မိ၏
နို့နှစ်လုံးကို အားရပါးရစို့နေသော တင်မောင်လက်တစ်ဖက်က သူမဖင်သားကြီးတွေကို အောက်သို့ သွင်းကာ
ဖင်သားကြီးများကို ထိုးသွင်း၍ ဆုတ်နယ်ပေးနေရုံမျှမက သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးပေါ်သို့ ဖိ၍ထားသော သူ၏
ကိုယ်လုံးကြီးကိုလည်း လက်သွင်းနိုင်ရုံကြွလိုက်ရာမှ လက်ကို ထိုးသွင်းကာ ခင်ခင်မိ၏ စောက်ပတ်ကြီးကို အုပ်၍
ကိုင်လိုက်လေတော့သည်။
တင်မောင်၏ လက်ဖဝါးဖြင့်ပင်အပြည့်ဖြစ်၍နေသော ခင်ခင်မိ၏စောက်ပတ်ကြီးသည်အမွှေးများ ခပ်ကြမ်း
ကြမ်းဖြင့် ဖေါင်းအိနေသည်။ အိထွေးသော အတွေ့ကြောင့်ပင်တင်မောင်သည်သူမ၏စောက်ပတ်ကြီးကို ညှစ်၍
ကိုင်လိုက်ပြီး အောက်သို့လျှော၍ပွတ်လိုက်ရာ ခင်ခင်မိ၏စောက်ပတ်ဝတွင် စိုရွှဲနေသော အရည်လေးများက
သူ၏ လက်ကိုလာထိသည်။ ခင်ခင်မိ၏ စောက်ပတ်ကြီးကို လေးငါးကြိမ်မျှ ပွတ်ပေးလိုက်ပြီး ရမ္မက်စိတ်များပြင်းပြ
လာသောတင်မောင်သည်သူ၏မျက်နှာကိုခင်ခင်မိ၏ရင်ဘတ်ပေါ်မှခွာကာမတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာမှေးစင်းထားသော
ခင်ခင်မိ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ ဖွင့်၍လာသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ တင်မောင်သည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ စွပ်ကျယ်အကျႌကို ချွတ်လိုက်ပြီးမှ ပုဆိုးကိုပါ
ချွတ်ချလိုက်တော့ရာ ကြည့်နေသော ခင်ခင်မိ၏ စောက်ပတ်ကြီးသည်ပင်တင်းကနဲဖြစ်သွားရလေသည်။ တွေ့မြင်
လိုက်ရသော တင်မောင်၏လီးတန်ကြီးမှာ အရှည်(၈)လက်မကျော်ကျော်လောက်နှင့်လုံးပတ်က ငါးမတ်လုံးမျှပင်ရှိ
မည်ဖြစ်သည်။လီးတန်ကြီး၏ဒစ်ကြီးမှာ ပြဲလန်၍နေပြီး နီရဲနေသော ထိပ်ဖူးကြီးက ထိပ်တွင်အရည်တွေစိမ့်ထွက်ကာ
တဆတ်ဆတ်ခုန်နေသည်။
တင်မောင်၏လက်ညှိုးထိပ်ကသူမ၏စောက်ခေါင်းနံရံလေးတွေကိုကလိနေပြန်တော့စောက်ရည်ကြည်လေး
တွေ ရွှဲကနဲ ရွှဲကနဲထွက်ရင်းကပင် ခင်ခင်မိ၏ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖင်သားကြီးများသည် ကုတင်စောင်းမှ ကော့ကနဲ
ကော့ကနဲ တက်လာရလေသည်။ ကာမဆိပ်တွေ အဆမတန်တက်နေရသော ခင်ခင်မိမှာမျက်နှာလေး ခပ်ရှုံ့ရှုံ့လေး
ဖြစ်လျှက်အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုပင်ကိုက်ထားရလေသည်။ ဒါပေမဲ့သူမသည်တာရှည်တော့တင်းမခံနိုင်ပါ။
“ ကို….ကိုတင်….တော်ပါတော့….ကျမအသဲကယားလှပြီ လိုး…လိုးမှာဖြင့်… လိုးပါတော့ မနေနိုင်တော့
ဘူး…… ဟင်း…ဟင်း….”
ဒီကြားထဲမှပင်တင်မောင်သည်သူ၏လက်ညှိုးကိုစောက်ခေါင်းထဲမှဆွဲထုတ်လိုက်ရင်းကစောက်စေ့လေးကို
(၂)ချက်(၃)ချက်ကလိလိုက်ပေသည်။
“ ကျွတ်….ကျွတ်….ဟင့်…”
တင်မောင်သည်သူ၏လီးတန်ကြီးထိပ်ကို စောက်ပတ်ဝတွင်တေ့ကာ စောက်ခေါင်းထဲသို့ လိုးသွင်းလိုက်ပါ
တော့သည်။
“ အင့်…..အမလေး… ဖြေးဖြေး…ရှင့်ဟာကြီးက အကြီးကြီး.. ဟင်း..”
ခင်ခင်မိ၏မျက်နှာလေးတခုလုံး ရှုံ့မဲ့၍သွားကာ သူမ၏ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးလေး တစ်ခုလုံးမှာ ကော့၍
တက်သွားရလေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင်ဆန္ဒစိတ်များ ပြင်းပြကာ ရုံးတွင်အလုပ်လုပ်၍ မရနိုင်ဖြစ်နေရသဖြင့်အိမ်သို့
ပြန်လာသော လွင်မာထက်၏ကားလေး အိမ်ရှေ့သို့ထိုးရပ်လိုက်သည်ကိုပင်ရမ္မက်ထန်နေကြသော တင်မောင်နှင့်
ခင်ခင်မိတို့နှစ်ယောက်မသိလိုက်ကြချေ။
လွင်မာထက်သည်ဧည့်ခန်းထဲမှ ဖြတ်၍ အပေါ်ထပ်သို့တက်ရန်လှေခါးထိပ်သို့အသွားတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး
တိတ်ဆိတ်နေသည့်ကြားက ဧည့်ခန်းနှင့် ကပ်ရက်အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာနေသော အသံလေးများကြောင့်
သူမ၏ခြေလှမ်းမှာ ရပ်၍သွားသည်။ ဘာသံဆိုတာသိလိုက်ရသည်နှင့် လွင်မာထက်သည် သူမ၏ စလင်းဘက်
အိတ်လေးကို အနီးရှိစားပွဲပေါ်သို့ လှမ်းတင်လိုက်ရာက အသံလေးတွေ ထွက်ပေါ်နေရာ အိပ်ခန်းဝသို့ ခပ်သွက်
သွက်လာကာ အိပ်ခန်းတံခါး ဘေးနံရံတွင်ကပ်၍ ဖွင့်ထားသော အိပ်ခန်းပေါက်သို့သူမ၏ခေါင်းတခြမ်းကိုထုတ်ကာ
ကြည့်လိုက်မိ ချိန်မှာတော့ လွင်မာထက်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သွားချိန်မှာပင် စောစောထဲက သူမ၏
ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထကြွသောင်းကျန်းနေရသော သွေးသားတို့သည်ဖျန်းကနဲ ခါသွားရလေသည်။
ခင်ခင်မိ၏စောက်ပတ်ကြီးထဲကို ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက်ဖြင့် လိုးနေသော တင်မောင်၏ဧရာမလီးတန်ကြီးမှာ
အရည်များပေပွလျှက် ပြောင်လက်ကာ မက်မောစရာကြီး ဖြစ်နေသလို လီးတန်ကြီးက အားပါးတရ ဆောင့်၍
လိုးလိုက်တိုင်း စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုမှာ ခွက်၍ ခွက်၍ ဝင်သွားနေသည်မှာ အားရစရာ ကောင်းလှပါသည်။
“ ပြွတ်….ဖွတ်…အင့်…ဟင်း… ပလွတ်… ပြွတ်…ဟင့်…ဆောင့်စမ်းပါရှင်ရယ်…….ဟင်း ဟင်း…. ကျမစောက်
ပတ်ကြီး ကွဲသွားအောင်ဆောင့်ပစ်လိုက်စမ်း… ပါ .. ဟင်း…ဟင်း….”
