စန်းခင်နှင့်အုန်းသန်းတို့သည်အသက်၁၅-၁၆ နှစ်အရွယ်အပျိုပေါက်များ ဖြစ်ကြ၏။ တောနေလူတန်းစား
များ ဖြစ်ကြသည့်အလျောက်ကြုံသလိုလုပ်ကိုင်၍မိသားစုစားဝတ်နေရေးကိုတတောင့်တနေရာမှဖြည့်စွက်နေကြရ
သူများ ဖြစ်ကြ၏။
စန်းခင်တွင်ဖခင်မရှိပဲ မိခင်မုဆိုးမ နှင့် မောင်ငယ်နှစ်ယောက်လူမမယ်များရှိ၏။ မိခင်ဖြစ်သူ မဝင်းကြည်
က အသက်(၃၅) နှစ်လောက်ရှိပြီး ကြုံရာအလုပ်လုပ်၍ မိသားစု စားဝတ်နေရေးကို ဦးဆောင်ဖန်တီး နေသူဖြစ်၏။
အရင်က မဝင်းကြည်သည်နွေတွင်စပါးဒိုင်မှစပါးဝယ်၏။ မနှစ်ကတော့အလုပ်ကြမ်း ဒဏ်တွေပိ၍ မဝင်းကြည်သည်
အတော်ပင် မမာလိုက်၏။ ကံကောင်းထောက်မ၍ ထူထူထောင်ထောင်ပြန်၍ ဖြစ်လာခဲ့ရသော်လဲ အရင်လို
အလုပ်ကြမ်း မလုပ်နိုင်တော့ချေ။
အလုပ်ကြမ်း မလုပ်နိုင်တောသော မဝင်းကြည်သည် အိမ်တွင်နေ၍ ထမင်းချက် ဟင်းချက် အိမ်ဗာရီယ
များကိုလုပ်နေသူသမီး စန်းခင်ကိုအလုပ်ခွင်သို့ပို့ရတော့၏။ မဝင်းကြည်ကတော့အိမ်ရှေ့တွင်ပင်အကြော်ကြော်၍
ရောင်းရ၏။ မဝင်းကြည်၏ နေရာသို့ရောက်ရှိလာသော စန်းခင်က နွေရာသီတွင်စပါးအဝယ်ဒိုင်ထံ စပါးသယ်၏။
မိုးရာသီတွင်တော့သူ့အမေ ဝင်းကြည်လိုလယ်ထဲ ဆင်း၍အလုပ်မလုပ်ပေ။ သူမကတော့ပုဇွန်ဖောင်တွင်ပုဇွန်ငါး
ရွေးကာ ရလာသော ဟင်းစားကိုရွာထဲလှည့်၍ ရောင်းပြီး ဝမ်းစာရှာရ၏။
အုန်းသန်းကတော့ဖခင်ရော မိခင်ရော မရှိတော့ပါ။ ဖွားအေဖြစ်သူနှင့်မြေးအဖွားနှစ်ယောက်အတူနေရ၏။
အုန်းသန်းသည်အဖွားဖြစ်သူဒေါ်စောရှင်မှာ အနိပ်သည်ဖြစ်၏။ အသက်(၇၀) ကျော်လာပြီဖြစ်၍ သိပ်ပြီး အလုပ်
မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒေါ်စောရှင်သည်ခြေရင်းအိမ်မှ မဝင်းကြည်နဲ့ တိုင်ပင်၍ မဝင်းကြည်၏ သမီး
စန်းခင်နှင့်အတူအုန်းသန်းကိုပါ လိုက်ပါ၍ အလုပ်လုပ်စေ၏။
သူတို့နေထိုင်သော ရွာသည်တိုက်နယ်ကျေးရွာ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အိမ်ခြေ (၃၀၀) နီးပါးရှိသော ရွာကြီးဖြစ်၏။
မြို့နဲ့ဆိုလျှင်(၅) မိုင်မျှသာဝေး၏။ မြို့သို့ရေလမ်းမှ ပဲ့ထောင်နဲ့သွားရလျှင်ကွေ့ပတ်နေသော ချောင်းတလျှောက်မှ
နေ၍ မြစ်ပင်ကျယ်သို့မောင်းထွက်၍ တစ်ခါ မြစ်ပြင်အတိုင်း ဆက်၍မောင်းသွားရ၏။ (၂) နာရီနီးပါးမျှမောင်းရ၏။
စန်းခင်နှင့် အုန်းသန်းတို့၏ နေထိုင်ရာ ကျေးရွာမှမြို့သို့ တစ်နေ့လျှင် ပဲ့ထောင် နှစ်စီးထွက်၏။ မြို့သို့
ကုန်းလမ်းမှ သွားလိုကလည်း ရွာ၏အနောက်ဖက်မိုင်ဝက်လောက်အကွာအဝေးသို့ ခြေလျင်လျှောက်၍ သွားပြီး
ထိုရွာနှင့် မိုင်ဝက်မျှအကွာတွင်ရှိသော ကားလမ်း ရထားလမ်းသို့ ရောက်၏။ ထိုကားလမ်းတွင်သူမွတို့ကျေးရွာကို
ဖြတ်သန်း၍ အခြားကျေးရွာကြီးများသို့ ပြေးဆွဲနေသော ဂျစ်ကားများကိုတား၍ စီးနိုင်၏။ ကုန်းလမ်းမှ မြို့သို့သွား
လျှင်တော့နာရီဝက်သာသာလောက်ပင်ကြာ၏။
စန်းခင်နှင့် အုန်းသန်းတို့သည် ဤမျှလောက် နီးသောမြို့သို့ တစ်လနေလို့တစ်ခေါက် မရောက်ကြချေ။
မိသားစု စားဝတ်နေရေးကို အချိန်နှင့်အမျှ ရုန်းကန်၍ ရှာဖွေဖန်တီး နေရသောကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။ ကြုံရာအလုပ်ကို
ကာယအားဖြင့်လုပ်ကိုင်နေရ၍ လားတော့မသိပါ၊ စန်းခင်နှင့်အုန်းသန်းတို့သည်အသက်၁၅-၁၆ လောက်သာရှိ
ကြသော်လည်း သူမတို့၏ ခန္ဒာကိုယ်များသည်အပျိုကြီးဖားဖား ဖြစ်နေသူများထက်ပင်တောင့်တောင့်တင်းတင်း
ရှိကြ၏။ စန်းခင်နှင့်အုန်းသန်းတို့မှာ ရုပ်ကလေးတွေကလည်း ခပ်ချောချောဖြစ်သလို၊ သူမတို့၏ ခန္ဒာကိုယ်များကလဲ
အချိုးအစားကျန၍ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်း ရှိကြသဖြင့်ရွာထဲမှကာလသားများသာမက၊အရွယ်မရွေး၊ ယောကျ်ားများ
တို့၏ စူးစူးရှရှအကြည့်များကိုသူမတို့သည်ရင်ဆိုင်တွေ့ကြုံနေရ၏။
တချို့လက်ရဲဇက်ရဲ ယောကျ်ားကြီးများဆိုရင်ဖင်ပုတ်ခေါင်းပုတ်ကျောသပ်ရင်သပ်ဖြင့်လူလစ်ရင်လစ်သလို
လုပ်တတ်ကြသေး၏။ သူမတို့၏ မိသားစုများကလဲ တောင့်တောင့်တင်းတင်း အသိုင်းအဝိုင်း ကောင်းလှသည်
မဟုတ်တော့မလေးစားတာလဲပါ၏ စော်ကားချင်တာလဲပါ၏။ သဘောကျလို့တကယ်ယူမလားဆိုတော့လဲ ခုချိန်ထိ
တည်တည်တံ့တံ့ပြောဆိုခဲ့ဘူးသူယောကျ်ားများ မရှိခဲ့သေးပါ။
စန်းခင်ဆိုလျှင်မိခင်ဖြစ်သူမဝင်းကြည်အလုပ်လုပ်နိုင်စဉ်က သူမက အိမ်တွင်သာနေ၍ မီးဖိုချောင်ကိစ္စနဲ့
လူမမယ်မောင်လေး နှစ်ယောတ်၏ ဗာရီယကိစ္စများကို တာဝန်ယူ လုပ်ကိုင်ရ၏။ အခုသူမ၏ မိခင် မဝင်းကြည်
မမာပြီးသည့်နောက်အလုပ်ကြမ်းမလုပ်နိုင်တော့ စန်းခင်က အိမ်ပြင်သို့ ထွက်၍ အလုပ်လုပ်ရ၏။ မဝင်းကြည်မှာ
ပြန်၍ နေကောင်းလာသော်လည်း၊ အလေးအပင် မထမ်းနိုင်တော့ခြင်း၊ အအေးဒဏ် အမောအပမ်း ဒဏ်တို့ကို
မခံနိုင်တော့ခြင်းကြောင့်သာ အလုပ်ထွက်၍ မလုပ်ခြင်းဖြစ်၏။ ကျန်တာကတော့မဝင်းကြည်မှာ လူကောင်းပကတိ
ပင်ဖြစ်၏။
မဝင်းကြည်ပြန်ကောင်းလာတာကလည်း ရွာထဲမှဆေးထိုးဆရာ ကိုမြင့်အေး ကောင်း၍ဖြစ်၏။ မဝင်းကြည်
နေမကောင်းတော့ကိုမြင့်အေးက ဆေးကိုအလကားကုပေး၏။ ဆေးကုပေးရုံသာမဟုတ်၊ မဝင်းကြည်နေမကောင်း
စဉ်ကာလအတွင်းတွင်ဆန်ငါးပိငါးခြောက်တို့ကိုလည်း ရံဖန်ရံခါ ယူလာပေးသေး၏။ တခါတရံတွင်လဲ မဝင်းကြည်
၏ သမီး စန်းခင်ကို “နင်တို့မောင်နှမတွေ မုန့်ဝယ်စားဖို့မုန့်ဖိုး” ဟုဆိုကာ ငွေနှစ်ရာ သုံးရာပေးတတ်သေး၏။
ကိုမြင့်အေးမှာ ဆေးမှူးလည်းမဟုတ်ပါ။ တိုင်းရင်းသမားတော်လည်း မဟုတ်ပါ။ အပ်ပုန်းကိုင် (ရမ်းကု)
ဒေါက်တာပင်ဖြစ်၏။ ဒါပေမဲ့ ကိုမြင့်အေးကို အထင်သေး၍ မရပါ။ ရွာတွင်တာဝန်ကျသောဆေးမှူးက ညကျတီဗီ
ကြည့်ချင်ရင်တခြားအိမ်သွားကြည့်ရ၏။ကိုမြင့်အေးကတော့သူ့အိမ်တွင်အပေါ်စက်အောက်စက်အပြည့်အစုံရှိ၏။
ရွာရှိဆေးခန်းမှာ လူမစည်သော်လည်း ကိုမြင့်အေး၏ အိမ်တွင်တော့ လူနာတွေ တန်းစီနေ၏။ ကိုမြင့်အေး
နဲ့ကု၍ မပျောက်သော လူနာဟူ၍ ခပ်ရှားရှားဖြစ်၏။ ကိုမြင့်အေးနဲ့ကု၍ ဆေးမှားပြီး ဒုက္ခရောက်ရသူမှာ တစ်ဦး
တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူးပေ။ ဒါကြောင့်လဲ ကိုမြင့်အေး၏ အပ်ပုန်းမှာ အန္တရယ်ကင်းနေ၏။ နောက်ပြီး ဘယ်က
ဘယ်လိုလုပ်လာသည်မသိ။ ကိုမြင့်အေးတွင်တိုင်းရင်းဆေးဆရာ အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ်ကလဲရှိ၏။ သူဆေးကု
လာသည်မှာလဲ(၁၀) နှစ်ကျော်ပြီဆိုတော့ရွာထဲတွင်ဆရာကြီးတစ်ဆူဖြစ်၍နေ၏။ ရွာသူရွာသားအတော်များများက
သူ့ကိုအားထားကြရ၏။
ကိုမြင့်အေးမှာ အသက်(၄၀)ခန့်ရှိပြီး လူပျိုကြီးဖြစ်၏။ မြို့ကျောင်းတွင်(၉) တန်းထိပညာသင်ဖူးပြီး မြို့ရှိ
နာမည်ကြီး ဆရာဝန်ကြီး တစ်ယောက်ထံတွင် (၁၀) နှစ်လောက်အတူနေကာ ဆရာဝန်ကြီး ဆေးကုသရာတွင်
ကူညီဆောင်ရွက်ပေးရ၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ဆရာဝန်ကြီးက လူနာကို စမ်းသပ်ရုံသာ စမ်းသပ်ပြီး လိုအပ်သော
ဆေးများကို နှုတ်မှပြောရုံသာဖြစ်၏။ အနာဆေး ထည့်ပေး၏။ အပေါက်အပြဲကို ချုပ်ပေးရ၏။ ဆရာဝန်ကြီးက
ရန်ကုန်ကို ပြောင်းသွားသောအခါတွင်ကိုမြင့်အေးက ရွာသို့ပြန်လာ၍ ဒေါက်တာလုပ်တော့၏။ သူ၏လုပ်ငန်းမှာ
အောင်မြင်သည်ဟုဆိုရမည်ဖြစ်၏။ တစ်ရွာလုံး၏ နှုတ်ဖျားတွင်“ဆရာ” “ဆရာ” ဟူ၍ ဖြစ်နေ၏။
ဒီလို နာမည်ရ ဆရာကိုမြင့်အေးက မုဆိုးမဖြစ်သူမဝင်းကြည်ကို အလကားကုပေးထားသည်။ မဝင်းကြည်
အဖို့ နည်းနည်းနောနော ကုသိုလ်မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ ရွာထဲမှာတော့ တစ်ချို့က ကိုယ့်ထမင်းကိုယ်စား၍ ဆရာ
ကိုမြင့်အေးနှင့်မဝင်းကြည်တို့က ဘာလိုလိုညာလိုလိုနဲ့ဖြစ်နေတယ်ဟုအတင်းပြောနေကြသေး၏။
ဒီလိုပြောနေကြတာလဲ သိပ်ပြီး အဆိုးဆို၍မရ။ ကိုမြင့်အေးကလည်း “ဇ” ရှိသည်။ မဝင်းကြည်ကလည်း
“အလှ” ရှိ၏။ မဝင်းကြည်မှာ အသက်(၄၀)ဆိုသော်လည်း ဘဝပေးကုသိုလ်ကြောင့်အလုပ်ကြမ်းပင်လုပ်လင့်ကစား
အရွယ်တော်တော်တင်၏။ မသိလျှင်၃၄-၃၅ လောက်ဟုထင်ရ၏။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလဲ လုံးကြီးပေါက်လှ။
အရပ်နည်းနည်းမြင့်တော့ ပို၍ ကြည့်လို့ကောင်း၏။ အသားကလည်း ဖြူသေးတော့ ကလေး (၃) ယောက်သာ
မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ရှိမနေလျှင်မဝင်းကြည်သည်အပျိုကြီးဟုပင်ထင်ရမည်ဖြစ်၏။
မဝင်းကြည်ယောကျ်ား ဆုံးသွားသည်မှာ (၂)နှစ်ခန့်သာရှိသေး၏။ သူမ၏ ယောကျ်ားရှိစဉ်ထဲက ကိုမြင့်အေး
မှာ မဝင်းကြည်တို့အိမ်သို့အဝင်အထွက်ရှိ၏။ မဝင်းကြည်၏ ယောကျ်ား ဆုံးတော့ကိုမြင့်အေးက ခါတိုင်းထက်ပို၍
အဝင်အထွက် လုပ်လာ၏။ ဒါကြောင့်လဲ ပတ်ဝန်းကျင်က ပြောကြတာပဲဖြစ်မည်။ ဘယ်သူတွေ ဘာပြောပြော
ကိုမြင့်အေးကတော့ မဝင်းကြည်၏ အိမ်သို့ အဝင်အထွက် မပျက်ပါပေ။ မနက်ပိုင်းသာဖွင့်သော မဝင်းကြည်၏
အကြော်ဆိုင်သို့ကိုမြင့်အေးသည်မနက်တိုင်းရောက်၏။
အကြော်ဆိုင်ပိတ်ပြီးချိန်တွင်လည်း နေ့လည်ခင်း၊ ညနေခင်း စသော အချိန်များတွင်လည်း ကိုမြင့်အေးက
မဝင်းကြည်တို့ အိမ်သို့ ရောက်လာတတ်သေး၏။ တခါတရံ ညဖက်အချိန်မတော်ပင် မဝင်းကြည်၏ အိမ်သို့
လာတတ်သေး၏။ မဝင်းကြည်ကတော့ကိုမြင့်အေး အတွက်ဆိုလျှင်သူမ၏အိမ်သည်အချိန်အခါမရွေး အမြဲတံခါး
ဖွင့်ထား၏။ ကိုမြင့်အေးသည် အသားညိုညို ရုပ်သန့်သန့်ဖြစ်၏။ အရပ်မြင့်မြင့် ကိုယ်လုံးတောင့်တောင့် ဖြစ်၍
ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းရှိသည်ဟုဆိုရမည်ပင်ဖြစ်၏။
မဝင်းကြည်တို့အိမ်မှာ ခြံဝိုင်းလေးနဲ့ဖြစ်ပြီး ပျဉ်ခင်းဝါးထရံကာ သွပ်မိုးဖြစ်၏။ သူမ၏ယောကျ်ား မကွယ်လွန်မှီ
ကလေးမှ ဆောက်ပေးခဲ့သော အိမ်ဖြစ်၏။ ဝါးထရံကာ ဆိုသော်လည်း ဆိုင်တွင်ရောင်းသော ရောင်းတန်းလွှာ
ချင်းဝါး တခုမဟုတ်ဝါးကိုထု၍ ခွဲကာ ဖြန့်ပြီး အဆစ်အတွင်းသားများကိုလွှာထုတ်ကာ ကိုယ်တိုင်ယက်ထားသော
စိပေါက်ဝါးထရံသာဖြစ်၏။ထူထူထဲထဲဖြင့်နှစ်ရှည်ခံ၏။ ရေနံချေးပါသုတ်ထားသဖြင့်ပိုးပါမစားတော့။ ဒီအိမ်လေးရှိ၍
မဝင်းကြည်တို့သားအမိတတွေ အိန္ဒြရနေခြင်းဖြစ်၏။
မိုးရာသီရောက်ပြီဆိုလျှင်မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသ ဖြစ်သည့်အတိုင်း၊ မိုးကသိပ်ပြီး မပြတ်ချင်တော့ပါ။ ဆက်
တိုက်ဆိုသလိုရွာတတ်၏။ ပြတ်လည်း တစ်ရက်နှစ်ရက်ခန့်ပင်ဖြစ်၏။ ညနေ (၆) နာရီလောက်က ညနေစာ ထမင်း
စားပြီး မိုးကောင်းနေသည့်ကြားမှပင်စန်းခင်နဲ့အုန်းသန်းတို့သည်ပုဇွန်ဖောင်သို့ပုဇွန်ရွေး ငါးရွေးရန်ထွက်သွားကြ
၏။ ထုံးစံအတိုင်း ခမောက်ကိုယ်စီဆောင်း၍ ပလတ်စတစ်ကို ခြုံကာသွားကြရ၏။
စန်းခင်နှင့်အုန်းသန်းတို့ထွက်သွားပြီးမိုးကပို၍ရွာလာ၏။မဝင်းကြည်သည်ထိုင်ရာမှထ၍ပြုတင်းပေါက်များ
ကို ပိတ်လိုက်၏။ ပြီးနောက်ဖိနပ်ချွတ်ရှိတစ်ပေါက်တည်းသော တံခါးကိုပါ ပိတ်လိုက်၏။ ခဏနေတော့အငယ်က
လေး နှစ်ယောက်က အိပ်ချင်လာသည်နဲ့အိမ်ရှေ့နဲ့ပိုင်းခြားကာ ထရံပါးလေးဖြင့်ကာထားသော အခန်း အတွင်းသို့
ဝင်၍ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုသိပ်ရ၏။ အကြီးက (၅)နှစ်၊ အငယ်က (၂)နှစ်ကျော်သာရှိသေး၏။ ကလေး နှစ်ယောက်
အိပ်သွားပြီဆိုတော့မှ မဝင်းကြည်သည်အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်၍ထိုင်လိုက်၏။ အိမ်ရှေ့တွင်တော့ ဘက်ထရီမီးရောင်
လေးက မှုန်ပြပြလေးဖြစ်၏။
မဝင်းကြည်တို့အိမ်သည်(၃)ပင်(၂)ခန်းဖြစ်ပြီး အတွင်းတံခါးမရှိပဲ ဖိနပ်ချွတ်ပတ်လည်ကိုဝါးထရံဖြင့်အလုံ
ပိတ်ကာထားကာ ခေါင်းရင်းဘက်နံရံတွင်ပြုတင်းပေါက်တစ်ပေါက်၊ ခေါင်းရင်းဖက်ခြမ်း၊ အိမ်ရှေ့ဘက်တွင်ပြုတင်း
ပေါက်တစ်ခုရှိ၏။ ခြေရင်းဖက်ခန်းတွင်တော့ဝင်ပေါက်ထွက်ပေါက်တစ်ခုရှိပြီး သစ်သားတံခါး တစ်ချပ်တပ်ထား၏။
အိမ်ရှေ့ရောက်လာသော မဝင်းကြည်က မနက်ကျရင်အကြော်ကြော်ရန်ဗူးသီးများကို စိတ်နေ၏။ ဗူးသီး
များ စိတ်ပြီးသွားသည်နှင့်ပြောင်းဖူးစေ့များကိုအစေ့ထွင်၍နေ၏။ လက်က အလုပ်လုပ်နေရင်း မဝင်းကြည်၏ စိတ်က
တခြားသို့ ရောက်နေ၏။ မဝင်းကြည်ထံသို့ ကိုမြင့်အေး ညဖက်မရောက်ဖြစ်သည်မှာ (၁၀) ရက်ခန့်ပင်ရှိပြီဖြစ်၏။
မလာတာကြာတော့လည်း မဝင်းကြည်က ကိုမြင့်အေးကို မျှော်နေမိ၏။ မျှော်ရသော အကြောင်းရင်းကလည်းရှိ၏။
ကိုမြင့်အေးကသူမတို့သားအမိတွေပေါ်အလွန်ကောင်း၏။အထူးသဖြင့်မဝင်းကြည်၏အပေါ်တွင်ကိုမြင့်အေးသည်
တော်တော်ကောင်း၏။ ကိုမြင့်အေး ကောင်းလိုက်သည်မှာ မဝင်းကြည်အသည်းစွဲလောက်အောင်မိန်းမောသွားရ
လောက်အောင်ပင်ကောင်းလှ၏။
ယောကျ်ားဆုံးပြီး (၆) လလောက်အကြာမှာ အခုလိုညဖက်မိုးကောင်းကောင်းမှာ ကိုမြင့်အေးတစ်ယောက်
အိမ်သို့ရောက်လာပြီးအိမ်တွင်တွင်တစ်ယောက်ထဲရှိနေသည့်မဝင်းကြည်နှင့်အိမ်ရှေ့တွင်ရောက်တတ်ရာရာထိုင်၍
စကားပြောနေရင်း၊ ကိုမြင့်အေးက လင်ကြောင်း သားကြောင်းတွေကိုအစဖော်ကာ ပြော၏။ ပြောကြဆိုကြရင်း ဖြင့်
မုဆိုးမဖြစ်သူမဝင်းကြည်ကလင်နဲ့မတွေ့ကြုံရတာ ကြာပြီဖြစ်သည့်အလျောက်မဝင်းကြည်၏ စိတ်ထဲတွင်ဘာလိုလို
ညာလိုလိုလေး ဖြစ်လာ၏။ မဝင်းကြည်အရွယ်လေးကလဲ ရှိနေသေးတော့ကာမစိတ်လေးများ ရင်ဝယ်ဖြစ်လာကာ
