ကျနော်နှင့် ထို နှစ်ယောက်

“အခု အောင်ပွဲခံသွားသူကတော့ ဒွန်းပါတဲ့။ ကျားကိုးစီး စားမကုန်တဲ့ ဒွန်းပါ။ ဆင်ပြောင်ငါးစီးအားမာန်ကြီးတဲ့ ဒွန်းပါ ခင်ဗျာ”ဒိုင်လူကြီး ရွှေဓူဝံက အသံဝါကြီးနှင့် ကြေငြာလိုက်ပြီးနောက် ဒွန်း၏လက်ကို ကိုင်မြှောက်ပြလိုက်တော့မှချိုလွင်နှင့်ရွှေစင်တို့နှစ်ယောက်သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။



သည်တစ်ပွဲဒွန်းနိုင်ပါစေဆုတောင်းရတာ အမောပင်။ ဒွန်းဆိုသည်မှာ ယခုမှ တက်သစ်စ ဖြစ်သော်လည်း တော်တော့်ကို နာမည်ကြီးသော လက်ဝှေ့သမားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ကိုတော့ ထည့်ပြောဖို့ လိုမည် မထင်ပါ။



သံမဏိဒွန်းဟနာမည်ကြီးသည်ကို ထောက်ခြင်း အားဖြင့် သူ့ခံနိုင်ရည် မည်မျှရှိသည်ကို မှန်းဆနိုင်ပါသည်။ အရပ်က ၆ ပေ၆ လက်မ။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကလည်း အရပ်နှင့် မလိုက်အောင် တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်တာမို့ ချိုလွငစွဲမက်လောက်စရာ ဖြစ်နေသည်။



ချိုလွင်သည် မိန်းကလေးပင် ဖြစ်သော်လည်း (သူ့ အဖေက အားကစားဖြင့်နာမည်ကျော်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် ) ငယ်ငယ်ကတည်းက အားကစားပွဲများကို စွဲစွဲမြဲမြဲ ကြည့်ရင်းမှ ဒွန်းကိုတစ်ဖက်သက် စွဲမက်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ချိုလွင်၏စုံစမ်းချက် အရဆိုပါလျှငဒွန်းသည်အသက်သုံးဆယ်မပြည့်သေး။ရည်းစားလက်ကိုင်မရှိ။ ယခင်တုန်းကတော့ ရှိခဲ့ဖူးမှာ သေချာသည်။



ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒွန်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာတောင့်တင်းကြံ့ခိုင်ရုံမကနှုတ်ကလည်းအလွန်ချိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။သာမန်လက်ဝှေ့သမားတစ်ယောက်လို အကြီးမဟုတ်။ သွက်လက်ဖျတ်လတ်စွာ စကားဆိုတတ်တာကြောင့်လည်း ပရိတ်သတ်ချစ်ခြင်းကို ခံရလေသည်။



မျက်လုံးမျက်ဖန်ကောင်းပြီး နဖူးကျယ်သဖြင့် ရုပ်ကလည်း အတော့်ကို ခန့်သည်။လက်ဝှေ့ထိုးသည်ကလည်း ဆုကြေးမနည်းလှ။ သည်လိုလူမျိုး တစ်ယောက်သည် ဘာကြောင့် မိန်းမမရှိသေးသလဲကို ချိုလွင်စဉ်းစားမရချေ။



ချိုလွင်ရော ရွှေစင်ပါ ဒွန်း၏ စံချိန်လွန် – ီးကြီးကို သတိမပြုမိပဲမနေနိုင်။ အားကစားဘောင်းဘီပွပွကြီးဝတ်ထားသော်လည်း စားနေကျ ကြောင်ဖားများအနေဖြင့် ဒွန်း၏ယောက်ျားအင်္ဂါ ဘယ်လောက်ကြီးသလဲကို ခန့်မှန်းနိုင်ကြသည်။



အတွေ့ အကြုံ ပိုများသော ရွှေစင်က သူ့ကိုယ်သူ ပိုယုံသည်။ ဘယ်ယောက်ျားမဆို သူမ၏ရှေ့မှောက်တွင်သိပ်ခံစားရသည်။ဒူးထောက်ရစမြဲတစ်ခါ၊မဟုတ်ပါလား။နှစ်ခါကနေစစချင်းတုန်းကတော့သုံးလေးခါဖြစ်လာတော့ရှက်သည်၊ကြောက်သည်၊ထိုယောက်ျားဆိုသူများရွှေစင်ပေါင်ကြားထဲတွင် အရည်ပျော်ကုန်ကြတော့သည်။



ရွှေစင်တစ်ယောက် စိတ်ပါလက်ပါဖြင့် ညှစ်ဆွဲလိုက်လျှင်သူတို့ အ ားလုံး ငါးမိနစ် အ တွင်း ထွက်ကုန်ကြသည်။ ကြာလေလေ ရွှေစင် အ တွက် ပျင်းဖို့ကောင်းလေဖြစ်လာရ၏။



ဒါပေမယ့် လူသားစားသော ကျားကိုမှ ရွေးစားသည့် ကျားဆရာ ကြောင်ဖြစ်သော ရွှေစင်မှာယောက်ျားဆိုလျှင် အမြဲ အ ဆင်သင့်ပင်။ ဒါ့ အ ပြင် ဒွန်းက လောလောဆယ် အရမ်းကို ဝက်ထောနေသည်မဟုတ်ပါလား။



ဒွန်းတစ်ယောက် ရွှေစင်ကို စွဲသွားပါက သူမ အနေဖြင့် တစ်ချက်ခုတ်၊ နှစ်ချက်ပြတ်ပင်။ချိုလွင်ကတော့ ရွှေစင်လိုမဟုတ်။ ရွှေစင်တစ်ယောက် မျက်နှာများသည်ကို သူမက လုံးဝ သဘောမကျချေ။ ရည်းစားတစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်လောက် ရှိတာက ဘာမှ မဆန်းသော်လည်း ယောက်ျားတွေတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်နှင့်လိုက် အိပ်နေတာကိုတော့ဘယ်လိုမှဘဝင်မကျနိုင်။ချိုလွင်ကိုယ်တိုင်လည်း အပျိုမဟုတ်ပါ။ ဒါပေမယ့် မီးနဲ့ကစားတာ သိပ်မကောင်းဘူးလို့တော့ ခံယူထားသည်



။ပြောမယ့်သာပြောရသည်။ ဒွန်း၏ ဘောင်းဘီအောက်မှ ဖုထစ်နေသော အရာကြီးကိုတော့ ရွှေစင့်လိုပင်ချိုလွင်လည်း ရင်ခုန်ပါသည်။ဒွန်းတစ်ယောက်အဝတ်လဲခန်း အတွင်းတွင်အမောဖြေနေခိုက်လေ့ကျင့်ဖက်အောင်ဇံကမေးလိုက်သည်။



“သည်နေ့ည ငါတို့ ကလပ်သွားမယ်။ လိုက်ခဲ့လေ””ဟင့် အင်း၊ ငါအိမ်ပြန်ချင်တယ် “”ဟာကွာ၊လုပ်တော့မယ်။မင်းကပြီးရင်အမြဲတမ်းစိန်ခေါ်ပွဲတွေသည်လိုပဲ။နောက်တစ်လဆိုရင်တောက်လျှောက်လာမှာ။မင်း အနေနဲအခု အချိန်ကလေးရွှေခါးပတ်ပျော်ရမှာကို။လာစမ်းပါကွာ။



အသေအကြေထိုးတဲ့ အခါလည်းထိုး။ အနားယူတဲ့ အခါလည်း အနားယူပေါ့ “ထိုနေရာသို့ အ ရောက် အောင်ဇံ၏ လေသံက တိုးညှင်းသွားပြီးနောက် …”ခုတစ်လော ပွဲခင်းထဲကို အလန်းကလေးတွေ ရောက်လာတယ်နော်။



မင်းကို လာကြည့်ကြတာဖြစ်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ သူတို့ကို စိတ်မဝင်စားဘူးလား။ ယောကျ်ားကောင်း၊ မောင်းမတစ်ထောင်တဲ့နော်။မင်းနဲ့ငါ တွဲလာတာ သူငယ်တန်းကတည်းက။ မင်း -ကောင်မလေးတွေနဲ့ တွဲသွားတာ နှစ်ခါ-သုံးခါလားပဲမြင်ဖူးတယ်။



“ဒွန်းက မချိလို့သွားဖြဲ ရယ်သလားမေး ဆိုသော သဘောဖြင့် သွားဖြဲပြလိုက်သည်။ အောင်ဇင်ကတော့ အာပေါင် အာရင်း သန်သန်ဖြင့် ဆက်ပြောနေဆဲ။”ဝိတ်လေးဘာလေး လျှော့ ကိုယ့်လူ။ မလျှော့ရင် ပေါက်ထွက်သွားမယ်။ ဟား ဟား။



အဲ့ဒါမှကျော်မကောင်း ကြားမကောင်းတွေ ဖြစ်ကုန်မယ် “သူ့စကားသူသဘောကျပြီးရယ်မောနေသောအောင်ဇံကိုကြည့်ပြီးဒွန်းတစ်ယောက်မအီမလည်ကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။သူ့ အ ဖြစ်ကလည်း ဆိုးပါသည်။



လောကကြီးမှာ ယောက်ျားတိုင်း လိင်တံကြီးချင်ကြသည်။ လိင်တံကြီးသော ယောက်ျားကို မိန်းမတွေ စွဲမက်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့ အ တွက်တော့မမှန်ပါချေ။ သူ့ – ီးကြီးသည် ပျော့နေစဉ်မှာပင် ခြောက်လက်မခန့်ရှည်ပြီး မာနေလျှင်တော့ ရှစ်လက်မကျော်လေသည်



။ဝှေးစေ့များကလည်းတင်းနစ်ဘောလုံးလောက်နီးနီးရှိသည်။ငယ်ငယ်တုန်းကကျောင်းဝင်းထဲမှ စတိုခန်း အတွင်းဝယ် ရည်းစားတစ်ယောက်ကို လိုးရန် ပြင်သောအခါ ထို – ီးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လုံးဝ လက်မခံချေ။



နောက်ဆုံးတွင် တောင်းတောင်းပန်ပန်နှင့် ခွင့်တောင်းလွန်းမက ခွင့်တောင်းတော့မှ – ီးစုပ်ပေးသည်။ လရည်တွေ ပန်းထွက်ကုန်တော့လဲ ရည်းစားမလေး၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးသာမကဆံပင်များပါ ပေကုန်သဖြင့် ကျော်မကောင်း၊ ကြားမကောင်းတွေဖြစ်ကာ တစ်ခန်းလုံး သိကုန်ခဲ့ဖူးသည်။ကောင်မလေးနှင့်လဲ တစ်ခါတည်း ပြတ်ရုံမက တစ်ခန်းလုံးရှိ မိန်းကလေးများအားလုံး ဒွန်းဆိုလျှင် ဘီလူးသဘက်ပမာ ရှောင်ပြေးကြတော့၏။



ဘာမဆိုင် ညာမဆိုင်နှင့် ဆရာမတွေတောင် နည်းနည်းရှိန်ကုန်သည်။ဒါကတော့ အထက်တန်း ကျောင်းသူတွေမို့ အကောင်းမှန်း အဆိုးမှန်းမသိ၊ မလိမ်မိုး မလိမ္မာလေးတွေ ဆိုပြီး ထားလိုက်ပါတော့။ အသက်ကလေး နည်းနည်းရလာလို့ တက္ကသိုလ် တက်သောအခါမိန်းမပျိုတစ်ယောက်ကို စမ်းကြည့်ပြန်တော့လဲ အခြေအနေက ဒုံရင်း။



ငါးလက်မလောက် ထည့်လိုက်ရင်ကိုပဲ သေတော့မတတ် အော်ကာ တွန်းထုတ်တော့သည်။ အပျိုမှေးပေါက်တာလား၊ ေ- ာက်ပတ်ကွဲသွားတာလား မသိ။



သွေးတွေ အများကြီး ထွက်လာသဖြင့် ဆရာကိုလူအေးထံ အမြန်ပြေးကာ ချုပ်လိုက်ရသေးသည်။ (ဆရာကိုလူအကြောင်း သိချင်ပါက ဖွေးဖွေး – အလွယ် ဆုံးုံနောက်ပေါက် ဇာတ်လမ်းကိုဖတ်ကြည့်ကြပါရန်။ )သည်လိုပြောလို့ ဒွန်းတစ်ယောက် အရမ်းနှာဘူးကျပြီး မိန်းမလိုက်စားနေသည်ဟု မထင်စေလိုပါ



။သူ့ပြဿနာမှာညီလေးကအရပ်သိပ်ရှည်နေသဖြင်ဂွင်းထုသောအခါလရည် အကုန်မထွက်ခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။ ကြာလာတော့ ကျင်ချောင်းထဲက လရည်များက စုကာ ဘောအောင့်လာတတ်သည်



။ကြာလာလျှင်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်မည် မသိ။ ဒါကို အောင်ဇင် ပြောပြဖူးတာမို့ အောင်ဇံက သူ့ အားနောက်ပြောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သည်လိုဖြင့် နှစ်ခါတိတိ ကံမကောင်းခဲ့သော ဒွန်းသည် မိန်းကလေးများကစရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်လာရတော့သည်။



တစ်နေ့တစ်ခါ ဂွင်းထုခြင်းကသာ သူ့ အတွက် ထွက်ပေါက် ဖြစ်ပေတော့၏။ ကြာလာတော့လဲ ထုရင်းထုရင်း ခံနိုင်ရည်တွေ တိုးလာကာ အခုဆိုလျှင် နာရီဝက်လောက်ကြာအောင် ထုနေရလေသည်။



“ငါ ကားထဲ သွားလိုက် ဦးမယ် “အောင်ဇံတစ်ယောက် မိန်းမအကြောင်း မြိန်ရေယှက်ရေ ပြောတော့မည်ကိုအတွေ့ အကြုံ အရသိလိုက်သည်။ သည်လို နားထောင်လျှင် ညီလေးခေါင်းထောင်လာမည် စိုးသဖြင့် ဒွန်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ သူ့ညီလေး နိုးလာလျှင် တော်တော်နှင့် ပြန်မအိပ်တတ်သည်ကို သိထားသဖြင့် Aန္တရာယ်ကိုမဖိတ်ခေါ်ဝံ့ပါ



။အောင်ဇံကလည်း အတင်းပင် တောက်တဲ့ကပ် ကပ်လိုက်လာ၏။သူတို့နှစ်ယောက်ကားရပ်ထားရာနေရာသို့ထွက်လာရင်းကလမ်းတွင်မြင်မြင်သမျှအမဟူသမျှကို ငမ်းလာခဲ့သည်။ စိတ်ကြိုက်တွေ့တာ တစ်ယောက်မှ မရှိ။ သူက ပေါင်တံရှည်ရှည်၊အရပ်မြင့်မြင့် မိန်းမပျိုများကိုသာ လိုချင်သည်။ သူ့ညီတော်မောင် အ တွက် “ရွှေဘိုမင်းကြိုက် ” မှအိုကေဖြစ်ပေမည်။သာမန်တရုတ်မပုပုကလေးများဆိုလျှင်သူ့ကောင်နှင့်ဘယ်လိုမှတော်မည်မဟုတ်။ခက်တာက အရပ်ရှည်သော မိန်းကလေးများက မချောကြပေ။ သည် အ ကြောင်းကို ပြောပြသောအခါေAာင်ဇံက ရယ်သွမ်းသွေးလျက် “အရပ်ရှည်တဲ့လူက ဟိုဟာရှည်မယ်လို့ မင်းကို ဘယ်သူပြောသတုန်း “ဟုဆိုသည်။ဒွန်းက ပြုံးရင်း ကားကို ဒေးကလပ်တစ်ခုဆီ ဦးတည်လိုက်သည်။



သည်လို အောင်ပွဲခံသည့်နေ့မျိုးမှလိုက်မပို့ပေးလျှင်အောင်ဇံကသူ့ကိုအပြစ်တင်လို့ဆုံးတော့မည်မဟုတ်။သူကိုယ်တိုင်ကတော့အရက်သောက်ပြီး ပုလွေမှုတ်ခံတာလောက်နဲ့ပဲ ကျေနပ်ရမည် ဖြစ်သည်။



အရင်တစ်ခေါက်က ကြူကြူဆိုတဲကောင်မလေးကို သတိရလာသည်။ ချက်ချင်းလိုလိုပင် ညီလေးက ခေါင်းထောင်ချင်လာ၏။ သည်လိုနဲအတွေးတွေ များနေသဖြင့် ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လို ကလပ်ထဲ ရောက်လာသည်ကိုပင် မသိလိုက်။ အောင်ဇံကတော့ “အရပ်ရှည်တဲ့လူကို ရှာပေတော့။ ငါကတော့ ထုံးစံ အတိုင်း ရှမ်းတရုတ်မလေးတွေပဲ ကိုင်မယ် ” ဟုဆိုကာ စူဠလိပ် ရေထဲလွှတ်လို က်သလို ထွက်သွား၏။တစ်ယောက်တည်းယောင်လည်လည်ဖြင့်ဒွန်းသည်Aရက်ဘားဖက်ရောက်လာ၏။