အရည်လဲ့ကာ တောက်ပြောင်နေသော လွင်မာထက်၏ မျက်လုံးများက သူတို့ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏
ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားအားလုံးကို ချွတ်၍ ချလိုက်သည်။ ပြီးတော့ လွင်မာထက်သည်သူမ၏ဝတ်လစ်စလစ်
ကိုယ်လုံးလေးကို သူတို့ရှိရာသို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး အဒေါ်ဖြစ်သူခင်ခင်မိ၏ ကိုယ်လုံးဘေး ကုတင်စောင်းတွင်
ပက်လက်လှန်ချ လိုက်ရာက သူမ၏ပေါင်လေးနှစ်ဖက်ကိုကားပြီး ဖေါင်းကား၍ အရည်တွေ စိမ့်ထွက်နေပြီဖြစ်သော
သူမ၏စောက်ပတ်ဝကို စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ဖက်ပေါ်၌ သူမ၏ လက်လေးနှစ်ဖက်မှ လက်မနှစ်ချောင်းဖြင့်
တဖက်တချက်စီ တင်၍ဖြဲလိုက်ရာ နီရဲသော စောက်ပတ်ဝရှိ အတွင်းသားလေးများပေါ်၍ လာချိန်တွင်တော့
တင်မောင်သည်ခင်ခင်မိ၏ စောက်ခေါင်းထဲမှ လီးတန်ကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာက ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏
အရည်တမျှားမျှားဖြင့် လီးတန်ကြီးကို သူနေ့စဉ်တွေ့မြင်ကာ လိုးချင်နေရသည့် လွင်မာထက်၏ဖြဲထားသော
စောက်ခေါင်းထဲသို့ ထိုးစိုက်ကာ လိုးလိုက်ချိန်တွင်တော့ လွင်မာထက်ခမျာ မျက်လုံးလေးများ စုံမှိတ်ကာ အံလေး
ကြိတ်ရင်း အသားလေးများ တဆတ်ဆတ်တုန်တက်သွားရပါလေတော့သည်။
ၿပီးပါၿပီ။
မန္တလာမောင်မောင်တုတ်
ကိုယ်တိုင်က အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင်ပြည်ပသို့လည်း အကြိမ်ကြိမ်သွားရောက်၍ သင်တန်းအမျိုးမျိုး
တက်ရောက်အောင်မြင်ခဲ့သူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူမသည်လုပ်ငန်းလုပ်ရာတွင်စေ့စပ်သေချာသည်။တိကျ
ပြတ်သားသည်။စေတနာ ကောင်းသည်။ လုပ်ငန်းနှင့်ပက်သက်လျှင် မည်သူ့ကိုမှ အားမနာတတ်။ တိတိကျကျ
ဆောင်ရွက်တတ်သည်။ လွင်မာထက်၏ လက်ထက်ကျမှကုမ္ပဏီ၏လုပ်ငန်းများသည်အံသြဖွယ်အောင်မြင်လာရ
ပြန်တော့လွင်မာထက်၏ဂုဏ်သတင်းက စီးပွားရေး လောကတွင်သတင်းကြီးခဲ့သည်။
ထိုဂုဏ်သတင်းတို့တွင်လွင်မာထက်၏ဆောင်ရွက်မှုအောင်မြင်မှု၊ အရည်အချင်းရှိမှုတွေသာမက သူမ၏
အလှဂုဏ်သတင်းကလည်း ကြီးမားလှသည်။ အသက်(၂၆) နှစ်အရွယ်လွင်မာထက်သည်ငယ်စဉ်ကလို နုနယ်
လှပမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြည့်စုံသော အလှပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။ ပင်ကိုယ်အရည်အချင်းကလဲရှိဓနဥစ္စာ
ကလဲ ပြည့်စုံလှရက်လွန်းသူတစ်ယောက်ကလဲ ဖြစ်နေပြန်တော့လွင်မာထက်ကိုတမ်းတမက်မောသူများ လက်တွဲ
လိုသူများ ကမ်းလှမ်းသူများဖြင့်ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေသည်။
လွင်မာထက်တွင်ချစ်တတ်တဲ့ နှလုံးသားကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်တွေက မရှိတာတော့ မဟုတ်ပါ။ သို့ရာတွင်
သူမဘဝတက်လမ်းအတွက်ကြိုးစားခဲ့ရခြင်း၊ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများကြောင့်သိုသိပ်စွာနေခဲ့ရခြင်းတို့ကြောင့်
အရွယ်ရောက်သူကျန်းမာသန်စွမ်းသူတိုင်း ခံစားရမြဲဓမ္မတာဖြစ်လေသော သွေးသား ဆန္ဒများကိုပင်မျိုသိပ်၍ ချိုး
နှိမ်ကာ ထားခဲ့ရလေသည်။
မျိုးဝင်းပိုင်တစ်ယောက်အလုပ်ဝင်ခဲ့သည်မှာ တစ်လကျော်ကျော်မျှပင်ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုကာလအတော
အတွင်း မျိုးဝင်းပိုင်သည်သူ၏အလုပ်တာဝန်များကို ကျေပွန်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။ လွင်မာထက်က မျိုးဝင်းပိုင်ကို
သူမ၏ရုံးခန်းထဲသို့ခေါ်ကာ မကြာခဏ အလုပ်ခိုင်းစေ တတ်သည်။ ထို့ပြင်မျိုးဝင်းပိုင်ကိုလွင်မာထက်သည်သူမ၏
ရုံးခန်းထဲသို့ခေါ်၍ အလုပ်များလုပ်စေခဲ့ရာတွင်ဆောင်ရွက်ရန်အလုပ်များပြီးလျှင်သူမသည်မျိုးဝင်းပိုင်ကိုအအေး၊
ကော်ဖီ၊ မုန့်စသည်တို့ဖြင့်ဧည့်ခံကျွေးမွေးလျှက်စကားစမြည်ပြောတတ်သေးသည်။
ထိုအခါမျိုးတွင် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ် အိန္ဒြေရှိလွန်းသော ဒေါ်လွင်မာထက်၏ ဟန်ပန်မျိုးမဟုတ်တော့။
မျိုးဝင်းပိုင်၏ ရင်းနှီးခင်မင်လွန်းစွာဖြင့် ရှိနေသော ငယ်သူငယ်ချင်းမလေး တစ်ဦးပမာ အသွင်မျိုးကို ဆောင်ကာ
ရယ်ရယ်မောမော နောက်နောက်ပြောင်ပြောင်ဖြင့် လွင်မာထက်တစ်ယောက်ရှိနေတတ်လေသည်။ ထိုသို့သော
အခါမျိုးတွင်ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုံးသောအခေါ်အဝေါ်လေးတွေကလဲတမျိုးလေးပြောင်းသွား၏။မျိုးဝင်းပိုင်ကိုလွင်မာထက်
က “မောင်လေး” ဟု ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုန်းသည်။ မျိုးဝင်းပိုင်ကတော့ စ၍အလုပ်မဝင်မှီအင်တာဗျူးဖြေကထဲက “မမ”
ဟုသာ သုံးစွဲခဲ့ရာမှယခုတော့ “မမထက်” ဟုပင်တရင်းတနှီး ခေါ်ဝေါ်၍နေချေပြီဖြစ်သည်။
နှစ်ဦးတည်းရှိနေသော အခါမျိုးတွင် ပေါ့ပါး လတ်ဆတ်၍နေသော “မမထက်” ၏ မျက်နှာလှလှလေးကို
မျိုးဝင်းပိုင်သည် တိတ်တခိုး ငေးကြည့်မိတတ်သည်။ ကြည့်ဖန်များလာတော့ မျိုးဝင်းပိုင်သည် ခပ်ရဲရဲပင်ငေး၍
ကြည့်တတ်လာသည်။ ဒီလိုဖြစ်အောင်ပင် လွင်မာထက်က ဖန်တီးပေးနေတာလားမသိ။ ဒါတင်မဟုတ်သေးပါ။
မျိုးဝင်းပိုင်သည် မမထက်၏ ချောမောလွန်းသော မျက်နှာလေးနှင့် အပြုံးလှလှလေးတင်သာမက မမထက်၏
အချိုးကျနစွာဖြင့်ရှိနေသော လှပလွန်းသည့်ကိုယ်လုံးလေးကိုပါ ငေး၍ကြည့်တတ်သည်။ သူရှိရာဖက်သို့တခါတရံ
မျိုးတွင်ကျောခိုင်းကာသွားလာလှုပ်ရှားနေသော မမထက်၏ တပွေ့တပိုက်ကြီးဖြစ်ကာ အိထွေးတုံခါလျှက်ရှိသော
ဖင်သားကြီးများကိုလည်း မျိုးဝင်းပိုင်တစ်ယောက်မျက်တောင်မခတ်ကြည့်ကာ ရမ္မက်များ ထန်ခဲ့ရသည်မှာလည်း
ကြိမ်ဖန်မနည်းတော့ပေ။
မျိုးဝင်းပိုင်တစ်ယောက်မမထက်ကို စိတ်ကူး၍သာယာ တတ်လာသည်။ မမထက်ကို စွဲလန်းတမ်းတရင်း
စိတ်ကူးယဉ်ကာ သာယာနေခဲ့ရသော အကြိမ်များလည်း တဖြေးဖြေးများ၍လာခဲ့ရသည်။ အချိန်ကာလ တဖြေးဖြေး
ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မျိုးဝင်းပိုင်သည်မမထက်ကိုစွဲလန်းသထက်စွဲလန်းတမ်းတကာ ရင်မောစွာဖြင့်ချစ်ခဲ့မိပေပြီ။
မမထက်သည်လည်း မျိုးဝင်းပိုင်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံလာကာ မျိုးဝင်းပိုင်၏ အနီးသို့ သူမသည်တဖြေးဖြေး
နီးကပ်စွာဖြင့်ရောက်၍လာခဲ့ရပေသည်။
လွင်မာထက်သည်မျိုးဝင်းပိုင်၏မျက်နှာလေးကိုဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်မိသောအချိန်ကစ၍သူ၏နုငယ်သော
မျက်နှာလေးသည် သူမ၏ရင်ဝယ်ငြိတွယ်ခဲ့ရလေသည်။ မျိုးဝင်းပိုင်၏ ပြောဟန်ဆိုဟန် လှုပ်ရှားဟန်လေးများကို
တွေ့ဖန်များလာတော့ လွင်မာထက်သည် မျိုးဝင်းပိုင်ကို ခင်တွယ်လာခဲ့ရသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီး၍လာခဲ့
ရပြန်တော့မျိုးဝင်းပိုင်၏အပြုံးလေး မျိုးဝင်းပိုင်၏ စကားသံလေးတို့ကိုလွင်မာထက်က စွဲလန်း၍လာခဲ့ရသည်။ သူမ
သည်ဘယ်နေရာဘဲရောက်ရောက်ဘာဘဲလုပ်နေလုပ်နေမျိုးဝင်းပိုင်၏ပုံရိပ်ကလွင်မာထက်၏အတွေးအာရုံထဲတွင်
သွားလာလှုပ်ရှားနေခဲ့ရသည်။
လွင်မာထက်၏ရင်တွင်းမှ တစ်ခုတည်းသော နှလုံးသည်းပွတ်သည်ရှင်သန်လာခဲ့ရပြီး နွေးထွေးသော ရင်
လှိုင်းဂယက်လေးများနှင့်အတူအချစ်များစွာတို့ကို ပေါက်ပွားကာ သူမ၏အသွေးအသားများထဲသို့စိမ့်ဝင်ပျံ့နှံ့စေခဲ့
ရပြီဖြစ်၏။ “မမထက်” သည်မောင်လေးကိုအချစ်များစွာဖြင့်စွဲလန်းမြတ်နိုးစွာ ချစ်ခဲ့ရလေပြီဖြစ်တော့၏။
ချစ်သောသူနှင့် ဆုံတွေ့နေရသော အချိန်လေးအတွင်းဝယ်လွင်မာထက်၏ ရင်ဝယ်အေးချမ်းကြည်နူးစွာ
ခံစားနေရသည်။ ထို့ပြင်ချစ်သူအပါးတွင်ရှိနေစဉ်အခါတွင်သူမသည်နုငယ်ကာ ဆယ်ကျော်သက်လေးသဖွယ်
ဖြစ်သွားရပြီး လန်းဆန်းပေါ့ပါး၍ နေခဲ့ရသည်။ မမထက်သည်ချစ်သူအပါး၌ ရှိနေချိန်ကာလလေးကို ကြိမ်ဖန်များစွာ
ကြုံတွေ့ချင်လာသည်။ ထိုအချိန်လေးကိုလည်း ကာလကြာရှည်စွာ ရှိစေချင်လာသည်။ အတူနေရရင်ဟူသော
စိတ်ကူးလေးတွေက လွင်မာထက်၏ ရင်ဝယ်မကြာခဏ ဆိုသလိုပေါ်ပေါက်၍ခံစားနေရသည်။
“မောင်လေး”ကလဲ သူမအပေါ် စိတ်ဝင်တစားရှိလာသည်ကိုမမထက်သည်မိန်းမသားပီပီသိနှင့်နေခဲ့သည်။
ထိုသို့ စတင်၍ သိလိုက်ရသောအချိန်တွင်သူမခံစားလိုက်ရသော ကြည်နူးမှုမျိုးသည်လွင်မာထက်အဖို့ ဒီတသက်
ဒီတခါသာ ခံစားရဖူးသည်ဖြစ်သည်။ သူမကိုစိတ်ဝင်တစားရှိနေသူသူမချစ်မိသူတစ်ယောက်က ချစ်တဲ့အကြောင်း
တွေကိုဖွင့်ဟလာစေကြောင်း တိတ်တခိုး ဆုတောင်းနေမိခဲ့သည်။
ချစ်မိသူမှ ဖွင့်ဟလာနိုင်စေရန်လည်း လွင်မာထက်သည်လမ်းကြောင်းပေးခဲ့သည်။ ဒါ့အပြင်အမူအရာများ
ဖြင့်လည်း လမ်းခင်းပေးခဲ့သည်။ ဒီလိုလမ်းကြောင်း ပေးခဲ့ရသော အကြိမ်တို့သည်လည်း မရေတွက်နိုင်တော့ပေ။
ကြိမ်ဖန်များစွာပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်ကိုပိုင်းခြားထားသော သာမန်ဝန်ထမ်းငယ်လေး တစ်ယောက်နှင့် ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ဟူသော
တံတိုင်းသည်ကြီးမားထူထဲလွန်းလှသည်။ ချစ်မိသောသူမှသူမဆီသို့ထိုတံတိုင်းအား ကျော်လွန်အောင်ထိုးဖေါက်
နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ၊ အင်အားကြီးမားသော သူမကသာ ထိုတံတိုင်းကို ချိုးဖျက်၍ချစ်သူအတွက်လမ်းခင်းရမည်သာ
ဖြစ်သည်။ သူမတို့နှစ်ယောက်ကို ပိုင်းခြားထားသော ကြီးမားထူထဲ လွန်းသည့် ထိုတံတိုင်းကို ချိုးဖျက်နိုင်ရန်
အင်အားတွေ သူမတွင်ရှိနိုင်ပါ့မလားဟူသော အတွေးတွေက အချစ်ကိုတမ်းတနေရသော လွင်မာထက်၏ ရင်ကို
ခိုဝင်၍ လာခဲ့ရပါတော့သည်။
“ သမီးရေ… ခဏ…”
“ ဟုတ္ကဲ့… ေမေမ….”