ကိုမြင့်အေးနှင့်စကားပြောရင်းက မဝင်းကြည်မှာ ရှိုးတိုးရှန့်တန်း အိုးတိုးအန်းတန်း ဖြစ်လာ၏။
မဝင်းကြည်တစ်ယောက်ဘာဖြစ်နေသည်ကိုလူလည်ကြီး ကိုမြင့်အေးက အကဲခတ်မိ၏။ ထိုတို့အကဲခတ်
မိသည်နှင့်ကိုမြင့်အေးက ဖိုမကိစ္စများကို တစ်တစ်ခွခွပြောလာတော့၏။ ခဏကြာလျှင်မဝင်းကြည်မှာ စကားပြော
ရင်း ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်နေရာမှသူမ၏ မျက်နှာမှာ မော့၍မလာတော့ပေ။ ထိုအခါတွင်မှအကြံကြီးသော ကိုမြင့်အေး
က မဝင်းကြည်ကိုအသာအယာပင်ဖြေးဖြေးချင်း တစ်ဆင့်ခြင်း ဝင်လုံး၍ လိုချင်တာကိုအရယူတော့၏။
ပြတ်လပ်၍နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ကာမအရသာကို ထိတွေ့ခံစားလိုက်ရသော မဝင်းကြည်မှာ အစ
ပထမတွင်ကိုမြင့်အေးကို မိန်းမသဘာဝအရမူ ငြင်းဆန်နေသေး၏။ ကျွမ်းကျင်ပြီးဖြစ်သော ကိုမြင့်အေးကလည်း
မဝင်းကြည် ငြင်းဆန်နေသည့်ကြားမှပင် သူလုပ်စရာရှိသည်များကို တဆင့်ပြီးတဆင့် တက်ကာ စနစ်တကျ
လုပ်ဆောင်၍ မဝင်းကြည်၏ ကာမတံခါးကိုဖွင့်၏ မကြာပါချေ။ မစွမ်းရင်းကရှိ ကန်စွန်းခင်းကလဲ ညိလာသော
မဝင်းကြည်မှာ ကိုမြင့်အေး၏ ရင်ခွင်အတွင်းတွင်သူမ၏ မျက်လုံးလေးများပင်မပွင့်တော့ချေ။
ရင်ခွင်အတွင်းမှမဝင်းကြည်ကိုကြမ်းပြင်ပေါ်မှချ၍ ကိုမြင့်အေးသည်သူမ၏ အဝတ်အစားများကိုတစ်ခုချင်း
ကုန်စင်အောင်ချွတ်လိုက်၏။ ထိုအခါတွင်တော့ ဖြူဖွေးဆူဖြိုးလှသော မဝင်းကြည်၏ အသားစိုင်တို့မှာ သူ့ထက်ငါ
လုယက်ကာ ထွက်ပေါ်လာကြတော့၊ ရမ္မက်လွှမ်းနေသည့်ကြားက အံ့ဩဘနန်းဖြစ်ရသူကတော့ကိုမြင့်အေးပင်ဖြစ်
၏။ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး လုံးကြီးပေါက်လှမို့ဆူဆူဖြိုးဖြိုးဖြင့်ရုပ်ရည်က ခပ်ချောချောမို့သာ အနေနီးစပ်ကာ မက်မောမိလို့
ကြံခဲ့ပေမဲ့ကိုမြင့်အေးက မဝင်းကြည်ကို ဒီလောက်ထင်မထားခဲ့ပေ။
မဝင်းကြည်၏ အဝတ်မဲ့ ကိုယ်မှ အသားစိုင်တို့သည်ကလေး (၃) ယောက်အမေ ဆိုသော်လည်း အိတွဲ၍
မနေပါ တင်းတင်းရင်းရင်းရှိလှ၏။ သူမ၏ နို့ကြီးများကိုကြည့်လိုက်ပါဦး ဖောင်းကားလုံးဝန်း၍ မာတင်းနေ၏။
တွဲမနေပါ ကလေးအမေဖြစ်ပေမဲ့ဝမ်းဗိုက်အရေပြားများမှာ ရှုံတွ၍မနေပါ။ ပေါင်ထိပ်အထက်လက်နှစ်လုံး သာသာ
လောက်တွင်သာ ဗိုက်ကြောလေးများ တစ်ချက်နှစ်ချက်ပြတ်နေ၏။
သူမ၏ပေါင်တန်ကြီးများကလည်းတုတ်ခဲ၍ပင်နေ၏။ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင်တော့မဝင်းကြည်၏စောက်ပတ်
ကြီးမှာ အမွှေးနက်ကလေးများ ကြို့တို့ကျဲတဲရှိကာ စောက်ဖုတ်အုံကြီးမှာကိုမြင့်အေးလိုထောင်ထောင်မောင်းမောင်း
ယောကျ်ားကြီး တစ်ယောက်၏ လက်တစ်ဝါးမက ကြီးမားလှ၏။
ပြီးတော့ရာဂထကြွနေချိန်လည်းဖြစ်တော့မဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ကြီး ဖောင်းကားနေသည်မှာ ကိုအေး
မြင့်ပင် ငုံ့၍ယက်ချင်စိတ် ပေါက်လာရအောင်ကို မက်မောစရာ ကောင်းလွန်းလှ၏။ မိန်းမတော်တော်များများကို
တွေ့ဖူးသော ကိုမြင့်အေးသည်ပင်သည်လောက်ကြီးသော စောက်ပတ်ကြီးကို မမြင်ဘူးခဲ့ချေ။ အခုမြင်ဘူးလိုက်ပြီ
ဆိုတော့ စောစောက နို့စို့ရန် ရည်ရွယ်ထားသော ကိုမြင့်အေးသည် မဝင်းကြည်၏ နို့ကြီးများကိုမေ့ကာ သူ၏
လီးတန်ကြီးကို သူ၏ရှေ့မှ မဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ကြီး ပျောက်သွားမှာ စိုးသည့်အလား ကမန်းကတန်းပင်
စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့ထိုးသွင်းကာလိုးတော့၏။ကိုမြင့်အေးမှာအတန်းပညာလည်းတတ်မြို့မှာလည်းအနေကြာလာ
လို့လားမပြောတတ်။ ကိုမြင့်အေး၏ အကိုင်အတွယ်များက ဆန်းပြားကာ မဝင်းကြည်မှာ အတွေ့ထူးလှ၏။
မဝင်းကြည်၏ ယောကျ်ားရှိစဉ်ကတော့ ဒါမျိုးမဟုတ်။ ကျေးရွာနေ လယ်သမား ခြံသမား ချောင်းသမား
ဖြစ်သော မဝင်းကြည်၏ ယောကျ်ားကတော့ ခပ်ရိုးရိုးပင်၊ နမ်းတာလည်း ပါးပဲနမ်းတတ်သည်။ သူကိုင်ချင်တာကို
ဆွဲကာညှစ်ကာ ကိုင်၍ လုပ်ချင်တာကို လုပ်တော့၏။ ကိုမြင့်အေး ကတော့ ဒါမျိုးမဟုတ်ဆန်းဆန်းပြားပြားဖြစ်၏။
မဝင်းကြည်တစ်ကိုယ်လုံးလဲ သူမနမ်းသည့်နေရာက ခပ်ရှားရှားဖြစ်၏။ ကိုင်ပြန်တော့လဲ ညင်သာ၏။ မထိတထိ
ကိုင်ရာမှ ခပ်ဖွဖွလေးပွတ်၏။ ပြီးတော့မှ ဆုတ်နယ်ဖျစ်ညှစ်၏။ မဝင်းကြည်၏ အလိုကိုလိုက်၍ ကိုမြင့်အေးက
စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့်လုပ်၏ လိုးပြန်တော့လည်း ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့်မရိုးနိုင်အောင်လိုး၏။
ရေငတ်တုန်း ရေတွင်းထဲကျခဲ့ရသော မဝင်းကြည်မှာ သူမအတွက်လိုအပ်နေသော ကာမအရသာများကို
မြိန်ယှက်စွာ ခံစားခဲ့ရ၏။ ထိုစဉ်က ကိုမြင့်အေး၏ အနမ်းအကိုင်အတွယ်များ၏ အောက်တွင် ရိုးအလွန်းသော
မဝင်းကြည်သည်အပျိုမလေးပမာ ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြင့်ကာမဂုဏ်ထဲတွင်နစ်၍ မကြုံဖူးသော အရသာများထဲတွင်
မျောပါခဲ့ရာ၊ သူမ၏ စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့ကိုမြင့်အေးက သူ၏လီးကြီးကိုသွင်း၍ ၃-၄ ချက်သာ ဆောင့်လိုက်ရသေး
သည်။ မဝင်းကြည်သည်အရသာဖူးကိုဆွတ်ခူး၍ တစ်ချီပြီးသွားခဲ့ရ၏။
မဝင်းကြည်သည်ကိုမြင့်အေးကိုအစွဲကြီးစွဲခဲ့ရ၏။ သူမတစ်ချီပြီးသွားခဲ့သော်လည်း ခုမှစကာပွဲရှိသေးသည့်
ကိုမြင့်အေးကို မဝင်းကြည်သည် စေတနာတွေပိုကာ တတ်တမျှမှတ်တမျှ ကြားဖူးသမျှသော နည်းမျိုးစုံဖြင့်
ကိုမြင့်အေး တစ်ယောက် ကောင်းရာကောင်းကြောင်းကို ကြင်နာခဲ့ရ၏။ မဝင်းကြည်သည် သူမကိုလိုးနေသော
ကိုမြင့်အေး၏ လီးကြီးက သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ဆောင့်၍လိုးလိုက်လျှင်ဖင်ကြီးတွေကို မြောက်ကာ ခါးလေးကို
ကော့ကော့ပေး၏။ ပြီးတော့ ကိုမြင့်အေးကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ကာ ကိုမြင့်အေး၏ ကျောပြင်ကို
မဝင်းကြည်သည်ပွတ်ပေးနေသေး၏။ နောက်ကိုမြင့်အေး၏ လီးတန်ကြီးကိုသူမ၏ စောက်ပတ်ဝရှိစောက်ပတ်နှုတ်
ခမ်းသားကြီးများဖြင့်ဆွဲ၍ဆွဲ၍ ညှပ်ကာ ဆွဲပေးနေသေး၏။ မဝင်းကြည်၏ နှုတ်ဖျားမှလည်း ကိုမြင်အေး လိုးနေတာ
ဘယ်လိုကောင်းကြောင်း၊ သူမ အလိုးခံနေရတာ ဘယ်လိုခံစားနေရကြောင်းတို့ကို မပီမသ အသံလေးများဖြင့်
ငြီးတွားကာ ပြောနေသေး၏။
မဝင်းကြည်၏ ဒီလိုအပြုအမူ အပြောအဆိုလေးတွေဖြင့် အပေးကောင်းမှူကြောင့် ကိုမြင့်အေးမှာလည်း
မဝင်းကြည်ကို အစွဲကြီးစွဲမိတော့၏။ ထိုညက မိုးမမြင်လေမမြင်ဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက် သဲသဲမဲမဲ လိုးခဲ့ကြ၏။
ကိုမြင့်အေးက ၃ ချီပြီး၏။ မဝင်းကြည်က ၅ ချီပြီး၏။ ထိုစဉ်မှအစပြု၍ အစရှိအနောင်နောင်ဆိုသလိုပင်ကိုမြင့်အေးနဲ့
မဝင်းကြည်တို့သည်မကြာခဏတွေ့ကာ လိုးပွဲစင်နွှဲခဲ့ကြ၏။ ကိုမြင့်အေးက မဝင်းကြည်ဆီသို့ ဆက်တိုက်မလာပါ။
ရက်ခြားဆိုသလိုလာတတ်၏။ ကိုမြင့်အေး မလာသောရက်များတွင်တွေ့ကြုံခဲ့ရစဉ်က အကြောင်းလေးများကိုစမြုံ့
ပြန်ကာ တွေးတောစဉ်းစားရင်း မျှော်နေမိသူကတော့မဝင်းကြည်ပဲ ဖြစ်၏။
အခုလဲ ကိုမြင့်အေး မလာသည်မှာ ၁၀ ရက်လောက်ရှိပြီဖြစ်၍ မဝင်းကြည်သည်မနက်အကြော်ကြော်ရန်
အတွက်ဗူးသီးစိတ်ပြောင်းဖူးစေ့ထွင်ရင်းဖြင့်သူမ ကိုမြင့်အေးနဲ့ပထမဆုံးဆုံခဲ့ရစဉ်အကြောင်းများကိုစဉ်းစားကာ
ကိုမြင့်အေး အလာကို မျှော်နေမိ၏။ အဖြစ်အပျက်ကလေးများကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း စိတ်ကူးဖြင့်ခံစားကြည့်
နေမိသည်မို့မဝင်းကြည်၏ မိန်းမကိုယ်အတွင်းမှအသွေးအသားများသည်လှုပ်လှုပ်ရှားရှားလေးပင်ဖြစ်၍နေ၏။
မဝင်းကြည်သည်ထိုင်ရာမှထ၍ဗူးသီးစိတ်များနဲ့ပြောင်းဖူးစေ့များကိုသိမ်းလိုက်၏။မဝင်းကြည်တစ်ယောက်
ပစ္စည်းများ သိမ်းနေစဉ်မှာပင်ခပ်ဝေးဝေးမှ နာရီသံချောင်း ၉ ချက်ခေါက်သံကြားလိုက်ရ၏။ ပစ္စည်းများ သိမ်းပြီး
သော မဝင်းကြည်က ဘက်ထရီမီးချောင်းကိုပိတ်ရန်ဘက်ထရီတွင်ညှပ်ထားသော ကလစ်လေး များဆီသို့သူမ၏
လက်ကလေးကိုလှမ်းလိုက်၏။
“ ဝင်းကြည်… ဝင်းကြည်”
အိမ်အပြင်မှ ခေါ်သံကြားလိုက်ရ၏။ ဒါကိုမြင့်အေး အသံဖြစ်သည်ကို မိုးသံတွေကြားမှပင် မဝင်းကြည်
သိလိုက်၏။
“လာပြီကိုမြင့်အေး”
မဝင်းကြည်သည် ခပ်သွက်သွက်လေးပင် လျှောက်၍သွားကာ တံခါးကိုဆွဲ၍ ဖွင့်လိုက်၏။ အိမ်အပြင်မှ
ကိုမြင့်အေးက အတွင်းတို့လှမ်း၍ ဝင်လိုက်ကာ ခေါင်းမှ ခမောက်ကိုချွတ်၍ တံခါးပေါက်ဘေးရှိ သံငုတ်တွင်
ချိတ်လိုက်၏။ ပြီးတော့သူဝတ်ထားသော မိုးကာအင်္ကျီ ကိုလည်းချွတ်ကာ ချိတ်လိုက်၏။
ထိုစဉ်မှာပင်မဝင်းကြည်သည်တံခါးကိုပြန်ပိတ်၍အတွင်းမှဂျက်ထိုးလိုက်၏။ပြီးတော့အိမ်အတွင်းသို့ဝင်ရန်
သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို လှည့်လိုက်ရာ ကိုမြင့်အေးနှင့် ရင်ဘောင်တန်းမိတယ်ဆိုရင်ဖြင့် ကိုမြင့်အေး၏ လက်
တစ်ဖက်က မဝင်းကြည်၏ လက်ကိုလှမ်း၍ ဆွဲလိုက်၏။
“ သွားပါ ခုမှလာပြီး ဆွဲလားလွဲလားနဲ့လုပ်မနေပါနဲ့ ”
ပါးစပ်ကသာပြောနေပေမဲ့မဝင်းကြည်သည်သူမ၏ လက်ကိုတော့မရုန်းမိ။
“ အစ်ကိုမအားလို့မလာတာပါ ဝင်းကြည်ရာ ”
“ မအားတာကလဲ ဘယ်နှစ်ရက်ရှိပြီလဲ ဟွန်း မပြောလိုက်ချင်ဘူး ”
မဝင်းကြည်မျက်နှာလေးက ကိုမြင့်အေး၏ မျက်နှာကိုလှည့်ကြည့်၍ နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ မူတူတူလေးပြော
လိုက်ရာ ကိုမြင့်အေး၏ ရင်ထဲတွင်ဖျင်းကနဲဖြစ်သွား၏။ ဘက်ထရီမီးချောင်းလေး၏ မီးရောင်အောက်တွင်သနပ်ခါး
ပါးကွက်ကြားလေးဖြင့် မဝင်းကြည်၏ မျက်နှာလေးမှာဝင်းပ၍ ကြည်လင်နေ၏။ ၁၀ ရက်လောက်အလိုးမခံရတာ
ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော မဝင်းကြည်သည်စောစောကထဲက သူမနှင့်ကိုမြင့်အေးတို့အကြောင်းကိုစဉ်းစားမိပြီး ကာမစိတ်
များ ထကြွနေခဲ့ရသည်ဖြစ်၍ ယခု ကိုမြင့်အေး၏ အထိအတွေ့များကို ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ စိတ်များမှာ
ကာမဆန္ဒများ ပြင်းထန်လာတော့၏။
“သိပ်ပြီး အချိန်ဆွဲမနေနဲ့အစ်ကိုတော်ကြာ စန်းခင်တို့ပြန်လာရင်ခက်မယ်”
မဝင်းကြည်ကခပ်လောလောလေး ပြောလိုက်သည်ဆိုရင်ပဲကိုမြင့်အေးသည်သူ၏ ပုဆိုးကိုဆွဲ၍ချွတ်လိုက်
တော့၏။ ထိုအခါတွင်ကိုမြင့်အေး၏ ၇ လက်မလောက်ရှိကာ ကျပ်လုံးလောက်ရှိသော လီးကြီးမှာ တဆတ်ဆတ်
တုန်၍ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
ကိုမြင့်အေး၏ လီးကြီးကို ကြည့်နေမိသော မဝင်းကြည်မှာ သူမ၏ စောက်ပတ်ကြီးထဲတွင်တစစ်စစ်ဖြစ်၍
ယားလာရ၏။ ပြီးတော့ မဝင်းကြည်သည် ကိုမြင့်အေး၏ လီးကြီးကို လှမ်း၍ စုပ်လိုက်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား
ပေါ်ပေါက်၍ လာသဖြင့်သူမ၏စိတ်ကို မနည်းပင်ချုပ်တည်း၍နေကာ သူမ၏ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ထောင်ကာ ခပ်ကား
ကား လုပ်ပေးထားလိုက်၏။ ထိုအခါတွင်ကိုမြင့်အေးကလဲ သူမ၏ ပေါင်နှစ်ချောင်းကြားတွင်ဝင်၍ ထိုင်ကာ သူ၏
တဆတ်ဆတ်ဖြစ်၍ နေသော လီးကြီးကိုမဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ထိုး၍သွင်းလိုက်တော့၏။
“ ႁပြတ္…ဖြတ္”
ကိုမြင့်အေးကလဲ မဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ထဲသို့သူ၏လီးကြီး တစ်ဆုံးဝင်သွားသည်နှင့်ဆက်၍ လိုးတော့
၏။ စ၍လိုးပြီဆိုကတည်းက ကိုမြင့်အေးသည် ခပ်သွက်သွက်ပင် ဆောင့်၍လိုးနေ၏။ မဝင်းကြည်ကလဲ သူမ၏
ဖင်ကြီးကိုကော့ကော့ပေးကာ မြိန်ရေယှက်ရေပင်အလိုးခံနေ၏။
ကိုမြင့်အေး၏ ဆောင့်ချက်များမှာ ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ မဝင်းကြည်၏ ကိုယ်လုံးမှာလည်း တသိမ့်
သိမ့်ခုန်ကာတုန်၍နေသဖြင့်သူမ၏ဖြူဖွေးဖွံ့ထွားလှသောနို့ကြီးနှစ်လုံးမှာလည်းတုန်ခါ၍နေတော့၏။မဝင်းကြည်မှာ
တော့မှေးစင်းကာ မှိတ်သွားရသော မျက်လုံးများမှာ ပြန်၍ ပွင့်မလာတော့ချေ။
“ အစ်ကိုရယ်.. ရှင့်လီးကြီးပိုကြီးလာသလိုပဲ အားရလိုက်တာရှင်ဆောင့်.. ဆောင့်.. ကျွန်မကိုမညှာနဲ့ ”
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
မဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ထဲမှ သူ၏လီးကြီးမှာလည်း တဖြေးဖြေး အီဆိမ့်လာပြီဖြစ်၍ ကိုမြင့်အေးသည်
မဝင်းကြည်၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားပါးတရ ဆွဲ၍အားပါပါဖြင့် ဆောင့်၍လိုးတော့၏။ အပြင်ဖက်တွင်လည်းမိုးက
သည်းထန်စွာရွာနေ၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ပလြတ္… ႁပြတ္”
“ ဖြတ္… ႁပြတ္”
“ ဒုံး .. ဒုံး .. ဒုံး… ဒေါ်လေး … ဒေါ်လေး တံခါးဖွင့်ပါဦး ”
၃-၄ ချက်မျှသာ ဆောင့်ရသေးသည်။ အိမ်အပြင်မှ တံခါးကိုထု၍ ခေါ်သံကြားလိုက်ရသဖြင့်ကိုမြင့်အေးက
လန့်ဖြန့်သွားကာ သူ၏လီးကြီးကို မဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ထဲ သို့ အားပါပါဖြင့် ဆောင့်၍လိုးနေရာမှ
ဆွဲ၍ထုတ်လိုက်၏။
“ ဗြွတ် ”
“ အာ .. မထုတ်နဲ့.. ကျွန်… ကျွန်မ … ပြီးတော့မှာ … အဟင့်.. ပြန်.. ပြန်ထည့်… အစ်ကိုရာ အ .. ဟင်း”