သည်နေရာက နည်းနည်း မြင့်သဖြင့် ကလပ် တစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ မြင်ရသည်။ အပျော့နဲ့ပဲ စတာပေါ့ဟတွေးရင်း “ကျားဘီယာ နှစ်လုံး ” ဟု မှာလိုက်ရင်းက ဘေးဘီကို မျက်လုံး ကစားလိုက်သည်။ သည်တွင်ပဲချိုမြမြ မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် အကြည့်ချင်း ခလုပ်တိုက်မိသည်။



လှလိုက်တာဟုတွေးရင်း ကျားဘီယာကိုစုပ်လိုက်၏။ မိန်းကလေးက သူ့ အား တစ်ချက်မျှ ပြန်ကြည့်ပြီး အကြည့်ကို လွှဲလိုက်၏။ လှပကြော့ရှင်းသောကိုယ်ခန္ဓာလေးကို ဒွန်းဖက် ကျောပေးကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာနေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။



ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်စီးထားသဖြင့် ဖြောင့်တန်းသော ပေါင်တံကလေးများက သာလို့ ပေါ်လွင်နေသည်။ တင်ပါးကလေးများကလည်း လုံးကျစ်ကားစွင့်လို့နေ၏။သူမက ဒွန်းကို နောက်တစ်ချက် ကြည့်ပြန်သည်။



သည် အခါတွင်တော့ ဒွန်း၏နှလုံးသားများအခုန်မြန်လာတော့သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် အလှနတ်ဘုရားမလေးက ဒွန်းဆီသို့ လျှောက်လာ၏။ ဟင် . . .မဟုတ်သေးဘူး။ဒွန်းကကျော်ကာသွားသည်။မဖြစ်ချေဘူး။ဒွန်း၏ဘီယာသောက်နေသည့်တိုင်ခြောက်သွေ့နေသော ပါးစပ်ထဲမှ စကားသံ အ ချို့ ထွက်လာသည်။



“ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲဟင် “ချိုလွင့်ရင်ထဲတွင် ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွား၏။ မမျှော်လင့်ပဲ ဒွန်း၏ အသံကို ကြားရသဖြင့်လား။ဒါမှမဟုတ်ကိုယ်လိုချင်တာရတော့မည်မို့လားမပြောတတ်။သေချာတာကတော့ချိုလွင်အရမ်းရင်ခုန်နေပါသည်။ လည်ပင်းနည်းနည်း ဟိုက်သော အနက်ရောင် အကျႌလေးကို ဝတ်ထားတာမို့ ချိုလွင်ရင်တွေ ခုန်နေတာကို ဒွန်းသတိထားမိလျှင် မြင်နိုင်ပါသည်။ သို့ရာတွင် ဒွန်းမှာ ချိုလွင့်ရင်သားများကို အာရုံရောက်နေပုံရသဖြင့် ပါးကလေးများ ရှိန်းကနဲဖြစ်အောင် ချိုလွင်ရှက်သွား၏။



“အို. . . မဟုတ်ပါဘူး။ ချိုလွင့် သူငယ်ချင်း ရွှေစင်ကို ရှာနေတာပါ”ဒွန်းက နည်းနည်း ရဲတင်းလာပြီးနောက် စကားဆက်လိုက်သည်။”ဘဲဘဲကို ရှာတာ မဟုတ်ဘူးလား””မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာဘဲဘဲမှ မရှိဘူး “သည်လောက်ဆိုလျှင် ဒွန်းစိတ်ချပြီ။ လက်ထဲမှ တိုက်ဂါးတစ်လုံးကို ကမ်းပေးရင်း သိပ်လှတာပဲဟုချီးကျူးလိုက်၏။ ကောင်မလေးက ချိုချိုလွင်လွင် ရယ်ကာ အသာတကြည်ပင် ဘီယာကို သောက်သုံးသည်။ကံတရားကို ဒွန်းမယုံချင်။ သည်ကောင်မလေးသည် ပျိုမြစ်နုနယ်ပြီး တကယ်ကို ထွားသည်။



ဒေါက်မြင့်စီးထားသော အရပ်က ခြောက်ပေထက် မနည်းနိုင်။ တင်တွေ၊ ရင်တွေကလည်း အတော့်ကို ထွားသည်။သည် အချိန်တွင်အောက်ပိုင်းတစ်နေရာမှတင်းလာသည်ကိုဒွန်းတစ်ယောက်သတိပြုလိုက်မိသည်။သည်ကောင်မလေးကို မရရင် မဖြစ်ဟု သူ ဝန်ခံလိုက်ရလေသည်။သူ့ဒွန်းတစ်ယောက်စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာချိုလွင့် အတွသိပ်ကိုသေချာနေပါသည်။သူမကလည်း ဒွန်းကို လိုချင်နေသည်မှာ တစ်ပိုင်းကို သေမတတ်ပင်။ ခက်တာက မြောင်းပေးနေသည့်တိုင်ရေက တော်တော်နဲ့ မလာသေး။



ချိုလွင် စိတ်မရှည်တော့။”သည်ကနေသိပ်ပူတာပဲနော် “ဟုပြောလိုက်ရင်းကအကျႌရင်ပတ်လေးကိုလေဝင်စေရန်ဟပေးလိုက်သည်။ တစ်ဆက်တည်း “သည်မှာ လူတွေ သိပ်များတော့ ပို ပူနေသလိုပဲ “သည်လောက် ပါးစပ်နားရောက်နေမှတော့ လျှာနဲ့ ထုတ်လျက်လိုက်မှာပေါ့။ ဒွန်းက လက်လွတ်မခံနိုင်တော့ပါ။”ဒါဆိုရင် နားအေးပါးအေး အေးအေးဆးဆေး နေလို့ရမယ့်နေရာတစ်ခု သွားရအောင်လေ””ဘယ်နားသွားမလဲ။



အိမ်ပြန်ပြီးတော့ပဲ နားတော့မယ် “ပါးစပ်နားရောက်နေသော အစာကို ပုတ်ချခံလိုက်ရသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒွန်းတစ်ယောက်ကြက်နာကြီး လည်လိမ်သလို ငိုင်ကျသွားသည်ကို မြင်ရသောAခါ ချိုလွင့်ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးခြင်းများဖြင့်ပြည့်နှက်သွားသည်။”ကားမမောင်းနိုင်တော့ဘူး။ ကိုဒွန်း လိုက်ပို့ပေးမလား”အခန်းတံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီးသည်နှင့် ချိုလွင်က ဒွန်း၏ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားတော့သည်။အနမ်းတွေဖလှယ်ပြီးနောက်ချိုလွင်ကပါးစပ်ကဟပေးလိုက်သည်။ဒွန်း၏လျှာကချက်ချင်းပင်ထိုးဝင်လာ၏။



တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ကာ လျှာချင်းကလိနေရင်းကနေဒွန်း၏ ပုဆိုးထဲ ထိုးထားသော ပိုက်ဆံ အိတ်က ချိုလွင့်ဗိုက်ကို လာထောက်မိနေသည်။ ပိုက်ဆံ အိတ်ကခါးနောက်ကျောမှာထိုးထားတာခါးပိုက်နှိုက်ခံရတတ်သည်ကိုမဟုတ်ဘူးချက်ချင်းပင်တွေးမိသော်လည်းသဘောပေါက်လိုက်၏



။ခါးနောက်ကျောမှာပိုက်ဆံ အိတ်ကထိုးပါကပုဆိုးကြားထဲထိုးထားရင် အဲ့သည်ပုဆိုးကို ချွတ်ပစ်မယ် ဟု တွေးရင်း ဘီယာအရှိန်ဖြင့် နဂိုကထက် ရဲတင်းနေသောချိုလွင်က ဒွန်း၏နားနားကပ်ကာ အထဲသွားရအောင် ဟု ဆော်သြလိုက်၏။ဒွန်းက ဖျတ်ကနဲ ချိုလွင့်ကို ပွေ့ယူလိုက်တော့ ချိုလွင့်ရင်ထဲ အေးကနဲ နွေးကာသွားသည်။အေးကနဲဆိုတာကလဲယောက်ျားတစ်ယောက်၏အပွေ့မခံဖူးသဖြင့်လန့်သွားခြင်းဖြစ်ပြီးနွေးကနဲဆိုတာကတော့ ဒွန်း၏ ရင်ခွင်ကြီးက နွေးထွေးလွန်းလှသဖြင့် ဖြစ်လေသည်။



အားကစားလုပ်သောဒွန်း၏ ရင် ဘတ်နှင့် လက်မောင်းသားများမှာ ဖုထစ်ရုန်းကြွလို့နေသည်။ ဒါမျိုးကြီးကို ဟိုကောင်မ ရွှေစင်ဘယ်လောက်လိုချင်မလဲဟု တွေးမိသောအခါ ချိုလွင့်ရင်ထဲတွင် ပီတိတို့ ဖြာဝေသွားသည်။ ယောက်ျားတွေဆိုတာ ငါနဲ့မတွေ့ခင်သာ ဟောသည်ပေတံလို ထောင်နေတာ။ ငါနဲ့တွေ့လိုက်ရင် သည်ပီကေဝါးဖတ်လိုပျော့သွားတာပဲဟု ဆိုလေ့ရှိသော ရွှေစင်ကို သည်တစ်ခါတော့ အပြတ်ချိုးနိုင်ပြီဟု တွေးရင်း ချိုလွင်စိတ်ထဲတွင်ကြည်နူးလျက်ရှိသည်



။တစ်နေ့လည်လုံးကြားခဲ့ရသောဒွန်း၏ချီးကျူးစကားတို့ကပြန်စဉ်းစားရင်း ချိုလွင်တစ်ယောက် အပျော်ကြီးပျော်နေသည်မို့ မည်သို့မည်ပုံ အိပ်ခန်းထဲ ရောက်လာသည်ကိုပင် မသိလိုက်ချေ။ဒွန်းက လက်မြန်ခြေမြန်ဖြင့် ချိုလွင့် အကျႌနှင့် စကတ်ကို ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့သူ့စပို့ရှပ်ကိုသူပြန်ချွတ်ကာနောက်ဆုံးတွင်မှရုန်းကန်နေသောညီလေးကထွက်ပေါက်ပေးသည်အနေဖြင့် အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဆွဲချလိုက်သည်။



စိတ်ထဲမှတော့ သည်ကောင်မလေး ထွက်ပြေးလျှင်လဲအခန်းတံခါးကို ပိတ်ထားသဖြင့် သူ့လက်က လွတ်အောင် မပြေးနိုင်လောက်ဟု ခန့်မှန်းနေမိသည်။”အောင်မယ်လေးတော့ “ချိုလွင့်ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော အသံပါ။ ဒွန်းသည် ပိုက်ဆံ အိတ်ကို ခါးပုံစထဲ ထိုးလေ့ရှိသူမဟုတ်မှန်းချိုလွင်သိလိုက်ရပါပြီ



။အခုနကချိုလွင့်ဗိုက်ကိုလာထောက်မိသောအရာမှာဒွန်း၏ညီတော်မောင်သာ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ရှစ်လက်မကျော်သော စံချိန်လွန် – ီးကို မြင်ပါက ချိုလွင်တစ်ယောက် ထွက်ပြေးမိမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ အရက်ကလေး ဝင်ထားသဖြင့် ထွက်ပြေးဖို့ကိုစိတ်ပင်မကူးမိ။ ဘာတွေကို စိတ်ကူးမိနေသလဲတော့ မသိ။ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်က ပေါင်ကြားထဲရောက်သွားသည်ကိုတော့ ဒွန်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် သိန်းထီပေါက်သူပမာ ပျော်မြူးသွားသည်။



ဒွန်းက အပျော်တစ်ဝက်ဖြင့် ချိုလွင့်ကို ကုတင်ပေါ် တွန်းလှဲကာ Aပေါ်မှ တက်ခွလိုက်သည်။သူ့လက်ထဲမှညီတော်မောင်ကကြီးသထက်ကြီးလို့လာသည်။နောက်ဆုံးတွင်ထည့်တော့မည်ဟုချိုလွင့်ညီမလေးရှေ့ တေ့လိုက်သောအခါ ချိုလွင်က ဆတ်ကနဲ ရုန်းတော့သည်။



“မ . . . မဖြစ်ဘူးထင်တယ်။ မလုပ်ပါနဲ့ ဦး “”ဟာကွာ . . . ကိုယ့်ကိုလဲ သနားပါဦး။ သည်မှာ တိုးလို့တန်းလန်းကြီး ဖြစ်နေပြီ “”အဲ့သည်လောက်ဆိုရင်တော့ မဖြစ်ဘူး။ ကွဲသွားလိမ့မယ်။ ချိုလွင် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ ပြောလေ။တစ်ခြားဟာ လုပ်ပေးမယ်နော်။



. . . စုပ်ပေးရမလား”မချင့်မရဲဖြင့် ဒွန်းက သူ့ညီတော်မောင်ကို ချိုလွင့်ပါးစပ်နား တေ့ပေး၏။ “ဟ . . . ကျယ်ကျယ်ဟ။အကျယ်ကြီးဟ” ဟု သွားဆရာဝန်များ ဆိုလေ့ရှိသလိုပင် ချိုလွင်က ပါးစပ်ကို အစွမ်းကုန်ဖြဲကာ သူမ၏လက်ဖျံရိုးလောက်နီးနီးရှိသော တုတ်ရှည်ကြီးကို ငုံခဲလိုက်သည်။ အရေပြားဖြတ်ထားသော ဒွန်း၏ဒစ်ဖျားမှာနည်းနည်းနောနောမဟုတ်။ ပါးစပ်ကို အစွမ်းကုန်ဖြဲမှ အတော်လောက်ဖြစ်သည်။ ကျင်ငယ် ထွက်သည့်အပေါက်ကလေးကို လျှာဖျားဖြင့် ကလိလိုက်တော့ ဒွန်းတစ်ယောက် ထွန့်ထွန့်လူးသွားသည်။



ချိုလွင်ကအားတက်လာပြီး ဒစ်ဖျားကိုငုံကာ သွားဖြင့် အနည်းငယ် ကိုက်ပေးလိုက်၏။ ဒါတင်မက ဒွန်း၏ -ီးကြီးကအဖျားမှ အရင်းတိုင် လျှာဖြင့် အားရပါးရ လျက်ပေးလိုက်လေသည်။အား. . . ကောင်းလိုက်တာ ချိုရယ် “ဒွန်း၏Aားပေးသံကြောင့်ချိုလွင် အားတက်လာပြီးဥတွေကိုပါငုံလိုက်သည်။ထို့နောက်အောက်မှ အ ပေါ် ပြန်တက်ပြန်သည်။ ဒွန်းက အားမရတော့ပဲ ချိုလွင့်ခေါင်းကို ဆုပ်ကာ သူ့ဒုတ်ကို ထိုးထည့်လိုက်သည်။ လေးလက်မထက် ပိုမဝင်နိုင်ပါချေ။



ချိုလွင်သည် အလျော်ပေးသည့် အ နေဖြင့် လွတ်နေသောအရင်းပိုင်းကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ဂွင်းတိုက်ပေးလိုက်သည်။ – ီးကြီးက ချိုလွင့်ပါးစပ် အတွင်းဝယ် ပိုလကြီးလာသယောင်ရှိ၏။ ကြောက်လာသောချိုလွင်က “တောင်းတောင်းပန်ပန်ဖြင့် ထုတ်လိုက်ပါတောကိုရယ်။ ကို့ဟာကြီးက အရမ်းကြီးနေတယ်။ အရည်တွေ ထုတ်လိုက်မှ ပျော့သွားမှာ။ အဲ့သည်တော့မှထုတ်လိုက်ကြရအောင်နော် “”ဒါလည်း ဟုတ်သားပဲ ” ဟု တွေးရင်း ဒွန်းက သုက်လွှတ်ရန် ကြိုးစားသည်။



သည်တစ်ခေါက်တွင်တော့ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်တုန်းကလို မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပေကုန်အောင်မပန်းမိစေရန် သတိထား၏။ချိုလွင်ကလည်း စုပ်ပေးနေရင်းက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ပေါင်ကြားထဲမှအစေ့လေးကပွတ်ပေးရင်း ဖီလင်ယူနေသည်။ သည်လိုဖြင့် နှစ်ယောက်သား အရှိန်တွေတက်လာပြီးနောက် ချိုလွင်ကအားစိုက်ကာ စုပ်ပေးသည်။ ပန်းတိုင်နှင့် နီးသထက် နီးလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဒွန်းတစ်ယောက် ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်ဖြစ်လာသည်တွင် ပြီးခါနီးပြီဟု သိသော ချိုလွင်က အားကုန်ကုန်းစုပ်လိုက်ရာ ဒွန်းရော သူ့ညီလေးပါဆန့်ငင်ဆန့်ငင်ဖြင့် ပြီးသွားလေသည်။



ထွက်လာသမျှ လရည်များကို ချိုလွင်က လောဘတကြီး စုပ်ယူလိုက်၏။ တစ်လုပ်စာ အပြည့်ရသောအခါ မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ကျန်သော အကပ် အသပ်များကို လျှာဖြင့်လျက်ယူလိုက်သည်။ သည်လောက်ကြီးသော – ီးနှင့် သည်လောက်ကြီးသော ဝှေးစေ့များမှ ထွက်သောသုက်ရည်များမှာ နည်းနေသည်ဟု ချိုလွင့်စိတ်ထဲတွင် ထင်လိုက်မိ လေသည်။အမှန်မှာ အစိုးရိမ်ကြီးသော ဒွန်းက ဥများထဲမှ သုက်ကို မလွှတ်ပဲ အတင်းအောင့်ထားခြင်းဖြစ်လေသည်။