ရုံးသွားရန်အတွက် ထွက်လာခဲ့သော လွင်မာထက်သည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ အရောက်မှာပင် မိခင်ဖြစ်သူ
ဒေါ်သိန်းလွင်က လှမ်း၍ခေါ်လိုက်သဖြင့် မိခင်၏အနားသို့ ရောက်၍သွားရသည်။ ပြီးတော့ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရှေ့ရှိ
ဆိုဖါပေါ်တွင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ မေမေ…ဘာများပြောမလို့လဲ….ဟင်…”
“ တခြားမဟုတ်ပါဘူး…သမီးရယ်….မေမေ…တရားစခန်း တစ်လဝင်ဖို့အတွက်ကိစ္စပါ……”
“ ဝင်လေ မေမေရာ၊ အိမ်မှာလည်း မသိန်းနုတို့လင်မယားရှိနေတာဘဲ..”
“ ဒါတော့ ဒါပေါ့သမီးရယ် မေမေကလဲ သမီးကို စိတ်မချဘူး အဲဒါ သမီးဒေါ်လေး ခင်ခင်မိကို အိမ်မှာ
ခေါ်ထားမလားလို့….”
မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသော လွင်မာထက်တစ်ယောက်စဉ်းစားရ ကြပ်သွားရသည်။ သူမ၏
ဒေါ်လေး ခင်ခင်မိဆိုတာက မိခင်ဖြစ်သူ၏ ညီမအငယ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ အသက်က (၃၃)နှစ်မျှသာ ရှိသေးပြီး
ယောကျာ်းက (၃)ယောက်ပင်ရဘူးခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့်လဲ လွင်မာထက်၏ ဖိုးဖွားများရှိစဉ်ကထဲက အမွေပြတ်
ကြော်ငြာထားတာဖြစ်ပြီး ဘိုးဘွားများ မရှိတော့မှ မိခင်ဖြစ်သူက ကူညီစောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး ပြန်၍ အဆက်အသွယ်
ရနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ တစ်လလောက်ပဲ သမီးရယ်… နောက်ပြီး သူ့ယောကျာ်းကိုခေါ်မလာဖို့ မေမေဘဲ ပြောပါ့မယ်….ဖြစ်တယ်
မဟုတ္လား သမီး….ဟင္…”
မတတ်နိုင်တော့ပါ။ မိခင်ဖြစ်သူစိတ်ချမ်းသာစေရန်နှင့်တရားစခန်းဝင်မည့်မိခင်ဖြစ်သူနောက်ဆံမတင်းရန်
အတွက်လွင်မာထက်သည်တလထဲဘဲဟူ၍ စိတ်ကိုလျှော့ကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ရလေတော့သည်။
“ သူတယောက်ထဲ လာနေမယ်ဆိုရင်တော့မေမေသဘောပါဘဲ။ ဒေါ်လေးကိုခေါ်ထားခဲ့ပေါ့အော်…မေမေ
က ဘယ်တော့လောက်တရားစခန်းဝင်မှာလဲ…”
“ သဘက်ခါလောက်စပြီးဝင်မယ်သမီး….ကဲကဲ… သမီးလဲ ရုံးနောက်ကျနေအုံးမယ်…… သွားရင်လဲ….
သွားတော့ကွယ်….”
“ ဟုတ်ကဲ့….မေမေ……” ဟူ၍ ပြောလိုက်ရင်းကပင်ထိုင်ရာမှအသာထကာ ထွက်၍ လာခဲ့သည်။
* * * * *
ဒီနေ့ရုံးပိတ်ရက်ဖြစ်သော်လည်း လွင်မာထက်မှာထား၍ မျိုးဝင်းပိုင်သည်လွင်မာထက်၏ အိမ်သို့နံနက်(၉)
နာရီအချိန်တွင်ရောက်၍လာခဲ့ရသည်။ မျိုးဝင်းပိုင်တစ်ယောက်ရောက်၍လာသည်ဆိုသည်နှင့်အသင့်ပင်စောင့်နေ
သာ လွင်မာထက်က မျိုးဝင်းပိုင်ကိုကားမောင်းခိုင်းကာ ထွက်လာခဲ့ကြတော့၏။
အမြဲတမ်းပင်ခပ်ရိုးရိုးသာဝတ်တတ်သောလွင်မာထက်တစ်ယောက်တစ်ခါမှသူမဝတ်စားထားတာ မတွေ့ဖူး
သော အဝတ်အစာမျိုးကိုဝတ်လျှက်လှချင်တိုင်းလှ၍နေရသော လွင်မာထက်ကိုမျိုးဝင်းပိုင်တွေ့မြင်ခဲ့ရလေသည်။
လွင်မာထက်သည် ခြေသလုံးလေး နောက်ဖက်တွင် ခွဲထားသော အခွဲလေးပါသည့် စကပ်အနက်ရောင်လေးကို
ဝတ်ထားပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းတွင်တော့ငုဝါရောင်လက်ပြတ်ရင်စေ့အကျႌလေးကိုဝတ်ထားလေးသည်။
လွင်မာထက်သည်သူမ၏ကျောလယ်သာသာ ဆံပင်လေးကိုနောက်စေ့တွင်ခပ်မြင့်မြင့်လေးစု၍ မြင်းမြီး ပုံစံ
လေးချထားသည်။ သူမ၏မျက်နှာလေးမှာတော့ မိတ်ကပ်ပါးပါးလေးလိမ်းထားကာ နှုတ်ခမ်းလေးနှစ်လွှာကိုတော့
နီနီရဲရဲလေး ဆိုးထားလေသည်။ တစ်ခါဖူးမျှ သူများမောင်းသည့်ကားကိုရှေ့ခန်းတွင်မလိုက်ခဲ့ဖူးသည့်လွင်မာထက်
သည်ယခုမျိုးဝင်းပိုင်မောင်းသောကားကိုမျိုးဝင်းပိုင်နှင့်ယှဉ်ကာ ကားရှေ့ခန်းတွင်ထိုင်၍ လိုက်ပါခဲ့လေသည်။
သူမဆီမှပျံ့လွင့်၍လာသော သင်းပျံ့သည့် ရနံ့များသည် မျိုးဝင်းပိုင်၏ရင်ကို ရိုက်ပုတ်လှုံ့ဆော်လျှက်ရှိ
လေသည်။သူတို့နှစ်ဦးကို သယ်ဆောင်၍ လာသောကားလေး သည်အမြန်နှုန်းမှန်မှန်ဖြင့် မောင်း၍လာခဲ့ရာတွင်
နာရီဝက်ခန့်ကြာသောအခါ၌ လွင်မာထက်ညွှန်ပြသည့်ခြံဝန်းတစ်ခုထဲသို့အသင့်ဖွင့်၍ထားသော ခြံတခါးမှတဆင့်
ဝင်လိုက်သည်။
ကားလေးသည်ခြံဝန်းထဲသို့ရောက်လျှင်ပင်မျိုးဝင်းပိုင်က လွင်မာထက်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ခြံတံခါး
ကိုပိတ်ကာ အတွင်းမှ မင်းတုံးထိုးလိုက်ရသည်။ ပြီးတော့ ကားပေါ်တက်၍ ကားလေးကို ခြံဝန်းကျယ်ကြီး အတွင်း
မလှမ်းမကမ်းလေးတွင်ရှိနေသော တစ်ထပ်တိုက်လေးဆီသို့မောင်းလာခဲ့သည်။ တိုက်ကလေး ရှေ့သို့ရောက်လျှင်
ကားလေးထိုးရပ်လိုက်သည် ဆိုသည်နှင့် လွင်မာထက်က ကားပေါ်မှဆင်းကာ တိုက်ကလေး၏ တံခါးကိုသွား၍
ဖွင့်နေသည်။ မျိုးဝင်းပိုင်ကတော့ကားနောက်ခန်းထဲမှ ပစ္စည်းများကိုထုတ်ယူနေရင်း သူ၏အကြည့်များက နောက်
ကျောပေးထားသော လွင်မာထက်ဆီသို့ ရောက်နေသည်။ သေးကျင်သော လွင်မာထက်၏ ခါးလေးအောက်မှ
ဖင်သားစိုင်ကြီးများသည်မျိုးဝင်းပိုင်၏ရင်ကိုလှိုက်ဖိုလာစေသည်။
တိုက်ထဲရောက်သည်နှင့်လွင်မာထက်သည်မျိုးဝင်းပိုင်လက်ထဲမှပစ္စည်းများကိုယူ၍ ဆက်တီစားပွဲပေါ်တွင်
စီကာစဉ်ကာချသည်။ သူမရပ်၍ ပြင်ဆင်နေသည်က မျိုးဝင်းပိုင်ထိုင်နေရာနှင့် စားပွဲလေးအကြားတွင်ဖြစ်နေရာ
လွင်မာထက်၏ ကားစွင့်မို့မောက်လျှက်ရှိသော ဖင်သားကြီးများမှာ မျိုးဝင်းပိုင်၏မျက်နှာ ရှေ့နားတွင်ကပ်လျှက်တွေ့
မြင်နေရ၍သူ၏ပုဆိုးတွင်းမှလီးတန်ကြီးသည်မာတောင်လာတော့သည်။လွင်မာထက်သည်မျိုးဝင်းပိုင်၏ ဘေးတွင်
ကပ်လျှက်သား ထိုင်ချလိုက်သောအခါ အိထွေးလှသော သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးသည်မျိုးဝင်းပိုင်၏ ကိုယ်လုံးလေးနှင့်
ထိထိမိမိဖိကပ်မိတော့သည်။
ထို့နောက်လွင်မာထက်၏ ကိုယ်လုံးလေးသည်လူးလွန့်ကာ မျိုးဝင်းပိုင်၏ ကိုယ်လုံးဖက်သို့ ပို၍ဖိကာ တိုး
လိုက်ပြီး သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကိုငိုက်လျှက်လွင်မာထက်က မျိုးဝင်းပိုင်ကိုမျက်လုံးချင်းဆိုင်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ မောင်လေး….ဆာရင်စားတော့လေ….”