မဝင်းကြည်က မျက်စိမဖွင့်ပဲ အားယူ၍ ထကာ ကိုမြင့်အေး၏ လီးကြီးကို လှမ်း၍ လိုက်ဆွဲနေ၏။ လီးကြီး
ကျွတ်ထွက်သွားရသော မဝင်းကြည်၏ စောက်ရည်များ စိုရွှဲနေသော စောက်ပတ်ဝမှာ ဟစိဟစိဖြစ်၍နေ၏။
“ ဒုံး .. ဒုံး .. ဒုံး… ဒေါ်လေး … ဒေါ်လေး တံခါးဖွင့်ပါဦး … ဒီမှာ ခင်စန်း ဗိုက်အောင့်လို့… ”
ကိုမြင့်အေးက မလန့်၍မရပါ သူက ဧည့်သည်ဖြစ်၏။ မဝင်းကြည်လှမ်းဆွဲနေတဲ့ကြားမှပင်ကိုမြင့်အေးက
သူ၏ပုဆိုးကိုကောက်၍ ဝတ်လိုက်၏။ မဝင်းကြည်ကလဲ နောက်ထပ်တံခါးထုသံနှင့် ခေါ်သံကိုကြားလိုက်ရသည်
နှင့်သူမ၏ လှမ်းဆွဲနေသော လက်ကိုရုပ်ကာ အကျႌကြယ်သီးများကို အမြန်တပ်ရင်း တံခါးဆီသို့ထသွား၏။ ခါးသို့
လှန်၍ တင်ထားသော သူမ၏ ထမိန်လေးကတော့မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်နှင့်ပြန်၍ ခြေထောက်ဖက်သို့ကျသွား၏။
ဒါပေမဲ့ ပုံစံတော့ သိပ်မကျပေ။ နောက်မဝင်းကြည်၏ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး မျက်နှာလေးမှာလည်း နီမြန်း၍နေ၏။သူတို့
နှစ်ယောက်စလုံး အတော်ကြီးကို ဆန့်တငန့်ငန့်ဖြစ်၍သွားကြရ၏ တံခါးဝသို့ရောက်သွားသော မဝင်းကြည်က
အိမ်တံခါးကိုဆွဲ၍ဖွင့်လိုက်၏။
“ ဒေါ်လေး ဒီမှာ စန်းခင်ဗိုက်အောင့်လို့ကျွန်မလိုက်ပို့တာ ”
ပြောလဲပြော အိမ်ထဲသို့လည်း လှမ်းဝင်လာသော အုန်းသန်းက လက်တစ်ဖက်က စန်းခင်ကို တွဲထား၏။
နှစ်ယောက်စလုံး မိုးရေများရွှဲရွှဲစိုနေကြ၏။
“ အင်း .. အင်း အောင့်လိုက်တာ အမေရာ အင်း .. အင်း ”
စန်းခင်၏ ညီးသံက ထွက်ပေါ်၍လာ၏။ မဝင်းကြည်ကလဲ စန်းခင်ကိုတွဲ၍ အိမ်ထဲသို့သွင်းလာ၏။
“ ရေစိုနေတဲ့အဝတ်တွေအရင်လဲလိုက်ဦး တော်သေးတာပေါ့ဒီကိုငါလှည့်ဝင်မိပေလို့ပေါ့ ”
“ ဟုတ္ကဲ့… ဟုတ္ကဲ့ ”
အိမ်ရှေ့ခေါင်းရင်းတွင်အမိန့်သားထိုင်နေသော ကိုမြင့်အေးက လှမ်း၍ပြောသဖြင့်မဝင်းကြည်နှင့်အုန်းသန်း
က စန်းခင်ကို တဖက်တချက်စီတွဲ၍ အိမ်အတွင်းသို့ခေါ်သွား၏။ စန်းခင်၏ ဗိုက်အောင့်သဖြင့်ညီးနေသော ညီးသံ
လေးကတော့အဆက်မပြတ်ထွက်၍နေ၏။
“ အိပ်ယာမှာ လှဲထားလိုက်”
ကိုအေးမြင့်က ပြောပြောဆိုဆိုပင်သူ၏ဆေးအိပ်ကို ထ၍ယူ၏။ မဝင်းကြည်နှင့် အုန်းသန်းက စောစောက
ကိုမြင့်အေးနှင့်မဝင်းကြည်တို့စခန်းသွားခဲ့ကြသော စန်းခင်၏ အိပ်ရာထဲသို့စန်းခင်ကိုလှဲ၍သိပ်လိုက်၏။ သင်းဖြူး
ဖျာလေးပေါ်မှ စီးထန်းထန်း အရည်လေးများသည်စန်းခင်၏ တင်ပါးကြီးကိုထမိန်ပါးလေးကိုဖောက်၍ ထိကပ်ကုန်
၏။ ဗိုက်အောင့်နေသည့်ကြားမှစန်းခင်၏ ဖင်သားကြီးမှာ ကြွခနဲဖြစ်သွားရ၏။
“ အင်း အင်း အင်း ဟင်း အောင့်တယ် အမေရယ်”
“ ကဲ သမီး ဦးလေးကိုပြော ဘယ်နားက အောင့်တာလဲ ”
“ ဒီနား ဒီနားကပါ ”
ဝမ်းဗိုက်ဘယ်ဖက်နံရိုးအောက်ဖက်နားကိုစန်းခင်က သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့်ပြ၏။
“ ညနေက ထမင်းစားပြီးပြီလား ”
“ ထမင်းစားပြီးတယ်ဆို မိုးရွာထဲမှာ ပုဇွန်ဖောင်ကို ထွက်သွားတာပဲ အစ်ကိုမြင့်အေး ” ဟု မဝင်းကြည်က
ဝင်၍ပြော၏။
“ အား အင်း အောင့် အောင့်လိုက်တာ နော်”
စန်းခင်မှာ နဖူးဆံစပ်တွင်ချွေးသီးလေးများ တောင်ထွက်၍နေရ၏။ ကိုမြင့်အေးက စန်းခင်၏ ရှပ်အကျႌစ
လေးကိုအပေါ်သို့မ၍ ထမိန်စလေးကိုလည်း ဆီးခုံအပေါ်နားလေးထိဖြေချလိုက်၏။
“ ဘာမှမရှက်နဲ့သမီး ဦးလေးကုပေးမယ်ပျောက်သွားမှာပါ ”
ကိုမြင့်အေး၏လက်တစ်ဖက်ကစန်းခင်၏ဝင်းဝါဖြူဖွေး၍ပြားချပ်ကာကျစ်လျစ်၍နေသောဗိုက်သားလေးပေါ်
သို့လက်ဖဝါးဖြင့်တင်ကာ ဟိုစမ်းဒီစမ်းဖြင့်လုပ်နေရာ ညက်ညောနုထွေးလှသော စန်းခင်၏ ဗိုက်သားလေးကိုကိုင်
ရသည်မှာ ကိုမြင့်အေးအဖို့ သဘောတွေ့နေမိ၏။ ဖြေချထားသော ထမိန်စလေး၏ အောက်ဖက်နားတွင်လည်း
စန်းခင်၏ စောက်ပတ်အုံလေးမှာ မို့မို့လေး ဖောင်းနေသည်ကိုတွေ့ရ၏။
“ စန်းခင်အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ ”
“ ၁၆ နှစ်ထဲဝင်ပါပြီအစ်ကိုမြင့်အေး ”
“ အပျိုဖြစ်တာရော ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ ”
“ အင်း အဲ တစ်နှစ်လောက်ရှိပါပြီ”
“ လစဉ်ရော မှန်ရဲ့လား ”
“ ဟို ဒီလနည်းနည်းကျော်လာပြီအစ်ကိုမြင့်အေး ”
ပါးစပ်ကမေးနေသော်လည်း ကိုမြင့်အေး၏ လက်က စန်းခင်၏ ဗိုက်လေးပေါ်မှ မခွါပေ ဟိုစမ်းဒီစမ်းဖြင့်
လုပ်ကာ မသိမသာ ပွတ်ပေးနေ၏။ စန်းခင်၏ ညီးသံကလဲ အဆက်မပြတ်ထွက်နေ၏။
“ စန်းခင်ကို မြို့ကိုပို့ရလိမ့်မယ်ထင်တယ်”
“ ဟင် ဘာ ဘာဖြစ်လို့လဲအစ်ကို ”
“ ဗိုက်များခွဲရမလားပဲ ”
“ ဟင် အစ်ကိုရယ်လုပ်ပါဦး သမီးလေးကိုကယ်ပါဦး အစ်ကိုရယ်”
“ ငါ သေချာစမ်းကြည့်ပါဦးမယ်ဝင်းကြည်ရာ ”
“ ကဲကဲ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းထောင်လိုက်”
မဝင်းကြည်က ကဗျာကရာပင်စန်းခင်၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဒူးမှကွေးကာ ထောင်ပေးလိုက်၏။
“ ကဲ မဝင်းကြည်နင်ခွင့်ပြုနော်ငါသေချာစမ်းကြည့်မယ်”
“ လုပ်ပါအစ်ကိုရယ်ကောင်းသလိုသာလုပ်ပါ၊ ကျွန်မ သမီးလေး အသက်ချမ်းသာရာရရင်တော်ပါပြီ”
“ အုန်းသန်း ငါ့လက်နှိပ်မီး ယူလိုက်စမ်း ”
မအုန်းသန်းက ကိုမြင့်အေး ၏ လက်နှိပ်မီးကိုထ၍ ယူ၏။
“ ကဲ ဝင်းကြည်က စန်းခင်ထမိန်လေးကိုအပေါ်ကိုမတင်လိုက်”
ကိုမြင့်အေး၏ စကားလဲဆုံးရော မဝင်းကြည်က သူမ၏သမီး စန်းခင်၏ ထမိန်စလေးကိုဆွဲ၍ လှန်တင်
ပေးလိုက်၏။ ထိုအခါတွင်စန်းခင်၏ ဖြူဖွေးညက်ညောလှသော ပေါင်လုံးလေးနှစ်လုံးသည်ပေါ်လာပြီး အမွေးနက်
နုနုလေးများခပ်စိပ်စိပ်လေးပေါက်ကာ ဖြူဝင်းသောအသားရောင်ရှိသည့်စန်းခင်၏စောက်ပတ်ကြီးမှာထွက်ပေါ်လာ
တော့၏။ စန်းခင်မှာ မဝင်းကြည်၏ သမီးပီသလေစွ ကြီးလှသော စောက်ပတ်ကြီးမှာ အယ်နေ၏။ အပျိုစင်လေးမို့
စန်းခင်၏ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုမှာ တင်းနေအောင် စေ့နေ၏။ ကိုမြင့်အေးက တံတွေးတစ်ချက်ကို ခိုး၍
မျိုချလိုက်၏။
“ ကဲ အုန်းသန်း လက်နှိပ်မီးထိုးပေးထား ”
ကိုမြင့်အေး၏ စကားဆုံးသည်နှင့်မအုန်းသန်းက သုံးတောင့်ထိုး လက်နှိပ်မီး ဖြင့်သူမ၏ သူငယ်ချင်း စန်းခင်
၏စောက်ပတ်ကို မီးထိုးပြ၏။ အနီးကပ်ထိုးလိုက်သော သုံးတောင့်ထိုး လက်နှိပ်မီး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင်
စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ကြီးမှာ အဆီတဝင်းဝင်းဖြင့်မို့ဖောင်းနေ၏။
“ ကဲ ဝင်းကြည်နည်းနည်းလေး ဖြဲပေးထား ”
ကိုမြင့်အေး၏ စကားဆုံးတော့ မဝင်းကြည်က သူမ၏ တုန်တုန်ယင်ယင်လက်ချောင်းလေးများဖြင့် သမီး
ဖြစ်သူ၏ စောက်ပတ်ကိုဖြဲပေး၏။ လက်နှိပ်မီး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင်စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ဝရှိ အတွင်းသား
လေးများမှာ နီရဲပြီး သစ်လွင်နုပျိုလှတော့၏။ စန်းခင်၏ ပြောင်းဖူးစေ့လောက်ရှိသော စောက်စေးလေးမှာလဲ နီရဲကာ
ငေါက်တောက်လေးပေါ်လာ၏။
“ အင်း ကျွတ် ကျွတ်အောင့်လိုက်တာ အမေရယ်”
“ ခဏလေးသည်းခံသမီး၊ တော်ကြာကောင်းသွားမှာပါ ”
ကိုမြင့်အေးက သူ၏ဆေးအိတ်ကိုကောက်ယူ၍ အတွင်သို့တစ်စုံတစ်ခုကိုရှာနေ၏။
“ အင်း လက်အိတ်ကလည်း ဒီနေ့မှထည့်မလာခဲ့ရဘူး ”
ပြောပြောဆိုဆိုကိုမြင့်အေးက သူ၏ လက်ထဲမှဆေးအိတ်ကိုဘေးသို့ချလိုက်၏။
“ ကဲ ဝင်းကြည်နည်းနည်းလေး ထပ်ဖြဲလိုက်ဦး ဟုတ်ပြီ”
“ အုန်းသန်းကလဲ လက်နှိပ်မီးကိုသေချာထိုးထား ”
စကားဆုံးသည်နှင့်ကိုမြင့်အေး၏ လက်ညိုးက စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ဝသို့လက်နှစ်ဆစ်လောက်ထိုးသွင်း
လိုက်၏။ စန်းခင်မှာ သူမ၏ကိုယ်လေး တွန့်ကနဲ တချက်ဖြစ်သွားရ၏။ စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ကို ဖြဲ၍ပေးထားသော
မဝင်းကြည်၏ ရင်ထဲမှာတော့ဟာ၍သွား၏။
မီးထိုးပေထားသော မအုန်းသန်း ခမျာမှာတော့ ကြက်သီးဖြန်းကနဲ ထသွားပြီး သူမ၏ လက်ကလေးများပင်
တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်၍ သွားရသဖြင့် မီးထိုးပြထားသော လက်နှိပ်မီးကို ငြိမ်အောင် မနည်းပင် ထိန်းထားရ၏
စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းထားသော ကိုမြင့်အေး၏ လက်ညိုးကလည်း အငြိမ်မနေပဲ သူမ၏
စောက်ခေါင်း နံရံလေးများကိုလက်ညိုးထိပ်ဖြင့်ထိလိုက်ဖိလိုက်ပွတ်လိုက်လုပ်ပေး၏။ စန်းခင်မှာတော့ဗိုက်အောင့်
နေသည့်ကြားမှ သူမ၏ ဖင်သားဖြူဖြူကြီးများမှာ တကြွကြွဖြစ်နေရ၏။ အဆက်မပြတ်ညီး၍နေသော စန်းခင်မှာ
ညီးသံနည်းနည်းကြဲသွား၏။
စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ထဲမှဆွဲထုတ်လိုက်သော လက်ညိုးသည်အပြင်သို့တစ်ချောင်းလုံးထွက်၍ လာသော
အခါ စန်းခင်၏ စောက်ရည်လေးများ ပေကပ်၍နေသောလက်ညိုးကို မြောက်၍ ကိုမြင့်အေးက သူ၏ နှာခေါင်းဖြင့်
၂ ခါ ၃ ခါ လောက် နမ်း၍ကြည့်၏။ ညှီသင်းသင်းလေး ဖြစ်၍နေသော စန်းခင်၏ စောက်ရည်လေးများရနံ့က
ကိုမြင့်အေး၏ ရာဂစိတ်များကိုဟုန်းကနဲ ထအောင်ကြွလာစေ၏ လှမ်းကြည့်၍ မြင်တွေ့လိုက်ရသော မဝင်းကြည်၏
ရင်ထဲတွင်တော့နင့်ကနဲ ဖြစ်သွားရ၏။
“ အင်း ဗိုက်တော့ခွဲရမလား မသိပါဘူး ဝင်းကြည်ရာ ”
“ ဟင်း ဒုက္ခပါပဲ အစ်ကိုရာ ကျွန်မသမီးလေးကိုကယ်ပါအုံး ”
“အေးပါ ဝင်းကြည်ရာ နင့်သမီးလဲ ငါ့သမီးလိုပါပဲ၊ ငါသေချာကုပေးပါ့မယ်” ပြီးတော့ကိုမြင့်အေး၏ လက်များ
က ဆေးအိတ်ထဲ နှိုက်လိုက်၏။
“ ကဲ ရော ဒီဆေးလုံးလေး ၃ လုံး ဝင်အောင်တိုက်လိုက်ခဏနေမှငါထပ်စမ်းကြည့်ဦးမယ်”
ပြောရင်း ကိုမြင့်အေးက စန်းခင်၏ မျက်နှာလေးကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်၏။ နုငယ်ပျိုမျစ်လှသော စန်းခင်၏
မျက်နှာလေးမှာ ချစ်စရာ ကောင်းလှ၏။ ကိုမြင့်အေး၏ ရင်ထဲတွင်တင်းကနဲ ဖြစ်သွားရ၏။
“ ကဲ ကဲ အဝတ်အစားတွေ ပြန်ဖုံးထားဦး ”
ကိုမြင့်အေးက သူ၏ ဆေးအိတ်အတွင်းမှ ဆေးထိုးအိပ်နှင့် ပြွန်ကိုထုတ်၏။ ပြီးတော့ ထိုးဆေးပုလင်းလေး
နှစ်ပုလင်းကိုလည်း ထုတ်၍ယူလိုက်၏။
“ ကဲ နည်းနည်း စောင်းလိုက်ဆေးထိုးမယ်”
“ ကဲ ပက်လက်ပြန်လှန်လိုက်တော့အင်း သမီးအုန်းသန်းက ဘယ်သွားစရာရှိသေးလဲ ”
“ သမီး ဖောင်ကို ပြန်သွားရမယ်ဦးလေး ”
“ အင်း ခဏနေတော့သွားပေါ့နင့်သူငယ်ချင်း ကိုလဲ ဆေးထိုးပေးထားပြီးပါပြီ”
စန်းခင်မှာ စောစောကလိုသိပ်ပြီး မညီးတော့ပေ သက်သာသလိုရှိနေ၏။
“ ကဲ ဝင်းကြည်သမီးကို ခြင်ထောင်ချထားလိုက်ပြီးရင်ဆေးလိမ်းရမယ်”
“ ဟုတ်ကဲ့အစ်ကိုမြင့်အေး ”
မဝင်းကြည်က စန်းခင်၏ အိပ်ရာထက်တွင်အဆင့်ဆင့်ထောင်ထားသော တစ်ယောက်အိပ်ပိတ်ခြင်ထောင်
လေးကိုဆွဲ၍ချလိုက်၏။
“ကဲ ရော ဒီဆေးကိုညှစ်ပြီး စန်းခင်ရဲ့ဗိုက်ကိုလိမ်း နောက်ပြီး မိန်းမကိုယ်တွေကိုလိမ်း၊ မိန်းမကိုယ်ကိုအတွင်း
ထဲထိနှိုက်ပြီး လိမ်းပေးပြီးရင် အဝတ်အစား ပြန်မဝတ်နဲ့ စောင်လွှမ်းပေးထားပြီး ခြင်ထောင်ထဲမှာ လှဲနေပါစေ၊
ဝင်းကြည်နင့်သမီး ခြေဖျားတွေ စမ်းကြည့်ပါလား၊ အေးနေသေးတယ်စိတ်မချရသေးဘူး၊ ကဲ ဆေးကို ငါပြောတဲ့
အတိုင်းလိမ်း ငါ လိမ်းပေးလို့မသင့်တော်ဘူး ”
ကိုမြင့်အေး စကားဆုံးတော့ မဝင်းကြည်က ကိုမြင့်အေး ပေးသွားသော ညှစ်ဆေးဗူးလေး ကိုကိုင်၍ ခြင်
ထောင်ထဲဝင်သွား၏။
“ ဟုတ်တယ်အစ်ကိုရေ ခြေဖျားတွေက အေးနေတယ်”
“ အေး သိပ်ပြီး စိတ်မပူနဲ့ငါရှိတာပဲ ဆေးကိုတော့သေချာလိမ်း ”
“ ဟုတ္ကဲ့ဟုတ္ကဲ့ ”
“ သမီးသက္သာ ရဲ့လား ”
“ အင်း နည်းနည်းတော့သက်သာလာတယ်”
“ ကံကြီးပေလို့ပေါ့သမီးရယ်၊ အစ်ကိုမြင့်အေးနဲ့တန်းတိုးလို့ပေါ့ ”
ခဏနေတော့မဝင်းကြည်က ခြင်ထောင်ထဲမှထွက်လာ၏။
“ နင့်လက်တွေ သွားဆေးလိုက်ဦး ဝင်းကြည်”
“ ဟုတ္ကဲ့အစ္ကို ”
မဝင်းကြည်က ထ၍ မီးဖိုဆောင်ဖက်သို့ခြေဦးလှည့်လိုက်၏။
“ အော်ငါ့လက်လဲဆေးရဦးမယ်ငါပါလိုက်မယ်”
ပြောပြောဆိုဆိုကိုမြင့်အေးက နောက်မှလိုက်၍သွား၏။ မီးဖိုဆောင်ထီသို့ရောက်သောအခါ ကိုမြင့်အေးက
မဝင်းကြည့်၏ ခါးကိုနောက်မှ လှမ်း၍ကိုင်ကာ သူမဝတ်ထားသော ထမိန်လေးကို ခါးသို့ဆွဲ၍တင်လိုက်၏။ အထာ
ပေါက်သော မဝင်းကြည်ကလည်း သူမ၏ ခါးကိုကုန်း၍ ရှေ့မှဝါးထရံဖရိန်တန်း ဝါးလုံးကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်အားပြု
လိုက်၏။
“ ဝင်းကြည်ရာ အရေးကောင်းတုန်း နင့်သမီးရောက်လာလိုက်တာ ငါတို့ဆန့်တငန့်ငန့်ကိုဖြစ်ရော၊ ဆေးသာ
ကုနေရတယ်စိတ်ကနင့်ဆီရောက်ရောက်နေရတာ စိတ်က သိပ်မဖြောင့်ဘူး ”
“ ဟုတ်တာပေါ့အစ်ကိုရယ်”
ကိုမြင့်အေးက ပြောလဲပြော မဝင်းကြည်၏ နောက်သို့ စူထွက်နေသော စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့သူ၏လီးကြီး
ကိုထိုးသွင်းကာ မဝင်းကြည်၏ ခါးကိုဆွဲ၍ ဆွဲ၍ လိုးပေး၏။
“ဖွတ် ပြွတ်”
“ပလွတ် ပြွတ်”
မဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ကီးမှာ အရှိန်မကျသွားသေးပဲ ဖောင်းကားနေသည်ပင် အရည်များလည်း စိုရွှဲ
နေသေး၏ ကိုမြင့်အေး၏ အပြောနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့် မဝင်းကြည်မှာ ကိုမြင့်အေးကို ကျေနပ်သွားရ