အကျိုးဆက်မှာ ဘောအောင့်လာပြီး မျက်နှာရှုံ့လိုက်မိသည်။ ချိုလွင်က သတိထားလိုက်မိပြီး”ဘာဖြစ်တာလဲ ကို ” ဟု မေးလိုက်သော်လည်း ဒွန်းက ဘာစကားမှမပြောပဲ သူမကို ကုတင်ပေါ် တွန်းလှဲလိုက်ရာ ငိုချင်လျက် လက်တို့ဖြစ်နေသော ချိုလွင်က အချိန်မဆိုင်းပဲ ပေါင်ကားပြီး လမ်းခင်းပေးလိုက်သည်။ကုတင်ပေါ် အသာတက်လာသော ဒွန်း၏ပေါင်ကြားထဲမှ ရှစ်လက်မ ပေတံကြီးမှာ ယခင် အ တိုင်းပင်မာကျောဆဲ။ ချိုလွင့် ေ- ာက်ပတ်ကလေးထဲမှ တထုတ်ထုတ်ဖြင့် ယားလာ၏။



အခုနကတည်းက ပွတ်ထားသဖြင့် ေ- ာက်ရည်တွေ ညောင်စေးကျအောင် စေးနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ချိုလွင်က ကုတင်ပေါ် လှဲချကာမျက်စေ့များ မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ချစ်သူသဘောကျ လုပ်ပါစေ။ ဖြစ်လိုရာ ဖြစ်ပါစေတော့။- ီးဒ- ြ ် ကီး ဝင်လာသောAခါ ချိုလွင့်ပေါင်ကြီးများ ပိုကားသွားသည်။ ကန့်ကွက်သံ တစ်စုံတစ်ရာမကြားရသဖြင့်တအင်းအင်းဖြင့်ဒွန်းကအသာကလေးအသံထွက်လာသည်၊ရှေ့တိုးလိုက်၏။နာကျင်ပုံတော့မရချေ။



ဝင်သွားသောအခါချိုလွင့်ထံမှာက်ပတ်ကလေးထဲမှတထုတ်ထုတ် သွေးတိုးနေသည်ကို ဒွန်းက ခံစားနေသလို ဒွန်း၏ ဒ- ်ဖျားမှ တထုတ်ထုတ် သွေးခုနနေသည်ကို ချိုလွင်က အာရုံခံနေမိသည်။ ပူနွေးသော ခံစားမှုက ေ- ာက်ပတ်မှတစ်ဆင့် သူမတစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပြန့်သွားပြီးနောက် ရေနွေးနွေးဖြင့် ရေချိုးနေရသလိုမျိုး ဇိမ်ရှိလှှသည်



။မိနစ်ပိုင်းကလေးငြိမ်နေမိသည်ကိုစိတ်တွင်းမှာတစ်ကမ္ဘာလောက်ကြာသည်ထင်ရ၏။သည့်နောက်မှာတော့ ဒွန်းက ရှေ့ထပ်တိုးလိုက်သည်။ – ီးတစ်ဝက်ကျော်ကျော်လောက် ဝင်သောအခါချိုလွင့်လက်ကလေးတွေက ဒွန်းကို တွန်းရင်း ပေါင်တွေကို စေ့လိုက်၏။



ဒွန်းက အဝင်မကြမ်းရဲပဲ ချိုလွင့်နို့တွေကို ကုန်းစို့ပေးလိုက်သည်။ သည်လောက်တုတ်သော – ီးကြီး တစ်ဝက်ကျော် ဝင်နေတာကိုတောင်မေအော်တာကို ဒွန်း အံ အားသင့်သည်။ သည်ကောင်မလေးနှင့် တွေ့ရအောင် ဖန်လာသော ကံတရားကိုလည်း ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ချိုလွင့် ခေါင်းကလေး နောက်သို့ လန်သွားသည်။ ခုနက နည်းနည်း နာသလို ရှိသဖြင့် ပေါင်ကိုစေ့လိုက်တော့ ဒွန်း ဆက်မသွင်းနိုင်တော့။ ချက်ချင်းလိုလိုပင် နာတာပျောက်ပြီး အရမ်းယားလာသည်။ယားတာလဲမဟုတ်။ ခံလို့ ကောင်းလှသည်။ ပေါင်တွေကို စေ့လိုက်၊ ကားလိုက် လုပ်ပေးနေမိသည်။အလိုက်သိသော ဒွန်းက အသာကလေး နှုတ်ပြီး ပြန်ဆောင့်သည်။



အရင်း ထိ မသွင်းပဲ တစ်ဝက်လောက်သာ အသွင်း အထုတ် လုပ်ပေးနေရင်းမှ တဖြည်းဖြည်းချင်း မသိမသာကလေး တိုးဝင်လာသည်။သိပ်မကြာပါ။ အရှိန်တက်နေသော ချိုလွင်တစ်ယောက် ကော့လန်ကာ ပြီးသွားတော့၏။”အား. . . မရတော့ဘူး။ ထွက်ပြီ။ ထွက်ကုန်ပြီကွာ။ အားး . . . ဒွန်း၏ကျောပြင်ကြီးကို ကုတ်ဖဲ့ရင်း ချိုလွင်တစ်ယောက် ထွက်သွား၏။



သူမ၏ သန်စွမ်းလှသောပေါင်နှစ်ချောင်းကအတင်းပငိညှပ်ထားသည်မို့ဒွန်းပင်လှုပ်၍မရ။ချိုလွင်ပြီးတာခဏလေးမို့သာတော်တော့သည်။ ဒွန်းလို ကြံ့ခိုင်သောလူမို့သာ ခံနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပိန်ညှောင်ညှောင် ကိုရီးယားမင်းသားတွေလိုပုံစံဆိုခါးကျိုးသွားနိုင်သည်။ဒါပေမယ့်အဲ့သည်လိုလူပိန်လေးတွေကလည်းချိုလွင့်လိုကောင်မလေးမျိုးကို သည်လိုမျိုး ကျေကျေနပ်နပ် ကိစ္စပြီးအောင် စွမ်းဆောင်ပေးနိုင်မည်မဟုတ်။



သူ့ – ီးဒါဏ်ကြောင့် ချိုလွင်တစ်ယောက် မချိမဆန့် ခံစားပြီး အရည်တွေ ထွက်ကုန်သည်ကို ဒွန်းကကျေနပ်စွာ ကြည့်ရင်း ချိုလွင့်နှဖူးလေးကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချိုလွင့်နားရွက်လေးများကို မနာအောင် အသာကလေး ကိုက် ပေးလိုက်သည်။ ဒွန်း၏- ီးအောက်တွင် မရှုမလှ ခံစားရနေသောချိုလွင်သည် ဒွန်းကို ပါးချင်း အပ်ကာ အတင်းဖက်ထားတော့သည်။ ဒွန်းက ရင်ထဲတွင် ဖိုးကြိုင်းတုတ်ဖြစ်သွားပြီး ေ- ာက်ပတ်ထဲမှ – ီးကို ဆောင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ချက်ချင်းတော့ လှုပ်၍ပင် မရ။



ချိုလွင်ပြီးတာ အရှိန်သေသွားတော့မှ အသာကလေး နည်းနည်းညှောင့်ပေးလိုက်သည်။ – ီးက ခြောက်လက်မကျော် ဝင်သွားပြီမို့ အပြင်မှာ နှစ်လက်မခန့်သာ ကျန်တော့သည်။ဒွန်း၏မျက်နှာမှအပြုံးရိပ်ကိုမြင်ရသောအခါချိုလွင်တစ်ယောက်ရှက်သွား၏။ခုနကကုတ်လိုက်၊ ခြစ်လိုက်ဖြင့် Aိန္ဒြေသိက္ခာ တစ်စက်မှမရှိေ အာင် ပြုမူခဲ့မိသည်များကို ပြန်လည်သတိရသောအခါ သေလောက်အောင်ရှက်မိတော့သည်။



ရှက်လေလေ၊ နှလုံးသားက ခံစားရလေလေ၊ပြီးတော့ ေ- ာက်ပတ်လေးက ပိုကျU်းလေလေ ဖြစ်ကာ ချိုလွင့်ဖီလင်များ တက်လာပြန်သည်။ ယောက်ျား-းနှင့်အတွေ့ အကြုံမရှိတာလဲမဟုတ်။ဒါပေမယသည်တစ်ယောက်ကိုမှဘာလို့သည်လောက်စွဲမက်နေသည်ကို ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပင် နားမလည်နိုင်။ အခုတော့ ဒွန်းက သူမကို အထင်သေးသွားပြီဟုချိုလွင်တစ်ထစ်ချ ယူဆလိုက်မိတော့သည်။ “ငါကလည်း ငါပါပဲလေ။ သည်ကနေ့ပဲ စကားပြောတယ်။အခုတော့ တစ်တစ်ခွခွကို အလိုးခံနေမိတယ်။ သေလိုက်ပါတော့ မိချိုလွင်ရယ် “ဒွန်းပြုံးနေမိသည်မှာ ချိုလွင့်ကို အထင်သေးသောကြောင့် မဟုတ်ပါ။



သူ့ – ီးကို ခြောက်လက်မ အထိအံကြိတ်ခံနေသော ချစ်သူလေးကို ကြည့်ရင်း အချစ်စိတ်တွေ တိုးနေသဖြင့် ပီတိ အ ပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုကမိခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ ဒွန်းက ချိုလွင့်နားနားကပ်ခါ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။”ချစ်တယ် ချိုရယ်။ သိပ်ချစ်တယ်။ သိလား။ . . . ချိုက သိပ်လှတာပဲ။ ပြီးတော့ အပေးသိပ်ကောင်းတယ် သိလား။”ဒွန်း၏ စကားများသည် ပူနေသော ချိုလွင့်ရင်ကို အေးသွားစေ၏။ အောက်မှ ထိုးထည့်နေသောရှစ်လက်မ – ီးကြီးကမူ ချိုလွင့်ညီမလေးကို မီးလိုပူလောင် စေလေသည်။



“ချို့ကို သိပ် . . . သိပ် . . . ချစ်တယ်ကွာ “နောက်ဆုံး စကားများကို ဒွန်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် တစ်လုံးချင်း ကွဲပြားအောင် ပြောရုံမကအောက်မှလည်း တစ်ချက်ချင်း ခပ်ပြင်းပြင်း ညီလေးကို ဆောင့်ထည့်လိုက်လေရာ ချိုလွင်တစ်ယောက်မျက်ဖြူလန်ကာ ဒုတိယမ္ပိ ပြီးချင်လာပြန်လေသည်။ ကော့လန်တက်လာပြန်သော ချိုလွင့်ကို ကြည့်ရင်းဒွန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး ချစ်စိတ်များ ပြည့်လာရသည်။ ချိုလွင်က ဘာမှမပြောသော်လည်း သူမ၏ လို အင်ကိုသိလိုက်သော ဒွန်းက အားစိုက်လျက် ဆောင့်ပေးလိုက် သောအခါ နောက်ထပ် လက်တစ်သစ်ခန့်ဝင်သွား၏။”အွန့် . . . အွန့် . . . ကောင်းလိုက်တာ ကိုရယ်။ ချိုလွင် ပြီးတော့မယ်။ ပြီးတော့မယ် သိလား””အွန့် . . . အွန့် . . . ကောင်းလိုက်တာ ကိုရယ်။ ချိုလွင် ပြီးတော့မယ်။



ပြီးတော့မယ် သိလား”ရေထဲမှ ငါးကို ကုန်းပေါ်တင်လိုက်သလို ထွန့်ထွန့်လူးနေသော ချိုလွင် အား ပုခုံးမှကိုင်ကာ ဒွန်းကဖိထားလိုက်သည်။ “ကိုယ် အဆုံးထိ သွင်းလိုက်မယ်နော် ချို။ နည်းနည်း အောင့်ခံလိုက်နော် ” ဟုပြောလည်းပြော အောက်မှလည်း ဆောင့်ထည့်လိုက်သည်။



ချိုလွင်က နာကျင်ခံခက် ဖြစ်သွားသဖြင့် ဒွန်းကိုအတင်းတွန်းထုတ်ပြန်၏။ သည်တစ်ခါတော့ ဒွန်း ကြမ်းတော့၏။ ချိုလွင့ ် ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ကိုင်ကာအတင်းပင် ဆောင့်ထည့်သည်။ တစ်လက်မ ထပ်ဝင်သွားသောအခါတွင်ကား ချိုလွင်က အတင်းရုန်းသည်နှင့် သူမခါးကို ကိုင်ထားသော ဒွန်းလက်များ ပြုတ်ထွက်သွားရသည်။ သို့သော် ေ- ာက်ပတ်ထဲတွငတင်းကြပ်စွာ ဝင်နေသော – း ီ ကြီးကား လုံးဝမကျွတ်ချေ။ငရုတ်သီးနှင့် ပက်ခံလိုက်ရသည့်ပမာ ချိုလွင်သည် အတင်းပင် အော်တာ့၏။



သို့သော် သူမ၏ပေါင်နှစ်ဖက်ကား ဒွန်း၏ခါးကို တင်းကြပ်စွာ ညှပ်ထားဆဲ။ ေ- ာက်ပတ် ကွဲသွားတာလား။ ကာမ အထွဋ်အထိပ် ရောက်ပြီး ပြီးသွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခုလုံးလားကို ဒွန်း မဝေခွဲတတ်။ သိလည်း မသိချင်တော့။



ချိုလွင့်ပေါင်တွေ နည်းနည်းလျော့သွားသည်နှင့် အားကိုတိုးကာ ဆောင့်တော့၏။ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အရက် အရှိန်နှင့် ရမက် အရှိန် နှစ်ခုပေါင်းကာ ကွဲကွဲပြဲပြဲ ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ ချိုလွင်ကလည်းဒွန်းကြမ်းလာသည်ကို မတားနိုင်တော့။ သူမသည်လည်း အောက်မှ ေ- ာက်ရည်တွေ သာမက သေးတွေပါတပွက်ပွက် ပန်းကာ တစ်ချီပြီးတစ်ချီ ပြီးနေတော့သည်။သည်တစ်ခါ ပြီးတာ အတော့်ကိုကြမ်းသည်။ အရည်တွေနှင့် အတူ အသိစိတ်တွေပါ လိုက်ထွက်ကုန်သည်။ ချိုလွင်တစ်ယောက် နတ်ပြည် ရောက်သွားသလိုပင်။



ေ- ာက်ပတ်ထဲမှ ဝေါကနဲ ပန်းထွက်သွားသော အရည်များနောက်သို့ စိတ်တွေပါ ပါသွား၏။ အထွတ် အထိပ်သို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ဒွန်းကကုတ်ဖဲ့မိသော်လည်း ချက်ချင်းလိုလိုပင် လေလျော့လိုက်သော ဘောလုံးပမာ ဒူးတွေချောင်ကာ ပျော့ကျသွား၏။ ထိုတစ်ခဏလေးသည် ချိုလွင့် အတွက် တစ်ကမ္ဘာလောက် ကြာသလိုပင်။ ေ- ာက်ပတ်ထဲတွင်စီးစီးပိုင်ပိုင်ကြီး ရှိနေသော – ီးကြီးကြောင့် ချိုလွင့် အိပ်မက်တွေ လှပလို့နေသည်။



ခဏနေတော့ ချိုလွင့်ကို ဖုတ်ကနဲ နတ်ပြည်မှ ပြန်ကျလာအောင် ထိုးချလိုက်သည်ကလည်းထို – ီးကြီးပင်ဖြစ်သည်။ လေးလေးမှန်မှန်ဖြင့် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လိုးနေသော – ီးကြီးကြောင့် ချိုလွင် သတိပြန်ရလာသည်။ ချိုလွင် မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည့် ဒွန်း၏ မျက်ဝန်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။



အခုနက ပြီးချင်တိုင်းပြီး၊ ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်ခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်ပြီး ချိုလွင်တော်တော်ရှက်သွားသည်မို့နှုတ်ခမ်းလေးကစူကာ”ဘာလသည်လောက်ကြည့်နေရတာလဲ ” ဟုရန်ထောင်လိုက်၏။ဒွန်းကလည်းသူ့ အပူနှင့်သူ။သူစိတ်ပူသည်ကတော့ချိုလွင်တစ်ယောက်သေသွားမှာကိုပင်ဖြစ်သည်။ အရင်တုန်းက သူ့ – ီးတစ်ဝက် အထိ ဘယ်မိန်းကလေးမှ မခံနိုင်ခဲ့။ ခုတော့ ခုနစ်လက်မကျော် အထိ ချိုလွင်က ခံခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သေလုမတတ် အော်ဟစ်နေသေးသည်။



ချိုလွင်အော်သည်မှာ နာလို့လား၊ ကောင်းလို့လား၊ သူမသိချေ။ဒါတင်မကသူတို့လုပ်နေတာအတော်ပင်ကြာလေပြီ။လက်ဝှေ့ထိုးကျင့်ရာတွင်ငါးမိနစ်တစ်ဆက်ရှင် ကျင့်လေ့ရှိသော ဒွန်း အတွက် အချိန်မှန်းရတာ သိပ်မခက်ပါ။ အနည်းဆုံး ဆယ့်ငါးမိနစ်မှနာရီဝက်ခန့်ရှိပြီဟု ဒွန်းခန့်မှန်းမိသည်။ အခုတော့ ချိုလွင် သတိပြန်ရလာသည်ကို တွေ့ရသောအခါဒွန်းသိပ်ပျော်သွားပြီး နှင်းဆီဖူးသဏ္ဍာန် နှုတ်ခမ်းလေးများကို ကြင်ကြင်နာနာ နမ်းလိုက်မိသည်