“ ကျွန်တော်…မဆာသေးဘူး….မမ….”
“ မမ…လဲ မဆာသးဘူး….နောက်မှ…အတူစားကြတာပေါ့…”
သူတို့နှစ်ယောက်ရှေ့ရှိစားပွဲလေးပေါ်တွင်တော့စားစရာတွေမှာ အပြည့်ပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ပြီးနောက်စကားဆုံးသွား
သော်လည်း ဆုံတွေ့နေသော သူတို့နှစ်ယောက်၏ မျက်လုံးလေးများကို မရုတ်သိမ်းဘဲ ခပ်ရဲရဲပင် မျက်လုံးချင်း
ဆိုင်ကာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ မျက်နှာမှာ တထွာခန့်သာ ကွာဝေးတော့သည်။ သူမဆီမှ လှပ
လွန်းသော အပြုံးလေးတစ်ချက်ပျံ့လွင့်သွားချိန်တွင်တော့ ဘယ်လိုမှ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့သော မျိုးဝင်းပိုင်သည်
လွင်မာထက်ကိုယ်လုံးလေးကိုသိုင်း၍ဖက်လိုက်ပြီး သူမမျက်နှာလှလှလေးကိုအငမ်းမရပင်နမ်းပါလေတော့သည်။
လွင်မာထက်ကတော့သူမမျက်နှာလေးကိုအလိုက်သင့်လေး မော့ကာ ပြုံးပြုံးလေး လုပ်ပေးထားလေသည်။
ခဏအတွင်းမှာပင်မျိုးဝင်းပိုင်နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာက သူမ၏ ဖူးဖူးလေးကြွနေသော နီနီရဲရဲ နှုတ်ခမ်းလေးများဆီ
သို့ဖိကပ်လိုက်သည်နှင့်လွင်မာထက်သည်မျိုးဝင်းပိုင့်နှုတ်ခမ်းများကို အရင်ဦးအောင်စုပ်နမ်းလိုက်ပြီး ခဏမှာပင်
သူမလျှာဖျားလေးက မျိုးဝင်းပိုင်၏နှုတ်ခမ်းလေးများကို ပွတ်သပ်ပေးနေတော့သည်။ ထို့ပြင်လွင်မာထက်၏ လက်
တစ်ဖက်က မျိုးဝင်းပိုင်၏ ကိုယ်လုံးကြီးကိုဖက်လိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်က သူရဲ့ခါးကိုဖက်လိုက်သည်။
ဘေးတိုက်ထိုင်လျှက်သားဖြစ်သည့်အပြင်လွင်မာထက်မှာ မျိုးဝင်းပိုင်၏ရင်ခွင်ထဲသို့သူမကိုယ်လုံးတစ်ခြမ်း
ရောက်လျှက်ရှိနေသည် မျိုးဝင်းပိုင်၏ရှေ့ဖက်မှနေ၍ ခါးကိုဖက်ထားသော လွင်မာထက်၏ လက်ဖျံလေးသည်
မျိုးဝင်းပိုင်၏ ပေါင်ရင်းကို အသာလေးဖိကပ်မိတော့ရာ သူရဲ့ပုဆိုးအောက်မှ ထောင်မတ်နေသော လီးတန်ကြီးကို
သူမ၏ လက်ဖျံလေးက အပေါ်မှဖိလျှက်သားလေး ဖြစ်နေတော့သည်။
နှစ်ဦးသား နှုတ်ခမ်းခြင်း ဂဟေဆက်ကာ အပြန်အလှန်နမ်းနေကြရင်း သူတို့နှစ်ဦး၏ ကိုယ်လုံးများမှာ
တွန့်ကာတွန့်ကာ ဖြစ်လာကြတော့သည်၊ မျိုးဝင်းပိုင်၏ပုဆိုးတွင်းမှ မာတောင်နေသော လီးတန်ကြီးပေါ်သို့ထိကပ်
နေသော လွင်မာထက်၏ လက်ဖျံလေးမှာ လီးတန်ကြီးတစ်လျှောက်အရင်းမှအဖျား အဖျားမှအရင်းသို့တစ်ချက်ခြင်း
ပွတ်ကာ ပေးသလိုဖြစ်နေလေသည်။ မကြာမီမှာပင် မျိုးဝင်းပိုင်၏လက်တဖက်က လွင်မာထက် ရင်သားမို့မို့
မောက်မောက်ပေါ်သို့ကျရောက်၍လာသည်သူမဝတ်ထားသော ဘော်လီအကျႌလေးပေါ်မှပင်ဖိညှစ်ပေးလေသည်။
လွင်မာထက်ကလဲ သူမ၏ ရင်ဘတ်လေးကိုကော့၍ကော့၍ ပေးလာပါတော့သည်။
ခဏအကြာ နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကွာအသွားတွင်တော့ လွင်မာထက်သည်မျိုးဝင်းပိုင်၏ မျက်နှာကို သူမ၏လက်
နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲယူလိုက်ပြီး ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို တရှိုက်မက်မက်ဖြင့် နမ်းလိုက်ပြီးနောက် ထိုင်နေရာမှအားယူကာ
ထလိုက်ပြီး မပြေးရုံတမယ်ပင် အတွင်းခန်းထဲသို့ဝင်သွားရာ ရုတ်တရက်ကြောင်ကြည့်နေသော မျိုးဝင်းပိုင်က
ထိုင်ရာမှထကာ လွင်မာထက်၏နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့လေသည်။ အခန်းတွင်း အိပ်ယာကြီးပေါ်တွင်တော့
လွင်မာထက်တယောက်ကိုယ်လုံးလေးကိုအိပ်ယာပေါ်တွင်မှောက်လျက်သားလှဲနေသည်။
နောက်မှရောက်လာသော မျိုးဝင်းပိုင်သည်ကုတင်ကြီးပေါ်သို့ တက်လိုက်ကာ သူမဘေးတွင်ထိုင်လိုက်ပြီး
ခါးလေးကို လှမ်း၍ဖက်လိုက်သည်၊ လွင်မာထက်၏ တင်သားကြီးများကို ဝတ်ထားသော စကပ်လေးပေါ်မှ ဖိ၍ဖိ၍
အားပါးတရ နမ်းနေတော့သည်။ တစထက်တစ ကာမစိတ်များ သောင်းကျန်းလာသော လွင်မာထက်သည်သူမ၏
ကိုယ်လုံးလေးကိုလူးကာလွန့်ကာ လုပ်နေရာမှပက်လက်လှန်လိုက်ပြီး တပြိုင်နက်ထဲမှာပင်သူမ၏လက်တဖက်က
မျိုးဝင်းပိုင်အကျႌပေါ်သို့လှမ်းလိုက်ကာ ကြယ်သီးလေးများကို ဖြုတ်ပေးပါတော့သည်။
အလားတူပင်မျိုးဝင်းပိုင်၏လက်လေးတွေက သူမအကျႌကြယ်သီးလေးများကို ဖြုတ်၍ပေးနေသည်။ သူတို့
နှစ်ယောက်၏အကျႌများသည်ပြိုင်တူလိုပင် ကျွတ်၍သွားချိန်မှာတော့ လွင်မာထက်၏လက်လေးတစ်ဖက်က သူမ
နောက်ကျောသို့သွင်းလိုက်ပြီး ဘရာစီယာချိတ်လေးကိုဖြုတ်ပေးလိုက်သည်သူမကိုယ်တိုင်ပင်ဘရာစီယာလေးကို
သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှခွာ၍ပေးရင်းမျက်လုံးလေးများကိုမှိတ်ချလိုက်ပါတော့သည်။
ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွား နို့နှစ်လုံးကိုခေတ္တမျှငေးစိုက်ကြည့်ပြီးမှမျိုးဝင်းပိုင်သည်သူမအပေါ်သို့မှောက်ချ
လိုက်ပြီး အငမ်းမရပင် နို့နှစ်လုံးကို တလှည့်စီစို့ပေးနေတော့၏ လွင်မာထက်သည်သူမကိုယ်လုံးလေး တွန့်တွန့်
ဖြစ်နေရာမှသူမ၏နို့များကိုမျိုးဝင်းပိုင်ထံသို့ကျောလေးကော့ကာ ကော့ကာဖြင့်ဖိသွင်းပေးနေပါတော့သည်။
ထိုအခိုက်မှာပင်မျိုးဝင်းပိုင်၏လက်တဖက်က သူမခါးမှစကပ်လေးကိုလှမ်းဖြုတ်လိုက်သဖြင့်သူမပေါင်လေး
နှစ်လုံးကိုထောင်၍ စကပ်လေးကိုချွတ်ပေးလိုက်၏ မျိုးဝင်းပိုင်လက်ကလဲ ချက်ခြင်းဆိုသလိုပင်လွင်မာထက်စော
က်ပတ်ပေါ်သို့စောက်မွှေးလေးတွေကြားမှ တိုးဝင်ဖိကပ်သွားခဲ့ပြီး သူမစောက်ပတ်လေးကို သူ့လက်ဖြင့် ဖိ၍ဖိ၍
ပွတ်ပေးနေတော့သည်။
လွင်မာထက်ခမျာမှာတော့သူမဒူးလေးတွေကွေးကာ ထောင်လိုက်မိသော ပေါင်လေးနှစ်ချောင်းကို စုလိုက်
ကားလိုက်ဖြင့် ခံရခက်နေကာ သူမစောက်ပတ်ဝမှာတော့ စောက်ရည်လေးများ ရွှဲနစ်နေရချေပြီ။ ခဏအကြာတွင်
လွင်မာထက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှသွေးသားများသည်ဆူပွက်၍လာခဲ့ရကာ သူမစောက်ခေါင်းထဲမှလဲ ယားတက်
လာပြီး လွင်မာထက်မှာ အလိုးခံချင်စိတ်တွေ မွှန်ထူလာခဲ့ရသည်။
“ မောင်လေးရယ်….အင့်…ဟင့်….မ…မ….မနေတတ်တော့ဘူး…ဟင့်..”