တော့၏ ကိုမြင့်အေးကလည်း နသိုးကြိုးပြတ် ပုံစံမျိုးဖြင့် မဝင်းကြည်၏ ခါးလေးကိုဆွဲ၍ အငမ်းမရ အားပါပါဖြင့်
ဆောင့်လိုးနေ၏။
“ ပြွတ် ပလွတ်”
“ ပလွတ် ပြွတ်”
“ အိမ်ရှေ့မှာ အုန်းသန်းရှိတယ်ဖြေးဖြေးလုပ်အစ်ကို ”
“ ႁပြတ္”
မဝင်းကြည်၏ စကားဆုံးတော့ကိုမြင့်အေးက သူ၏ လီးကြီးကိုစောက်ပတ်ထဲမှဆွဲ၍ထုတ်လိုက်၏။
“ ကဲ ဝင်းကြည်အုန်းသန်းကို ပုဇွန်ဖောင်ပြန်ပို့လိုက်ငါ့လက်နှိပ်မီးကိုယူသွား ပြန်လာမှ နင်နဲ့ငါ အေးအေး
ဆေးဆေး ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့၊ စန်းခင်ကတော့ညီးသံမကြားရတော့ဘူး သက်သာလာပုံပဲ၊ မှိန်းရင်မှိန်းနေပါစေ ”
“ အင်း .. ဟုတ်ကဲ့အစ်ကို ”
မဝင်းကြည်က အုန်းသန်းကိုခေါ်၍ ထွက်သွား၏။
“ လေတိုက်တယ်တံခါးပြန်စေ့ထားခဲ့ အော်လေတိုက်ရင် ပွင့်ဦးမယ် ငါပဲထပိတ်လိုက်ပါ့မယ် နင်လာရင်
ခေါ်လိုက်ပေါ့ ”
“ ဟုတ္ကဲ့အစ္ကိုကၽြန္မသြားၿပီ”
ကိုမြင့်အေးသည်မဝင်းကြည်တို့ထွက်သွားပြီးနောက်အိမ်ရှေ့တံခါးကိုထ၍ ပိတ်ကာ အတွင်းမှဂျက်ချလိုက်
၏။ ပြီးတော့သူ၏လက်မှလက်ပတ်နာရီကိုမြှောက်၍ကြည့်လိုက်၏။ ပုဇွန်ဖောင်ကိုအသွားအပြန်ဆိုလျင်မိနစ်၄၀
လောက်ကြာပေမည်။ ကိုမြင့်အေးက အိမ်အတွင်းသိုပြန်၍ဝင်လာပြီး စန်းခင်၏ခြင်ထောင်ထဲသို့တန်း၍ ဝင်လိုက်၏။
စန်းခင်မှာမျက်လုံးလေးမှိတ်ကာမှိန်းနေ၏။ကိုမြင့်အေးကစန်းခင်၏ကိုယ်ပေါ်မှစောင်လေးကိုဘေးသို့ဆွဲချလိုက်၏။
ထိုအခါတွင်ခြင်တောင်ဘေးတွင်ထွန်းထားသော ဘက်ထရီမီးချောင်း၏ အလင်းရောင်ကြောင့် လှပချောမွေ့ကာ
ထိရက်စရာမရှိသော ဖြူဖြူဖွေးဖွေးစန်းခင်၏ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးလေးမှာထွက်ပေါ်လာတော့၏။ကိုမြင့်အေးက
စန်းခင်၏ နဖူးလေးကိုဖွဖွလေးနမ်းလိုက်၏။
“အင်း ”
“သမီး သက္သာလား”
“အင်း ဦးလေးလား သမီးဗိုက်ထဲကတော့မအောင့်တော့ဘူး ဟိုသမီး ဟိုဟာထဲက တစ်မျိုးဖြစ်နေတယ်”
စောစောက လက်ညိုးတွင်း၍ မွှေထားသော အရှိန်မသေသေးကြောင်း ကိုမြင့်အေး သိလိုက်၏။
“ အင်း ဦးလေး ကြည့်ပေးမယ်သမီး မျက်လုံးမှိတ်ထား ”
ပြောပြီးသည်နှင့် ကိုမြင့်အေးက စန်းခင်၏ ပေါင်နှစ်ချောင်းကိုဆွဲ၍ ထောင်ကာ ကားလိုက်၏။ ပြီးတော့
သူမ၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင်ဝင်၍ ထိုင်ကာ ပုဆိုးကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး သူ၏လီးကြီးကို စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ဝတွင်
တေ့ကာ ဖြေးဖြေးချင်း ထိုးသွင်းလိုက်၏။
“ ဗျစ်.. ဗျစ်.. ဗျစ် ”
“ အိုး အမေ့ အင်း ”
“ နာလားသမီး ”
“ သိပ်မနာဘူး ထုံတုန်တုန်လေးဖြစ်နေတယ်”
“ ဗျစ် ဗျစ် ”
“ အ ကျွတ် ကျွတ် ”
လီးကြီး တစ်ဝက်သာသာလောက် ဝင်ပြီးသွားဟ စန်းခင်မှာ ကျောလေးကော့တတ်လာ၏ စန်းခင်ကို
စောစောက သူမ၏ မိခင်မကြည်ဝင်းအား လိမ်းခိုင်းလိုက်သော ထုံဆေးနှင့်ကိုမြင့်အေး၏ လီးတန်ကြီးတွင်ကပ်ညိ
၍နေသော စန်းခင်၏ မိခင်မကြည်ဝင်း၏ စောက်ရည်ပြစ်ချွဲချွဲများက စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ ကိုမြင့်အေး၏
လီးကြီး လိုးသွင်းနေသည်ကိုအထောက်အကူပြုနေကြ၏။
စန်းခင်က နာသည်ဆို၍ ကိုမြင့်အေးက သူ၏ လီးကြီးကိုဆက်၍ မသွင်းသေးပဲ ဖြေးဖြေးချင်းပြန်၍ ဆွဲထုတ်
လိုက်ပြန်သွင်းလိုက်ဖြင့်ဝင်ထားသလောက်လီးတဝက်သာသာဖြင့်ပင်လိုးပေးနေ၏။
“ ပြွတ် ပလွတ်”
“ ပလြတ္.. ႁပြတ္”
“ ဖွတ် ပလွတ်”
အချက်၂၀ လောက်လိုးပေးပြီးသောအခါတွင်စန်းခင်သည်နည်းနည်းငြိမ်သွား၏။
“ သမီး နာသေးလား ”
“ ဟင့်အင်း ”
စန်းခင် မနာတော့မှန်းသိသည်နှင့် ကိုမြင့်အေးမှာ သူ၏လီးကြီးကို သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ တဆုံးဝင်
အောင်ပင်ဆောင့်၍ လိုးသွင်းလိုက်တော့၏။
“ ဗျစ် ဗျစ် ဖွတ်”
“ အား .. အမလေး .. ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် ”
စန်းခင်၏ ခါးလေးမှာ ကော့တတ်သွားပြီး အသားလေးများ တဆတ်ဆတ်တုန်နေ၏။ ကိုမြင့်အေးက သူ၏
လီးကြီးကို စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ထဲတွင် ဖိကပ်ထားပြီး စန်းခင်၏ ကိုယ်လုံးပေါ်သို့ မှောက်ချကာ စန်းခင်၏ နို့
လေးများကို ငုံ့၍စို့ပေးနေ၏။ ခဏကြာမှကိုမြင့်အေးသည်သူ၏ဖင်ကို ကြွ၍ စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ထဲမှလီးကြီးကို
ဖြေးဖြေးချင်း ဆွဲထုတ်၍ ဖင်ကြွကာ ဖြေးဖြေးချင်း လိုးပေးနေ၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
“ ပလြတ္… ႁပြတ္”
“ သမီး နာသေးလားဟင်”
“ မနာတော့ဘူး ဦးလေ ”
“ ႁပြတ္.. ပလြတ္”
“ ကောင်းရော ကောင်းလားဟင်”
“ အင်း ကောင်းတယ်”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ထဲတွင်လည်း အရည်များမှာ စိုရွှဲနေတော့၏။ ကိုမြင့်အေးက သူ၏လီးကြီးကိုအရှိန်မြင့်
၍ ခပ်သွက်သွက်လေး လိုးပေးလာ၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
“ ပလွတ်ပြွတ်”
ကိုမြင့်အေး ဆေးထိုးဆေးတိုက်၍ စန်းခင်ဗိုက်အောင့်တာမှာ ပျောက်၍ သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။ ဒါပေမဲ့ သူမ၏
စောက်ပတ်ထဲတွင်တမျိုးတမည်ဖြစ်ကာ ခံစားနေရသဖြင့်ရောဂါလို့ပဲထင်ကာ စန်းခင်ကကိုမြင့်အေးကိုပြောပြခဲ့၏။
ကိုမြင့်အေးက ဒီလိုခံစားချက်မျိုး အပျိုစင်လေး စန်းခင်မခံစားဘူး၍ သူ့တွင် ခံစားနေရတာဟာ ရောဂါတစ်ခုလို့
ထင်နေသည်ကိုတော့ကိုမြင့်အေးက ကောင်းကောင်းသိ၏။ စန်းခင်ကလည်း သူမ၏ အဖုတ်လေးထဲမှာ ဖြစ်နေသော
ရောဂါအား ကိုမြင့်အေးကိုကုစားစေချင်သကဲ့သို့ကိုမြင့်အေးကလည်း အငမ်းမရပင်ကုပေး၏။
ကိုမြင့်အေး၏ လီးကြီးမှာ မဆန့်မပြဲနှင့် သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းကာစတွင်သူမ၏ခံစားချက်မှာ
ပျောက်သလိုဖြစ်သွားခဲ့ပေမဲ့ ခဏအကြာတွင်စန်းခင်၏ ရောဂါမှာ ပိုဆိုးလာ၏။ ကျောချမှဓားပြမှန်းသိဆိုသကဲ့သို့
ကိုမြင့်အေးက အရှိန်ကောင်းကောင်းဖြင့် ဆောင့်လိုးနေချိန်ကျမှ စန်းခင်သည်သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲမှ ခံစားနေရ
သော ရောဂါမှာ စောက်ပတ်ယားနေတာ ဖြစ်ပြီး အခုသူမမှာ အလိုးခံနေရတာပါလားဟုသိပါ၏။ ဒါပေမဲ့အတော်ကို
နောက်ကျသွားပေပြီ။
စန်းခင်၏ ကိုယ်လုံးလေးတစ်ခုလုံး ဖြိုးဖြိုးဖျင်းဖျင်းဖြစ်လျက် သူမ၏စိတ်ထဲတွင်လည်း မချိတင်ကဲ ခံစား
နေရကာ ကောင်းချင်တိုင်း ကောင်းနေပြီဖြစ်၍ ခံစားနေရသော အရသာ ပျောက်ဆုံးသွားမှာကိုစန်းခင်က ကြောက်
လန့်ကာ ဆက်လက်၍ စိတ်ပါလက်ပါပင်အလိုးခံနေတော့၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
“ ပလွတ်ပြွတ်”
စန်းခင်၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ သူမ၏မိခင် မဝင်းကြည်နှင့် ဘာမျှမဆိုင်။ ကျစ်လျစ်မာတင်း၍ နေကာ
ညက်ညောစွာဖြင့် ရှိနေပြီး နုပျိုလွန်းလှ၏။ စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ကြီးမှာလည်း မိခင်ဖြစ်သူ မဝင်းကြည်၏
စောက်ပတ်လိုပင်ကြီးမားလှပြီး စန်းခင်၏ စောက်ခေါင်းကတော့ ကျဉ်းမြောင်းနူးညံ့လွန်းပြီး ကိုမြင့်အေး၏ လီးကို
ဆွဲဆုပ်ထားသလို ရှိနေသဖြင့် ကိုမြင့်အေးမှာ အရသာများရှိလှပြီး ကာမဇောများ အရှိန်တက်လာကာ စန်းခင်ကို
အားပါးတရပင်ဆက်၍ လိုးတော့၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
“ ပလြတ္… ႁပြတ္”
“ အင်း ... ဟင်း … ဟင်း အမလေး ဦးလေးရယ်ကျွန်မ ဘယ်လို ဖြစ်လာမှန်း မသိဘူး အင်း အင်း .. အ ”
“ ကော့ပေးထား သမီး ကော့ပေးထား သမီး သိပ်ကောင်းလာတော့မှာ ”
ကောင်မလေးပြီးချင်နေပြီကိုသိသောကိုမြင့်အေးကစန်းခင်၏ချစ်စရာကိုယ်လုံးလေးကိုတင်းကြပ်စွာဖက်၍
သူ၏ လီးကြီးကိုကျင်တတ်၍ နေသည့်ကြားမှပင်တအားကြုံး၍ ဆောင့်ကာ လိုးလိုက်တော့၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
“ ပလွတ်ပြွတ်”
“ အား .. အင်း .. ဟင်း အမလေး .. အ .. အ .. အင်း ကျွတ်… ကျွတ် ကျွတ်ဟင်း … ဟင်း … ဟင်း ”
စန်းခင်မှာ ကိုမြင့်အေး၏ ကိုယ်လုံးကြီးကို တအားကြုံးဖက်ကာ ဖင်သားကြီးများကို အစွမ်းကုန်မြှောက်၍
ခါရမ်းကာ ပြီးသွား၏။ ထိုစဉ်မှာပင်ကိုမြင့်အေးသည်လည်း သူ၏ခါးမှာ ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲဖြစ်ကာ စောစောက
စန်းခင်၏ မိခင်မဝင်းကြည်ကို အားပါးတရ လိုးရင်း ထွက်လုထွက်ခင် သုတ်ရည်များကို ယခု အပျိုစင်မလေး
စန်းခင်ကို မက်မောစွာ လိုးရင်း စန်းခင်၏ သစ်လွင်လှသော သားအိမ်လေးထဲသို့ အရှိန်ကောင်းကောင်းဖြင့်
ပန်းထည့်လိုက်တော့၏။ ပြီးတော့နှစ်ယောက်သား ကွေးနေအောင်ဖက်ကာ ငြိမ်၍ ကျသွားကြတော့၏။ ခဏနေမှ
ကိုမြင့်အေးက ခေါင်းထောင်လာပြီး စန်းခင်၏ မျက်နှာလေးကိုတပ်မက်စွာ နမ်းရင်း ဖြေးဖြေးချင်း ဆက်လိုးနေ၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
“ ပလွတ်ပြွတ်”
“ ဦးလေး သမီး သိပ်အိပ်ချင်တာပဲ ”
“ အေးအေး အိပ်လိုက်သမီး အိပ်လိုက်”
“ပြွတ်” အချက်၂၀ လောက်ဖြေးဖြေးချင်းဆက်လိုးပေးနေပြီး မှ စောစောက ကိုမြင့်အေး တိုက်ထားသော
ဆေးရှိန်ကြောင့် စန်းခင်အိပ်ချင်လာပြီဖြစ်၍ သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲမှ သူ၏ လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ ဘေးသိုချ
ထားသည့်စောင်ကို စန်းခင်၏ ကိုယ်လုံးလေးပေါ်သို့ ပြန်၍ ခြုံပေးကာ ကိုမြင့်အေးသည်သူ့ပုဆိုးကိုလက်မှကိုင်၍
ခြင်ထောင်အပြင်သို့ထွက်လိုက်ကာ ခြင်ထောင်အပြင်သို့ရောက်သည်နှင့်ပုဆိုးကိုကောက်၍ဝတ်လိုက်၏။
“ ဒုန်း … ဒုန်း အစ်ကိုမြင့်အေး ကျွန်မ ပြန်လာပြီ”
“ အေးအေး လာပြီဝင်းကြည်”
ကိုမြင့်အေးက တံခါးဆီသို့ ကပျာကရာ သွား၍ ဖွင့်ပေးလိုက်၏။ တကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေသော မဝင်းကြည်က
အိမ်အတွင်းသို့လှမ်း၍ ဝင်လိုက်ပြီး တံခါးကိုပြန်၍ပိတ်လိုက်၏။
“ ကျွန်မ အဝတ်သွားလဲလိုက်ဦးမယ်သမီးရော ဘယ်လိုနေသေးလဲ ”
“ သူ့ရောဂါက ပျောက်သလောက်ဖြစ်သွားပါပြီ၊ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်မောကျနေတယ်အိပ်ပါစေ လန့်နိုးရင်
ပြန်အောင့်နေရင်မကောင်းဘူး၊ နင်ကလဲ ကြာလိုက်တာ ဝင်းကြည်ရာ အစ်ကိုက မျှော်လိုက်ရတာ မောနေတာပဲ
သိလား ”
ပြောပြောဆိုဆိုကိုမြင့်အေးက မဝင်းကြည်၏ လက်တစ်ဖက်ကိုလှမ်း၍ ဆွဲလိုက်၏။
“ ဟွန်း အကို့ရောဂါကလဲ မသေးဘူး နေအုံး ကျွန်မ အဝတ်သွားလဲ ဦးမယ်” ဟုမဝင်းကြည်က ကျေနပ်ပြုံး
လေးဖြင့်ပြော၏။
“ လဲမနေပါနဲ့တော့ဝင်းကြည်ရာ ”
ကိုမြင့်အေးကပြောလဲပြောသူ၏လက်မှလဲမဝင်းကြည်၏ရေစိုနေသောထဘီကိုဆွဲ၍ချွတ်ချလိုက်တော့၏။
ပြီးတော့ မဝင်းကြည်၏ အနောက်မှနေ၍ ကိုမြင့်အေးက သူမခါးလေးကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် မဝင်းကြည်သည်
သူမဝတ်ထားသော ရှပ်အင်းကျီကိုကပျာကရာ ချွတ်ကာ ဘေးသို့ပစ်ချလိုက်၏။ ပြီးတော့သူမ သည်ဖိနပ်ချွတ်မှာပင်
ရပ်လျက်ဖိနပ်ချွတ်ထက်တစ်ပေကျော်မြင့်သော အိမ်အပေါ်ဆင့် ခါးပန်းကို လက်ထောက်ကာ ဖင်ကုန်းပေးလိုက်
တော့၏။
တပြိုင်နက်ထဲလိုမှာပင် မဝင်းကြည်၏ ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံး၏ နောက်ဖတ်သို့စူ၍ ထွက်နေသော
စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့ ကိုမြင့်အေးသည်စောစောက မဝင်းကြည်၏သမီး စန်းခင်ကိုလိုး၍ စန်းခင်ပြီးသွားရသဖြင့်
ထွက်လာသော စန်းခင်၏ သုတ်ရည်များကပ်ညိကာ ရွှဲစိုနေသည့်သူ၏ လီးကြီးကိုမဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ဝတွင်
တေ့လိုက်၏။ ကိုမြင့်အေး၏ လီးတန်ကြီးပေါ်တွင် စန်းခင်၏ သုတ်ရည်လေးများမှာ အဖတ်အဖတ်လေးများပင်
ဖြစ်ကာ ကပ်နေကြ၏။ ကိုမြင့်အေးက လီးကြီးကို မဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ဝတွင်တေ့ပြီး တရှိန်ထိုးပင်ဆောင့်၍
သွင်းကာ လိုးတော့၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
“ ပလြတ္… ႁပြတ္”
အိမ်အပေါ်ဆင့်ခါးပန်းကိုလက်ထောက်ကာ ဖင်ကုန်းပြီးအလိုးခံနေသော မဝင်းကြည်သည်မျက်လုံးကလေး
များ စုံမှိတ်ကာ သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးမှာ လန်သွားလိုက်ငိုက်သွားလိုက် ဖြစ်လျက်သူမ၏ ပါးစပ်လေးမှာလည်း
ဟလာလိုက် စေ့သွားလိုက်နှင့် ဖြစ်နေကာ သူမ၏ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖင်ကြီးများကိုလည်း နောက်သို့ ကော့ကာ
ကော့ကာဖြင့်အလိုးခံနေ၏။ အချက်၄၀ လောက်အားပါးတရ ဆောင့်လိုးပြီးချိန်မှာတော့နှစ်ယောက်စလုံး အရသာ
များ ရှိသထက်ရှိကာ အီဆိမ့်လာတော့၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ႁပြတ္”
“ ဟင်း … ဟင်း အစ်ကို ဘာကြောင့်ဖြစ်ဖြစ်အစ်ကို့လီးကြီးကို ကျွန်မစောက်ပတ်ထဲက မထုတ်နဲ့တော့ပြီး
ပြီးအောင်ဆက်လိုး .. လုပ်… လုပ်… ဆောင့်… ဆောင့်စမ်းပါ အမလေး ... ကောင်းလိုက်တာနော် ဟင်း ဟင်း