။ချိုလွင်တစ်ယောက်လိုလိုလားလားပင်တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ပြန်လည်စုပ်ယူလိုက်၏။ဖက်လိုက်မိကြသည်။ထို့နောက်တွင်တော တစ်ယောက်ကအဝတ် အစားမပါသော ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုတစ်သားတည်းပမာ ပူးကပ်လို့သွားွ၏။ ချိုလွင့်လက်တွေက ဒွန်းလက်များကို ဆုပ်ကာ သူမနို့တွေပေါ်တင်ပေးလိုက်မိသည်။ မာတောင်နေသော နို့သီးခေါင်းကလေးများကို ဒွန်းက လက်ချောင်းလေးများဖြင့်ချေပေးလိုက်တော့ ချိုလွင့်ဖင်ကြီးတွေ ကော့လန်တက်လာသည်။



ချိုလွင် ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဆီးစပ်များက ပူးကပ်နေပြီ။ အခုနက ပါးစပ်ဖြင့်ပင့်မငုံနိုင်သော ဒွန်း၏- ီးကြီးတစ်ချောင်းလုံး သူမေ- ာက်ပတ်ထဲ ဝင်သွားသည်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါချိုလွင့်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ကာသွားသည်။ ကြောက်လို့တော့မဟုတ်၊ ဖီလင်တွေ တက်လာသောကြောင့်ဖြစ်၏။ သည် အခွင့် အ ရေးကို အရယူပြီး ဒွန း ် က နည်းနည်းဖိထည့်လိုက်သည်။လက်နှစ်သစ်လောက် အကျန်တွင် ချိုလွင့်မျက်နှာကလေး ရှုံ့မဲ့ကာ “ထပ်မသွင်းတော့နဲ့ ” ဟုတားလေတော့သည်။



ပေါင်တွေကို စေ့ထားပြီး ေ- ာက်ပတ်ကို အတင်းရှုံ့ထားသည်မို့ ဒွန်း ဘာမှဆက်လုပ်၍မရ။ မျက်နှာကလေးငယ်နေပြီး အသနားခံနေသော ချိုလွင့်မျက်ဝန်းလေးများကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဒွန်း အသာကလေး ဆွဲထုတ်မိလိုက်သည်။ဒွန်း၏ နဖူးမှ ချွေးများ ချိုလွင့်ကိုယ်ပေါ် ကျလာမှ သတိရလိုက်သည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံးလည်းချွေးတွေ၊ ေ- ာက်ရည်တွေနှင့် ရွှဲနေလေပြီ။ အောက်ဖက်မှာတော့ ပူလောင် အိုက် စပ်ပီး မွေ့ရာတစ်ခုလုံးသူတို့ကိုယ်မှထွက်သော အရည်မျိုးစုံဖြင့် အိုင်ထွန်းနေလေ၏။



ဒွန်း၏နဖူးမှ ချွေးသီးများကို လက်ဖြင့်သုတ်ပေးလိုက်တော့ ဒွန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး အသာကလေး တစ်ချက်ချင်း မထိတထိ ဆောင့်ပေးလိုက်ရာချိုလွင့်ထံမှ ညည်းသံလေးများ ပြန်ကြားရသည်။”ဟင့် . . . ဟင့် . . . ကိုရယ် “”ချိုလေး . . . ကိုယ့်ကို ချစ်လား””ချစ်လည်းချစ်တယ်၊ ကြောက်လည်းကြောက်တယ်။ ချစ်တာကတော့ ချို နည်းနည်းနာတာနဲရပ်ပေးလို့။ ကြောက်တာကတော့ . . . သူ့ဟာကြီးက သိပ်ကြီးလို့။ ပြီးတော့ . . .”နားစိုက်ထောင်နေသော ဒွန်းကို ကြည့်ရင်း ချိုလွင်က ညှို့အားပြင်းသော ညုတုတု လေသံလေးဖြင့်”ကိုက သိပ်လုပ်နိုင်တာပဲ။



ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ အခုထိ မထွက်သေးဘူး “ပြောနေရင်းမှ ရွှေစင့်ကို သတိရသွားပြီး ချိုလွင်က နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အချိန် အ တော်လင့်သွားပြီကို သိသောအခါ ချိုလွင့်စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်မိ၏။”မြန်မြန်လုပ်မှပဲ။ ဟိုကောင်မ ဖင်ခံရာက ပြန်လာရင် ဒုက္ခ “ချိုလွင့် အ နေဖြင့် သည် – ီးကို မည်သူနှင့်မျှ ဝေမစားနိုင်ချေ။ ဒွန်းကို သူမသာလျှင် လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားချင်သည်။ ရွှေစင့် အ နေဖြင့် အလိုးခံချင်ပါက- ိုးပေးမည့်သူတွေ မရှားပါ။ နောက်တစ်ခုကရွှေစင်က ယောက်ျားတွေကို စွဲေ အာင်လုပ်တတ်သည်မို့ ရွှေစင့်နောက် ဒွန်းပါသွားမည်ကို ချိုလွင် စိုးရိမ်ပါသည်။ ဒွန်းကတော့ ဒါတွေကို မသိ။”မပြီးသေးဘူးလား ကိုရယ် ” ဟု ညုတုတု ပြောလိုက်သော အသံလေးကို ကြားသောအခါ ဖတ်ကနဲဖတ်ကနဲ အားရဝမ်းသာ ဆောင့်တော့၏



။အွန့်ကနဲအွန့်ကနဲအသံထွက်လာကာချိုလွင့်ခေါင်းကလေးလန်ကျသွားတော့သည်။အောင့်အောင့်ပြီး နာသလို ကောင်းသလိုကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် အသံပင် မထွက်နိုင်။ ဒွန်းက သိပ်မကြမ်းလို့သာတော်တော့သည်။



အပြာကားတွေထဲကလို ကြမ်းပါက အသက်ပင် ပါသွားလောက်သည်။တင်းထိုးဝင်လာသော-ီးကြီးကိုချိုလွင့်ေ -ာက်ပတ်ကြွက်သားလေးများကအတင်းညှစ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် လုံးဝပျော့ကျမသွား။ သံမဏိချောင်းပမာ မာတောင်နေသော – ီးကြီးသည် လှံရှည်တစ်ခုက ပိုးစကို ထိုးခွဲသလို ချိုလွင့် ေ- ာက်ပတ် အဆုံးတိုင် ဒုတ်ဒုတ်ထိ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ချိုလွင်သည် ပေါင်ကိုကားပြီး ေ- ာက်ပတ်ကို ရှုံ့ကာ ညှစ်ရသည့် အရသာကို သိလာပြီမို့ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို တစ်တီတူးပမာ မိုးပေါ်ထောင်ပေးလိုက်၏။



ဒွန်း အနေဖြင့် လှုပ်ရှားရတာ ပိုလွတ်လပ်သွားပြီး- ီးကြီးက ချိုလွင့် ဂလိုင်လေးအတွင်း မွှေနှောက်တော့သည်။ချိုလွင်သော ညည်းသံလေးများက အခန်းတွင်း ပျံ့လွင့်သွားသည်။ အသံပိုင်ရှင် မိန်းမချောလေးမှာမူ ခေါင်းထဲမှာ ချာချာလည်ကာ ဘာတွေကို လုပ်မိလို့ လုပ်မိမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ ဒွန်းကို ကုတ်ဖဲ့လိုက်၊အိပ်ရာခင်းတွေကို ဆုပ်နယ်ချေမွလိုက်၊ ေ- ာက်ရည်တွေကို ပန်းထုတ်လိုက်၊ နောက်ဆုံးတွင် တံတွေးများပင် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ စီးကျလာသည်။ ချိုလွင်ပြီးပြန်ပါပြီ။ဒွန်းကား မပြီးသေးချေ။



မိုင်တစ်ရာခရီးကို ပြေးလိုက်ရသည့် အလား ချိုလွင့်ရင်ထဲတွင် မောဟိုက်လို့နေသည်။ ဒါတောင် သူမက အိပ်ရာပေါ်လှဲကာ ပေါင်ကားပြီး ခံနေခြင်းဖြစ်သည်။ အပေါ်မှ တက်ဆောင့်နေသူကတော့ ဘယ်လို အင် အားမျိုးနဲ့ ဆောင့်နိုင်သည်မသိ။ နာရီဝက်လည်း ကျော်ပြီ။ ချိုလွင်ပြီးတာလဲသုံးခါရှိပြီ။ တော်ပါတော့ ကိုရယ်။ ပြီးလိုက်ပါတော့။”မပြီးသေးဘူးလား ကိုရယ်။ ချိုလွင် မောလှပြီ။အောင့်လဲ အောင့်နေပြီ။ “မောဟိုက်စွာ ပြောလာသော ချစ်သူကလေးကိုကြည့်ရင်း ဒွန်းရင်ထဲမှာ ချစ်ခြင်းတွေ ယိုဖိတ် လာသည်။



တကယ်တော့ သူလည်း အရမ်းမောနေပါပြီ။ နာရီဝက်ကျော်ေ အာင် မရပ်မနား အပေါ်မှဆောင့်နေရတာ မမောပဲ ဘယ်ခံနိုင်ပါမည်တုန်း။ မိန်းကလေးတွေက ယောက်ျားတွေနဲ့ မတူပဲ ထပ်ခါထပ်ခါပြီးနိုင်သည်။ ဒါကြောင့်မို့ ကြာကြာခံချင်ကြသည်ဟု ကြားဖူးသဖြင့် တတ်သမျှ မှတ် သမျှနည်းတွေဖြင့်သုက်ကိုအတင်းအောင့်ထားရခြင်းဖြစ်သည်။ယခုတော့အချစ်ကလေးကတောင်းဆိုလာသည်မို့ပြီးလိုက်တော့မည်ဟု တွေးရင်း စိတ်ကို လျှော့လိုက်သည်။စိတ်လျှော့လိုက်သည်ဆိုတော့မှဆောင့်ချက်တွေကပိုပြင်းလာသည်



။ဒွန်း၏ကြီးမားရှည်လျားသော – ီးကြီးသည် ချိုလွင့်ေ – ာက်ပတ်ကလေး၏ အဆုံးထိ ဝင်လာပြီး သားအိမ်ခေါင်းကလေးကိုထိုးမိလို့နေသည်။ပထမတော့ ချိုလွင် မျက်ဖြူလန်သွားအောင်ကို ကောင်းသည်။ သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အရှိန်ကပိုပိုပြင်းလာတော့ နာလာသည်။ သည် အချိန်မှာ ရပ်ခိုင်းလိုက် လျှင် ဒွန်းတစ်ယောက် တိုးလိုးတန်းလန်းကြီးဖြစ်သွားမည်ကို သိသဖြင့် လုံးဝမအော်ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ နှုတ်ခမ်း လေးကို ကိုက်ကာ အောင့်ခံသည်။ပထမတစ်ချက်၊ နှစ်ချက်၊ နောက်တော့ ငါးချက်၊ ဆယ်ချက်။



မပြီးနိုင်သေး။ ခါးကလေးကို လိမ်တွန့်ကာနောက်ဆုတ်ရန် ဟန်ပြင်ခိုက်မှာပင် ဒွန်းကလည်း ဖိသိပ်ပြီး သုက်တွေကို ပန်းထုတ်လိုက်သောအခါချိုလွင့် အသည်းနှလုံးတွေ ကပြောင်းကပြန်ဖြစ်ကုန်သည်။သာမန် အားဖြင့်ဆိုလျှင် သားအိမ်ခေါင်းကလေးက ဆံချည်မျှင်ငါးမျှင်စာသာ ပွင့်သည်။ ယခုတော့ဒွန်း၏ ဒုတ်ရှည်ကြီးက တဒုတ်ဒုတ်ဖြင့် တံခါးလာခေါက် နေသဖြင့် မပွင့်ချင်ပွင့်ချင်ဖြင့် ဟတတကလေးဖြစ်လာရသည်။



ထို အချိန်တွင် – ီးကြီးက အတင်းဖိသိပ်လာတော့ အပေါက်ကလေး ပိုပွင့်သွားကာ – ီးထိပ်ဆီးထွက်ပေါက်နှင့်သားအိမ်ခေါင်းဝလေးတည့်တည့်ဖြစ်သွားရ၏။သုက်ရည်တွေကသားအိမ်ထဲတည့်တည့်ရောက်အောင် သဘာဝက ဖန်တီးပေးထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မိနစ်သုံးဆယ်ကျော် လေးဆယ်နီးပါး ဆောင့် – ိုးနေချိန် အတွင်းဝယ် ဒွန်း၏သုက်ကောင်များသည် စတိုခန်းဖြစ်သော ဥနှစ်လုံးထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ပန်းထွက်ရန် တာစူထားရာ အခုလို တာလွှတ်လိုက်သောအခါ ဝေါကနဲ ထွက်သွား။



ရမက်မီးကြောင့် ပူလောင်နေပြီး အရှိန်ကတော့ မီးသတ်ပိုက်ဖြင့် ပက်လိုက်သည့် အလား အားပြင်းလှ၏။ချိုလွင်ကတော့ ယခင့်ယခင် အခါများကထက် ပိုပြီး ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခင်တုန်းက ပြီးတာတွေက တာကျိုးသလို၊ ဆည်ပေါက်သလို၊ ပြီးသည်ဆိုပါလျှင် သည်တစ်ခါကတော့ မီးတောင်ပေါက်တာမျိုးဖြစ်သည်။ ပွက်ပွက်ဆူနေသယောင် ထင်ရသော သုက်ရည်များ သားအိမ်ထဲ အပြေးဝင်လာသော ခံစားမှုကအင်ဒိုနီးရှားဆူနာမီဖြစ်စေသော မီးတောင်ကြီးပေါက်သလိုပင်။



ယခင့်ယခင် အခါများကထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သော ပြီးခြင်းဖြင့် ပြီးသွားပြီးနောက် ချိုလွင့်စိတ်တွေ ခန္ဓာကိုယ်မှ ခဏခွဲခွာသွားသည်။သည်လို အရသာမျိုးကို တော်တော်တန်တန်မိန်းမတွေ ခံစားဖူးမှာ မဟုတ်ဘူးဟု တွေးမိရင်းက ချိုလွင်သည်ဒွန်းကို အရမ်းစွဲမက်သွားတော့၏။ ခံစားရတာတွေ များလွန်းသဖြင့် ချိုလွင့်ခန္ဓာကိုယ်ကား ခြေကုန်လက်ပန်းကျသွားလေပြီ။ ဖားပေါင်စင်းကလေးတစ်ကောင်လို ခြေကားယား လက်ကားယားဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင်အရုပ်ကြိုးပြတ် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေတော့၏။



ဒွန်းသည်လည်း ဟောဟဲဆိုက်ေ အာင် မောသွားသဖြင့် သုက်ရည်တွေကို ပန်းထုတ်ပြီးနောက်ချိုလွင့်ကိုယ်ပေါ် မှောက်ကျသွား၏။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရင်ခုံသံနှစ်ခုက ထပ်တူထပ်မျှပင်။ မြင်းခွာသံတွေလို ဒုတ်ဒုတ် ဒုတ်ဒုတ်နှင့် ပြိုင်တူခုန်နေကြ၏။ နောက်ထပ် ခုန်နေသော နေရာတစ်ခု ရှိပါသေးသည်။ယင်းကား ချိုလွင့်ေ – ာက်ပတ်ထဲတွင် မြုပ်နေဆဲဖြစ်သော ဒွန်း၏ညီတော်မောင်ပင် ဖြစ်သည်။ မိနစ်လေးဆယ် – ုး ိ ပြီးတာတောင် ဒွန်းက မကျေနပ်သေးပါ။ ခဏနားပြီး ထပ်ဆော်ရန် ကြံနေပါ၏။



အမောနည်းနည်းပြေတော့ ဒွန်း၏လက်များက ချိုလွင့်နို့တွေကို ဆုပ်ညှစ်ပေးလိုက်သည်။ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မရ။ချိုလွင့်နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။ အရင်က အတိုင်းပဲ။ ရင်သားနုနုကလေးများနှင့် ပုခုံးသားလုံးလုံးကလေးတွေကပွတ်သပ်ပေးရင်းေ-ာက်ပတ်ထဲမနှုတ်ခမ်းလေးကညီလေးကိုအားဖြင့်နည်းနည်းဆွဲထုတ်ကာစုပ်ယူလိုက်သည်။ပြန်ဆောင့်လိုက်သည်။တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်။ဘာမှမထူးချေ။ ချိုလွင်တစ်ယောက် သတိလစ်ကာ လောကကြီးနှင့် အဆက်ပြတ်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။



ဒွန်းက ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သွေးစများ တွေ့လိုက်ရ၏။ သေချာဖြဲကြည့်တော့ ချိုလွင့်ေ – ာက်ပတ်အနားသားတွင် ပွန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နည်းနည်းကလေးကွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ရှူးတစ်စယူကာ ဖိထားလိုက်တော့ ခဏအကြာတွင် တိတ်သွားသည်။ ချိုလွင်ကတော့ တစ်ချိန်လုံးပင် အိပ်ရာမမနိုးပါ။ ခြေကုန်လက်ပန်း ကျနေသော ချစ်သူလေးကို ဒွန်းကမနှိုးချင်တော့။ ရေချိုးခန်းထဲ ခြေဖျားထောက်ဝင်ကာ ရေချိုးပြီး အသာကလေး ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။



သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို ချိုလွင့်စားပွဲပေါ် ရေးထားခဲ့ပြီးနောက် အသာကလေး ထွက်သွားလေ၏။ချိုလွင်တစ်ယောက်နောက်ဆုံးတွင်ဒွန်းကအိပ်မက်ကမ္ဘာတွင်ချိုလွင့်ပုခုံးကဒွန်းနှင့်ခပ်ကြမ်းကြမ်းအချီပေါင်းလှုပ်ခါပြီးမရေမတွက်နိုင်အောင်ဆွဲပြီး”ကိုယ့်ကိုချစ်ရဲ့လား။ဖြေပါဦး”ဟုမေးလေ၏။ ချိုလွင်ကလည်း လေသံပျော့ပျော့လေးဖြင့် “ချစ်တာပေါ့ကိုရယ် . . . ကိုရော ချိုလွင့်ကိုချစ်ရဲ့လား။ ချစ်ရင် ထပ်လုပ်ပေးနော် ” ဟု ညုလိုက်လေသည်။ပြောနေရင်းတန်းလန်းမှ ချိုလွင် လန့်နိုးလာပြီး မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာတွင် သူ့ အား ခပ်စူးစူးစိုက်ကြည့်နေသောရွှေစင်ကိုမြင်လိုက်ရ၏။ခုနကချိုလွင့်ပုခုံးကိုလှုပ်သူမှာလည်းရွှေစင်ပင်ဖြစ်ပါသည်။



“ကောင်မ . . . ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။ နင့်ပေါင်ကြားထဲမှာလဲ မြင်လို့တောင် မကောင်းဘူး။သွေးတွေရော၊ ဟို အရည်တွေရော။ မွေ့ရာလဲ ပစ်ရပါပြီ “ရွှေစင့်စကားကြောင့် ချိုလွင့်ပါးကလေးများ နီရဲတွတ်သွားသည်။ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်တော့လဲမွေ့ရာပေါ်မှအကွက်ကြီးကနည်းတာကြီးမဟုတ်။မွေ့ရာအောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးစိုရွှဲနေကာလရည်နံ့တွေက မွှန်ထူလို့နေသည်။ရွှေစင်က ထပ်မေးလိုက်သည်။ “နင့်ကို ဘယ်နှချီလောက် – ိုးသွားသလဲ “”ငါ ပြီးသွားတာ လေးချီထက်တော့ မနည်းနိုင်ဘူး။ သူကတော့ နှစ်ချီပြီးတယ် “”ဘယ်လိုမျိုး – ိုးသွားတာလဲ။ ခွေး – ိုးလား၊ မြင်းစီးသေးလား””ဟင့် အင်း . . . ငါ ပက်လက်လှန်ပေးထားတာကို အပေါ်ကနေ သူဆောင့်သွားတာ။ သူ့ဟာကြီးကအရမ်းကြီးတာပဲ။ ငါဘယ်လိုမှ မတောင့်ထားနိုင်ဘူး “”ဘယ်လောက်ကြာသွားသလဲ “ချိုလွင်က နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။



ဒွန်းထွက်သွားတာ ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်ပဲ ရှိ ဦးမည်။တော်ပါသေးရဲ့။ မဟုတ်ရင် သည်ရွှေစင်ဆိုတဲ့ ပြည့်တန်ဆာနဲ့ တွေ့နေဦးမယ်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ရင်း”တစ်နာရီနီးပါးကြာမယ်ထင်တယ်။မိနစ်လေးဆယ်လောက်မှာငါသုံးခါပြီးတာမှတ်မိတယ်။အဲ့သည်နောက်မှာ တစ်ခါ ထပ်ပြီးသေးတယ်။ . . . ငါရေသွားချိုးလိုက် ဦးမယ်ဟာ”ပြောရင်းချိုလွင်ကမတ်တတ်ထရပ်လိုက်သောအခါဒူးတွေချောင်နေသဖြင့်တစ်ချက်ယိုင်သွား၏။ ကုတင်ေ အာက်က ဖိနပ်ကို ရှာနေရင်းမှ ပေါင်ကြားထဲမှ ပူနွေးသော ခံစားမှုက ပေါင်ရင်းနှင့်ခြေထောက်များဆီ ပြန့်လာသဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ အဖြူရောင်ပျစ်ပျစ် အရည်များ ေ- ာက်ပတ်ထဲမှစီးထွက်လာသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။သည်မြင်ကွင်းကိုရွှေစင်ကမျက်စေ့ဒေါက်ထောက်ကြည့်နေသဖြင့် ချိုလွင်တစ်ယောက် Aနေခက်သွားကာ ရေချိုးခန်းထဲ ခပ်သုတ်သုတ် ဝင်လိုက်ရ၏။



သည်ကြားထဲ ပေါင်ကြောတွေ တင်းနေသဖြင့် ကွတကွတ ဖြစ်နေသေးသည်။ရေချိုးနေရင်း ချိုလွင်သည် ဒွန်းကို သတိရနေလေ၏။ ေ- ာက်ပတ်ကလေးကို ပွတ်ရင်း – ိုးခဲ့သည်များကို ပြန်လည်သတိရနေချိန်၌ ဒွန်းသည်လည်း သူ့ အခန်းထဲတွင် ဂွင်းထုရင်း ဖီလင်တက်နေလေသည်။ချစ်သူနှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတိရနေချိန်တွင် ရွှေစင်က ကြားဝင်လာတော့သည်။ခုနက ကုတင်ပေါ်တွင် ပေပွနေပြီး အိပ်မောကျနေသော ချိုလွင့်ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် ရွှေစင်တစ်ယောက်အံအားသင့်သွားသည်



။တစ်ဆက်တည်းပင်မိန်းမတစ်ယောက်ကိုသည်လောက် အထစွဲမက်ဖွယ် လိုးပေးနိုင်သော ဒွန်း၏- ီးကိုလည်း စမ်းသပ်ချင်လာသည်။ ယခင်ကတည်းက စမ်းသပ်ချင်ပါသော်လည်း ယခုမူကား အရမ်းကို စမ်းသပ်ချင်လာပြီ ဖြစ်လေသည်။ ထို အချိန်တွင် ဒွန်း၏ ဖုံးနံပါတ်ကချိုလွင့်စားပွဲပေါ်တွင် တွေ့လိုက်ရသောအခါ အချိုရှာ သကာတွေ့သကဲ့သို့ ရှိပေတော့သည်။”ချိုလွင် . . . သည်နေ့ တနင်္လာနေ့။ နင် ကွန်ပြူတာ သင်တန်းရှိတယ်မဟုတ်လား”အေး. . . ဟုတ်သားပဲ။



မေ့နေလိုက်တာ”ချိုလွင်သည် ကပျာကယာဖြင့် ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး အဝတ် အစားဝတ်ကာ ဘတ်စ်ကားဂိတ်ဆီ ပြေးတော့၏။ ရွှေစင်တစ်ယောက် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တယ်လီဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ဒွန်း ဂွင်းထုလို့ ပြီးခါစတွင် ဖုန်းမြည်လာသဖြင့် ဒွန်း ကိုင်လိုက်သည်။”ဒွန်းလား . . . ချိုလွင်နိုးပြီ။ . . . အခုလာခဲ့နော်။ . . . စောင့်နေမယ် “တစ်ဖက်မှဖုန်းချသွားသည် အထိဒွန်းစကားမပြောနိုင်ပါ။အံ့အားသင့်လွန်းနေသဖြင့်ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေမိသည်။ အတော်ကြာမှ ဘောင်းဘီကို ဆွဲတင်ကာ ကားသော့ကို လိုက်ရှာမိသည်။ချိုလွင့် အခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ခပ်ဟဟလေး ဖွင့်ထားသော အခန်းတံခါးကို တွေ့ရသည်နှင့်အသာကလေး လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ရေမွှေးနံ့နှင့် လရည်နံ့တွေ မွှန်ထနေအောင် ရလေ၏။



အခန်းထဲတွင် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။ သို့သော် ရေချိုးခန်းထဲတွင် လူတစ်ယောက်ရေချိုးနေသံ ကြားရသည်။ အခန်းတံခါးကို အထဲမှ သော့ခတ်ထားသဖြင့် ဝင်လို့တော့ မရချေ။ဒွန်းသည်အိပ်ခန်းထဲပြန်ဝင်လာကာအဝတ် အစားများကိုချွတ်လိုက်၏။ထို့နော် ချိုလွင့်ကိုယ်ငွေ့ဖြင့် ပူနွေးနေဆဲ အိပ်ရာပေါ် တက်လှဲနေလိုက်သည်။ နည်းနည်းချမ်းသလို ရှိလာသဖြင့် စောင်ခြုံထားလိုက်မိသည်။ သည့်နောက်တွင်တော့ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ခဏနားလိုက်ရင်း ဖျတ်ကနဲ အိပ်ပျောသွားလေသည်။



မည်မျှကြာအောင် အိပ်ပျော်နေမိမှန်း မသိပါချေ။ နူးညံ့သော လက်နှစ်ဖက်က ဖွားဖက်တော်ကို(စောင်ပေါ်မှ ) ပွတ်သပ်ဆုပ်နယ်နေသည်ကိုခံစားရတော့မှဒွန်းနိုးလာသည်။ခေါင်းထောင်နေသောသူ့ညီတော်မောင်ကို ပြုစုနေသော လက်ကလေးများ ပိုင်ရှင်ကတော့ ပရိတ်သတ်ကြီး အကြိုက်ဖြစ်သောရွှေစင်ပင် ဖြစ်တော့သည်။”မီးက ရွှေစင်ပါ။ ချိုလွင့်သူငယ်ချင်းပေါ့။ ကိုဒွန်းကို အရင်ဆုံး ချစ်ခဲ့မိတာ မီးပါ။ ဟိုကောင်မချိုလွင်က အရင် ဦးသွားတယ်။ အခုတော့ သူဘာတတ်နိုင်သေးသလဲ။



ကိုဒွန်းက မီးဆီ ရောက်လာပြီပဲလေ။ချိုလွင့်ထက် သာအောင် လုပ်ပေးမယ် “ရွှေစင်သည်တိုးညှင်းစွာပြောရင်းကသူ့ကိုယ်မှာပတ်ထားသောAဖြူရောင်တဘက်ကဆွဲချွတ်လိုက်၏။ မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်း ဖြစ်သွားသော သူမ၏ အလှသည် ဒွန်းကို ပါးစပ် အဟောင်းသားဖြစ်သွားစေလေသည်။ ရွှေစင်၏ ဖင်များနှင့် နို့များက ချိုလွင့်ထက် ပိုသာသည်။ အသားအရောင်ကလည်းနည်းနည်းကလေး ပိုညိုပြီး ေ- ာက်မွှေးများကို အသေအချာ ရိတ်ထားသဖြင့် အမေပေးသော လယ်ကွကလေးက လှပသပ်ရပ်လို့နေသည်။



ဒွန်း၏ ညီတော်မောင်က လှံတံရှည်လို ထောင်တက်လာပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေလေပြီ။စောင်ကို လှန်လိုက်သော ရွှေစင့်လက်ကလေးများ တုန်ယင်လို့နေသည်။”အိုး . . . အကြီးကြီးပါလား”ရွှေစင့်ပါးစပ်ကလေး ပွင့်ဟသွားပြီး အာမေဋိတ်သံကလေး ထွက် ကျလာသည်။ ဒွန်းက အချိန်မဆိုင်းဘဲ ဟနေသော ပါးစပ်ကလေးထဲသို့ သူ့ – ီးကြီးကို ထိုးသွင်းလိုက်၏။ ရွှေစင် ပါးစပ်ပြန်ပိတ်၍မရတော့။ ဒွန်း၏- ီးကြီးကို မနိုင့်တနိုင် စုပ်နေရတော့သည်။ – ီးစုပ်ခြင်းသည် ရွှေစင်၏ အထူးပြုဘာသာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည့် အားလျော်စွာ ချိုလွင့်ထက်သာအောင် စုပ်ပြနိုင်ပါသည်။ ခြောက်လက်မကျော်ကျော် – ီးကပါးစပ်ဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်းကလေး စုပ်ယူလိုက်၊ ပြန်ထုတ်လိုက်၊ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြန်ဆောင့်ထည့်လိုက်လုပ်ရင်းဒွန်းကို အကဲခတ်လိုက်သည်။



ဒွန်းကတော့ ဘာမှသိပ်ထူးခြားပုံမရချေ။ ရွှေစင်သည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်ကာ ပါးစပ်ကို ထပ်ဖြဲရင်း ပိုလို့စုပ်ယူလိုက်သည်။တကယ်ကတော့ ဒွန်းဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ သူ့ရင်ထဲမှာ အရမ်းကို ထိလို့နေသည်။သည်လို ဖာသည်စုပ်သည့်ဟန်ဖြင့် စုပ်ပေးတာကို ဒွန်းတစ်ခါမှ မခံဖူးပါ။



– ီးဒ- ်ဖျားက ရွှေစင့် အာခေါင်ထဲအထိ ဝင်သွားသဖြင့် ခံစားမှုက အရမ်းကို ထိမိလို့နေသည်။ ရွှေစင်က မကြာခင်မှာ ဒွန်းပြီသွားလိမ့်မည်ဟုထင်သဖြင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်းကလေး စုပ်ပေးနေသော်လည်း ဒွန်းက တော်တော်နဲ့ မပြီးပါချေ။ နေ့လည်တုန်းချိုလွင် နဲ့ စခန်းသွားပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့ တစ်ချီဆွဲထားသဖြင့် သည်တစ်ခါ တော်တော်နဲ့ မထွက်နိုင်။ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် စုပ်ပေး၍ လရည်မထွက်သောအခါတွင်ကား ရွှေစင် လက်မြှောက်လိုက်ရတော့၏။



သည်တစ်ချိန်သည် ရွှေစင့်ဘဝတွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ပထမဆုံး အံ့သြချီးကျူးမိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ရွှေစင့်ေ – ာက်ပတ်ထဲတွင် မျှော့ပါသည်ဟု မကြာခဏ အပြောခံရသော်လည်း တကယ်ကတော့ဘာဂျာစွမ်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ – ီးစုပ်ခြင်းကို ပါရမီပါသူ ရွှေစင့် အ နေဖြင့် ဘယ်လို – ီးမျိုးမဆို ငါစုပ်လိုက်ရင်ပျော့သွားစေရမယ်ဟု ကြိမ်းဝါးလေ့ရှိသည်။ သည်တစ်ယောက်နှင့်မှ ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်ကြာသည် အထိမထွက်နိုင်။



နောက်ဆုံးတွင် ရွှေစင့် အာခေါင်တွေ ကျိန်းစပ်လာသဖြင့် ပါးစပ်ထဲမှ ထုတ်ပေးလိုက်ရသည်။သို့သော် စိတ်ကတော့ မလျှော့သေး။ – ီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ပြောင်းတိုက်ပေးနေသေး၏။ ဒွန်းက ရယ်လိုက်ပြီးနောက် ခပ်ဖြည်းဖြည်း ပြောလိုက်သည်။”ဖင်ကုန်းပေး”ရွှေစင်သည် ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် အိပ်ရာဝင်ရမည် ဆိုပါက ဘယ်တုန်းကမျှ နောက်မတွန့်ခဲ့



။သူမကိုယ်သူမ အပြည့် အဝ ယုံကြည်မှုရှိသည်ချည်း။ ယခုတော့ ဒွန်း၏လှောင်ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှေစင်နည်းနည်း တွန့်သွားသည်။ သည်လောက် ကြီးတဲ့ – ီးနဲ့ အ- ိုးခံရမည်ဆိုတော့လဲ ရွှေစင်တွန့်လောက်ပါသည်။ အယောင်ယောင် အမှားမှားဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ ဖင်ကုန်း၊ လေးဖက်ထောက်ပေးလိုက်တော့ ဒွန်း နည်းနည်းစိတ်ပျက်သွားသည်။”ကုတင်ပေါ် တက်လေကွာ။ မဟုတ်ရင် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးတွေပွန်းကုန်မယ် “ရွှေစင်က ကပျာကယာ ကုတင်ပေါ်တက်လိုက်သည်။



ခါးကိုခွက်ကာ ဖင်ကို ကော့ပေးလိုက်သောအခါ ရေဆေးထားသော ရွှေစင့်ေ – ာက်ပတ်ကလေးက ခရုသင်းလေးပမာ စေ့တေ့တေ့လေး ဖြစ်နေ၏။အလိုးခံဖူးသော စအိုဝလေးကလည်း စူထွက်လို့နေသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အတွက် ရွှေစင့်ဖင်ကြီးတွေက ဘယ်ညာယမ်းလျက်ရှိ၏။ သူမကို အပြတ်ဖိုက်တော့မည်ဟု ဒွန်းက မောင်းတင်ကာ သူ့ညီကအရင်းမှ ကိုင်ပြီး ဒ- ်မြုပ်ရုံသွင်းကာ မွှေနှောက်ပေးလိုက်သည်။