လွင်မာထက်၏ မပီမသစကားသံလေးကို ကြားလိုက်ရပြီး နောက်တွင်တော့ မျိုးဝင်းပိုင်သည်သူ၏ပုဆိုးကို
ချွတ်ကာ လွင်မာထက်၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင်ဝင်၍ထိုင်လိုက်လေတော့သည်။ မျိုးဝင်းပိုင်တယောက်လှုပ်လှုပ်
ရှားရှား ဖြစ်သွားသည်ဆိုသည်နှင့် သူမ၏မျက်လုံးလေးများသည်မှေးစင်း၍ထားရာမှပင်အသာလေးဖွင့် ကြည့်
လိုက်ရာ ကာမဇောတွေကြားမှပင်ရင်လေးဖိုသွားရပြန်သည်။
တောင်မတ်၍ တဆတ်ဆတ်ဖြစ်နေသော လီးတန်ကြီးမှာ အရှည်(၇)လက်မနီးပါးနှင့် လုံးပတ်က ကျပ်လုံး
သာသာလောက်ရှိသည်။ အပြိုင်းပြိုင်းထနေသော အကြောကြီးများကလဲ ဖုထစ်နေသည်။ မျိုးဝင်းပိုင်သည်
လွင်မာထက်၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်နှင့်လီးတန်ကြီးထိပ်ကိုစောက်ပတ်ဝတွင်တေ့ကာ ဖိသွင်း
လိုက်လေသည်။
“ ဗြိ….အင့်….ဗျစ်….အမေ့….ဗြိ….အာ့..ကျွတ်…..ကျွတ်…..အ….”
လီးတန်ကြီးမှာ လွင်မာထက်၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ တဆုံးဝင်သွားပြီဆိုသည်နှင့် မာကျောလှသော လီးတန်
ကြီးနှင့် ပြည့်သိပ်ထိတွေ့နေသော သူမ၏စောက်ပတ်အတွင်းသားလေးများသည်လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြစ်ကာ လာရတော့
သည်။ လွင်မာထက်တစ်ယောက်နာသွားပုံရသဖြင့် မျိုးဝင်းပိုင်သည်စောက်ခေါင်းထဲသို့တဆုံးဝင်နေပြီဖြစ်သော
သူ့လီးတန်ကြီးကို စောက်ပတ်ထဲ၌ ဖိကပ်ပြီး အနားပေးလိုက်ရာ ခဏအတွင်းမှာပင်လွင်မာထက်ခါးလေးသည်
ကော့၍တက်လာတော့သည်။
“ ဟင့်….မ…..မရပ်နဲ့….လုပ်….လုပ်ပါ…..မောင်လေးရယ်….ဟင်း..ဟင်း..”
သူမ၏ရမ္မက်သံလေးသည် မျိုးဝင်းပိုင်ကို စ၍တာလွှတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် စောက်ခေါင်းထဲမှ
လီးတန်ကြီးကို ဆွဲ၍ထုတ်ကာ လိုးပါတော့သည်။ လွင်မာထက်သည် သူမ၏ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖင်သားကြီးများကို
မျိုးဝင်းပိုင်၏ ဆောင့်ချက်များနှင့်အညီ မြှောက်ကြွပေးကာ သူမစောက်ပတ်ကြီးကို ကော့၍ကော့၍ ပေးရင်း
အလိုးခံနေသည်။ အလိုးခံရင်း ညီးတွားရသည်မှာ အားရကြေနပ်ဖွယ်အရသာတွေ့နေရသော လွင်မာထက်သည်
သူမစောက်ပတ်ထဲသို့ မျိုးဝင်းပိုင်လီးတန်ကြီးက ဆောင့်၍ဆောင့်၍ လိုးလိုက်တိုင်း သူမနှုတ်ခမ်းဖျားလေးများမှာ
ဟ၍ဟ၍ သွားကာ ဝမ်းခေါင်းသံလေးများဖြင့်ညီးတွားရင်း အားပါးတရ အလိုးခံနေပါတော့သည်။
“ ဗြွတ်….အင်း….ပလွတ်…ပလွတ်….ဖွတ်….ဟင်းဟင်း….ပြွတ်…ဖွတ်… ဟင်း..…အင်း….ဟင်း…အင်း…”
အစကလွင်မာထက်သည်သူမကဦးဆောင်ရလိမ့်မည်ဟုထင်၍ထားသောမျိုးဝင်းပိုင်သည်သူမကိုမျက်လုံး
မဖွင့်နိုင်အောင်လိုးပေးနေသည့်အတွက်အကြေနပ်ကြီး ကြေနပ်နေရတော့သည်။ ရှည်လျှားလှသောလီးတန်ကြီးမှာ
သူမစောက်ပတ်ထဲသို့ ဆောင့်၍ဆောင့်၍ ဝင်လာလေတိုင်း လီးတန်ကြီး၏ထိပ်ဖူးကြီးမှာ သူမသားအိမ်ဝသို့ ပြေး၍
ပြေး၍ ဆောင့်နေသဖြင့်လွင်မာထက်၏ ကိုယ်လုံးလေးသည်တုံ၍တုံ၍ သွားရအောင်ပင်ကောင်းနေလေသည်။
“ မမထက်…..ကောင်းလား…ဟင်….”
“ ကောင်းတယ်….သိပ်ကောင်းတယ်……ဟင်း…ဟင်း…ချစ်…လားဟင်…”
“ ချစ်တာပေါ့….မမထက်…ရယ်….”
“ အမလေး…….အင်း…..ဟင်း…..ချစ်….ချစ်လိုက်တာ မောင်လေးရယ်….အင်း.. ဟင်း……”
ကာမအရသာများ အဆမတန် တက်လာရသော လွင်မာထက်က သူမစောက်ပတ်ထဲသို့ ဆောင့်၍
ဆောင့်၍ လိုးပေးနေသော မျိုးဝင်းပိုင်၏လီးတန်ကြီးကို သူမစောက်ပတ် အတွင်းသားနုနုလေးများဖြင့် ဖိ၍ဖိ၍
ဖင်ကြားလေးများ ရှုံ့၍ရှုံ၍ သွားရသည်အထိညှစ်ပေးရင်း အလိုးခံနေသည်။ မကြာမှီမှာပင်လွင်မာထက်တစ်ယောက်
တဟင်းဟင်းဖြင့်ဆက်တိုက်ညီးတွားကာ ကော့ပျံလာသလိုကာမဆိပ်များ တက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သော မျိုးဝင်းပိုင်သည်
လဲ သူ၏လီးတန်ကြီးမှာ ကျင်ဆိမ့်၍လာပြီဖြစ်ရာ လွင်မာထက်၏ နို့နှစ်လုံးကို လှမ်း၍ဆွဲကာ ဆုတ်နယ်ဖျစ်ညှစ်ရင်း
အားကုန်ဆောင့်၍ အချက်(၂၀)မျှ လိုးလိုက်ပါတော့သည်။
“ အမလေး….မောင်…..အား….ချစ်….တယ်……ဟင်း….ဟင်း…..”