… ဟင်း ”
ထိုအချိန်မှာပင်ခြင်ထောင်အတွင်းမှ စန်းခင်၏ ဟောက်သံလေးများမှာ မိုးသံ လေသံကြားမှပင်အပြင်သို့
သဲ့သဲ့လေး ပျံ့လွင့်လာပါတော့သည်
ၿပီးပါၿပီ
မင်းဟန်စိုး
များ ဖြစ်ကြသည့်အလျောက်ကြုံသလိုလုပ်ကိုင်၍မိသားစုစားဝတ်နေရေးကိုတတောင့်တနေရာမှဖြည့်စွက်နေကြရ
သူများ ဖြစ်ကြ၏။
စန်းခင်တွင်ဖခင်မရှိပဲ မိခင်မုဆိုးမ နှင့် မောင်ငယ်နှစ်ယောက်လူမမယ်များရှိ၏။ မိခင်ဖြစ်သူ မဝင်းကြည်
က အသက်(၃၅) နှစ်လောက်ရှိပြီး ကြုံရာအလုပ်လုပ်၍ မိသားစု စားဝတ်နေရေးကို ဦးဆောင်ဖန်တီး နေသူဖြစ်၏။
အရင်က မဝင်းကြည်သည်နွေတွင်စပါးဒိုင်မှစပါးဝယ်၏။ မနှစ်ကတော့အလုပ်ကြမ်း ဒဏ်တွေပိ၍ မဝင်းကြည်သည်
အတော်ပင် မမာလိုက်၏။ ကံကောင်းထောက်မ၍ ထူထူထောင်ထောင်ပြန်၍ ဖြစ်လာခဲ့ရသော်လဲ အရင်လို
အလုပ်ကြမ်း မလုပ်နိုင်တော့ချေ။
အလုပ်ကြမ်း မလုပ်နိုင်တောသော မဝင်းကြည်သည် အိမ်တွင်နေ၍ ထမင်းချက် ဟင်းချက် အိမ်ဗာရီယ
များကိုလုပ်နေသူသမီး စန်းခင်ကိုအလုပ်ခွင်သို့ပို့ရတော့၏။ မဝင်းကြည်ကတော့အိမ်ရှေ့တွင်ပင်အကြော်ကြော်၍
ရောင်းရ၏။ မဝင်းကြည်၏ နေရာသို့ရောက်ရှိလာသော စန်းခင်က နွေရာသီတွင်စပါးအဝယ်ဒိုင်ထံ စပါးသယ်၏။
မိုးရာသီတွင်တော့သူ့အမေ ဝင်းကြည်လိုလယ်ထဲ ဆင်း၍အလုပ်မလုပ်ပေ။ သူမကတော့ပုဇွန်ဖောင်တွင်ပုဇွန်ငါး
ရွေးကာ ရလာသော ဟင်းစားကိုရွာထဲလှည့်၍ ရောင်းပြီး ဝမ်းစာရှာရ၏။
အုန်းသန်းကတော့ဖခင်ရော မိခင်ရော မရှိတော့ပါ။ ဖွားအေဖြစ်သူနှင့်မြေးအဖွားနှစ်ယောက်အတူနေရ၏။
အုန်းသန်းသည်အဖွားဖြစ်သူဒေါ်စောရှင်မှာ အနိပ်သည်ဖြစ်၏။ အသက်(၇၀) ကျော်လာပြီဖြစ်၍ သိပ်ပြီး အလုပ်
မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒေါ်စောရှင်သည်ခြေရင်းအိမ်မှ မဝင်းကြည်နဲ့ တိုင်ပင်၍ မဝင်းကြည်၏ သမီး
စန်းခင်နှင့်အတူအုန်းသန်းကိုပါ လိုက်ပါ၍ အလုပ်လုပ်စေ၏။
သူတို့နေထိုင်သော ရွာသည်တိုက်နယ်ကျေးရွာ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အိမ်ခြေ (၃၀၀) နီးပါးရှိသော ရွာကြီးဖြစ်၏။
မြို့နဲ့ဆိုလျှင်(၅) မိုင်မျှသာဝေး၏။ မြို့သို့ရေလမ်းမှ ပဲ့ထောင်နဲ့သွားရလျှင်ကွေ့ပတ်နေသော ချောင်းတလျှောက်မှ
နေ၍ မြစ်ပင်ကျယ်သို့မောင်းထွက်၍ တစ်ခါ မြစ်ပြင်အတိုင်း ဆက်၍မောင်းသွားရ၏။ (၂) နာရီနီးပါးမျှမောင်းရ၏။
စန်းခင်နှင့် အုန်းသန်းတို့၏ နေထိုင်ရာ ကျေးရွာမှမြို့သို့ တစ်နေ့လျှင် ပဲ့ထောင် နှစ်စီးထွက်၏။ မြို့သို့
ကုန်းလမ်းမှ သွားလိုကလည်း ရွာ၏အနောက်ဖက်မိုင်ဝက်လောက်အကွာအဝေးသို့ ခြေလျင်လျှောက်၍ သွားပြီး
ထိုရွာနှင့် မိုင်ဝက်မျှအကွာတွင်ရှိသော ကားလမ်း ရထားလမ်းသို့ ရောက်၏။ ထိုကားလမ်းတွင်သူမွတို့ကျေးရွာကို
ဖြတ်သန်း၍ အခြားကျေးရွာကြီးများသို့ ပြေးဆွဲနေသော ဂျစ်ကားများကိုတား၍ စီးနိုင်၏။ ကုန်းလမ်းမှ မြို့သို့သွား
လျှင်တော့နာရီဝက်သာသာလောက်ပင်ကြာ၏။
စန်းခင်နှင့် အုန်းသန်းတို့သည် ဤမျှလောက် နီးသောမြို့သို့ တစ်လနေလို့တစ်ခေါက် မရောက်ကြချေ။
မိသားစု စားဝတ်နေရေးကို အချိန်နှင့်အမျှ ရုန်းကန်၍ ရှာဖွေဖန်တီး နေရသောကြောင့်ပင်ဖြစ်၏။ ကြုံရာအလုပ်ကို
ကာယအားဖြင့်လုပ်ကိုင်နေရ၍ လားတော့မသိပါ၊ စန်းခင်နှင့်အုန်းသန်းတို့သည်အသက်၁၅-၁၆ လောက်သာရှိ
ကြသော်လည်း သူမတို့၏ ခန္ဒာကိုယ်များသည်အပျိုကြီးဖားဖား ဖြစ်နေသူများထက်ပင်တောင့်တောင့်တင်းတင်း
ရှိကြ၏။ စန်းခင်နှင့်အုန်းသန်းတို့မှာ ရုပ်ကလေးတွေကလည်း ခပ်ချောချောဖြစ်သလို၊ သူမတို့၏ ခန္ဒာကိုယ်များကလဲ
အချိုးအစားကျန၍ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်း ရှိကြသဖြင့်ရွာထဲမှကာလသားများသာမက၊အရွယ်မရွေး၊ ယောကျ်ားများ
တို့၏ စူးစူးရှရှအကြည့်များကိုသူမတို့သည်ရင်ဆိုင်တွေ့ကြုံနေရ၏။
တချို့လက်ရဲဇက်ရဲ ယောကျ်ားကြီးများဆိုရင်ဖင်ပုတ်ခေါင်းပုတ်ကျောသပ်ရင်သပ်ဖြင့်လူလစ်ရင်လစ်သလို
လုပ်တတ်ကြသေး၏။ သူမတို့၏ မိသားစုများကလဲ တောင့်တောင့်တင်းတင်း အသိုင်းအဝိုင်း ကောင်းလှသည်
မဟုတ်တော့မလေးစားတာလဲပါ၏ စော်ကားချင်တာလဲပါ၏။ သဘောကျလို့တကယ်ယူမလားဆိုတော့လဲ ခုချိန်ထိ
တည်တည်တံ့တံ့ပြောဆိုခဲ့ဘူးသူယောကျ်ားများ မရှိခဲ့သေးပါ။
စန်းခင်ဆိုလျှင်မိခင်ဖြစ်သူမဝင်းကြည်အလုပ်လုပ်နိုင်စဉ်က သူမက အိမ်တွင်သာနေ၍ မီးဖိုချောင်ကိစ္စနဲ့
လူမမယ်မောင်လေး နှစ်ယောတ်၏ ဗာရီယကိစ္စများကို တာဝန်ယူ လုပ်ကိုင်ရ၏။ အခုသူမ၏ မိခင် မဝင်းကြည်
မမာပြီးသည့်နောက်အလုပ်ကြမ်းမလုပ်နိုင်တော့ စန်းခင်က အိမ်ပြင်သို့ ထွက်၍ အလုပ်လုပ်ရ၏။ မဝင်းကြည်မှာ
ပြန်၍ နေကောင်းလာသော်လည်း၊ အလေးအပင် မထမ်းနိုင်တော့ခြင်း၊ အအေးဒဏ် အမောအပမ်း ဒဏ်တို့ကို
မခံနိုင်တော့ခြင်းကြောင့်သာ အလုပ်ထွက်၍ မလုပ်ခြင်းဖြစ်၏။ ကျန်တာကတော့မဝင်းကြည်မှာ လူကောင်းပကတိ
ပင်ဖြစ်၏။
မဝင်းကြည်ပြန်ကောင်းလာတာကလည်း ရွာထဲမှဆေးထိုးဆရာ ကိုမြင့်အေး ကောင်း၍ဖြစ်၏။ မဝင်းကြည်
နေမကောင်းတော့ကိုမြင့်အေးက ဆေးကိုအလကားကုပေး၏။ ဆေးကုပေးရုံသာမဟုတ်၊ မဝင်းကြည်နေမကောင်း
စဉ်ကာလအတွင်းတွင်ဆန်ငါးပိငါးခြောက်တို့ကိုလည်း ရံဖန်ရံခါ ယူလာပေးသေး၏။ တခါတရံတွင်လဲ မဝင်းကြည်
၏ သမီး စန်းခင်ကို “နင်တို့မောင်နှမတွေ မုန့်ဝယ်စားဖို့မုန့်ဖိုး” ဟုဆိုကာ ငွေနှစ်ရာ သုံးရာပေးတတ်သေး၏။
ကိုမြင့်အေးမှာ ဆေးမှူးလည်းမဟုတ်ပါ။ တိုင်းရင်းသမားတော်လည်း မဟုတ်ပါ။ အပ်ပုန်းကိုင် (ရမ်းကု)
ဒေါက်တာပင်ဖြစ်၏။ ဒါပေမဲ့ ကိုမြင့်အေးကို အထင်သေး၍ မရပါ။ ရွာတွင်တာဝန်ကျသောဆေးမှူးက ညကျတီဗီ
ကြည့်ချင်ရင်တခြားအိမ်သွားကြည့်ရ၏။ကိုမြင့်အေးကတော့သူ့အိမ်တွင်အပေါ်စက်အောက်စက်အပြည့်အစုံရှိ၏။
ရွာရှိဆေးခန်းမှာ လူမစည်သော်လည်း ကိုမြင့်အေး၏ အိမ်တွင်တော့ လူနာတွေ တန်းစီနေ၏။ ကိုမြင့်အေး
နဲ့ကု၍ မပျောက်သော လူနာဟူ၍ ခပ်ရှားရှားဖြစ်၏။ ကိုမြင့်အေးနဲ့ကု၍ ဆေးမှားပြီး ဒုက္ခရောက်ရသူမှာ တစ်ဦး
တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူးပေ။ ဒါကြောင့်လဲ ကိုမြင့်အေး၏ အပ်ပုန်းမှာ အန္တရယ်ကင်းနေ၏။ နောက်ပြီး ဘယ်က
ဘယ်လိုလုပ်လာသည်မသိ။ ကိုမြင့်အေးတွင်တိုင်းရင်းဆေးဆရာ အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ်ကလဲရှိ၏။ သူဆေးကု
လာသည်မှာလဲ(၁၀) နှစ်ကျော်ပြီဆိုတော့ရွာထဲတွင်ဆရာကြီးတစ်ဆူဖြစ်၍နေ၏။ ရွာသူရွာသားအတော်များများက
သူ့ကိုအားထားကြရ၏။
ကိုမြင့်အေးမှာ အသက်(၄၀)ခန့်ရှိပြီး လူပျိုကြီးဖြစ်၏။ မြို့ကျောင်းတွင်(၉) တန်းထိပညာသင်ဖူးပြီး မြို့ရှိ
နာမည်ကြီး ဆရာဝန်ကြီး တစ်ယောက်ထံတွင် (၁၀) နှစ်လောက်အတူနေကာ ဆရာဝန်ကြီး ဆေးကုသရာတွင်
ကူညီဆောင်ရွက်ပေးရ၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ဆရာဝန်ကြီးက လူနာကို စမ်းသပ်ရုံသာ စမ်းသပ်ပြီး လိုအပ်သော
ဆေးများကို နှုတ်မှပြောရုံသာဖြစ်၏။ အနာဆေး ထည့်ပေး၏။ အပေါက်အပြဲကို ချုပ်ပေးရ၏။ ဆရာဝန်ကြီးက
ရန်ကုန်ကို ပြောင်းသွားသောအခါတွင်ကိုမြင့်အေးက ရွာသို့ပြန်လာ၍ ဒေါက်တာလုပ်တော့၏။ သူ၏လုပ်ငန်းမှာ
အောင်မြင်သည်ဟုဆိုရမည်ဖြစ်၏။ တစ်ရွာလုံး၏ နှုတ်ဖျားတွင်“ဆရာ” “ဆရာ” ဟူ၍ ဖြစ်နေ၏။
ဒီလို နာမည်ရ ဆရာကိုမြင့်အေးက မုဆိုးမဖြစ်သူမဝင်းကြည်ကို အလကားကုပေးထားသည်။ မဝင်းကြည်
အဖို့ နည်းနည်းနောနော ကုသိုလ်မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ ရွာထဲမှာတော့ တစ်ချို့က ကိုယ့်ထမင်းကိုယ်စား၍ ဆရာ
ကိုမြင့်အေးနှင့်မဝင်းကြည်တို့က ဘာလိုလိုညာလိုလိုနဲ့ဖြစ်နေတယ်ဟုအတင်းပြောနေကြသေး၏။
ဒီလိုပြောနေကြတာလဲ သိပ်ပြီး အဆိုးဆို၍မရ။ ကိုမြင့်အေးကလည်း “ဇ” ရှိသည်။ မဝင်းကြည်ကလည်း
“အလှ” ရှိ၏။ မဝင်းကြည်မှာ အသက်(၄၀)ဆိုသော်လည်း ဘဝပေးကုသိုလ်ကြောင့်အလုပ်ကြမ်းပင်လုပ်လင့်ကစား
အရွယ်တော်တော်တင်၏။ မသိလျှင်၃၄-၃၅ လောက်ဟုထင်ရ၏။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလဲ လုံးကြီးပေါက်လှ။
အရပ်နည်းနည်းမြင့်တော့ ပို၍ ကြည့်လို့ကောင်း၏။ အသားကလည်း ဖြူသေးတော့ ကလေး (၃) ယောက်သာ
မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ရှိမနေလျှင်မဝင်းကြည်သည်အပျိုကြီးဟုပင်ထင်ရမည်ဖြစ်၏။
မဝင်းကြည်ယောကျ်ား ဆုံးသွားသည်မှာ (၂)နှစ်ခန့်သာရှိသေး၏။ သူမ၏ ယောကျ်ားရှိစဉ်ထဲက ကိုမြင့်အေး
မှာ မဝင်းကြည်တို့အိမ်သို့အဝင်အထွက်ရှိ၏။ မဝင်းကြည်၏ ယောကျ်ား ဆုံးတော့ကိုမြင့်အေးက ခါတိုင်းထက်ပို၍
အဝင်အထွက် လုပ်လာ၏။ ဒါကြောင့်လဲ ပတ်ဝန်းကျင်က ပြောကြတာပဲဖြစ်မည်။ ဘယ်သူတွေ ဘာပြောပြော
ကိုမြင့်အေးကတော့ မဝင်းကြည်၏ အိမ်သို့ အဝင်အထွက် မပျက်ပါပေ။ မနက်ပိုင်းသာဖွင့်သော မဝင်းကြည်၏
အကြော်ဆိုင်သို့ကိုမြင့်အေးသည်မနက်တိုင်းရောက်၏။
အကြော်ဆိုင်ပိတ်ပြီးချိန်တွင်လည်း နေ့လည်ခင်း၊ ညနေခင်း စသော အချိန်များတွင်လည်း ကိုမြင့်အေးက
မဝင်းကြည်တို့ အိမ်သို့ ရောက်လာတတ်သေး၏။ တခါတရံ ညဖက်အချိန်မတော်ပင် မဝင်းကြည်၏ အိမ်သို့
လာတတ်သေး၏။ မဝင်းကြည်ကတော့ကိုမြင့်အေး အတွက်ဆိုလျှင်သူမ၏အိမ်သည်အချိန်အခါမရွေး အမြဲတံခါး
ဖွင့်ထား၏။ ကိုမြင့်အေးသည် အသားညိုညို ရုပ်သန့်သန့်ဖြစ်၏။ အရပ်မြင့်မြင့် ကိုယ်လုံးတောင့်တောင့် ဖြစ်၍
ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းရှိသည်ဟုဆိုရမည်ပင်ဖြစ်၏။
မဝင်းကြည်တို့အိမ်မှာ ခြံဝိုင်းလေးနဲ့ဖြစ်ပြီး ပျဉ်ခင်းဝါးထရံကာ သွပ်မိုးဖြစ်၏။ သူမ၏ယောကျ်ား မကွယ်လွန်မှီ
ကလေးမှ ဆောက်ပေးခဲ့သော အိမ်ဖြစ်၏။ ဝါးထရံကာ ဆိုသော်လည်း ဆိုင်တွင်ရောင်းသော ရောင်းတန်းလွှာ
ချင်းဝါး တခုမဟုတ်ဝါးကိုထု၍ ခွဲကာ ဖြန့်ပြီး အဆစ်အတွင်းသားများကိုလွှာထုတ်ကာ ကိုယ်တိုင်ယက်ထားသော
စိပေါက်ဝါးထရံသာဖြစ်၏။ထူထူထဲထဲဖြင့်နှစ်ရှည်ခံ၏။ ရေနံချေးပါသုတ်ထားသဖြင့်ပိုးပါမစားတော့။ ဒီအိမ်လေးရှိ၍
မဝင်းကြည်တို့သားအမိတတွေ အိန္ဒြရနေခြင်းဖြစ်၏။
မိုးရာသီရောက်ပြီဆိုလျှင်မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသ ဖြစ်သည့်အတိုင်း၊ မိုးကသိပ်ပြီး မပြတ်ချင်တော့ပါ။ ဆက်
တိုက်ဆိုသလိုရွာတတ်၏။ ပြတ်လည်း တစ်ရက်နှစ်ရက်ခန့်ပင်ဖြစ်၏။ ညနေ (၆) နာရီလောက်က ညနေစာ ထမင်း
စားပြီး မိုးကောင်းနေသည့်ကြားမှပင်စန်းခင်နဲ့အုန်းသန်းတို့သည်ပုဇွန်ဖောင်သို့ပုဇွန်ရွေး ငါးရွေးရန်ထွက်သွားကြ
၏။ ထုံးစံအတိုင်း ခမောက်ကိုယ်စီဆောင်း၍ ပလတ်စတစ်ကို ခြုံကာသွားကြရ၏။
စန်းခင်နှင့်အုန်းသန်းတို့ထွက်သွားပြီးမိုးကပို၍ရွာလာ၏။မဝင်းကြည်သည်ထိုင်ရာမှထ၍ပြုတင်းပေါက်များ
ကို ပိတ်လိုက်၏။ ပြီးနောက်ဖိနပ်ချွတ်ရှိတစ်ပေါက်တည်းသော တံခါးကိုပါ ပိတ်လိုက်၏။ ခဏနေတော့အငယ်က
လေး နှစ်ယောက်က အိပ်ချင်လာသည်နဲ့အိမ်ရှေ့နဲ့ပိုင်းခြားကာ ထရံပါးလေးဖြင့်ကာထားသော အခန်း အတွင်းသို့
ဝင်၍ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုသိပ်ရ၏။ အကြီးက (၅)နှစ်၊ အငယ်က (၂)နှစ်ကျော်သာရှိသေး၏။ ကလေး နှစ်ယောက်
အိပ်သွားပြီဆိုတော့မှ မဝင်းကြည်သည်အိမ်ရှေ့သို့ ထွက်၍ထိုင်လိုက်၏။ အိမ်ရှေ့တွင်တော့ ဘက်ထရီမီးရောင်
လေးက မှုန်ပြပြလေးဖြစ်၏။
မဝင်းကြည်တို့အိမ်သည်(၃)ပင်(၂)ခန်းဖြစ်ပြီး အတွင်းတံခါးမရှိပဲ ဖိနပ်ချွတ်ပတ်လည်ကိုဝါးထရံဖြင့်အလုံ
ပိတ်ကာထားကာ ခေါင်းရင်းဘက်နံရံတွင်ပြုတင်းပေါက်တစ်ပေါက်၊ ခေါင်းရင်းဖက်ခြမ်း၊ အိမ်ရှေ့ဘက်တွင်ပြုတင်း
ပေါက်တစ်ခုရှိ၏။ ခြေရင်းဖက်ခန်းတွင်တော့ဝင်ပေါက်ထွက်ပေါက်တစ်ခုရှိပြီး သစ်သားတံခါး တစ်ချပ်တပ်ထား၏။
အိမ်ရှေ့ရောက်လာသော မဝင်းကြည်က မနက်ကျရင်အကြော်ကြော်ရန်ဗူးသီးများကို စိတ်နေ၏။ ဗူးသီး
များ စိတ်ပြီးသွားသည်နှင့်ပြောင်းဖူးစေ့များကိုအစေ့ထွင်၍နေ၏။ လက်က အလုပ်လုပ်နေရင်း မဝင်းကြည်၏ စိတ်က
တခြားသို့ ရောက်နေ၏။ မဝင်းကြည်ထံသို့ ကိုမြင့်အေး ညဖက်မရောက်ဖြစ်သည်မှာ (၁၀) ရက်ခန့်ပင်ရှိပြီဖြစ်၏။
မလာတာကြာတော့လည်း မဝင်းကြည်က ကိုမြင့်အေးကို မျှော်နေမိ၏။ မျှော်ရသော အကြောင်းရင်းကလည်းရှိ၏။
ကိုမြင့်အေးကသူမတို့သားအမိတွေပေါ်အလွန်ကောင်း၏။အထူးသဖြင့်မဝင်းကြည်၏အပေါ်တွင်ကိုမြင့်အေးသည်
တော်တော်ကောင်း၏။ ကိုမြင့်အေး ကောင်းလိုက်သည်မှာ မဝင်းကြည်အသည်းစွဲလောက်အောင်မိန်းမောသွားရ
လောက်အောင်ပင်ကောင်းလှ၏။
ယောကျ်ားဆုံးပြီး (၆) လလောက်အကြာမှာ အခုလိုညဖက်မိုးကောင်းကောင်းမှာ ကိုမြင့်အေးတစ်ယောက်
အိမ်သို့ရောက်လာပြီးအိမ်တွင်တွင်တစ်ယောက်ထဲရှိနေသည့်မဝင်းကြည်နှင့်အိမ်ရှေ့တွင်ရောက်တတ်ရာရာထိုင်၍
စကားပြောနေရင်း၊ ကိုမြင့်အေးက လင်ကြောင်း သားကြောင်းတွေကိုအစဖော်ကာ ပြော၏။ ပြောကြဆိုကြရင်း ဖြင့်
မုဆိုးမဖြစ်သူမဝင်းကြည်ကလင်နဲ့မတွေ့ကြုံရတာ ကြာပြီဖြစ်သည့်အလျောက်မဝင်းကြည်၏ စိတ်ထဲတွင်ဘာလိုလို
ညာလိုလိုလေး ဖြစ်လာ၏။ မဝင်းကြည်အရွယ်လေးကလဲ ရှိနေသေးတော့ကာမစိတ်လေးများ ရင်ဝယ်ဖြစ်လာကာ