လက်ကလည်း စအိုဝလေးကို ဖိပေးလိုက်တော့ ရွှေစင့်နှုတ်မှ အားကနဲ၊ အိုကနဲ အော်ကာ ဖင်ကို ယမ်းပေးသည်။ ဒွန်းက သူမခါးကိုကိုင်ကာခပ်မြန်မြန်လေး ထိုးသွင်းလိုက်တော့ – ီးတစ်ဝက်လောက် ဝင်သွား၏။”အားး . . . နာတယ် ” ရွှေစင်က အော်ကာ ဒွန်းကို ခါထုတ်သည်။ သို့သော် ဘာမှလုပ်၍မရ။ဖင်ကုန်းပေးထားတာမို့ ပေါင်စေ့လို့လည်းမရ။ ဒွန်းကိုလည်း တွန်းထုတ်လို့မရ။ နာတာကို အော်ဟစ်ရင်း- ီးကို ေ- ာက်ပတ်နဲ့ ညှပ်တာလောက်ပဲ တတ်နိုင်သည်။ အရသာတွေ့သွားသော ဒွန်းက ဆက်မသွင်းတော့ဘဲ ခပ်မြန်မြန် ပြန်ညှောင့်ပေးလိုက်တော့ ရွှေစင့်ခါးကလေး ပိုခွက်လို့သွားသည်။



ပြီးချင်လာတာမို့ခါးကို မွှေ့ယမ်းပေးရင်း – ီးကို ညှပ်ညှပ်ဆွဲလိုက်သည်။ ဒွန်းကလဲ ရွှေစင်ခံနိုင်သလောက်သာ ခပ်သွက်သွက်ဆွဲလိုက်ရာ ဆယ်ချက်၊ ဆယ့်ငါးချက်လောက် အတွင်း ရွှေစင်တစ်ယောက် ကိစ္စပြီးမြောက်လို့သွားသည်။”အားးး. . . ပြီးပြီ . . . အုအု “ရွှေစင်က ခေါင်း အုံးကြားထဲ မျက်နှာ အပ်ကာအော်လိုက်၏။ ပြီးသွားတာ မြန်လွန်းသဖြင့် သူမကိုယ်သူမ အားမရပါ။ အရင်ကဆိုလျှင် ယောက်ျားတွေက အခုပဲ – ိုး၊ အခုပဲ ထွက်တယ်ဟု လှောင်ရယ်ခဲ့ဖူးသည်။



သည်နေ့တော့ ရွှေစင်ဝဋ်လည်လေပြီ။ သူမကို လိုးနေသော – ီးကြီးက ေ- ာက်ပတ်ထဲမှာ မာတောင်နေဆဲ။အဆုံးထိပင် မဝင်ရသေး။ ရွှေစင်တစ်ယောက် အရည်တွေ ပန်းထွက်ကာ ပြီးသွားလေပြီ။ မနေ့ကမှ မိန်းမစချဖူးသော်လည်း အတွ့ အကြုံမနည်းသော ဒွန်းက ရွှေစင်ပြီးသွားတာကို သိလိုက်သည့် အတွက် အသာကလေး အရှိန်လျှော့ကာ ရပ်လိုက်လေသည်။ သူမပြီးသွားတာကို ဒွန်းသိကြောင်း ရွှေစင်က ပြန်သိလိုက်သည့် အတွက် မျက်နှာကလေး ရဲတွတ်ကာသွား၏



။ရွှေစင်ပြီးနေချိန်တွင် ေ- ာက်ပတ်ကလေးက ကျဉ်းလာသည့် အတွက် ဒွန်းက ဆောင့်ခြင်းကိုရပ်ကာ ခဏနားနေရင်းမှ ဖင်ကို ဖြဲကြည့်လိုက်သည်။ ချိုလွင့်ဖင်ကို မကြည့်ရသေးသည်ကို သတိရလာသဖြင့် ရွှေစင့်ဖင်ကို ဖြဲကြည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အ- ိုးခံဖူးသော စအိုဝလေးက ပြဲဟလို့လာသောအခါဒွန်းက အပြာကားတွေထဲကလို တံတွေးထွေးထည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သည်လိုလုပ်လိုက်ခြင်းက ရွှေစင့်ကိုကြက်သီးဖြင်းဖြင်းထသွားစေသည်။



လက်ကောက်ဝတ်ထက်ပင်တုတ်ခိုင်သေးသော -ီး ကြီးကေ- ာက်ပတ်ထဲမှာ ရှိနေချိန်တွင် ဖင်ကို အဖြဲခံရခြင်း၊ တံတွေးထွေးခံရခြင်း၊ လက်မဖြင့် စအိုဝကို – ိုးခြင်းတို့ကြောင့် ရွှေစင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာပြန်သည်။ နောက်တစ်ချီ ပြီးချင်လာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ဒွန်းကတော့ စအိုဝနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။



ရွှေစင့် တင်ပါးနှစ်ခုကို လက်ဝါးဖြင့် ဖြဲကာ လက်မနှစ်ချောင်းကို စအိုဝထဲ ထိုးထည့်လိုက်ရာတွင် ရွှေစင်တစ်ယောက် ထွန့်ထွန့်လူးသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးသဘောကျနေသည်။ ရွှေစင်ပြီးချင်လာတာကို ဒွန်းသိလိုက်သည်။ တစ်ဆက်တည်းပင် သည်ကောင်မလေးကို စွဲသွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်မည်ဟု စိတ်ထဲမှာ တေးမှတ်ကာ – ီးကို ဖြည်းဖြည်းလေး အသွင်းအထုတ် လုပ်ပေးလိုက်သည်။ ရွှေစင် ဖီလင်တွေ တက်လာသော်လည်း အယားက မပြေတော့။



ခဏနေသောအခါ ေ- ာက်ပတ်ကို ညှစ်လိုက်ရင်း ဖင်ကြီးတွေကို လှုပ်ခါပေးလိုက်သည်။ – ိုးပါတော့ဟု အချက်ပေးလာသည်ကို ဒွန်းက မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ခပ်ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပေးနေသည်။ ပြီးချင်နေသောရွှေစင်တစ်ယောက် အရှက်ကို မငဲ့ ကွက်နိုင်တော့ပဲ လှမ်းပြောလိုက်ရသည်။”ကိုကို . . . မြန်မြန်ကလေး လုပ်ပေးပါနော် “ဒွန်းက – ီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ေ- ာက်စေ့လေးကတဖျတ်ဖျတ် ရိုက်ပေးလိုက်သည်။ ရွှေစင်တစ်ယောက် ထွန့်ထွန့်လူးသွားသည်။ “ပြီးအောင်သာ လိုးလိုက်ပါတော့ ကိုကိုရယ်။ ရွှေစင် မနေတတ်တော့ဘူး “ဟု အော်ဟစ် တောင်းဆိုလိုက်မိတော့သည်။



ဒွန်းက – ီးကို တစ်ဝက်ခန့်ပြန်သွင်းကာ ညှောင့်ပေးလိုက်သည်။”Aဆုံးထိသာထည့်လိုက်ပါကိုကိုရယ်။သည်မှာပြီးချင်နေတာကြာလှပြီ။ရွှေစင့်ကိုထပ်မညှင်းဆဲပါနဲ့တော့ “အချိန်ကျပြီဟု ဆုံးဖြတ်ကာ ဒွန်းက – ီးကိုဝင်နိုင်သလောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးထည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရွှေစင့်ေ – ာက်ပတ်က ချိုလွင့်ထက် နည်းနည်း ချောင်သလိုလို ရှိသော်လည်း အတော့်ကိုအားစိုက်ရသည်



။နောက်ဆုံးအပြင်မှာလက်တစ်လုံးလောက်သာကျန်သည် အထိထိုးထည့်လိုက်ပြီးနောက် ရွှေစင့်ေ အာ်သံကို ကြားသည့် အခါ ဒွန်းက အသာရပ်ပြီး ပြန်ညှောင့်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့်- ီး တစ်ချောင်းလုံး ဝင်သွားသည့် အခါ ရွှေစင့်အော်သံတွေက ကမ္ဘာပျက်သည့် အလား။”အား . . . ကောင်းလိုက်တာ . . . အဲ့သလို – ိုးပေးစမ်းပါ . . . နှိုက် . . . ဖင်ထဲကို နှိုက်ပေးပါ။ကြိုက်တယ်။



ကောင်းတယ် . . . လုပ်စမ်းပါ။ အားရပါးရ . . . အားး . . .အားး . . . ထွက်ပြီ။ . . .ထွက်ကုန်ပြီ “ဖင်ကုန်းပေးထားသော ရွှေစင့်ေ – ာက်ပတ်ထဲမှ ေ- ာက်ရည်ပူတွေက အောက်မှ မွေ့ရာပေါ် ဝေါကနဲပန်းကျကုန်သည်။



တွန့်လိမ်နေသော ရွှေစင့်ကို ပုခုံးကိုမှကိုင်ကာ ချုပ်ထားရင်း ဒွန်းက ဆောင့်ဆောင့်လိုးလိုက်၏။ နာကျင်မှုကြောင့် ရုန်းကန်သော်လည်း ရုန်းလို့မရ၊ ဒွန်း၏လက်များက သန်မာလွန်းနေသည်။ပြီးနေရင်းတန်းလန်း ဒွန်းက ဆောင့်ဆောင့် – ိုးပေးလိုက်သဖြင့် ရွှေစင်တစ်ယောက် မျက်ဖြူလန်လောက်ေ အာင် အရသာတွေ့ကာ ဒွန်းကို အစွဲကြီး စွဲသွားတော့သည်။အားး . . . ပြီးသွားပြန်ပြီ၊ ကိုရယ်။ ကိုက သိပ်လုပ်နိုင်တာပဲ “”ဒွန်းကတော့ ပြုံးဖြီးဖြီးကြီးဖြင့် ဘယ်လိုလဲ ကိုလုပ်တာ ကောင်းရဲ့လား” ဟု ပဏ္ဍာယူလိုက်သည်။



“သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ကို့ – ီးကြီးက ကြီးရုံ ရှည်ရုံတင်မကဘူး။ အရမ်း ကျစ်တာပဲ။ ရာဘာချောင်းအတုထက်တောင် မာသေးတယ်။ တကယ့်ကို သံချောင်းကြီး ကျနေတာပဲ “ရွှေစင်က ပေါင်ကို ကားပေးလိုက် သောအခါ ဒွန်းကလည်း မြိန်ရေယှက်ရေကို ဆောင့် – ိုးတော့သည်။ ရွှေစင်ကလည်း အာသာငမ်းငမ်း ခံယူရင်း ေ- ာက်ရည်တွေ ထွက်ကျလာပြန်သည်။ ဒွန်းကမြိန်ရေယှက်ရေ ဆောင့်သည်။ ရွှေစင်က ေ- ာက်ပတ်ကို ညှစ်သည်။ သို့သော် ဒွန်း၏- ီးကြီးမှာ သံချောင်းပမာ မာကျစ်နေသဖြင့် သူမသာလျှင် ဖီလင်တွေ ပိုတက်လာပြန်သည်။ – ိုး Aားကလည်း ဘာကောင်းသလဲမမေးနှင့်။ ဆောင့်ချက်တွေက ရွှေစင့်ကို စကြာဝဠာ တံတိုင်း အထိ လွင့်သွားစေသည်။”ကောင်းရဲ့လား ရွှေစင် “အရင်တုန်းကဆိုရင် ရွှေစင့်ပါးစပ်မှ ကောင်းတယ်။ သိပ်ကောင်းတာပဲ။



ကို့ – ီးကြီးက ဆိမ့်နေတာပဲကွာ။ ေ- ာက်ပတ်ထဲမှာ အပြည့် အသိပ်ပဲ စသဖြင့် တွတ်တီးတွတ်တာ စကားများကို အဆက်မပြတ်ထွက်လေ့ရှိသည်။အခုတောကောင်းလွန်းနေသဖြင့်စကားပြောဖို့ကိုတောင်မေ့နေသည်။ဒွန်းကမေးလာတော့မှ သိပ်ကောင်းတာပဲ။ အကောင်းဆုံးပဲ ဟု အငမ်းမရ ပြောလိုက်မိသည်။ ဒါလောက်နဲမကျေနပ်သေးသဖြင့် ပေါင်ကို ကားပေးပြီးနောက် …”ကို – ိုးချင်ရင် ဖုန်းသာဆက်လိုက်။ အချိန်မရွေးပဲ။ ရွှေစင့်ကိုပဲ – ိုးပေးနော်။



ရွှေစင်ကလွဲလို့ဘယ်သူ့ကိုမှ မလိုးနဲ့တော့နော် “သည်စကားကို ကြားသောအခါ ဒွန်းက သွားကြီးဖြဲကာ မမောနိုင် မပန်းနိုင် ဆောင့်တော့၏။လေးဖက်ကုန်းထားသော ရွှေစင့်ခါးကို ကိုင်ကာ ဆောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှေစင်ကံကောင်းသွားသည်မှာခုနက ချိုလွင်နှင့် တစ်ချီဆွဲထားသဖြင့် ဒွန်း၏ညီတော်မောင် နည်းနည်းပန်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။



အရင်က အခြေအနေဖြင့်သာ ဆိုလျှင် ရွှေစင့် ေ- ာက်ပတ်ကွဲကာ ဆေးရုံတက်ရဖို့များသည်။ ယခုတော့ဒွန်း၏ဆောင့်ချက်တွေက မီးပွင့်လောက်ေ အာင် မပြင်းနိုင်တော့။ ဒါနှင့်တောင် နောက်ဆယ့်ငါးမိနစ်လောဆောင့်လိုက်တော့ ရွှေစင် တစ်ချီပြီးသွားပြန်သည်။”အားး. . . ပြီးပြီ။ ခဏ . . . ခဏ နားပါUီး ကိုရယ်။ ရွှေစင် . . . ရွှေစင့် ေ- ာက်ပတ်ကလေးကျိန်းနေပြီ။ ခဏ စိမ်ထားပါဦး။ ဟာ . . . ဘာဖြစ်လို့ ထုတ်လိုက်တာလဲ။ ရွှေစင့်ကို စိတ်ဆိုးသွားပြီလား။ကဲ . . . ပြန်ထည့်ပါတော့ ကိုရယ်။



ကို လုပ်ချင်သေးတယ်ဆိုရင် ရွှေစင် ခံပါ့မယ် “-ီးကိုဆွဲထုတ်လိုက်သောAခါေ-ာက်ရည်တွေပါထွက်ကျလာပြန်သည်။ခုနကချိုလွင်ထွက်ထားသော အရည်တွေက ဖန်ခွက်တစ်လုံးစာလောက် ရှိသည်ဆိုလျှင် အခုဆိုလျှင် ရေသန့်ဗူးတစ်ဗူးစာလောက် ရှိရော့မည်။ ရေချိုးပြီးကာစ ရွှေစင့်ေ – ာက်ပတ်ကလေးမှာ နီရဲတွတ်နေအောင်ကို အ – ိုးခံထားရသဖြင့် ထူ အမ်းနေသော ေ- ာက်ပတ်နှုတ်ခမ်းလေးများက သနားစဖွယ်၊ လိုးချင်စဖွယ် အတိပြီးနေတော့၏။



ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဒွန်းက ရွှေစင့်ကို ခါးမှကိုင်ကာ ပက်လက်လှန် ခိုင်းလိုက်သည်။လှေကြီးထိုး ရိုးရိုးပုံစံတွင် သူ့ဒုံးပျံက ကော့နေသဖြင့် ရွှေစင့်ကို အရသာတစ်မျိုး ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူယုံသည်။ရွှေစင်က ကပျာကယာ ပက်လက်လှန်ကာ ကော့ပေးလိုက်၏။ ဒွန်းက ရွှေစင့်နှုတ်ခမ်းလေးများကိုနမ်းလိုက်ပြီးနောက် – ီးကြီးကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ရွှေစင့်ခါးလေး ကော့တက်လာပြီးနောက် ဒွန်း၏ခေါင်းကိုကိုင်ကာ နို့ကြီးတွေပေါ် ပို့ပေးလိုက်သည်။



ဒွန်းက နို့သီးခေါင်းတွေကို စုပ်ယူရင်းက- ီးကို တစ်ရစ်ချင်း ထိုးထည့်နေ၏။ ကော့တက်နေသော ဒ- ်ကြီးက ရွှေစင့်ေ – ာက်စေ့လေးကို ပွတ်ကာဝင်သွားကတည်းက ရွှေစင် အ ငြိမ်မနေနိုင်တော့။ ခါးကလေးကော့ကာ ဖင်ကြီးတွေ ယမ်းလာ၏။ ဒွန်းကဆက်ဖိလိုက်သောအခါ အပေါ်လှန်နေသော သူ့ဒ – ်ဖျားက ရွှေစင့် ဂျီစပေါ့ကို ထိုးမိပြန်သည်။”အားး . . . ကောင်းလိုက်တာ” ရွှေစင့် အသံကလေးက ဒွန်းကို ဆက်လုပ်ပါဟု အချက်ပေးသည့်နှယ်။ ဒွန်းက အသာကလေး ပြန်ထုတ်ကာ ပြန်သွင်းလိုက်၏။ သည်တစ်ခါတော့ တစ်ဝက်လောက်ဝင်သွားလေပြီ။ လှေကြီးထိုးက ပိုကျပ်၏။ ဒွန်းက ရွှေစင့်ပေါင်တွေကို ကားလိုက်ပြီးနောက် အားဖြင့် ဖိသွင်းလိုက်သောအခါ ရွှေစင့်မျက်နှာကလေး ရှုံ့မဲ့ကာ သွားသည်။”နာတယ် ကိုရယ် “သည်လိုဆိုလာပြန်တော့လဲ ဆက်သွင်းဖို့ ခက်ပြန်သည်။