မျိုးဝင်းပိုင်နှင့်လွင်မာထက်တို့ကိုယ်လုံးနှစ်ခုသည်တွန့်ခါ၍သွားကြရကာ နှစ်ဦးစလုံး ကာမအထွတ်အထိပ်
သို့ရောက်၍ သွားရပါတော့သည်။
* * * * *
မျိုးဝင်းပိုင်နှင့် လွင်မာထက်တို့သည် ထိုနောက်ပိုင်းတွင်တော့ ညနေရုံးဆင်းတိုင်း နေ့တိုင်းလိုလိုပင်
တွေ့နေကျ နေရာလေးသို့သွားကာ တူနှစ်ကိုယ်ယှဉ်တွဲ၍ ချစ်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည်မှာ (၁၀)ရက်ထက်မနည်းတော့ပေ။
လွင်မာထက်ကလဲ မျိုးဝင်းပိုင်ကို တပ်မက်စွဲလန်းကာ နေရသကဲ့သို့ မျိုးဝင်းပိုင်ကလဲ လွင်မာထက်ကို မက်
မောစွဲလန်းကာ ရှိနေခဲ့ရလေ တော့သည်။ ထန်းပင်မှထန်းနို့များသည်လှီးဖြစ်စရှိလျှင်လှီးလေထန်းနို့ထွက်လေပင်
ဖြစ်သည်။ မလှီးမဖြတ်ဘဲထားပါက တဖြေးဖြေးခြောက်၍ ကြွေတတ်ပေသည်။ ထို့ပြင် စားရသောကလေးသည်
ငတ်သည်ဟူသော ဆိုရိုးစကားကလဲ ရှိနေပြန်သေးသည်။ တစ်ခါဘူးမှမခံစားဘူးသော ကာမအရသာကိုစတင်ခံစား
ခဲ့သည့်နေ့မှစ၍ နေ့စဉ်ရက်ဆက်ဆိုသလို လွင်မာထက်သည် (၁၀)ရက်တိုင်တိုင် နေ့စဉ် ရက်ဆက်ဆိုသလို
အားပါးတရ ခံစားခဲ့ရလေသည်။
မျိုးဝင်းပိုင်ကလည်း ခွင့်(၁၀)ရက်ယူသွားတော့လွင်မာထက်သည်ဆန့်တငန့်ငန့်ဖြစ်၍ကျန်ခဲ့သည်။ ချိုသည်
ခါးသည်ဆိုသော အရသာကိုလည်း သိနေတော့ပထမတွင်အချိန်တန်လျှင်သတိရသည်။ အဲဒီနောက်တဖြေးဖြေး
တရက်ပြီးတရက်ဖြစ်လာတော့မကြာခဏဆိုသလိုပြင်းပြသောဆန္ဒတွေကသွေးသားတို့ကိုသောင်းကျန်းစေသည်။
ဒါပေမဲ့လည်း (၁ဝ)ရက်ပြည့်လျှင်တော့မျိုးဝင်းပိုင်ပြန်လာတော့မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်ဖြေသိမ့်ကာ သူမ၏
ဝေဒနာကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားခဲ့သည်။
သို့ရာတွင်သူမ၏ဆန္ဒမှာ ပြည့်ဝမလာခဲ့ပါ။ (၁၀)ရက်ပြည့်သောနေ့မှာပင်မျိုးဝင်းပိုင်၏ဖခင်ကွယ်လွန်သွား
ခဲ့သဖြင့် နောက်ထပ်ခွင့် (၁၅)ရက်ပေးရန်ခွင့်ယူခဲ့သည်ကို သူမသိခဲ့ရပြီး ကိုယ်စိတ်နှလုံး ချုံးချုံးကျကာ စိတ်ပျက်
သွားခဲ့ရသည်။ လွင်မာထက်တစ်ယောက်ခံစားနေရသော ဝေဒနာမှာ ကိုယ်နှင့်မမျှ ရင်နှင့်မမျှအောင်ဖြစ်နေသည်။
အလုပ်လုပ်ရတာပင်သိပ်ပြီး စိတ်မပါတော့။ အလုပ်ကိစ္စနှင့်ပက်သက်၍ ကြီးကြီးငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်အိုအိုယောကျာ်း
တစ်ယောက်ယောက်နှင့်ပြောဆိုဆက်ဆံနေရချိန်မှာပင်သူမသွေးသားတို့က တမျိုးတမည်ဖြစ်ကာ လွင်မာထက်၏
အတွင်းစိတ်တို့သည်ဖေါက်ပြန်၍ နေရသည်။
ခင်ခင်မိသည်အမဖြစ်သူဒေါ်သိန်းလွင်၏သြဇာကိုမလွန်ဆန်နိုင်၍သာအမဖြစ်သူတရားစခန်းဝင်နေစဉ်တွင်
လွင်မာထက်နှင့်အတူလာ၍ နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အမသြဇာကို မလွန်ဆန်နိုင်သည်ကလည်း မပြောနှင့် ခင်ခင်မိတို့
လင်မယားနှစ်ယောက်အတွက် စားဝတ်နေရေးကို အမဖြစ်သူ ဒေါ်သိန်းလွင်က တာဝန်ယူထားခဲ့သည်။ ထို့ပြင်
တခါတရံ လိုအပ်သည့် အခါများတွင်လည်း ငွေကိုလိုသလောက် ထုတ်ပေးသေးသည်။ ဒီတော့ အမစကားကို
မနာခံ၍ မဖြစ်သဖြင့်နာခံခဲ့ရသည်။
သို့ပေမဲ့လည်းခင်ခင်မိသည်ပြောရမည်ဆိုလျှင်ယောကျာ်းနှင့်ကင်းကွာကာနေနိုင်သူနေတတ်သူမဟုတ်ချေ။
အခုဆိုလျှင်ယောကျာ်းနှင့်မတွေ့ရသည်မှာ (၁၈) ရက်ခန့်ပင်ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မနေ့က လွင်မာထက်ရုံးသွားနေတုံး
ခင်ခင်မိသည် အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့သေးသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ပွဲစားလုပ်သော သူမ၏ယောကျာ်းက ခရီးထွက်သွား
သည်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက်ခန်းမှ ပြောသဖြင့် သိခဲ့ရသည်။ ခင်ခင်မိယောကျာ်း သည်လည်း ခင်ခင်မိမရှိလျှင်
အပျော်ရှာနေမယ်ဆိုတာကိုခင်ခင်မိတယောက်သိပြီးသား ဖြစ်သည်။
နဂိုထဲကမှ တဏှာရာဂတွေကြီးသော ခင်ခင်မိတယောက် ယခုလို ယောကျ်ားနှင့် မတွေ့ရပြန်တော့
သူမ၏ သွေးသားတွေက အပြင်းအထန်ပင်သောင်းကျန်း၍ နေခဲ့ရသည်။ နံနက်စာစားပြီး၍ အိပ်ယာထက်တွင်
တက်လှဲနေရင်း မပြည့်ဝသော ဆန္ဒတွေအတွက် ရတက်မအေးနိုင်အောင် ဖြစ်နေသော ခင်ခင်မိသည် သူမ၏
ယောကျာ်းကို တွေးလိုက်မိပြီး သူလည်း အပျော်ရှာနေမှာဘဲ ဆိုသောအတွေးက ဝင်လာပြန်တော့ ခင်ခင်မိ၏
ရမ္မက်သွေးတို့သည်မနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဖြစ်ရလောက်အောင်ပင်ထကြွသောင်းကျန်းခဲ့သည့်အလျှောက်ခင်ခင်မိသည်
အိပ်ယာပေါ်တွင်လှဲမနေနိုင်တော့ဘဲ လူးလဲထကာ အိပ်ခန်းထဲမှထွက်လာခဲ့လေသည်။
“ မမ ”
ခင်ခင်မိသည်နောက်မှခေါ်သံကြား၍ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မသိန်းနုကို တွေ့ရသည်။ ဒါနဲ့ဘဲ ခင်ခင်မိက
သူမခြေလှမ်းတွေကိုရပ်လိုက်သည်။
“ ဟော……..မသိန်းနုပါလား….”
“ ဟုတ္ကဲ့….”
“ ပြောလေ…မသိန်းနုဘာပြောမလို့လဲ…”
“ ဟိုကျမ…တာမွေမှာရှိတဲ့ကျမညီမဆီခဏ သွားချင်လို့ပါ မမ…”
“ အင်း…သွားလေ…”
“ ညနေ မစောင်းမှီပြန်ခဲ့ပါ့မယ်…မမ…ခိုင်းစရာရှိရင်ခိုင်းလို့ရအောင်ကိုတင်အောင်ကိုထားခဲ့တယ်မမ…”
“ အေးလေ….သွားပေါ့…”
“ ဟုတ္ကဲ့…မမ….”
“ ဒါနဲ့ကိုတင်မောင်ရော…..ဘယ်မှာလဲ….”
“ အိမ္မွာပါ မမ…..”
“ အော်အေးအေး ရတယ်သွားရင်သွားတော့လေ…”
“ ဟုတ္…..ဟုတ္ကဲ့မမ….”
ကိုတင်မောင်နှင် မသိန်းနုတို့က တိုက်ကြီး၏နောက်ဖက်တွင်ရှိသော သစ်သားအိမ်လေးတွင် နေထိုင်ကြ
သည်။ အလုပ်ရှင်နှင့် အလုပ်သမား ပုံစံမျိုးဖြစ်၍ အသက်(၃၃)နှစ်သာရှိသေးသော ခင်ခင်မိကို မသိန်းနုက မမ
ဟုခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်တော့မသိန်းနုက အသက်(၃၅)နှစ်ပင်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ကိုတင်မောင်က အသက်(၃၈) နှစ်ပင်
ရှိပြီဖြစ်သည်။ မသိန်းနုက အိမ်ဗာရီယအလုပ်များကိုလုပ်ရ၍ ကိုတင်မောင်က သစ်ပင်ပန်းပင်များ စိုက်ပျိုးရန်ခြံရှင်း
မြက်ရှင်းရန်တခါတရံလိုအပ်ပါက ကားမောင်းပေးရသည့်အလုပ်များကိုလုပ်ရလေသည်။
မသိန်းနုက အိမ်နောက်ဖက်သို့ပြန်ထွက်သွားချိန်မှာပင်ခင်ခင်မိသည်ဧည့်ခန်းထဲသို့ဆက်၍ထွက်ခဲ့သည်။
ဧည့်ခန်းထဲရောက်တော့ ဗွီစီဒီကြည့်ရန်စိတ်ကူးလိုက်သေးသည်။ ဒါပေမဲ့လဲ နေမထိထိုင်မသာဖြစ်နေသော သူမ
သည်ဗွီစီဒီကြည့်ရန်လုပ်ပြီးမှ လက်ထဲမှ ဗွီစီဒီချပ်ကိုချကာ စားပွဲပေါ်တွင်တွေ့ရသော သတင်းစာကို ကောက်၍
ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မသိန်းနုတယောက်အိမ်ဘေးမှပတ်၍ အိမ်ရှေ့ဖက်သို့ ထွက်သွားသည်ကို
တွေ့လိုက်ရကာ ခင်ခင်မိ၏စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ တွေးလိုက်မိသည်မသိ။ လက်ထဲမှ သတင်းစာကို စားပွဲပေါ်သို့
ချကာထိုင်ရာမှထလိုက်သည်။ သူမသည်အိမ်နောက်ဖက်သို့ဦးတည်၍ ထွက်ခဲ့လေတော့သည်။
ခင်ခင်မိသည်မီးဖိုဆောင်ဘေးပေါက်မှနေ၍ ခြံထဲသို့ဆင်းလိုက်သည်။ တိုက်ကြီးနောက်ဖက်ရှိမသိန်းနုတို့
နေထိုင်ရာ အိမ်လေးဆီသို့လာခဲ့ရာတွင်တိုက်ကြီး၏ နောက်ဖက်သို့ကွေ့၍ အဝင်မှာပင်မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်း
ကြောင့်ခင်ခင်မိ၏ခြေလှမ်းတို့သည်ရပ်တန့်၍သွားရသည်။ ရှေ့နားတွင်ရှိသော ပန်းခြုံဘေးသို့သူမသည်ပြေးကပ်
ကာ ထိုမြင်ကွင်းကိုမမှိတ်မသုံကြည့်နေမိသည်။
သူမမြင်တွေ့လိုက်ရသည်ကတော့ မသိန်းနုတို့၏ အိမ်လေးဘေးတွင်မသိန်းနု၏ ယောကျ်ား ကိုတင်မောင်
သည်ရေစည်ထဲမှရေကို ခပ်ချိုးနေလေသည်။ သူ၏တကိုယ်လုံးတွင်အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး တစ်ထည်ကိုသာ
ဝတ်ထားသည်။ တကိုယ်လုံးစိုရွှဲနေသော ကိုတင်မောင်၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားရှိ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးသည်
ဖေါင်းဖု၍လုံးတစ်ကာ အမြောင်းလိုက်ကြီး ဖြစ်နေလေသည်။ ခင်ခင်မိ၏အကြည့်တွေက ထိုနေရာမှ မခွာနိုင်အောင်
ဖြစ်သွားရလေသည်။
တကိုယ်လုံး ရေတွေစိုရွှဲနေသော ကိုတင်မောင်၏ ကိုယ်လုံးကြီးသည်ကြွက်သားအမြှောင်းမြှောင်းထ၍နေ
သည်။ ပေါင်တံကြီးနှစ်ဖက်မှာလည်း သန်မာ လိုက်သည့်ဖြစ်ခြင်း တုတ်ခိုင်၍ အသားစိုင်ကြီးတွေမှာ အမြှောင်းလိုက်
ထနေရသည်။ ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်းကပင်ခင်ခင်မိ၏ တကိုယ်လုံးသည်ရှိန်းရှိန်းဖိန်းဖိန်း ဖြစ်လာရသည်။ သူမသည်
မကြာခဏဆိုသလိုပင်တံတွေးကို မျိုချနေရလေတော့သည်။ ကိုတင်မောင်တစ်ယောက်ရေချိုး၍ပြီးချေတော့မည်။
ခင်ခင်မိသည်ပန်းရုံအကွယ်မှထွက်လိုက်ပြီး ကိုတင်မောင်ရှိရာသို့သူမသည်ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
“ ကိုတင်မောင်….”