ကိုမြင့်အေးနှင့်စကားပြောရင်းက မဝင်းကြည်မှာ ရှိုးတိုးရှန့်တန်း အိုးတိုးအန်းတန်း ဖြစ်လာ၏။
မဝင်းကြည်တစ်ယောက်ဘာဖြစ်နေသည်ကိုလူလည်ကြီး ကိုမြင့်အေးက အကဲခတ်မိ၏။ ထိုတို့အကဲခတ်
မိသည်နှင့်ကိုမြင့်အေးက ဖိုမကိစ္စများကို တစ်တစ်ခွခွပြောလာတော့၏။ ခဏကြာလျှင်မဝင်းကြည်မှာ စကားပြော
ရင်း ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်နေရာမှသူမ၏ မျက်နှာမှာ မော့၍မလာတော့ပေ။ ထိုအခါတွင်မှအကြံကြီးသော ကိုမြင့်အေး
က မဝင်းကြည်ကိုအသာအယာပင်ဖြေးဖြေးချင်း တစ်ဆင့်ခြင်း ဝင်လုံး၍ လိုချင်တာကိုအရယူတော့၏။
ပြတ်လပ်၍နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ကာမအရသာကို ထိတွေ့ခံစားလိုက်ရသော မဝင်းကြည်မှာ အစ
ပထမတွင်ကိုမြင့်အေးကို မိန်းမသဘာဝအရမူ ငြင်းဆန်နေသေး၏။ ကျွမ်းကျင်ပြီးဖြစ်သော ကိုမြင့်အေးကလည်း
မဝင်းကြည် ငြင်းဆန်နေသည့်ကြားမှပင် သူလုပ်စရာရှိသည်များကို တဆင့်ပြီးတဆင့် တက်ကာ စနစ်တကျ
လုပ်ဆောင်၍ မဝင်းကြည်၏ ကာမတံခါးကိုဖွင့်၏ မကြာပါချေ။ မစွမ်းရင်းကရှိ ကန်စွန်းခင်းကလဲ ညိလာသော
မဝင်းကြည်မှာ ကိုမြင့်အေး၏ ရင်ခွင်အတွင်းတွင်သူမ၏ မျက်လုံးလေးများပင်မပွင့်တော့ချေ။
ရင်ခွင်အတွင်းမှမဝင်းကြည်ကိုကြမ်းပြင်ပေါ်မှချ၍ ကိုမြင့်အေးသည်သူမ၏ အဝတ်အစားများကိုတစ်ခုချင်း
ကုန်စင်အောင်ချွတ်လိုက်၏။ ထိုအခါတွင်တော့ ဖြူဖွေးဆူဖြိုးလှသော မဝင်းကြည်၏ အသားစိုင်တို့မှာ သူ့ထက်ငါ
လုယက်ကာ ထွက်ပေါ်လာကြတော့၊ ရမ္မက်လွှမ်းနေသည့်ကြားက အံ့ဩဘနန်းဖြစ်ရသူကတော့ကိုမြင့်အေးပင်ဖြစ်
၏။ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး လုံးကြီးပေါက်လှမို့ဆူဆူဖြိုးဖြိုးဖြင့်ရုပ်ရည်က ခပ်ချောချောမို့သာ အနေနီးစပ်ကာ မက်မောမိလို့
ကြံခဲ့ပေမဲ့ကိုမြင့်အေးက မဝင်းကြည်ကို ဒီလောက်ထင်မထားခဲ့ပေ။
မဝင်းကြည်၏ အဝတ်မဲ့ ကိုယ်မှ အသားစိုင်တို့သည်ကလေး (၃) ယောက်အမေ ဆိုသော်လည်း အိတွဲ၍
မနေပါ တင်းတင်းရင်းရင်းရှိလှ၏။ သူမ၏ နို့ကြီးများကိုကြည့်လိုက်ပါဦး ဖောင်းကားလုံးဝန်း၍ မာတင်းနေ၏။
တွဲမနေပါ ကလေးအမေဖြစ်ပေမဲ့ဝမ်းဗိုက်အရေပြားများမှာ ရှုံတွ၍မနေပါ။ ပေါင်ထိပ်အထက်လက်နှစ်လုံး သာသာ
လောက်တွင်သာ ဗိုက်ကြောလေးများ တစ်ချက်နှစ်ချက်ပြတ်နေ၏။
သူမ၏ပေါင်တန်ကြီးများကလည်းတုတ်ခဲ၍ပင်နေ၏။ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင်တော့မဝင်းကြည်၏စောက်ပတ်
ကြီးမှာ အမွှေးနက်ကလေးများ ကြို့တို့ကျဲတဲရှိကာ စောက်ဖုတ်အုံကြီးမှာကိုမြင့်အေးလိုထောင်ထောင်မောင်းမောင်း
ယောကျ်ားကြီး တစ်ယောက်၏ လက်တစ်ဝါးမက ကြီးမားလှ၏။
ပြီးတော့ရာဂထကြွနေချိန်လည်းဖြစ်တော့မဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ကြီး ဖောင်းကားနေသည်မှာ ကိုအေး
မြင့်ပင် ငုံ့၍ယက်ချင်စိတ် ပေါက်လာရအောင်ကို မက်မောစရာ ကောင်းလွန်းလှ၏။ မိန်းမတော်တော်များများကို
တွေ့ဖူးသော ကိုမြင့်အေးသည်ပင်သည်လောက်ကြီးသော စောက်ပတ်ကြီးကို မမြင်ဘူးခဲ့ချေ။ အခုမြင်ဘူးလိုက်ပြီ
ဆိုတော့ စောစောက နို့စို့ရန် ရည်ရွယ်ထားသော ကိုမြင့်အေးသည် မဝင်းကြည်၏ နို့ကြီးများကိုမေ့ကာ သူ၏
လီးတန်ကြီးကို သူ၏ရှေ့မှ မဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ကြီး ပျောက်သွားမှာ စိုးသည့်အလား ကမန်းကတန်းပင်
စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့ထိုးသွင်းကာလိုးတော့၏။ကိုမြင့်အေးမှာအတန်းပညာလည်းတတ်မြို့မှာလည်းအနေကြာလာ
လို့လားမပြောတတ်။ ကိုမြင့်အေး၏ အကိုင်အတွယ်များက ဆန်းပြားကာ မဝင်းကြည်မှာ အတွေ့ထူးလှ၏။
မဝင်းကြည်၏ ယောကျ်ားရှိစဉ်ကတော့ ဒါမျိုးမဟုတ်။ ကျေးရွာနေ လယ်သမား ခြံသမား ချောင်းသမား
ဖြစ်သော မဝင်းကြည်၏ ယောကျ်ားကတော့ ခပ်ရိုးရိုးပင်၊ နမ်းတာလည်း ပါးပဲနမ်းတတ်သည်။ သူကိုင်ချင်တာကို
ဆွဲကာညှစ်ကာ ကိုင်၍ လုပ်ချင်တာကို လုပ်တော့၏။ ကိုမြင့်အေး ကတော့ ဒါမျိုးမဟုတ်ဆန်းဆန်းပြားပြားဖြစ်၏။
မဝင်းကြည်တစ်ကိုယ်လုံးလဲ သူမနမ်းသည့်နေရာက ခပ်ရှားရှားဖြစ်၏။ ကိုင်ပြန်တော့လဲ ညင်သာ၏။ မထိတထိ
ကိုင်ရာမှ ခပ်ဖွဖွလေးပွတ်၏။ ပြီးတော့မှ ဆုတ်နယ်ဖျစ်ညှစ်၏။ မဝင်းကြည်၏ အလိုကိုလိုက်၍ ကိုမြင့်အေးက
စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့်လုပ်၏ လိုးပြန်တော့လည်း ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့်မရိုးနိုင်အောင်လိုး၏။
ရေငတ်တုန်း ရေတွင်းထဲကျခဲ့ရသော မဝင်းကြည်မှာ သူမအတွက်လိုအပ်နေသော ကာမအရသာများကို
မြိန်ယှက်စွာ ခံစားခဲ့ရ၏။ ထိုစဉ်က ကိုမြင့်အေး၏ အနမ်းအကိုင်အတွယ်များ၏ အောက်တွင် ရိုးအလွန်းသော
မဝင်းကြည်သည်အပျိုမလေးပမာ ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြင့်ကာမဂုဏ်ထဲတွင်နစ်၍ မကြုံဖူးသော အရသာများထဲတွင်
မျောပါခဲ့ရာ၊ သူမ၏ စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့ကိုမြင့်အေးက သူ၏လီးကြီးကိုသွင်း၍ ၃-၄ ချက်သာ ဆောင့်လိုက်ရသေး
သည်။ မဝင်းကြည်သည်အရသာဖူးကိုဆွတ်ခူး၍ တစ်ချီပြီးသွားခဲ့ရ၏။
မဝင်းကြည်သည်ကိုမြင့်အေးကိုအစွဲကြီးစွဲခဲ့ရ၏။ သူမတစ်ချီပြီးသွားခဲ့သော်လည်း ခုမှစကာပွဲရှိသေးသည့်
ကိုမြင့်အေးကို မဝင်းကြည်သည် စေတနာတွေပိုကာ တတ်တမျှမှတ်တမျှ ကြားဖူးသမျှသော နည်းမျိုးစုံဖြင့်
ကိုမြင့်အေး တစ်ယောက် ကောင်းရာကောင်းကြောင်းကို ကြင်နာခဲ့ရ၏။ မဝင်းကြည်သည် သူမကိုလိုးနေသော
ကိုမြင့်အေး၏ လီးကြီးက သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ဆောင့်၍လိုးလိုက်လျှင်ဖင်ကြီးတွေကို မြောက်ကာ ခါးလေးကို
ကော့ကော့ပေး၏။ ပြီးတော့ ကိုမြင့်အေးကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ကာ ကိုမြင့်အေး၏ ကျောပြင်ကို
မဝင်းကြည်သည်ပွတ်ပေးနေသေး၏။ နောက်ကိုမြင့်အေး၏ လီးတန်ကြီးကိုသူမ၏ စောက်ပတ်ဝရှိစောက်ပတ်နှုတ်
ခမ်းသားကြီးများဖြင့်ဆွဲ၍ဆွဲ၍ ညှပ်ကာ ဆွဲပေးနေသေး၏။ မဝင်းကြည်၏ နှုတ်ဖျားမှလည်း ကိုမြင်အေး လိုးနေတာ
ဘယ်လိုကောင်းကြောင်း၊ သူမ အလိုးခံနေရတာ ဘယ်လိုခံစားနေရကြောင်းတို့ကို မပီမသ အသံလေးများဖြင့်
ငြီးတွားကာ ပြောနေသေး၏။
မဝင်းကြည်၏ ဒီလိုအပြုအမူ အပြောအဆိုလေးတွေဖြင့် အပေးကောင်းမှူကြောင့် ကိုမြင့်အေးမှာလည်း
မဝင်းကြည်ကို အစွဲကြီးစွဲမိတော့၏။ ထိုညက မိုးမမြင်လေမမြင်ဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက် သဲသဲမဲမဲ လိုးခဲ့ကြ၏။
ကိုမြင့်အေးက ၃ ချီပြီး၏။ မဝင်းကြည်က ၅ ချီပြီး၏။ ထိုစဉ်မှအစပြု၍ အစရှိအနောင်နောင်ဆိုသလိုပင်ကိုမြင့်အေးနဲ့
မဝင်းကြည်တို့သည်မကြာခဏတွေ့ကာ လိုးပွဲစင်နွှဲခဲ့ကြ၏။ ကိုမြင့်အေးက မဝင်းကြည်ဆီသို့ ဆက်တိုက်မလာပါ။
ရက်ခြားဆိုသလိုလာတတ်၏။ ကိုမြင့်အေး မလာသောရက်များတွင်တွေ့ကြုံခဲ့ရစဉ်က အကြောင်းလေးများကိုစမြုံ့
ပြန်ကာ တွေးတောစဉ်းစားရင်း မျှော်နေမိသူကတော့မဝင်းကြည်ပဲ ဖြစ်၏။
အခုလဲ ကိုမြင့်အေး မလာသည်မှာ ၁၀ ရက်လောက်ရှိပြီဖြစ်၍ မဝင်းကြည်သည်မနက်အကြော်ကြော်ရန်
အတွက်ဗူးသီးစိတ်ပြောင်းဖူးစေ့ထွင်ရင်းဖြင့်သူမ ကိုမြင့်အေးနဲ့ပထမဆုံးဆုံခဲ့ရစဉ်အကြောင်းများကိုစဉ်းစားကာ
ကိုမြင့်အေး အလာကို မျှော်နေမိ၏။ အဖြစ်အပျက်ကလေးများကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း စိတ်ကူးဖြင့်ခံစားကြည့်
နေမိသည်မို့မဝင်းကြည်၏ မိန်းမကိုယ်အတွင်းမှအသွေးအသားများသည်လှုပ်လှုပ်ရှားရှားလေးပင်ဖြစ်၍နေ၏။
မဝင်းကြည်သည်ထိုင်ရာမှထ၍ဗူးသီးစိတ်များနဲ့ပြောင်းဖူးစေ့များကိုသိမ်းလိုက်၏။မဝင်းကြည်တစ်ယောက်
ပစ္စည်းများ သိမ်းနေစဉ်မှာပင်ခပ်ဝေးဝေးမှ နာရီသံချောင်း ၉ ချက်ခေါက်သံကြားလိုက်ရ၏။ ပစ္စည်းများ သိမ်းပြီး
သော မဝင်းကြည်က ဘက်ထရီမီးချောင်းကိုပိတ်ရန်ဘက်ထရီတွင်ညှပ်ထားသော ကလစ်လေး များဆီသို့သူမ၏
လက်ကလေးကိုလှမ်းလိုက်၏။
“ ဝင်းကြည်… ဝင်းကြည်”
အိမ်အပြင်မှ ခေါ်သံကြားလိုက်ရ၏။ ဒါကိုမြင့်အေး အသံဖြစ်သည်ကို မိုးသံတွေကြားမှပင် မဝင်းကြည်
သိလိုက်၏။
“လာပြီကိုမြင့်အေး”
မဝင်းကြည်သည် ခပ်သွက်သွက်လေးပင် လျှောက်၍သွားကာ တံခါးကိုဆွဲ၍ ဖွင့်လိုက်၏။ အိမ်အပြင်မှ
ကိုမြင့်အေးက အတွင်းတို့လှမ်း၍ ဝင်လိုက်ကာ ခေါင်းမှ ခမောက်ကိုချွတ်၍ တံခါးပေါက်ဘေးရှိ သံငုတ်တွင်
ချိတ်လိုက်၏။ ပြီးတော့သူဝတ်ထားသော မိုးကာအင်္ကျီ ကိုလည်းချွတ်ကာ ချိတ်လိုက်၏။
ထိုစဉ်မှာပင်မဝင်းကြည်သည်တံခါးကိုပြန်ပိတ်၍အတွင်းမှဂျက်ထိုးလိုက်၏။ပြီးတော့အိမ်အတွင်းသို့ဝင်ရန်
သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို လှည့်လိုက်ရာ ကိုမြင့်အေးနှင့် ရင်ဘောင်တန်းမိတယ်ဆိုရင်ဖြင့် ကိုမြင့်အေး၏ လက်
တစ်ဖက်က မဝင်းကြည်၏ လက်ကိုလှမ်း၍ ဆွဲလိုက်၏။
“ သွားပါ ခုမှလာပြီး ဆွဲလားလွဲလားနဲ့လုပ်မနေပါနဲ့ ”
ပါးစပ်ကသာပြောနေပေမဲ့မဝင်းကြည်သည်သူမ၏ လက်ကိုတော့မရုန်းမိ။
“ အစ်ကိုမအားလို့မလာတာပါ ဝင်းကြည်ရာ ”
“ မအားတာကလဲ ဘယ်နှစ်ရက်ရှိပြီလဲ ဟွန်း မပြောလိုက်ချင်ဘူး ”
မဝင်းကြည်မျက်နှာလေးက ကိုမြင့်အေး၏ မျက်နှာကိုလှည့်ကြည့်၍ နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ မူတူတူလေးပြော
လိုက်ရာ ကိုမြင့်အေး၏ ရင်ထဲတွင်ဖျင်းကနဲဖြစ်သွား၏။ ဘက်ထရီမီးချောင်းလေး၏ မီးရောင်အောက်တွင်သနပ်ခါး
ပါးကွက်ကြားလေးဖြင့် မဝင်းကြည်၏ မျက်နှာလေးမှာဝင်းပ၍ ကြည်လင်နေ၏။ ၁၀ ရက်လောက်အလိုးမခံရတာ
ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော မဝင်းကြည်သည်စောစောကထဲက သူမနှင့်ကိုမြင့်အေးတို့အကြောင်းကိုစဉ်းစားမိပြီး ကာမစိတ်
များ ထကြွနေခဲ့ရသည်ဖြစ်၍ ယခု ကိုမြင့်အေး၏ အထိအတွေ့များကို ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ စိတ်များမှာ
ကာမဆန္ဒများ ပြင်းထန်လာတော့၏။
“သိပ်ပြီး အချိန်ဆွဲမနေနဲ့အစ်ကိုတော်ကြာ စန်းခင်တို့ပြန်လာရင်ခက်မယ်”
မဝင်းကြည်ကခပ်လောလောလေး ပြောလိုက်သည်ဆိုရင်ပဲကိုမြင့်အေးသည်သူ၏ ပုဆိုးကိုဆွဲ၍ချွတ်လိုက်
တော့၏။ ထိုအခါတွင်ကိုမြင့်အေး၏ ၇ လက်မလောက်ရှိကာ ကျပ်လုံးလောက်ရှိသော လီးကြီးမှာ တဆတ်ဆတ်
တုန်၍ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
ကိုမြင့်အေး၏ လီးကြီးကို ကြည့်နေမိသော မဝင်းကြည်မှာ သူမ၏ စောက်ပတ်ကြီးထဲတွင်တစစ်စစ်ဖြစ်၍
ယားလာရ၏။ ပြီးတော့ မဝင်းကြည်သည် ကိုမြင့်အေး၏ လီးကြီးကို လှမ်း၍ စုပ်လိုက်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား
ပေါ်ပေါက်၍ လာသဖြင့်သူမ၏စိတ်ကို မနည်းပင်ချုပ်တည်း၍နေကာ သူမ၏ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ထောင်ကာ ခပ်ကား
ကား လုပ်ပေးထားလိုက်၏။ ထိုအခါတွင်ကိုမြင့်အေးကလဲ သူမ၏ ပေါင်နှစ်ချောင်းကြားတွင်ဝင်၍ ထိုင်ကာ သူ၏
တဆတ်ဆတ်ဖြစ်၍ နေသော လီးကြီးကိုမဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ထိုး၍သွင်းလိုက်တော့၏။
“ ႁပြတ္…ဖြတ္”
ကိုမြင့်အေးကလဲ မဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ထဲသို့သူ၏လီးကြီး တစ်ဆုံးဝင်သွားသည်နှင့်ဆက်၍ လိုးတော့
၏။ စ၍လိုးပြီဆိုကတည်းက ကိုမြင့်အေးသည် ခပ်သွက်သွက်ပင် ဆောင့်၍လိုးနေ၏။ မဝင်းကြည်ကလဲ သူမ၏
ဖင်ကြီးကိုကော့ကော့ပေးကာ မြိန်ရေယှက်ရေပင်အလိုးခံနေ၏။
ကိုမြင့်အေး၏ ဆောင့်ချက်များမှာ ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ မဝင်းကြည်၏ ကိုယ်လုံးမှာလည်း တသိမ့်
သိမ့်ခုန်ကာတုန်၍နေသဖြင့်သူမ၏ဖြူဖွေးဖွံ့ထွားလှသောနို့ကြီးနှစ်လုံးမှာလည်းတုန်ခါ၍နေတော့၏။မဝင်းကြည်မှာ
တော့မှေးစင်းကာ မှိတ်သွားရသော မျက်လုံးများမှာ ပြန်၍ ပွင့်မလာတော့ချေ။
“ အစ်ကိုရယ်.. ရှင့်လီးကြီးပိုကြီးလာသလိုပဲ အားရလိုက်တာရှင်ဆောင့်.. ဆောင့်.. ကျွန်မကိုမညှာနဲ့ ”
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
မဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ထဲမှ သူ၏လီးကြီးမှာလည်း တဖြေးဖြေး အီဆိမ့်လာပြီဖြစ်၍ ကိုမြင့်အေးသည်
မဝင်းကြည်၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားပါးတရ ဆွဲ၍အားပါပါဖြင့် ဆောင့်၍လိုးတော့၏။ အပြင်ဖက်တွင်လည်းမိုးက
သည်းထန်စွာရွာနေ၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ပလြတ္… ႁပြတ္”
“ ဖြတ္… ႁပြတ္”
“ ဒုံး .. ဒုံး .. ဒုံး… ဒေါ်လေး … ဒေါ်လေး တံခါးဖွင့်ပါဦး ”
၃-၄ ချက်မျှသာ ဆောင့်ရသေးသည်။ အိမ်အပြင်မှ တံခါးကိုထု၍ ခေါ်သံကြားလိုက်ရသဖြင့်ကိုမြင့်အေးက
လန့်ဖြန့်သွားကာ သူ၏လီးကြီးကို မဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ထဲ သို့ အားပါပါဖြင့် ဆောင့်၍လိုးနေရာမှ
ဆွဲ၍ထုတ်လိုက်၏။
“ ဗြွတ် ”
“ အာ .. မထုတ်နဲ့.. ကျွန်… ကျွန်မ … ပြီးတော့မှာ … အဟင့်.. ပြန်.. ပြန်ထည့်… အစ်ကိုရာ အ .. ဟင်း”