ဒွန်းက အရှိန်လျှော့ကာ အသာ ညှောင့်ပေးလိုက်၏။ ရွှေစင်သည် ဒွန်း၏- ီးကို ခံချင်နေသည်မှာ တစ်ပိုင်းသေနေသော်လည်း တစ်ဆုံးသွင်းပြန်တော့ နာသည်။ ထိုနာကျင်မှုကပဲ သူမကို မြန်မြန်ပြီးစေသလို ရှိသည်။ ကျပ်သိပ်နေသော ေ- ာက်ပတ်ထဲမှ – ီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သောAခါ ေ- ာက်ပတ်တစ် အုံလုံး ကြွတက်လာ၏။ ရွှေစင်က အောက်မှညှစ်ထားခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရွှေစင်သည် ပြီးချင်လာသဖြင့် – ီးကိုညှပ်ညှပ်ဆွဲရင်း ခါးကို ကော့ပေးလိုက်သည်။ ဒွန်းက- ီးကို အဆုံး အထိ ချွတ်ပြီးနောက် ပြန်ဆောင့်ထည့်ပေးလိုက်သောAခါ သုံးချက် အတွင်းရွှေစင် နောက်တစ်ခါ ပြီးသွားပြန်သည်။သည်တစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရွှေစင် အတော့်ကို အထိနာသွားသည်။ သားအိမ်ခေါင်းကို တည့်တည့်ထိသဖြင့်အပီးမြန်သွားခြင်းဖြစ်သည်။သုံးလေးချီလောက်ပြီးထားခါစတွင်နောက်တစ်ခါထပ်ပြီးဖို့အတော့်ကို မလွယ်ပါ။



ဒွန်း၏- ီးက ဂျီစပေါ့ကို ထိုးမိသဖြင့်သာ မြန်မြန်ပြီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အရည်တွေလည်း ထွက်ရလွန်းသဖြင့် ခန်းနေပြီဖြစ်သည်။ ချွေးတွေ ရွှဲနစ်နေသည်ကိုပင် ဂရုမထားနိုင်တော့ပဲရွှေစင်တစ်ယောက်ပိုးလိုးပက်လကအိပ်မောကျသွားတော့၏။သနားစရာကောင်းသူမှာကားဒွန်းပင်ဖြစ်သည်။ သူပြီးချင်နေပါပြီ။ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်သည့် အားလျော်စွာ ပြီးချင်ပါ၏။ ရွှေစင် ဖလက်ပြသွားသည့်တိုင် သူ့မှာ မပြီးနိုင်သေးသဖြင့် အမြန်တက်သုတ်ရိုက်ကာ သုက်ကို လွှတ်လိုက်ရသည်။



အရင်တစ်ခါကလိုပင် ရွှေစင့်သားအိမ်ခေါင်းကို တေ့ကာ ဒွန်းက သုက်ရည်များကို ပန်းထုတ်လိုက်သည်။ ေ- ာက်ပတ်ထဲတွင် မီးတောင်ပေါက်သလို ရွှေစင်ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒွန်း၏- ီးရည်များကို ရလိုက်ပြီဟု တွေးရင် ရွှေစင်တစ်ယောက် ကျေနပ်စွာ အိပ်ပျော်သွားလေ၏။နောက်နှစ်ရက်တိတိ ဒွန်းကို မည်သူမျှ မခေါ်ချေ။ ထိုနှစ်ရက်သည် ငရဲပြည်တွင် နှစ်ကမ္ဘာခနခံရသလိုထင်ရ၏။ဂွေး ဥများထဲတွင်သုက်ရည်များပြည့်လာသဖြင့်ကိုက်ခဲလာသည်Aထိပင်။



ချိုလွင်ရော၊ ရွှေစင်ရော၊ – ိုးလို့ မပြီးခင်မှာပင် ဖလက်ပြကုန်သဖြင့် ဖုန်းနံပါတ် တောင်းလို့မရခဲ့ချေ။ အဲ့သည်နေ့ကသူတို့သောင်းကျန်းခဲ့သောဟိုတယ်မှာလည်းတစ်ရက်သာအခန်းငှားထားခြင်းဖြစ်လေရာနောက်တစ်နေ့ ဒွန်းသွားသောအခါ မည်သူမျှ မရှိတော့။ အခုတော့ အခန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ထိုင်နေရုံမှ အပ ဒွန်း ဘာမှမတတ်နိုင်ချေ။ထိုနှစ်ရက်တာ အချိန်ကာလအတွင်းဝယ် ရွှေစင်နှင့် ချိုလွင်တို့ ရန်ဖြစ်နေခဲ့ကြလေသည်။ချိုလွင်က ရွှေစင်သည် ငွေမက်သော ပိုင်းလုံးဟု စွပ်စွဲသည်။



သူမလက်ထဲမှ ဒွန်းကို ကြောင်တောင်နှိုက်သွားသည်ဟု ပြောသည်။ ရွှေစင်ကလည်း ချိုလွင်သည် ယောက်ျားမမြင်ဖူးသဖြင့် ဒွန်း၏- ီးကြီးကတန်းတန်းစွဲဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုပြန်သည်။”လောကမှာ ယောက်ျားမရှားပါဘူးဟဲ့ “”အေးလေ … ဒါဆို နင်က ဘာလို့ ငါ့လင်ကို လာပြီး ကြောင်တောင်နှိုက်ရသလဲ “”နင့်လင်က – ီးတောင်လို့ ငါ – ိုးလို့ ရတာပေါ့ “”နင်က ေ- ာက်ပတ်ကို ဖြဲပြရင်တော့ သူက – ိုးမှာပေါ့ဟဲ့ … ေ- ာက်ကောင်မရဲ့ “”အေး… နင်သိထားဖို့က ယောက်ျားတွေက ေ- ာက်ပတ်ကိုပဲ မြင်တာ။



ငါက အပျိုမဟုတ်ပေမယ့်ယောက်ျားတိုင်းက ငါ့ကို တန်းတန်းစွဲ ဖြစ်သွားတာချည်းပဲ “”နင်က ငါ့ထက် သာတာ ဘယ်နေရာမှာလည်း … အပေါက်ကျယ်တဲ့ နေရာမှာလား””အပေါက်ပဲ ကျယ်ကျယ် … အပါယ်ပဲ ကြောက်ကြောက် … နင့်လင်က ငါ့ကို ပိုပြီး သဘောကျစေရမယ်ဟေ့ “”လာလေ။ စမ်းကြည့်မလား””လာလေ။ စမ်းကြည့်စမ်းပါ။



ဒွန်းက ငါ့ကိုပဲ ရွေးမှာပဲ “”အေး… ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်။ ” ပြောရင်းဆိုရင်း ရွှေစင်က ဖုန်းကို လှမ်းယူလိုက်သောအခါချိုလွင်က ကပျာကယာ တားလိုက်၏။”ခဏနေစမ်းဘယ်လိုလုပ်မလဲ။…နင်ကိုငါစိတ်မချဘူး။ငါ့လင်တစ်ခြားနည်းတွေနဲမြူဆွယ်ဖျားယောင်းသွားရ..သည်တောသည်လိုလုပ်မယ်။ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးသူနဲလုပ်ကြမယ်။



ပြီးတော့ သူ့ကို ရွေးပေ့စေ။ ဘယ်လိုလဲ “ရွှေစင်တစ်ယောက် အံ့အ ားသင့်ပြီး ခေတ္တမျှ ငိုင်ကျသွားသည်။ချိုလွင်သည် သည်လောက် အထိ ဟော့လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပါ။ သည်ကောင်မ ဘယ် အ ပြာကားတွေ ကြည့်ပြီး သည်လောက် အထိ ရဲနေတာလဲ မသိဘူးဟု တွေးလိုက်မိသည်။”ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒွန်းက ငါ့ကိုပဲ ရွေးမှာပါ” ဟု ရွှေစင်က အပြည့် အဝ ယုံကြည်သည်မို့အေးအေးဆးဆေးပင် လက်ခံလိုက်သည်။”ကောင်းပြီ။ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး သူ့ကို လုပ်မယ်။ ပြီးရင် သူကြိုက်တဲ့လူ ရွေးပေ့စေပေါ့။ရှုံးတဲ့လူက ကျေကျေနပ်နပ် နောက်ဆုတ်ပေးကြေးနော် “ရွှေစင်သည် ဟန်းဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဒွန်း၏နံပါတ်ကို နှိပ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်၏။ သို့ရာတွင် သူမေ- ာက်ပတ်ထဲမှ ယားပြီး Aရည်တွေ ရွှဲလာသဖြင့် ဖုန်းကို ခဏချကာ ရေချိုးခန်းထဲ သွားပြီး တစ်ချီပြီးအောင် ပွတ်လိုက်ရသည်။



မည်းနက်တောက်ပြောင်သော – ီးကြီးကို ပြန်မြင်မိတိုင်း သူမရင်တွေတဒိုင်းဒိုင်းခုန်လာပါသည်။ အရင်တစ်ခါတုန်းက အားရပါးရ အဆောင့်ခံလိုက်ရလို့ အောင့်ကျိန်းသွားတာတွေကို မမေ့နိုင်သေး။ ေ- ာက်ပတ်ကလေးကို ပွတ်ရင်း တင်ပါးတွေကို ကော့ကော့ထိုးလိုက်မိသည်။သည်တစ်ခါ ခံရလို့ကတော့ သူ – ိုးချင်သလော- ိုးစမ်း။ ေ- ာက်ပတ်နှစ်ခြမ်း ဖြန်းဖြန်းကွဲအောခံပေးလိုက်မယ်။ရေချိုးခန်းထဲမှ သူမ ပြန်ထွက်လာသော အခါတွင်ကား ချိုလွင်က ဖုန်းဆက်ပြီးသွားချေပြီ။”အရင်ဟိုတယ်မှာပဲ သည်နေ့ည ကိုးနာရီ ချိန်းထားတယ် “ချိုလွင်က ပြောပြီးသည်နှင့် ထသွား၏။__________________ရွှေစင့် အခန်းရှေ့သို့ ဒွန်းရောက်လာသောအခါ ညနေ ရှစ်နာရီ ခွဲနေပြီဖြစ်သည်။ အခန်းတံခါးသည်ယခင် အခါများကလိုပင်အသာကလေးစေ့ထားသဖြင်တွန်းဝင်လိုက်ရုံပင်ဖြစ်သည်



။အခန်းသို့ရောက်ရောက်ချင်း ရေမွှေးနံ့စူးစူး ရလိုက်ပြီးနောက် ဘရာစီယာတစ်ထည်နှင့် ပင်တီတစ်ထည် ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်တွင် ဒွန်း၏ညီတော်မောင်က ခေါင်းထောင်လာတော့သည်။ “ဟေ့ကောင်ကြီး …မပူပါနဲ့။ စားရတော့မှာပါ” ဟု ချော့ရင်း လည်ဂုတ်ကို သပ်ပေးလိုက်တော့ ဒီကောင်က ပိုလို့တောင်မာကျောလာ၏။ဒွန်း၏ အပျော်များသည် ရွှေစင်နှင့် ချိုလွင် နှစ်ယောက်စလုံးကို တွေ့လိုက်ရတော့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးကို ဝါးနေကြောင်း သိသွားလို့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်လုံး ထွက်ပြေးသွားလျှင်ဒီကနေ့ ညစာငတ်ပေတော့မည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သူ့ကိုခေါ်တွေ့သည်မှာကောင်းသောအခြေအနေတော့ လုံးဝမဟုတ်ဟု ဒွန်းက တွက်ချက်လိုက်သည်။



ဒွန်းတစ်ယောက် မာတောင်နေသော – ီးကြီးကို ကိုင်ရင်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေချိန်တွင်ရွှေစင်က ပြောလိုက်၏။”ကိုဒွန်း … ရွှေစင်တို့ နှစ်ယောက်တည်းက တစ်ယောက်ကို ရွေးရမယ်။ ဒါပဲ “”ရွေးရမှာ ခက်နေလို့ “”မခက်ပါဘူး။ ယှဉ် ပီး – ိုးကြည့်ပေါ့ “ဒွန်း ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သို့တည်းမဟုတ် ပြန်ပြောစရာ မလိုဟု ယူဆမိတာလဲဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်။ ပုဆိုးကိုသာ ချွတ်ချလိုက်တော့၏။ဒွန်း ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သို့တည်းမဟုတ် ပြန်ပြောစရာ မလိုဟု ယူဆမိတာလဲဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်။ ပုဆိုးကိုသာ ချွတ်ချလိုက်တော့၏။



ညီတော်မောင်က လှံရှည်တဝင့်ဝင့်ဖြင့် မာန်ထောင်နေသည်ကို အထင်းသား တွေ့လိုက်ရသောအခါ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်စလုံး နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုမိကြ၏။ ဒွန်းက မသိချင်ယောင် ဆောင်ပြီး အင်္ကျီများကို ချွတ်ကာ ဗလာကျင်းလိုက်သည်။ မိန်းကလေးများမနေနိုင်ကြတော့။ ထိုင်နေရာမှ ထကာ ဒွန်း အနား ကပ်လာကြတော့သည်။ချိုလွင်က အရင် ဦးသည်။ ဖျတ်ကနဲ ဒွန်း အနားသို့ ကပ်လာပြီးနောက် – ီးကြီးကို လက်ဖြင့်ဖမ်းဆုပ်ကာ ဂွင်းတိုက်ပေးလိုက်သည်။ မာကျောတောက်ပြောင်လာပြီဆိုတော့ ပါးစပ်ဖြင့် ငုံကာ စုပ်ယူလိုက်၏။



အကုန်လုံး မဝင်နိုင်ချေ။ ဒ- ်ဖျားက အစိတ်သားဟု ဆိုရိုးက ဒွန်း အတွက် နည်းပင်နည်းနေသေးသည်။ အစိတ်သားမက သုံးဆယ်သားလောက်ရှိမည့် ဒ- ်ကို ငုံတာနဲ့တင် ချိုလွင့်ေ – ာက်ပတ်ကလေးစိုရွှဲလို့သွားသည်။ သည် အချိန်တွင် ဒွန်းက တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်မို့ ချိုလွင်က သူ့ အစွမ်းသူ ကျေနပ်ကာထပ်ပြီး ဆက်ကာစုပ်ယူလိုက်သည်။ လေးလက်မခန့်ထက် ဝင်အောင် မစုပ်နိုင်တော့ချေ။ သောက်ကျိုးနည်းအောင် ကြီးပြီး ရှည်သော- ီးကြီးကို စုပ်ရင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ ရွှေစင်ကို မြင်ရသည်



။ရွှေစင်သည် ဒွန်း၏ ပေါင်ကြားထဲသို့ဝင်ကာ ဂွေးဥများကို စုပ်ပေးနေသည်။ ဒွန်းကတော့ ခေါင်းကိုနောက်သို့လှန်ကာ တအီးအီးတအားအားဖြင့် သိကြားမင်းစည်းစိမ်ကို ခံယူနေလေသည်။ ချိုလွင်သည်အချိန်ကုန်မခံတော့ပဲ – ီးကို ပြန်စုပ်လိုက်သည်။ သည်တစ်ခါတော့ အပြာကားတွေထဲကလို အားဖြင့်စုပ်ယူလိုက်ရာ – ီးကြီးက သိသိသာသာ ကြီးလာပြန်သည်။ ဒါတင်မက ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ တုန်သွားသဖြင့် ဒွန်းပြီးချင်နေမှန်း သိလိုက်ရသည်။



စုပ်ကောင်းကောင်းဖြင့် စုပ်နေရင်း သိပ်မကြာလိုက်ပါ …ဒွန်းတစ်ယောက် လရည်တွေ ပန်းထုတ်ရင်း ပြီးသွားတော့သည်။ပြွတ်နှင့် ပန်းနေသလား အောက်မေ့ရအောင် များလှသော လရည်များသည် ပါးစပ်တစ်ခုလုံးပြည့်ရုံမက အာခေါင်ထဲ အထိပါ ရောက်သွားသဖြင့် ချိုလွင်တစ်ယောက် – ီးကိုလွှတ်ကာ ချောင်းတဟွတ်ဟွတ်ဆိုးနေမိ၏။ သည် အခွင့် အရေးကို ရွှေစင်က လက်လွတ်မခံပဲ ချက်ချင်းပင် – ီးကိုဆွဲကာ ဆက်စုပ်လိုက်သည်။နှစ်ပါတ်လောက် အောင့်ထားသဖြင့် ဒွန်း၏ လရည်များက ပန်းလို့မကုန်နိုင်ပေ။ ဒါပေမယ့် ရွှေစင်စုပ်တာကို ခံချင်သဖြင့် ခဏတော့ အောင့်ထားလိုက်သည်။



ဒါမှသာလျှင် – ီးက ပျော့မသွားပဲ တောင်နေမည်မဟုတ်ပါလား။ ရွှေစင်ကတော့ ချိုလွင့်ကို ‘နင်ဘာတတ်နိုင်သေးသလဲ ‘ ဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်ကာဆက်စုပ်နေသည်။ ချိုလွင့်ထက်ပိုပြီး ကောင်းအောင် စုပ်ပြဖို့ ရွှေစင်က စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားလေသည်။လေးလက်မခွဲလောက် အထိကိုလွယ်လွယ်ကူကူဝင်သွားသော်လည်းသည့်ထက်ပိုပြီးဝင်ဖို့မလွယ်ပါ။ နှုတ်ခမ်းများကို ဘယ်လိုပင် ဖြဲဖြဲ အခေါင်မှာ သွားထောက်နေတာမို့ အခံရခက်လှသည်