“ ဗျာ…”
“ အမေလး..”
“ ဟင္….”
“ အို…”
ကိုတင်မောင်ကိုလှမ်းခေါ်လိုက်ရာမှ ခြေလှမ်းလိုက်သော ခင်ခင်မိတယောက်ကိုတင်မောင်က သူမထံသို့
လှည့်အကြည့်မှာပင်ရေစိုထားသော အုပ်ခဲပေါ်သို့လှမ်း၍ နင်းလိုက်မိသော ခင်ခင်မိတစ်ယောက်အုပ်ခဲစောင်းကို
နင်းမိရာက ချော၍သွားကာ လဲကျမတတ်ဖြစ်၍ သွားရသည်။ ဒီမှာတင်လက်တကမ်းအကွာမှ ကိုတင်မောင်က
ဖြတ်ကနဲ ရှေ့သို့လှမ်း၍ ခြေတလှမ်းတက်ကာ ခင်ခင်မိ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို လှမ်းထိန်းကာ ဖက်လိုက်မိသည်။
ဖက်တာမှခင်ခင်မိလဲ၍ကျမသွားရလေအောင်အတင်းဖက်လိုက်သည်။အိုကနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ခင်ခင်မိသည်
တဒင်္ဂတော့ကိုတင်မောင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်မှေးနေမိသည်။ ခင်ခင်မိ၏ စိတ်ထဲတွင်တဒင်္ဂကြေနပ်သွားရလေသည်။
သူမ၏ခါးစောင်းနှင့် ထိမိနေသော ကိုတင်မောင်၏ရှေ့မှ ရှည်မျှောမျှောအရာကြီးက သူမကို ထိနေသည်။
တဒင်္ဂ မေ့နေပြီးတော့မှခင်ခင်မိသည် ကိုတင်မောင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လိုက်လေသည်။ ပြီးတော့မှ သူမသည်
အသက်ကိုမှန်မှန်ရှု၍……….
“ ကို…ကိုတင်မောင်…ထမင်းစားပြီးရင်အိမ်ဖက်ကိုခဏလာခဲ့အုံးနော်..”
ပြောရင်းက ကြည့်မိလိုက်တော့ကိုတင်မောင်၏ ရေများစိုရွှဲနေသော ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှအတွင်းခံဘောင်း
ဘီလေး၏ အထဲမှ စောစောက ရှေမျှောမျှောအရာကြီးသည်ရှေ့သို့ပင်ငေါ၍ထွက်နေပေပြီ။ ခင်ခင်မိက ခပ်ရဲရဲပင်
ကြည့်နေသည်ကိုကိုတင်မောင်ကလဲ သတိပြုမိသည်။
“ ဟုတ္ကဲ့…”
“ ဒါဆို…ကျမ…သွားမယ်…” လို့ ဆိုကာလှဲ့ထွက်သွားသော ခင်ခင်မိ၏ လက်ဖျားလေးက ကိုတင်မောင်၏
ရှေ့မှ ခပ်ငေါငေါထွက်နေသည့် အရာကြီး၏ထိပ်ဖျားကို မထိတထိ ခလုတ်တိုက်၍ထိသွားရာ ကိုတင်မောင်၏
ကိုယ်ကြီးသည်တွန့်ကနဲဖြစ်သွားရာမှပင်သူ့ကိုကျောပေး၍ ထွက်သွားသော ခင်ခင်မိ၏နောက်ကျောကို စူးစိုက်စွာ
ကြည့်နေလိုက်မိသည်။
တလုံးစီတလုံးစီလှုပ်ကနဲ လှုပ်ကနဲဖြစ်၍သွားရသော ခင်ခင်မိ၏ တင်သားစိုင်ကြီးများမှာ ကိုတင်မောင်ဝတ်
ထားသော ရေစိုအတွင်းခံဘောင်းဘီလေး၏ အတွင်းမှ လီးတန်ကြီးကို အဆမတန်တောင်မတ်လာစေတော့သဖြင့်
ဘောင်းဘီလေးကြောင့် တင်းကြပ်လာသော ကိုတင်မောင်သည် အနားတွင်ရှိနေသော တန်းမှ ရေလဲပုဆိုးကို
ကမန်းကတန်းလှမ်း ယူလိုက်ရလေသည်။
ခင်ခင်မိတယောက်ကတော့ သူ၏မြင်ကွင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူမ၏စွဲမက်ဖွယ်ကောင်း
လှသော ကိုယ်လုံးလေးကတော့သူ၏အမြင်အာရုံထဲမှ မထွက်နိုင်ပါချေ။ ထမင်းကိုကမန်းကတန်းစား၍ တိုက်ကြီး
ထဲသို့ရောက်လာသော ကိုတင်မောင်သည်မီးဖိုဆောင်ထဲတွင်မည်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရ၍ အိမ်အတွင်းဖက်သို့ဆက်၍
ဝင်လာခဲ့သည်။ ကိုတင်မောင်တယောက်ခင်ခင်မိ၏ အိပ်ခန်းရှေ့သို့ဖြတ်အလျှောက်တွင်တော့………
“ အင့်….”
“ ဟင္…”
အိပ်ခန်းထဲမှ ထဘီရင်လျှားလေးဖြင့် လှမ်း၍ထွက်လာသော ခင်ခင်မိနှင့် လူလုံးချင်း တိုက်မိတော့သည်။
ဒီလို ဖြစ်အောင်လဲ ခင်ခင်မိက ကြိုတင်၍ စီစဉ်ကာ တမင်ဝင်တိုက်မိအောင်လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။ ဒါပေမဲ့မထင်
မွတ္တဲ့ကိစၥကေတာ့………………
လူလုံးချင်းဝင်တိုက်မိသည်နှင့်လျှင်မြန်သော ကိုတင်မောင်က လက်တဖက်ဖြင့်ခင်ခင်မိ၏ခါးကိုသိုင်းဖက်၍
ဆွဲယူကာ ထိန်းလိုက်သည်တွင် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ရင်လျှားထားသော ထဘီလေးသည် သူမရင်ညွန့်ထက်မှ
ပြေကာလျှောကျသွားရာ သူမ၏ခါးကို ခပ်တင်းတင်းလေးဆွဲ၍ ဖက်ထားသော ကိုတင်မောင်၏လက်ဆီသို့
အရောက်တွင် တန့်ကနဲ ရပ်သွားချိန်မှာပင် ခင်ခင်မိတစ်ယောက် အံ့သြတကြီးဖြစ်သွားရစဉ်မှာပင် သူမ၏ခါးမှ
တင်မောင်၏လက်ကလဲ ယောင်ယမ်း၍ အခွာလိုက်တွင်တော့ခင်ခင်မိ၏ထဘီလေးမှာ သူမခြေဖျားဆီသို့လျှောကနဲ
ကျသွားလေတော့သည်။
“ အို…”
အခိုက်အတန့်လေးမှာပင်ဝင်းလက်စွာ ထွက်ပေါ်၍ လာရသော ခင်ခင်မိ၏ ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးလေးကို
မြင်လိုက်ရစဉ်မှာပင်ခင်မောင်၏ လက်ကဖြတ်ကနဲပင်သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး ခင်ခင်မိ၏ ပါးပြင်
လေးနှစ်ဖက်ကိုရွှတ်ကနဲ နေအောင်နမ်းလိုက်ရာမှခင်ခင်မိ၏နှုတ်ခမ်းများ အပေါ်သို့တင်မောင်၏ နှုတ်ခမ်းများက
စုပ်နမ်းလိုက်ပါလေတော့သည်။
တင်မောင်လက်တွေကခင်ခင်မိ၏ ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးကိုဖက်ထားရာမှအငြိမ်မနေဘဲသူမဝတ်လစ်စ
လစ်ကိုယ်လုံးလေးပေါ်တွင်ရွှေ့လျား ပြေးလွှားနေသည့်အပြင်ဖြူဖွေးနေသောသူမ၏တင်သားစိုင်ကြီးတွေကိုလည်း
မချင့်မရဲနှင့်ဆုတ်နယ်ဖျစ်ညှစ်နေရင်းက တဖြေးဖြေး ခင်ခင်မိ၏ ကိုယ်လုံးလေးအား တင်မောင်သည်အိပ်ခန်းထဲသို့
တဖြေးဖြေးဆွဲသွင်းသွားလေတော့သည်။
အိပ်ခန်းဝနှင့်လေးငါးပေမျှသာဝေးသောကုတင်စောင်းသို့ချဉ်းကပ်မိလိုက်သည်ဆိုလျှင်ဖြင့်တင်မောင်သည်
သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ခင်ခင်မိ၏နှုတ်ခမ်းလေးတွေပေါ်မှ ဆွဲခွာယူလိုက်သည်။ ထို့နောက်ခင်ခင်မိ၏ကိုယ်လုံးလေးကို
ကုတင်စောင်းမှ ကုတင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လှန်ကာ ချလိုက်ရင်း တင်မောင်၏ ကိုယ်လုံးကြီးသည်လည်း သူမ၏
ကိုယ်လုံး လေးပေါ်မှကပ်ပါသွားသည်။ တင်မောင်သည်သူမနို့နှစ်လုံးကိုအငမ်းမရပင်ဘယ်ပြန်ညာပြန်စို့ပေးရင်း
က နို့သီးလေးတွေကိုပါ လျှာဖြင့်လှည့်ပတ်၍ ယက်နေတော့ရာ………………..