မဝင်းကြည်က မျက်စိမဖွင့်ပဲ အားယူ၍ ထကာ ကိုမြင့်အေး၏ လီးကြီးကို လှမ်း၍ လိုက်ဆွဲနေ၏။ လီးကြီး
ကျွတ်ထွက်သွားရသော မဝင်းကြည်၏ စောက်ရည်များ စိုရွှဲနေသော စောက်ပတ်ဝမှာ ဟစိဟစိဖြစ်၍နေ၏။
“ ဒုံး .. ဒုံး .. ဒုံး… ဒေါ်လေး … ဒေါ်လေး တံခါးဖွင့်ပါဦး … ဒီမှာ ခင်စန်း ဗိုက်အောင့်လို့… ”
ကိုမြင့်အေးက မလန့်၍မရပါ သူက ဧည့်သည်ဖြစ်၏။ မဝင်းကြည်လှမ်းဆွဲနေတဲ့ကြားမှပင်ကိုမြင့်အေးက
သူ၏ပုဆိုးကိုကောက်၍ ဝတ်လိုက်၏။ မဝင်းကြည်ကလဲ နောက်ထပ်တံခါးထုသံနှင့် ခေါ်သံကိုကြားလိုက်ရသည်
နှင့်သူမ၏ လှမ်းဆွဲနေသော လက်ကိုရုပ်ကာ အကျႌကြယ်သီးများကို အမြန်တပ်ရင်း တံခါးဆီသို့ထသွား၏။ ခါးသို့
လှန်၍ တင်ထားသော သူမ၏ ထမိန်လေးကတော့မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်နှင့်ပြန်၍ ခြေထောက်ဖက်သို့ကျသွား၏။
ဒါပေမဲ့ ပုံစံတော့ သိပ်မကျပေ။ နောက်မဝင်းကြည်၏ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး မျက်နှာလေးမှာလည်း နီမြန်း၍နေ၏။သူတို့
နှစ်ယောက်စလုံး အတော်ကြီးကို ဆန့်တငန့်ငန့်ဖြစ်၍သွားကြရ၏ တံခါးဝသို့ရောက်သွားသော မဝင်းကြည်က
အိမ်တံခါးကိုဆွဲ၍ဖွင့်လိုက်၏။
“ ဒေါ်လေး ဒီမှာ စန်းခင်ဗိုက်အောင့်လို့ကျွန်မလိုက်ပို့တာ ”
ပြောလဲပြော အိမ်ထဲသို့လည်း လှမ်းဝင်လာသော အုန်းသန်းက လက်တစ်ဖက်က စန်းခင်ကို တွဲထား၏။
နှစ်ယောက်စလုံး မိုးရေများရွှဲရွှဲစိုနေကြ၏။
“ အင်း .. အင်း အောင့်လိုက်တာ အမေရာ အင်း .. အင်း ”
စန်းခင်၏ ညီးသံက ထွက်ပေါ်၍လာ၏။ မဝင်းကြည်ကလဲ စန်းခင်ကိုတွဲ၍ အိမ်ထဲသို့သွင်းလာ၏။
“ ရေစိုနေတဲ့အဝတ်တွေအရင်လဲလိုက်ဦး တော်သေးတာပေါ့ဒီကိုငါလှည့်ဝင်မိပေလို့ပေါ့ ”
“ ဟုတ္ကဲ့… ဟုတ္ကဲ့ ”
အိမ်ရှေ့ခေါင်းရင်းတွင်အမိန့်သားထိုင်နေသော ကိုမြင့်အေးက လှမ်း၍ပြောသဖြင့်မဝင်းကြည်နှင့်အုန်းသန်း
က စန်းခင်ကို တဖက်တချက်စီတွဲ၍ အိမ်အတွင်းသို့ခေါ်သွား၏။ စန်းခင်၏ ဗိုက်အောင့်သဖြင့်ညီးနေသော ညီးသံ
လေးကတော့အဆက်မပြတ်ထွက်၍နေ၏။
“ အိပ်ယာမှာ လှဲထားလိုက်”
ကိုအေးမြင့်က ပြောပြောဆိုဆိုပင်သူ၏ဆေးအိပ်ကို ထ၍ယူ၏။ မဝင်းကြည်နှင့် အုန်းသန်းက စောစောက
ကိုမြင့်အေးနှင့်မဝင်းကြည်တို့စခန်းသွားခဲ့ကြသော စန်းခင်၏ အိပ်ရာထဲသို့စန်းခင်ကိုလှဲ၍သိပ်လိုက်၏။ သင်းဖြူး
ဖျာလေးပေါ်မှ စီးထန်းထန်း အရည်လေးများသည်စန်းခင်၏ တင်ပါးကြီးကိုထမိန်ပါးလေးကိုဖောက်၍ ထိကပ်ကုန်
၏။ ဗိုက်အောင့်နေသည့်ကြားမှစန်းခင်၏ ဖင်သားကြီးမှာ ကြွခနဲဖြစ်သွားရ၏။
“ အင်း အင်း အင်း ဟင်း အောင့်တယ် အမေရယ်”
“ ကဲ သမီး ဦးလေးကိုပြော ဘယ်နားက အောင့်တာလဲ ”
“ ဒီနား ဒီနားကပါ ”
ဝမ်းဗိုက်ဘယ်ဖက်နံရိုးအောက်ဖက်နားကိုစန်းခင်က သူမ၏ လက်ကလေးဖြင့်ပြ၏။
“ ညနေက ထမင်းစားပြီးပြီလား ”
“ ထမင်းစားပြီးတယ်ဆို မိုးရွာထဲမှာ ပုဇွန်ဖောင်ကို ထွက်သွားတာပဲ အစ်ကိုမြင့်အေး ” ဟု မဝင်းကြည်က
ဝင်၍ပြော၏။
“ အား အင်း အောင့် အောင့်လိုက်တာ နော်”
စန်းခင်မှာ နဖူးဆံစပ်တွင်ချွေးသီးလေးများ တောင်ထွက်၍နေရ၏။ ကိုမြင့်အေးက စန်းခင်၏ ရှပ်အကျႌစ
လေးကိုအပေါ်သို့မ၍ ထမိန်စလေးကိုလည်း ဆီးခုံအပေါ်နားလေးထိဖြေချလိုက်၏။
“ ဘာမှမရှက်နဲ့သမီး ဦးလေးကုပေးမယ်ပျောက်သွားမှာပါ ”
ကိုမြင့်အေး၏လက်တစ်ဖက်ကစန်းခင်၏ဝင်းဝါဖြူဖွေး၍ပြားချပ်ကာကျစ်လျစ်၍နေသောဗိုက်သားလေးပေါ်
သို့လက်ဖဝါးဖြင့်တင်ကာ ဟိုစမ်းဒီစမ်းဖြင့်လုပ်နေရာ ညက်ညောနုထွေးလှသော စန်းခင်၏ ဗိုက်သားလေးကိုကိုင်
ရသည်မှာ ကိုမြင့်အေးအဖို့ သဘောတွေ့နေမိ၏။ ဖြေချထားသော ထမိန်စလေး၏ အောက်ဖက်နားတွင်လည်း
စန်းခင်၏ စောက်ပတ်အုံလေးမှာ မို့မို့လေး ဖောင်းနေသည်ကိုတွေ့ရ၏။
“ စန်းခင်အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ ”
“ ၁၆ နှစ်ထဲဝင်ပါပြီအစ်ကိုမြင့်အေး ”
“ အပျိုဖြစ်တာရော ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ ”
“ အင်း အဲ တစ်နှစ်လောက်ရှိပါပြီ”
“ လစဉ်ရော မှန်ရဲ့လား ”
“ ဟို ဒီလနည်းနည်းကျော်လာပြီအစ်ကိုမြင့်အေး ”
ပါးစပ်ကမေးနေသော်လည်း ကိုမြင့်အေး၏ လက်က စန်းခင်၏ ဗိုက်လေးပေါ်မှ မခွါပေ ဟိုစမ်းဒီစမ်းဖြင့်
လုပ်ကာ မသိမသာ ပွတ်ပေးနေ၏။ စန်းခင်၏ ညီးသံကလဲ အဆက်မပြတ်ထွက်နေ၏။
“ စန်းခင်ကို မြို့ကိုပို့ရလိမ့်မယ်ထင်တယ်”
“ ဟင် ဘာ ဘာဖြစ်လို့လဲအစ်ကို ”
“ ဗိုက်များခွဲရမလားပဲ ”
“ ဟင် အစ်ကိုရယ်လုပ်ပါဦး သမီးလေးကိုကယ်ပါဦး အစ်ကိုရယ်”
“ ငါ သေချာစမ်းကြည့်ပါဦးမယ်ဝင်းကြည်ရာ ”
“ ကဲကဲ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းထောင်လိုက်”
မဝင်းကြည်က ကဗျာကရာပင်စန်းခင်၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဒူးမှကွေးကာ ထောင်ပေးလိုက်၏။
“ ကဲ မဝင်းကြည်နင်ခွင့်ပြုနော်ငါသေချာစမ်းကြည့်မယ်”
“ လုပ်ပါအစ်ကိုရယ်ကောင်းသလိုသာလုပ်ပါ၊ ကျွန်မ သမီးလေး အသက်ချမ်းသာရာရရင်တော်ပါပြီ”
“ အုန်းသန်း ငါ့လက်နှိပ်မီး ယူလိုက်စမ်း ”
မအုန်းသန်းက ကိုမြင့်အေး ၏ လက်နှိပ်မီးကိုထ၍ ယူ၏။
“ ကဲ ဝင်းကြည်က စန်းခင်ထမိန်လေးကိုအပေါ်ကိုမတင်လိုက်”
ကိုမြင့်အေး၏ စကားလဲဆုံးရော မဝင်းကြည်က သူမ၏သမီး စန်းခင်၏ ထမိန်စလေးကိုဆွဲ၍ လှန်တင်
ပေးလိုက်၏။ ထိုအခါတွင်စန်းခင်၏ ဖြူဖွေးညက်ညောလှသော ပေါင်လုံးလေးနှစ်လုံးသည်ပေါ်လာပြီး အမွေးနက်
နုနုလေးများခပ်စိပ်စိပ်လေးပေါက်ကာ ဖြူဝင်းသောအသားရောင်ရှိသည့်စန်းခင်၏စောက်ပတ်ကြီးမှာထွက်ပေါ်လာ
တော့၏။ စန်းခင်မှာ မဝင်းကြည်၏ သမီးပီသလေစွ ကြီးလှသော စောက်ပတ်ကြီးမှာ အယ်နေ၏။ အပျိုစင်လေးမို့
စန်းခင်၏ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုမှာ တင်းနေအောင် စေ့နေ၏။ ကိုမြင့်အေးက တံတွေးတစ်ချက်ကို ခိုး၍
မျိုချလိုက်၏။
“ ကဲ အုန်းသန်း လက်နှိပ်မီးထိုးပေးထား ”
ကိုမြင့်အေး၏ စကားဆုံးသည်နှင့်မအုန်းသန်းက သုံးတောင့်ထိုး လက်နှိပ်မီး ဖြင့်သူမ၏ သူငယ်ချင်း စန်းခင်
၏စောက်ပတ်ကို မီးထိုးပြ၏။ အနီးကပ်ထိုးလိုက်သော သုံးတောင့်ထိုး လက်နှိပ်မီး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင်
စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ကြီးမှာ အဆီတဝင်းဝင်းဖြင့်မို့ဖောင်းနေ၏။
“ ကဲ ဝင်းကြည်နည်းနည်းလေး ဖြဲပေးထား ”
ကိုမြင့်အေး၏ စကားဆုံးတော့ မဝင်းကြည်က သူမ၏ တုန်တုန်ယင်ယင်လက်ချောင်းလေးများဖြင့် သမီး
ဖြစ်သူ၏ စောက်ပတ်ကိုဖြဲပေး၏။ လက်နှိပ်မီး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင်စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ဝရှိ အတွင်းသား
လေးများမှာ နီရဲပြီး သစ်လွင်နုပျိုလှတော့၏။ စန်းခင်၏ ပြောင်းဖူးစေ့လောက်ရှိသော စောက်စေးလေးမှာလဲ နီရဲကာ
ငေါက်တောက်လေးပေါ်လာ၏။
“ အင်း ကျွတ် ကျွတ်အောင့်လိုက်တာ အမေရယ်”
“ ခဏလေးသည်းခံသမီး၊ တော်ကြာကောင်းသွားမှာပါ ”
ကိုမြင့်အေးက သူ၏ဆေးအိတ်ကိုကောက်ယူ၍ အတွင်သို့တစ်စုံတစ်ခုကိုရှာနေ၏။
“ အင်း လက်အိတ်ကလည်း ဒီနေ့မှထည့်မလာခဲ့ရဘူး ”
ပြောပြောဆိုဆိုကိုမြင့်အေးက သူ၏ လက်ထဲမှဆေးအိတ်ကိုဘေးသို့ချလိုက်၏။
“ ကဲ ဝင်းကြည်နည်းနည်းလေး ထပ်ဖြဲလိုက်ဦး ဟုတ်ပြီ”
“ အုန်းသန်းကလဲ လက်နှိပ်မီးကိုသေချာထိုးထား ”
စကားဆုံးသည်နှင့်ကိုမြင့်အေး၏ လက်ညိုးက စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ဝသို့လက်နှစ်ဆစ်လောက်ထိုးသွင်း
လိုက်၏။ စန်းခင်မှာ သူမ၏ကိုယ်လေး တွန့်ကနဲ တချက်ဖြစ်သွားရ၏။ စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ကို ဖြဲ၍ပေးထားသော
မဝင်းကြည်၏ ရင်ထဲမှာတော့ဟာ၍သွား၏။
မီးထိုးပေထားသော မအုန်းသန်း ခမျာမှာတော့ ကြက်သီးဖြန်းကနဲ ထသွားပြီး သူမ၏ လက်ကလေးများပင်
တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်၍ သွားရသဖြင့် မီးထိုးပြထားသော လက်နှိပ်မီးကို ငြိမ်အောင် မနည်းပင် ထိန်းထားရ၏
စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းထားသော ကိုမြင့်အေး၏ လက်ညိုးကလည်း အငြိမ်မနေပဲ သူမ၏
စောက်ခေါင်း နံရံလေးများကိုလက်ညိုးထိပ်ဖြင့်ထိလိုက်ဖိလိုက်ပွတ်လိုက်လုပ်ပေး၏။ စန်းခင်မှာတော့ဗိုက်အောင့်
နေသည့်ကြားမှ သူမ၏ ဖင်သားဖြူဖြူကြီးများမှာ တကြွကြွဖြစ်နေရ၏။ အဆက်မပြတ်ညီး၍နေသော စန်းခင်မှာ
ညီးသံနည်းနည်းကြဲသွား၏။
စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ထဲမှဆွဲထုတ်လိုက်သော လက်ညိုးသည်အပြင်သို့တစ်ချောင်းလုံးထွက်၍ လာသော
အခါ စန်းခင်၏ စောက်ရည်လေးများ ပေကပ်၍နေသောလက်ညိုးကို မြောက်၍ ကိုမြင့်အေးက သူ၏ နှာခေါင်းဖြင့်
၂ ခါ ၃ ခါ လောက် နမ်း၍ကြည့်၏။ ညှီသင်းသင်းလေး ဖြစ်၍နေသော စန်းခင်၏ စောက်ရည်လေးများရနံ့က
ကိုမြင့်အေး၏ ရာဂစိတ်များကိုဟုန်းကနဲ ထအောင်ကြွလာစေ၏ လှမ်းကြည့်၍ မြင်တွေ့လိုက်ရသော မဝင်းကြည်၏
ရင်ထဲတွင်တော့နင့်ကနဲ ဖြစ်သွားရ၏။
“ အင်း ဗိုက်တော့ခွဲရမလား မသိပါဘူး ဝင်းကြည်ရာ ”
“ ဟင်း ဒုက္ခပါပဲ အစ်ကိုရာ ကျွန်မသမီးလေးကိုကယ်ပါအုံး ”
“အေးပါ ဝင်းကြည်ရာ နင့်သမီးလဲ ငါ့သမီးလိုပါပဲ၊ ငါသေချာကုပေးပါ့မယ်” ပြီးတော့ကိုမြင့်အေး၏ လက်များ
က ဆေးအိတ်ထဲ နှိုက်လိုက်၏။
“ ကဲ ရော ဒီဆေးလုံးလေး ၃ လုံး ဝင်အောင်တိုက်လိုက်ခဏနေမှငါထပ်စမ်းကြည့်ဦးမယ်”
ပြောရင်း ကိုမြင့်အေးက စန်းခင်၏ မျက်နှာလေးကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်၏။ နုငယ်ပျိုမျစ်လှသော စန်းခင်၏
မျက်နှာလေးမှာ ချစ်စရာ ကောင်းလှ၏။ ကိုမြင့်အေး၏ ရင်ထဲတွင်တင်းကနဲ ဖြစ်သွားရ၏။
“ ကဲ ကဲ အဝတ်အစားတွေ ပြန်ဖုံးထားဦး ”
ကိုမြင့်အေးက သူ၏ ဆေးအိတ်အတွင်းမှ ဆေးထိုးအိပ်နှင့် ပြွန်ကိုထုတ်၏။ ပြီးတော့ ထိုးဆေးပုလင်းလေး
နှစ်ပုလင်းကိုလည်း ထုတ်၍ယူလိုက်၏။
“ ကဲ နည်းနည်း စောင်းလိုက်ဆေးထိုးမယ်”
“ ကဲ ပက်လက်ပြန်လှန်လိုက်တော့အင်း သမီးအုန်းသန်းက ဘယ်သွားစရာရှိသေးလဲ ”
“ သမီး ဖောင်ကို ပြန်သွားရမယ်ဦးလေး ”
“ အင်း ခဏနေတော့သွားပေါ့နင့်သူငယ်ချင်း ကိုလဲ ဆေးထိုးပေးထားပြီးပါပြီ”
စန်းခင်မှာ စောစောကလိုသိပ်ပြီး မညီးတော့ပေ သက်သာသလိုရှိနေ၏။
“ ကဲ ဝင်းကြည်သမီးကို ခြင်ထောင်ချထားလိုက်ပြီးရင်ဆေးလိမ်းရမယ်”
“ ဟုတ်ကဲ့အစ်ကိုမြင့်အေး ”
မဝင်းကြည်က စန်းခင်၏ အိပ်ရာထက်တွင်အဆင့်ဆင့်ထောင်ထားသော တစ်ယောက်အိပ်ပိတ်ခြင်ထောင်
လေးကိုဆွဲ၍ချလိုက်၏။
“ကဲ ရော ဒီဆေးကိုညှစ်ပြီး စန်းခင်ရဲ့ဗိုက်ကိုလိမ်း နောက်ပြီး မိန်းမကိုယ်တွေကိုလိမ်း၊ မိန်းမကိုယ်ကိုအတွင်း
ထဲထိနှိုက်ပြီး လိမ်းပေးပြီးရင် အဝတ်အစား ပြန်မဝတ်နဲ့ စောင်လွှမ်းပေးထားပြီး ခြင်ထောင်ထဲမှာ လှဲနေပါစေ၊
ဝင်းကြည်နင့်သမီး ခြေဖျားတွေ စမ်းကြည့်ပါလား၊ အေးနေသေးတယ်စိတ်မချရသေးဘူး၊ ကဲ ဆေးကို ငါပြောတဲ့
အတိုင်းလိမ်း ငါ လိမ်းပေးလို့မသင့်တော်ဘူး ”
ကိုမြင့်အေး စကားဆုံးတော့ မဝင်းကြည်က ကိုမြင့်အေး ပေးသွားသော ညှစ်ဆေးဗူးလေး ကိုကိုင်၍ ခြင်
ထောင်ထဲဝင်သွား၏။
“ ဟုတ်တယ်အစ်ကိုရေ ခြေဖျားတွေက အေးနေတယ်”
“ အေး သိပ်ပြီး စိတ်မပူနဲ့ငါရှိတာပဲ ဆေးကိုတော့သေချာလိမ်း ”
“ ဟုတ္ကဲ့ဟုတ္ကဲ့ ”
“ သမီးသက္သာ ရဲ့လား ”
“ အင်း နည်းနည်းတော့သက်သာလာတယ်”
“ ကံကြီးပေလို့ပေါ့သမီးရယ်၊ အစ်ကိုမြင့်အေးနဲ့တန်းတိုးလို့ပေါ့ ”
ခဏနေတော့မဝင်းကြည်က ခြင်ထောင်ထဲမှထွက်လာ၏။
“ နင့်လက်တွေ သွားဆေးလိုက်ဦး ဝင်းကြည်”
“ ဟုတ္ကဲ့အစ္ကို ”
မဝင်းကြည်က ထ၍ မီးဖိုဆောင်ဖက်သို့ခြေဦးလှည့်လိုက်၏။
“ အော်ငါ့လက်လဲဆေးရဦးမယ်ငါပါလိုက်မယ်”
ပြောပြောဆိုဆိုကိုမြင့်အေးက နောက်မှလိုက်၍သွား၏။ မီးဖိုဆောင်ထီသို့ရောက်သောအခါ ကိုမြင့်အေးက
မဝင်းကြည့်၏ ခါးကိုနောက်မှ လှမ်း၍ကိုင်ကာ သူမဝတ်ထားသော ထမိန်လေးကို ခါးသို့ဆွဲ၍တင်လိုက်၏။ အထာ
ပေါက်သော မဝင်းကြည်ကလည်း သူမ၏ ခါးကိုကုန်း၍ ရှေ့မှဝါးထရံဖရိန်တန်း ဝါးလုံးကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်အားပြု
လိုက်၏။
“ ဝင်းကြည်ရာ အရေးကောင်းတုန်း နင့်သမီးရောက်လာလိုက်တာ ငါတို့ဆန့်တငန့်ငန့်ကိုဖြစ်ရော၊ ဆေးသာ
ကုနေရတယ်စိတ်ကနင့်ဆီရောက်ရောက်နေရတာ စိတ်က သိပ်မဖြောင့်ဘူး ”
“ ဟုတ်တာပေါ့အစ်ကိုရယ်”
ကိုမြင့်အေးက ပြောလဲပြော မဝင်းကြည်၏ နောက်သို့ စူထွက်နေသော စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့သူ၏လီးကြီး
ကိုထိုးသွင်းကာ မဝင်းကြည်၏ ခါးကိုဆွဲ၍ ဆွဲ၍ လိုးပေး၏။
“ဖွတ် ပြွတ်”
“ပလွတ် ပြွတ်”
မဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ကီးမှာ အရှိန်မကျသွားသေးပဲ ဖောင်းကားနေသည်ပင် အရည်များလည်း စိုရွှဲ
နေသေး၏ ကိုမြင့်အေး၏ အပြောနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့် မဝင်းကြည်မှာ ကိုမြင့်အေးကို ကျေနပ်သွားရ