တလွန့်လွန့်ဖြစ်၍နေရသော ခင်ခင်မိသည်သူမပေါင်နှစ်လုံးကြားမှကုတင်စောင်းကြမ်းပြင်တွင်ရပ်နေသော
တင်မောင်ကိုယ်လုံးကြီးကိုသူမပေါင်နှစ်လုံးဖြင့်အတင်းပင်ဖိညှပ်ထားလေတော့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင်ခင်ခင်မိ၏
နို့နှစ်လုံးကို အားရပါးရစို့နေသော တင်မောင်လက်တစ်ဖက်က သူမဖင်သားကြီးတွေကို အောက်သို့ သွင်းကာ
ဖင်သားကြီးများကို ထိုးသွင်း၍ ဆုတ်နယ်ပေးနေရုံမျှမက သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးပေါ်သို့ ဖိ၍ထားသော သူ၏
ကိုယ်လုံးကြီးကိုလည်း လက်သွင်းနိုင်ရုံကြွလိုက်ရာမှ လက်ကို ထိုးသွင်းကာ ခင်ခင်မိ၏ စောက်ပတ်ကြီးကို အုပ်၍
ကိုင်လိုက်လေတော့သည်။
တင်မောင်၏ လက်ဖဝါးဖြင့်ပင်အပြည့်ဖြစ်၍နေသော ခင်ခင်မိ၏စောက်ပတ်ကြီးသည်အမွှေးများ ခပ်ကြမ်း
ကြမ်းဖြင့် ဖေါင်းအိနေသည်။ အိထွေးသော အတွေ့ကြောင့်ပင်တင်မောင်သည်သူမ၏စောက်ပတ်ကြီးကို ညှစ်၍
ကိုင်လိုက်ပြီး အောက်သို့လျှော၍ပွတ်လိုက်ရာ ခင်ခင်မိ၏စောက်ပတ်ဝတွင် စိုရွှဲနေသော အရည်လေးများက
သူ၏ လက်ကိုလာထိသည်။ ခင်ခင်မိ၏ စောက်ပတ်ကြီးကို လေးငါးကြိမ်မျှ ပွတ်ပေးလိုက်ပြီး ရမ္မက်စိတ်များပြင်းပြ
လာသောတင်မောင်သည်သူ၏မျက်နှာကိုခင်ခင်မိ၏ရင်ဘတ်ပေါ်မှခွာကာမတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာမှေးစင်းထားသော
ခင်ခင်မိ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ ဖွင့်၍လာသည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ တင်မောင်သည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ စွပ်ကျယ်အကျႌကို ချွတ်လိုက်ပြီးမှ ပုဆိုးကိုပါ
ချွတ်ချလိုက်တော့ရာ ကြည့်နေသော ခင်ခင်မိ၏ စောက်ပတ်ကြီးသည်ပင်တင်းကနဲဖြစ်သွားရလေသည်။ တွေ့မြင်
လိုက်ရသော တင်မောင်၏လီးတန်ကြီးမှာ အရှည်(၈)လက်မကျော်ကျော်လောက်နှင့်လုံးပတ်က ငါးမတ်လုံးမျှပင်ရှိ
မည်ဖြစ်သည်။လီးတန်ကြီး၏ဒစ်ကြီးမှာ ပြဲလန်၍နေပြီး နီရဲနေသော ထိပ်ဖူးကြီးက ထိပ်တွင်အရည်တွေစိမ့်ထွက်ကာ
တဆတ်ဆတ်ခုန်နေသည်။
တင်မောင်၏လက်ညှိုးထိပ်ကသူမ၏စောက်ခေါင်းနံရံလေးတွေကိုကလိနေပြန်တော့စောက်ရည်ကြည်လေး
တွေ ရွှဲကနဲ ရွှဲကနဲထွက်ရင်းကပင် ခင်ခင်မိ၏ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖင်သားကြီးများသည် ကုတင်စောင်းမှ ကော့ကနဲ
ကော့ကနဲ တက်လာရလေသည်။ ကာမဆိပ်တွေ အဆမတန်တက်နေရသော ခင်ခင်မိမှာမျက်နှာလေး ခပ်ရှုံ့ရှုံ့လေး
ဖြစ်လျှက်အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုပင်ကိုက်ထားရလေသည်။ ဒါပေမဲ့သူမသည်တာရှည်တော့တင်းမခံနိုင်ပါ။
“ ကို….ကိုတင်….တော်ပါတော့….ကျမအသဲကယားလှပြီ လိုး…လိုးမှာဖြင့်… လိုးပါတော့ မနေနိုင်တော့
ဘူး…… ဟင်း…ဟင်း….”
ဒီကြားထဲမှပင်တင်မောင်သည်သူ၏လက်ညှိုးကိုစောက်ခေါင်းထဲမှဆွဲထုတ်လိုက်ရင်းကစောက်စေ့လေးကို
(၂)ချက်(၃)ချက်ကလိလိုက်ပေသည်။
“ ကျွတ်….ကျွတ်….ဟင့်…”
တင်မောင်သည်သူ၏လီးတန်ကြီးထိပ်ကို စောက်ပတ်ဝတွင်တေ့ကာ စောက်ခေါင်းထဲသို့ လိုးသွင်းလိုက်ပါ
တော့သည်။
“ အင့်…..အမလေး… ဖြေးဖြေး…ရှင့်ဟာကြီးက အကြီးကြီး.. ဟင်း..”
ခင်ခင်မိ၏မျက်နှာလေးတခုလုံး ရှုံ့မဲ့၍သွားကာ သူမ၏ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးလေး တစ်ခုလုံးမှာ ကော့၍
တက်သွားရလေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင်ဆန္ဒစိတ်များ ပြင်းပြကာ ရုံးတွင်အလုပ်လုပ်၍ မရနိုင်ဖြစ်နေရသဖြင့်အိမ်သို့
ပြန်လာသော လွင်မာထက်၏ကားလေး အိမ်ရှေ့သို့ထိုးရပ်လိုက်သည်ကိုပင်ရမ္မက်ထန်နေကြသော တင်မောင်နှင့်
ခင်ခင်မိတို့နှစ်ယောက်မသိလိုက်ကြချေ။
လွင်မာထက်သည်ဧည့်ခန်းထဲမှ ဖြတ်၍ အပေါ်ထပ်သို့တက်ရန်လှေခါးထိပ်သို့အသွားတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး
တိတ်ဆိတ်နေသည့်ကြားက ဧည့်ခန်းနှင့် ကပ်ရက်အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာနေသော အသံလေးများကြောင့်
သူမ၏ခြေလှမ်းမှာ ရပ်၍သွားသည်။ ဘာသံဆိုတာသိလိုက်ရသည်နှင့် လွင်မာထက်သည် သူမ၏ စလင်းဘက်
အိတ်လေးကို အနီးရှိစားပွဲပေါ်သို့ လှမ်းတင်လိုက်ရာက အသံလေးတွေ ထွက်ပေါ်နေရာ အိပ်ခန်းဝသို့ ခပ်သွက်
သွက်လာကာ အိပ်ခန်းတံခါး ဘေးနံရံတွင်ကပ်၍ ဖွင့်ထားသော အိပ်ခန်းပေါက်သို့သူမ၏ခေါင်းတခြမ်းကိုထုတ်ကာ
ကြည့်လိုက်မိ ချိန်မှာတော့ လွင်မာထက်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သွားချိန်မှာပင် စောစောထဲက သူမ၏
ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထကြွသောင်းကျန်းနေရသော သွေးသားတို့သည်ဖျန်းကနဲ ခါသွားရလေသည်။
ခင်ခင်မိ၏စောက်ပတ်ကြီးထဲကို ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက်ဖြင့် လိုးနေသော တင်မောင်၏ဧရာမလီးတန်ကြီးမှာ
အရည်များပေပွလျှက် ပြောင်လက်ကာ မက်မောစရာကြီး ဖြစ်နေသလို လီးတန်ကြီးက အားပါးတရ ဆောင့်၍
လိုးလိုက်တိုင်း စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုမှာ ခွက်၍ ခွက်၍ ဝင်သွားနေသည်မှာ အားရစရာ ကောင်းလှပါသည်။
“ ပြွတ်….ဖွတ်…အင့်…ဟင်း… ပလွတ်… ပြွတ်…ဟင့်…ဆောင့်စမ်းပါရှင်ရယ်…….ဟင်း ဟင်း…. ကျမစောက်
ပတ်ကြီး ကွဲသွားအောင်ဆောင့်ပစ်လိုက်စမ်း… ပါ .. ဟင်း…ဟင်း….”
အရည်လဲ့ကာ တောက်ပြောင်နေသော လွင်မာထက်၏ မျက်လုံးများက သူတို့ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏
ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားအားလုံးကို ချွတ်၍ ချလိုက်သည်။ ပြီးတော့ လွင်မာထက်သည်သူမ၏ဝတ်လစ်စလစ်
ကိုယ်လုံးလေးကို သူတို့ရှိရာသို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး အဒေါ်ဖြစ်သူခင်ခင်မိ၏ ကိုယ်လုံးဘေး ကုတင်စောင်းတွင်
ပက်လက်လှန်ချ လိုက်ရာက သူမ၏ပေါင်လေးနှစ်ဖက်ကိုကားပြီး ဖေါင်းကား၍ အရည်တွေ စိမ့်ထွက်နေပြီဖြစ်သော
သူမ၏စောက်ပတ်ဝကို စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ဖက်ပေါ်၌ သူမ၏ လက်လေးနှစ်ဖက်မှ လက်မနှစ်ချောင်းဖြင့်
တဖက်တချက်စီ တင်၍ဖြဲလိုက်ရာ နီရဲသော စောက်ပတ်ဝရှိ အတွင်းသားလေးများပေါ်၍ လာချိန်တွင်တော့
တင်မောင်သည်ခင်ခင်မိ၏ စောက်ခေါင်းထဲမှ လီးတန်ကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာက ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏
အရည်တမျှားမျှားဖြင့် လီးတန်ကြီးကို သူနေ့စဉ်တွေ့မြင်ကာ လိုးချင်နေရသည့် လွင်မာထက်၏ဖြဲထားသော
စောက်ခေါင်းထဲသို့ ထိုးစိုက်ကာ လိုးလိုက်ချိန်တွင်တော့ လွင်မာထက်ခမျာ မျက်လုံးလေးများ စုံမှိတ်ကာ အံလေး
ကြိတ်ရင်း အသားလေးများ တဆတ်ဆတ်တုန်တက်သွားရပါလေတော့သည်။
ၿပီးပါၿပီ။
မန္တလာမောင်မောင်တုတ်