တော့၏ ကိုမြင့်အေးကလည်း နသိုးကြိုးပြတ် ပုံစံမျိုးဖြင့် မဝင်းကြည်၏ ခါးလေးကိုဆွဲ၍ အငမ်းမရ အားပါပါဖြင့်
ဆောင့်လိုးနေ၏။
“ ပြွတ် ပလွတ်”
“ ပလွတ် ပြွတ်”
“ အိမ်ရှေ့မှာ အုန်းသန်းရှိတယ်ဖြေးဖြေးလုပ်အစ်ကို ”
“ ႁပြတ္”
မဝင်းကြည်၏ စကားဆုံးတော့ကိုမြင့်အေးက သူ၏ လီးကြီးကိုစောက်ပတ်ထဲမှဆွဲ၍ထုတ်လိုက်၏။
“ ကဲ ဝင်းကြည်အုန်းသန်းကို ပုဇွန်ဖောင်ပြန်ပို့လိုက်ငါ့လက်နှိပ်မီးကိုယူသွား ပြန်လာမှ နင်နဲ့ငါ အေးအေး
ဆေးဆေး ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့၊ စန်းခင်ကတော့ညီးသံမကြားရတော့ဘူး သက်သာလာပုံပဲ၊ မှိန်းရင်မှိန်းနေပါစေ ”
“ အင်း .. ဟုတ်ကဲ့အစ်ကို ”
မဝင်းကြည်က အုန်းသန်းကိုခေါ်၍ ထွက်သွား၏။
“ လေတိုက်တယ်တံခါးပြန်စေ့ထားခဲ့ အော်လေတိုက်ရင် ပွင့်ဦးမယ် ငါပဲထပိတ်လိုက်ပါ့မယ် နင်လာရင်
ခေါ်လိုက်ပေါ့ ”
“ ဟုတ္ကဲ့အစ္ကိုကၽြန္မသြားၿပီ”
ကိုမြင့်အေးသည်မဝင်းကြည်တို့ထွက်သွားပြီးနောက်အိမ်ရှေ့တံခါးကိုထ၍ ပိတ်ကာ အတွင်းမှဂျက်ချလိုက်
၏။ ပြီးတော့သူ၏လက်မှလက်ပတ်နာရီကိုမြှောက်၍ကြည့်လိုက်၏။ ပုဇွန်ဖောင်ကိုအသွားအပြန်ဆိုလျင်မိနစ်၄၀
လောက်ကြာပေမည်။ ကိုမြင့်အေးက အိမ်အတွင်းသိုပြန်၍ဝင်လာပြီး စန်းခင်၏ခြင်ထောင်ထဲသို့တန်း၍ ဝင်လိုက်၏။
စန်းခင်မှာမျက်လုံးလေးမှိတ်ကာမှိန်းနေ၏။ကိုမြင့်အေးကစန်းခင်၏ကိုယ်ပေါ်မှစောင်လေးကိုဘေးသို့ဆွဲချလိုက်၏။
ထိုအခါတွင်ခြင်တောင်ဘေးတွင်ထွန်းထားသော ဘက်ထရီမီးချောင်း၏ အလင်းရောင်ကြောင့် လှပချောမွေ့ကာ
ထိရက်စရာမရှိသော ဖြူဖြူဖွေးဖွေးစန်းခင်၏ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးလေးမှာထွက်ပေါ်လာတော့၏။ကိုမြင့်အေးက
စန်းခင်၏ နဖူးလေးကိုဖွဖွလေးနမ်းလိုက်၏။
“အင်း ”
“သမီး သက္သာလား”
“အင်း ဦးလေးလား သမီးဗိုက်ထဲကတော့မအောင့်တော့ဘူး ဟိုသမီး ဟိုဟာထဲက တစ်မျိုးဖြစ်နေတယ်”
စောစောက လက်ညိုးတွင်း၍ မွှေထားသော အရှိန်မသေသေးကြောင်း ကိုမြင့်အေး သိလိုက်၏။
“ အင်း ဦးလေး ကြည့်ပေးမယ်သမီး မျက်လုံးမှိတ်ထား ”
ပြောပြီးသည်နှင့် ကိုမြင့်အေးက စန်းခင်၏ ပေါင်နှစ်ချောင်းကိုဆွဲ၍ ထောင်ကာ ကားလိုက်၏။ ပြီးတော့
သူမ၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင်ဝင်၍ ထိုင်ကာ ပုဆိုးကို ချွတ်ချလိုက်ပြီး သူ၏လီးကြီးကို စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ဝတွင်
တေ့ကာ ဖြေးဖြေးချင်း ထိုးသွင်းလိုက်၏။
“ ဗျစ်.. ဗျစ်.. ဗျစ် ”
“ အိုး အမေ့ အင်း ”
“ နာလားသမီး ”
“ သိပ်မနာဘူး ထုံတုန်တုန်လေးဖြစ်နေတယ်”
“ ဗျစ် ဗျစ် ”
“ အ ကျွတ် ကျွတ် ”
လီးကြီး တစ်ဝက်သာသာလောက် ဝင်ပြီးသွားဟ စန်းခင်မှာ ကျောလေးကော့တတ်လာ၏ စန်းခင်ကို
စောစောက သူမ၏ မိခင်မကြည်ဝင်းအား လိမ်းခိုင်းလိုက်သော ထုံဆေးနှင့်ကိုမြင့်အေး၏ လီးတန်ကြီးတွင်ကပ်ညိ
၍နေသော စန်းခင်၏ မိခင်မကြည်ဝင်း၏ စောက်ရည်ပြစ်ချွဲချွဲများက စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ ကိုမြင့်အေး၏
လီးကြီး လိုးသွင်းနေသည်ကိုအထောက်အကူပြုနေကြ၏။
စန်းခင်က နာသည်ဆို၍ ကိုမြင့်အေးက သူ၏ လီးကြီးကိုဆက်၍ မသွင်းသေးပဲ ဖြေးဖြေးချင်းပြန်၍ ဆွဲထုတ်
လိုက်ပြန်သွင်းလိုက်ဖြင့်ဝင်ထားသလောက်လီးတဝက်သာသာဖြင့်ပင်လိုးပေးနေ၏။
“ ပြွတ် ပလွတ်”
“ ပလြတ္.. ႁပြတ္”
“ ဖွတ် ပလွတ်”
အချက်၂၀ လောက်လိုးပေးပြီးသောအခါတွင်စန်းခင်သည်နည်းနည်းငြိမ်သွား၏။
“ သမီး နာသေးလား ”
“ ဟင့်အင်း ”
စန်းခင် မနာတော့မှန်းသိသည်နှင့် ကိုမြင့်အေးမှာ သူ၏လီးကြီးကို သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ တဆုံးဝင်
အောင်ပင်ဆောင့်၍ လိုးသွင်းလိုက်တော့၏။
“ ဗျစ် ဗျစ် ဖွတ်”
“ အား .. အမလေး .. ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ် ”
စန်းခင်၏ ခါးလေးမှာ ကော့တတ်သွားပြီး အသားလေးများ တဆတ်ဆတ်တုန်နေ၏။ ကိုမြင့်အေးက သူ၏
လီးကြီးကို စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ထဲတွင် ဖိကပ်ထားပြီး စန်းခင်၏ ကိုယ်လုံးပေါ်သို့ မှောက်ချကာ စန်းခင်၏ နို့
လေးများကို ငုံ့၍စို့ပေးနေ၏။ ခဏကြာမှကိုမြင့်အေးသည်သူ၏ဖင်ကို ကြွ၍ စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ထဲမှလီးကြီးကို
ဖြေးဖြေးချင်း ဆွဲထုတ်၍ ဖင်ကြွကာ ဖြေးဖြေးချင်း လိုးပေးနေ၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
“ ပလြတ္… ႁပြတ္”
“ သမီး နာသေးလားဟင်”
“ မနာတော့ဘူး ဦးလေ ”
“ ႁပြတ္.. ပလြတ္”
“ ကောင်းရော ကောင်းလားဟင်”
“ အင်း ကောင်းတယ်”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ထဲတွင်လည်း အရည်များမှာ စိုရွှဲနေတော့၏။ ကိုမြင့်အေးက သူ၏လီးကြီးကိုအရှိန်မြင့်
၍ ခပ်သွက်သွက်လေး လိုးပေးလာ၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
“ ပလွတ်ပြွတ်”
ကိုမြင့်အေး ဆေးထိုးဆေးတိုက်၍ စန်းခင်ဗိုက်အောင့်တာမှာ ပျောက်၍ သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။ ဒါပေမဲ့ သူမ၏
စောက်ပတ်ထဲတွင်တမျိုးတမည်ဖြစ်ကာ ခံစားနေရသဖြင့်ရောဂါလို့ပဲထင်ကာ စန်းခင်ကကိုမြင့်အေးကိုပြောပြခဲ့၏။
ကိုမြင့်အေးက ဒီလိုခံစားချက်မျိုး အပျိုစင်လေး စန်းခင်မခံစားဘူး၍ သူ့တွင် ခံစားနေရတာဟာ ရောဂါတစ်ခုလို့
ထင်နေသည်ကိုတော့ကိုမြင့်အေးက ကောင်းကောင်းသိ၏။ စန်းခင်ကလည်း သူမ၏ အဖုတ်လေးထဲမှာ ဖြစ်နေသော
ရောဂါအား ကိုမြင့်အေးကိုကုစားစေချင်သကဲ့သို့ကိုမြင့်အေးကလည်း အငမ်းမရပင်ကုပေး၏။
ကိုမြင့်အေး၏ လီးကြီးမှာ မဆန့်မပြဲနှင့် သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းကာစတွင်သူမ၏ခံစားချက်မှာ
ပျောက်သလိုဖြစ်သွားခဲ့ပေမဲ့ ခဏအကြာတွင်စန်းခင်၏ ရောဂါမှာ ပိုဆိုးလာ၏။ ကျောချမှဓားပြမှန်းသိဆိုသကဲ့သို့
ကိုမြင့်အေးက အရှိန်ကောင်းကောင်းဖြင့် ဆောင့်လိုးနေချိန်ကျမှ စန်းခင်သည်သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲမှ ခံစားနေရ
သော ရောဂါမှာ စောက်ပတ်ယားနေတာ ဖြစ်ပြီး အခုသူမမှာ အလိုးခံနေရတာပါလားဟုသိပါ၏။ ဒါပေမဲ့အတော်ကို
နောက်ကျသွားပေပြီ။
စန်းခင်၏ ကိုယ်လုံးလေးတစ်ခုလုံး ဖြိုးဖြိုးဖျင်းဖျင်းဖြစ်လျက် သူမ၏စိတ်ထဲတွင်လည်း မချိတင်ကဲ ခံစား
နေရကာ ကောင်းချင်တိုင်း ကောင်းနေပြီဖြစ်၍ ခံစားနေရသော အရသာ ပျောက်ဆုံးသွားမှာကိုစန်းခင်က ကြောက်
လန့်ကာ ဆက်လက်၍ စိတ်ပါလက်ပါပင်အလိုးခံနေတော့၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
“ ပလွတ်ပြွတ်”
စန်းခင်၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ သူမ၏မိခင် မဝင်းကြည်နှင့် ဘာမျှမဆိုင်။ ကျစ်လျစ်မာတင်း၍ နေကာ
ညက်ညောစွာဖြင့် ရှိနေပြီး နုပျိုလွန်းလှ၏။ စန်းခင်၏ စောက်ပတ်ကြီးမှာလည်း မိခင်ဖြစ်သူ မဝင်းကြည်၏
စောက်ပတ်လိုပင်ကြီးမားလှပြီး စန်းခင်၏ စောက်ခေါင်းကတော့ ကျဉ်းမြောင်းနူးညံ့လွန်းပြီး ကိုမြင့်အေး၏ လီးကို
ဆွဲဆုပ်ထားသလို ရှိနေသဖြင့် ကိုမြင့်အေးမှာ အရသာများရှိလှပြီး ကာမဇောများ အရှိန်တက်လာကာ စန်းခင်ကို
အားပါးတရပင်ဆက်၍ လိုးတော့၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
“ ပလြတ္… ႁပြတ္”
“ အင်း ... ဟင်း … ဟင်း အမလေး ဦးလေးရယ်ကျွန်မ ဘယ်လို ဖြစ်လာမှန်း မသိဘူး အင်း အင်း .. အ ”
“ ကော့ပေးထား သမီး ကော့ပေးထား သမီး သိပ်ကောင်းလာတော့မှာ ”
ကောင်မလေးပြီးချင်နေပြီကိုသိသောကိုမြင့်အေးကစန်းခင်၏ချစ်စရာကိုယ်လုံးလေးကိုတင်းကြပ်စွာဖက်၍
သူ၏ လီးကြီးကိုကျင်တတ်၍ နေသည့်ကြားမှပင်တအားကြုံး၍ ဆောင့်ကာ လိုးလိုက်တော့၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
“ ပလွတ်ပြွတ်”
“ အား .. အင်း .. ဟင်း အမလေး .. အ .. အ .. အင်း ကျွတ်… ကျွတ် ကျွတ်ဟင်း … ဟင်း … ဟင်း ”
စန်းခင်မှာ ကိုမြင့်အေး၏ ကိုယ်လုံးကြီးကို တအားကြုံးဖက်ကာ ဖင်သားကြီးများကို အစွမ်းကုန်မြှောက်၍
ခါရမ်းကာ ပြီးသွား၏။ ထိုစဉ်မှာပင်ကိုမြင့်အေးသည်လည်း သူ၏ခါးမှာ ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲဖြစ်ကာ စောစောက
စန်းခင်၏ မိခင်မဝင်းကြည်ကို အားပါးတရ လိုးရင်း ထွက်လုထွက်ခင် သုတ်ရည်များကို ယခု အပျိုစင်မလေး
စန်းခင်ကို မက်မောစွာ လိုးရင်း စန်းခင်၏ သစ်လွင်လှသော သားအိမ်လေးထဲသို့ အရှိန်ကောင်းကောင်းဖြင့်
ပန်းထည့်လိုက်တော့၏။ ပြီးတော့နှစ်ယောက်သား ကွေးနေအောင်ဖက်ကာ ငြိမ်၍ ကျသွားကြတော့၏။ ခဏနေမှ
ကိုမြင့်အေးက ခေါင်းထောင်လာပြီး စန်းခင်၏ မျက်နှာလေးကိုတပ်မက်စွာ နမ်းရင်း ဖြေးဖြေးချင်း ဆက်လိုးနေ၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
“ ပလွတ်ပြွတ်”
“ ဦးလေး သမီး သိပ်အိပ်ချင်တာပဲ ”
“ အေးအေး အိပ်လိုက်သမီး အိပ်လိုက်”
“ပြွတ်” အချက်၂၀ လောက်ဖြေးဖြေးချင်းဆက်လိုးပေးနေပြီး မှ စောစောက ကိုမြင့်အေး တိုက်ထားသော
ဆေးရှိန်ကြောင့် စန်းခင်အိပ်ချင်လာပြီဖြစ်၍ သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲမှ သူ၏ လီးကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ ဘေးသိုချ
ထားသည့်စောင်ကို စန်းခင်၏ ကိုယ်လုံးလေးပေါ်သို့ ပြန်၍ ခြုံပေးကာ ကိုမြင့်အေးသည်သူ့ပုဆိုးကိုလက်မှကိုင်၍
ခြင်ထောင်အပြင်သို့ထွက်လိုက်ကာ ခြင်ထောင်အပြင်သို့ရောက်သည်နှင့်ပုဆိုးကိုကောက်၍ဝတ်လိုက်၏။
“ ဒုန်း … ဒုန်း အစ်ကိုမြင့်အေး ကျွန်မ ပြန်လာပြီ”
“ အေးအေး လာပြီဝင်းကြည်”
ကိုမြင့်အေးက တံခါးဆီသို့ ကပျာကရာ သွား၍ ဖွင့်ပေးလိုက်၏။ တကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေသော မဝင်းကြည်က
အိမ်အတွင်းသို့လှမ်း၍ ဝင်လိုက်ပြီး တံခါးကိုပြန်၍ပိတ်လိုက်၏။
“ ကျွန်မ အဝတ်သွားလဲလိုက်ဦးမယ်သမီးရော ဘယ်လိုနေသေးလဲ ”
“ သူ့ရောဂါက ပျောက်သလောက်ဖြစ်သွားပါပြီ၊ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်မောကျနေတယ်အိပ်ပါစေ လန့်နိုးရင်
ပြန်အောင့်နေရင်မကောင်းဘူး၊ နင်ကလဲ ကြာလိုက်တာ ဝင်းကြည်ရာ အစ်ကိုက မျှော်လိုက်ရတာ မောနေတာပဲ
သိလား ”
ပြောပြောဆိုဆိုကိုမြင့်အေးက မဝင်းကြည်၏ လက်တစ်ဖက်ကိုလှမ်း၍ ဆွဲလိုက်၏။
“ ဟွန်း အကို့ရောဂါကလဲ မသေးဘူး နေအုံး ကျွန်မ အဝတ်သွားလဲ ဦးမယ်” ဟုမဝင်းကြည်က ကျေနပ်ပြုံး
လေးဖြင့်ပြော၏။
“ လဲမနေပါနဲ့တော့ဝင်းကြည်ရာ ”
ကိုမြင့်အေးကပြောလဲပြောသူ၏လက်မှလဲမဝင်းကြည်၏ရေစိုနေသောထဘီကိုဆွဲ၍ချွတ်ချလိုက်တော့၏။
ပြီးတော့ မဝင်းကြည်၏ အနောက်မှနေ၍ ကိုမြင့်အေးက သူမခါးလေးကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် မဝင်းကြည်သည်
သူမဝတ်ထားသော ရှပ်အင်းကျီကိုကပျာကရာ ချွတ်ကာ ဘေးသို့ပစ်ချလိုက်၏။ ပြီးတော့သူမ သည်ဖိနပ်ချွတ်မှာပင်
ရပ်လျက်ဖိနပ်ချွတ်ထက်တစ်ပေကျော်မြင့်သော အိမ်အပေါ်ဆင့် ခါးပန်းကို လက်ထောက်ကာ ဖင်ကုန်းပေးလိုက်
တော့၏။
တပြိုင်နက်ထဲလိုမှာပင် မဝင်းကြည်၏ ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံး၏ နောက်ဖတ်သို့စူ၍ ထွက်နေသော
စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့ ကိုမြင့်အေးသည်စောစောက မဝင်းကြည်၏သမီး စန်းခင်ကိုလိုး၍ စန်းခင်ပြီးသွားရသဖြင့်
ထွက်လာသော စန်းခင်၏ သုတ်ရည်များကပ်ညိကာ ရွှဲစိုနေသည့်သူ၏ လီးကြီးကိုမဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ဝတွင်
တေ့လိုက်၏။ ကိုမြင့်အေး၏ လီးတန်ကြီးပေါ်တွင် စန်းခင်၏ သုတ်ရည်လေးများမှာ အဖတ်အဖတ်လေးများပင်
ဖြစ်ကာ ကပ်နေကြ၏။ ကိုမြင့်အေးက လီးကြီးကို မဝင်းကြည်၏ စောက်ပတ်ဝတွင်တေ့ပြီး တရှိန်ထိုးပင်ဆောင့်၍
သွင်းကာ လိုးတော့၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ပလြတ္”
“ ပလြတ္… ႁပြတ္”
အိမ်အပေါ်ဆင့်ခါးပန်းကိုလက်ထောက်ကာ ဖင်ကုန်းပြီးအလိုးခံနေသော မဝင်းကြည်သည်မျက်လုံးကလေး
များ စုံမှိတ်ကာ သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးမှာ လန်သွားလိုက်ငိုက်သွားလိုက် ဖြစ်လျက်သူမ၏ ပါးစပ်လေးမှာလည်း
ဟလာလိုက် စေ့သွားလိုက်နှင့် ဖြစ်နေကာ သူမ၏ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖင်ကြီးများကိုလည်း နောက်သို့ ကော့ကာ
ကော့ကာဖြင့်အလိုးခံနေ၏။ အချက်၄၀ လောက်အားပါးတရ ဆောင့်လိုးပြီးချိန်မှာတော့နှစ်ယောက်စလုံး အရသာ
များ ရှိသထက်ရှိကာ အီဆိမ့်လာတော့၏။
“ ႁပြတ္… ပလြတ္”
“ ဖြတ္… ႁပြတ္”
“ ဟင်း … ဟင်း အစ်ကို ဘာကြောင့်ဖြစ်ဖြစ်အစ်ကို့လီးကြီးကို ကျွန်မစောက်ပတ်ထဲက မထုတ်နဲ့တော့ပြီး
ပြီးအောင်ဆက်လိုး .. လုပ်… လုပ်… ဆောင့်… ဆောင့်စမ်းပါ အမလေး ... ကောင်းလိုက်တာနော် ဟင်း ဟင်း
… ဟင်း ”
ထိုအချိန်မှာပင်ခြင်ထောင်အတွင်းမှ စန်းခင်၏ ဟောက်သံလေးများမှာ မိုးသံ လေသံကြားမှပင်အပြင်သို့
သဲ့သဲ့လေး ပျံ့လွင့်လာပါတော့သည်
ၿပီးပါၿပီ
မင်းဟန်စိုး