။ရွှေစင်က – ီးကို အဆုံး အထိ ဆွဲချွတ်ကာ အသက်ကို ဝအောင်ရှူလိုက်ပြီး ပြန်စုပ်ပြန်သည်။ ငါးလက်မဝန်းကျင်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်ခါ ပြန်ချွတ်လိုက်ရသည်။’ဟား’ကအသက်ကိုဝအောင်ရှူလိုက်သောရွှေစင့်မျက်နှာကလေးမှာရဲရဲတွတ်လျက်ရှိနေလေပြီ။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ စီးကျလာသော သွားရည်များသည် ဒွန်း၏ ပေါင်ရင်း အထိစိုရွှဲသွားစေသည်။ ရွှေစင်ကအားမလျော့သေး။ သည်တစ်ခေါက် အာခေါင်ကို ဖြဲကာ အတင်းထိုးထည့်လိုက်ရာ ဒွန်း၏ ညီတော်မောင်ကို ခြောက်လက်မခန့် အထိ သွတ်သွင်းလိုက်နိုင်သည်။



သည်လောက် အထိဝင်သွားသောအခါရွှေစင်၏အာခေါင်နှင့်သွားထောက်သဖြင့်ဒွန်းတစ်ယောက်ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာသည်။ဒိပ်သရုတ်ဟု ခေါ်ရမည့် ‘- ီးကိုလည်ချောင်းထဲ အထိ ရောက်အောင် စုပ်ခြင်း ‘ သည် ထူးကဲသောအရသာကို ပေးကြောင်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သိသွားသော ဒွန်းသည် ရွှေစင့်ကို ညှာမနေတော့။ သူမ၏ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ – ီးပေါ် ဆောင့်ချလိုက်သည်။ရွှေစင့်မျက်နှာကလေး ရှုံ့မဲ့သွား၏။ ဝူးဝူးဝါးဝါး အော်သံ များလည်း ထွက်လာလေသည်။



သို့သော်ဘာကို ပြောချင်နေမှန်း ဘယ်သူမှမသိ။ ခေါင်းကနေ ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ကို – ီးနှင့် – ိုးနေသဖြင့် အော်လို့လဲအသံမထွက်၊ ရုန်းကန်လို့လဲ မရ။ ကံကောင်းသည်မှာ ဒွန်းသည် လေးငါးဆယ်ချက် ဆောင့်ပြီးသည်နှင့်သုက်ရည်များကို ပန်းထုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါတောင် နောက်ခုနစ်ရက်လောက် ရွှေစင်တစ်ယောက်ထမင်းစားလျှင် လည်ချောင်းနာနေမည်မှာ သေချာသည်။



“မင်းစုပ်ပေးတာ အရမ်းကောင်းတယ်ကွာ “ဟု ပြောလိုက်သော ဒွန်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်ခြင်းများကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် ချိုလွင်တစ်ယောက် ထိုင်မနေနိုင်တော့ပါ။ ရွှေစင့်ကို တွန်းဖယ်ကာ ဒွန်းကအတင်းဖက်ထားလိုက်သည်။ လရည်တွေ ထွက်သွားပြီးဖြစ်သော – ီးကြီးကို လက်ဖြင့် အသာကလေးညှစ်လိုက်ပြီးနောက် ဂွင်းတိုက်ပေးလိုက်သည်။ ရွှေစင့်သွားရည်တွေဖြင့် ဒွန်း – ီးက ချောမွှတ်လို့နေသည်။ဒွန်း၏သန်မာသောလက်များကနေရာလပ်မကျန်အောင်လက်ဖြင့်ချိုလွင့်ကိုပွေ့ဖက်လိုက်ပြီးနောက်ချိုလွင့်တစ်ကိုယ်လုံးကိုကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်လိုက်သည်



။အသာကလေးနို့သီးခေါင်းကလေးများကတောက်လိုက်တောချိုလွင်ထွန့်ထွန့်လူးကာဒူးတွေချောင်ကုန်သည်။ချိုလွင်တစ်ယောက်အရမ်းကို လိုချင်နေသည်မှာ သိသာလွန်းနေသဖြင့် ဒွန်းက သူမကို ကုတင်ပေါ် တွန်းလှဲကာ စကတ်ကိုဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ချိုလွင့်ပေါင်တွေကို ဖြဲကာ ဘာဂျာမှုတ်ပေးရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချိုလွင်ကကုန်းထလာပြီး ဒွန်းကို တက်ခွလိုက်သည်။ရဲတင်းလှသော အပြုအမူမို့ ဒွန်း ကြောင်သွားသည်။ သို့သော် ဘေးဖက်မှ ရွှေစင့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါအားလုံးရှင်းသွားတော့သည်



။ချိုလွင်သည်ရွှေစင့်ထက်ကြမ်းပြ၊ရမ်းပြချင်နေသည်။မိန်းကလေးနှစ်ယောက် အပြိုင်ကြဲနေကြချိန်တွင် ကြားထဲမှ ဒွန်းကတော့ ဖိုးကြိုင်းတုတ် ဖြစ်နေသည်ပေါ့။ရွှေစင် အနားရောက်မလာခင် ချိုလွင်က ဒွန်း၏ ညီတော်မောင်ကို ညီမလေးအတွင်း အတင်းကာရော သွင်းကာ ထိုင်ချလိုက်၏။ အရှိန်ပါနေသဖြင့် ကွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သော ဒွန်းက သူမပေါင်တစ်ဖက်ကို အသာမကာ ထိန်းပေးထားလိုက်သည်။ လက်ဖက်ကောင်း စားချင်လျှင် ပလောင်တောင်တက်နှေးရမည် မဟုတ်ပါလား။



ချိုလွင်သည် အံကလေးကို ကြိတ်ကာ ဒွန်း၏ မဆန့်မပြဲ – ီးကြီးကို အတင်းသွင်းနေသည်။ အပါ်မှခွထိုင်တာ သည်တစ်ခါ ပထမဆုံးမို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားအောင် မထိုင်တတ်ချေ။ ဗျစ်ကနဲ အသံနှင့်အတူ – ီးတစ်ဝက်ခန့် ဝင်သွားသောအခါ နှစ်ယောက်စလုံး နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာတွေ ရှုံ့မဲ့ကာ အမြန်ချွတ်လိုက်ရသည်။ ဒွန်းက မနေသာတော့ပဲ ချိုလွင်ကို ပွေ့ကာ တစ်စောင်းလှဲစေပြီးမှ – ီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းချော့သွင်းရသည်။



ချိုလွင်က အသံမထွက်အောင့် အောင့်ခံသဖြင့် ဒွန်းကလည်း သွင်းကောင်းကောင်းဖြင့်စွတ်သွင်းသည်။”အား … ပြီးပြီ … ပြီးပြီ “ခုနစ်လက်မခန့် ဝင်သွားသောအခါ ချိုလွင့်ထံမှ ခပ် အစ် အစ် အသံလေးနှင့် အတူ သုက်ရည်တွေထွက်လာပြီးနောက် ချိုလွင့်တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ကျသွားသည်။ ေ- ာက်ပတ်ကလေးက တစ်ဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်ကို ဒွန်းက ငြိမ်ပြီး အရသာခံကာ – ီးကို လှုပ်သည်ဆိုရုံလေးလှုပ်ကာ ညှောင့်ပေးလိုက်သည်။



ချိုလွင်တစ်ယောက် ထွန့်ထွန့်လူးလို့သွားသည်။ ဖင်ကို ဖြဲကာ ဆက် – ိုးပေးလိုက်တော့ ချိုလွင်တစ်ယောက်လောကကြီးကို မေ့သွားသည့်ပမာ မျက်ဖြူလန်တက်သွားသည်။ဆယ်မိနစ်ခန့်အသာကလေးညှောင့်ရင်းတဖြည်းဖြည်းချင်းရှေ့တိုးနေရာကိုးလက်မခန့်ဝင်သွားလေပြီ။ ချိုလွင့်ေ – ာက်ပတ်ကလေးသည် တင်းကြပ်လွန်းသော ဒါဏ်ကို မခံစားနိုင်တော့သဖြင့်အရည်တွေကို တစွတ်စွတ် ထုတ်ပေးနေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေရွှဲနေသော ချိုလွင်သည် အဝတ်စတစ်စလို ပုံလျက်သား ကျနေလေပြီ။



ဒါပေမယ့် စိတ်ကတော့ ထန်နေဆဲ။”ကိုကို … ဆက်လုပ်ပေးစမ်းပါ”ဒွန်းက အံကို ကြိတ်ကာ ချိုလွင့်ကို ပက်လက်လှန်လိုက်ပြီး ပေါင်တွေကို ဆွဲမြှောက်လိုက်သည်။ချိုလွင့်ပေါင်တွေကို ပုခုံးနှင့်ထမ်းလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့ ဘေးမှာရှိနေသော ရွှေစင်က အခြေအနေကိုရိပ်မိလိုက်သည်။ဒွန်းကြမ်းတော့မည်ဖြစ်သည်။ယခင် အခေါက်တုန်းကသည်လိုပင်ကြမ်းခဲ့သည်။



အဲ့သည်တုန်းက သူမလို ဖာသည်တစ်ပိုင်း မိန်းမလည်သည်ပင် လောကကြီးကို မေ့သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ရွှေစင်သည် ချိုလွင့် အား မနာလို ဖြစ်မိသည်။တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဒွန်းက ကိုးလက်မစလုံး ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ပူကနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက်ချိုလွင့်ေ – ာက်ပတ်ကလေး အနည်းငယ် ကွဲသွားသည်။”အားး… ကွဲပြီ။ – ိုးစမ်းပါ။ ဟုတ်ပြီ။ စုတ်ပြတ်သွားအောင် လိုးပစ်လိုက်စမ်းပါ”အရှိန်တက်နေခို က်မို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ချိုလွင်က ေ- ာက်ပတ်ကို တင်းနေအောင်ညှစ်ထားပြီး ဒွန်းကို အသားကုန်ဆောင့်ခိုင်းသည်။ ဒွန်းကလည်း တဆတ်ဆတ်တုန်နေသော ေ- ာက်ပတ်ကျပ်ကျပ်ကလေးကို သူ့ – ီးဖြင့် တွင်းချဲ့ပစ်လိုက်သည်။ ေ- ာက်ပတ်က ညှစ် အ ားကောင်းလွန်းနေသဖြင့်- ီးကို ပြန်နှုတ်ဖို့တောင် ခက်နေသည်။



နဖူးကချွေး ခြေမကျအောင် အားစိုက်ပြီး – ိုးနေသည်မို့ ဒွန်းတစ်ယောက် စကားပင် မပြောနိုင်။မေးကြောကြီးများ ထောင်နေသည် အထိ အားစိုက်နေရသည်။ အောက်မှ ခံနေရသော ချိုလွင့်ခမျာလည်းမသက်သာပါ။ ပေါင်ရင်းတွေ ကျိန်းစပ်ကာ ေ- ာက်ပတ် အတွင်းသားများ သွေးခြင်းခြင်း နီနေပြီ ဖြစ်သည်။သို့သော် ယခုမှ ရမက်မီးက ပိုမိုတောက်လောင်လာပြီး ဒွန်းတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်တိုင်း တစ်ခါပြီးသွားသလိုခံစားနေရသည်။



“ကောင်းလိုက်တာ ကိုရယ်။ ကို့လဥတွေက မီးဖင်ကို လာရိုက်ရင် လောကကြီးကို မေ့သွားတာပဲ “ထိုစကားများကချိုလွင်သည်တိုးတိုးကလေးပြောလိုက်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ခုနစ် အိမ်ကြား၊ရှစ် အိမ်ကြားအော်ပြောနေသဖြင့် ရွှေစင်ပင် လက်ဖျားခါရတော့၏။”ကိုကို ဆောင့်စမ်းပါ။ မောပြီလား။ မဆောင့်နိုင်တော့ဘူးလား … ပက်လက်လှန်လိုက်။



ကိုကို့ကမီးတက် – ိုးပေးမယ် “ထိုစကား ပြောအပီးတွင် သုံး အိမ်ကျော်မှ ဘီယာဆိုင်ထဲက အားပေးသံတွေ ကြားလိုက်ရသည်။ရွှေစင်ကအမြန်ပြေးကြည့်သောအခါလက်မထောင်ပြသွားသောအမူးသမားတစ် အုပ်ကတွေ့လိုက်ရသည်။ – ိုးနေ ဆော်နေသူ နှစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒွန်းက ပြီးသွားလေပြီ။ – ီးစုပ်ပေးခြင်းကိုဖယ်လိုက်ပါက ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ညစ်တီးညစ်ပတ်ပြောတာလောက် ယောက်ျားတစ်ယောက်၏စိတ်က ု ိ တက်ကြွစေတာ မရှိပါချေ။ ဒွန်းသည် – ီးကို တစ်ဆုံးထိ ဆောင့်ချရင်း သုက်လွှတ်လိုက်တော့၏။”အားး အားးးး … နာတယ်။ ဆောင့်စမ်းပါ။ ဆောင့်ပစ်လိုက်စမ်းပါ။ ေ- ာက်ပတ်နှစ်ခြမ်းကွဲချင်ကွဲစမ်းပါစေ”ချိုလွင်ကလည်း တွင်တွင် အားပေးရင်း ခါးကို ကော့ပေးသည်။



ဒွန်းကလည်း မြိန်ရေယှက်ရေဆောင့် – ိုးတော့ရာ ချိုလွင့် သားအိမ်ခါင်းနှင့် ဒွန်း၏- ီးကြီး တည့်တည့်မတ်မတ် မိတ်ဆက်မိတော့၏။အရသာထူးကို ခံစားရင်း ဒွန်းက – ီးထိပ်ကို သားအိမ်ခေါင်းနှင့် တေ့ကာ သုက်များကို သားအိမ်ထဲ အထဲရောက်အောင် လွှတ်ထည့်လိုက်တော့၏။- ီးတစ်ချောင်းလုံး မြုပ်အောင်ဆောင့်ပြီးနောက် သုက်ရည်ပူများကို သားအိမ်ထဲ အထိရောက်အောင်ပန်းထည့်လိုက်သောအခါ ချိုလွင်တစ်ယောက် မျက်ဖြူလန်ကာ ဗိုင်းကနဲ ပစ်လဲသွားသည်။ ေ- ာက်ပတ်လေးက ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ ညှစ်နေသည်မှ အပ သူမတစ်ကိုယ်လုံး မလှုပ်ရှားတော့ချေ။ အကြိမ်ကြိမ်ပြီးခဲ့သမျှ သည်တစ်ချီက အထိဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ ကိုးလက်မလုံးဝင်အောင် ဆောင့် – ိုးချက်က ပက်စက်လွန်းသဖြင့် ပက်ပက်စက်စက်ကြီးကို ပြီးပစ်လိုက်သည်။



“သိပ် … ကောင်း … တာ … ပဲ … ကို … ရယ် “စကားအဆုံးတွင်ချိုလွင်တစ်ယောက်မလှုပ်မယှက်လဲကျသွားတော့၏။အသက်ကလေးဖုတ်လှိုက်ဖုတ်လှိုက် ရှူနေသေးသော်လည်း ခေါ်မကြား၊ အော်မကြားဖြင့် ချိုလွင်တစ်ယောက် နတ်ပြည်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။



အသက်မှန်မှန်ရှူကာ အမောဖြေရင်း ဒွန်းက စိမ်ထားလိုက်သည်။သည်တစ်ခေါက်တော့ သူ အ တော်ကလေး ကျေနပ်မိသည်။ သုက်ရည်တွေ မကုန်သေးသည့်တိုင်အောင် အတော်များများ ထွက်သွားသည်မို့ အတော့်ကို နေသာထိုင်သာရှိသွားသည်။နောက်ဆုံးတွင် ဒွန်းက – ီးကို ချိုလွင့်ညီမလေးထဲမှ ဆွဲနှုတ်လိုက ၏။ အခုနက ပန်းထားသမျှသုက်များသည် သားအိမ်ထဲ တန်းရောက်သွားသဖြင့် ချိုလွင့်ထံမှ ခပ်ကျဲကျဲ ေ- ာက်ရည်များသာ ထွက်ကျလာသည်။ ချိုလွင့်ေ – ာက်ပတ်ကလေးမှာ တော်တော်နဲ့ ပြန်မစေ့နိုင်တော့။



ဟပြဲကလေး ဖြစ်နေပြီးတစ်ခန်းလုံး ေ- ာက်ရည်နံ့ လှိုင်သွားချိန်တွင် သူက ရွှေစင့်ဖက် လှည့်လိုက်သည်။ ဒွန်း၏- ီးကြီးသည် ပိုလို့မာကျောလာလေသည်။ အကြောပြိုင်းပြိုင်း ထနေသော – ီးနက်ကြီးသည် သွေးစများ၊ ေ- ာက်ရည်များဖြင့်ပြောင်လက်တောက်ပလျက်ရှိသည်မှာAသည်းယားဖွယ်ကောင်းလှသည်မို့ ရွှေစင်တစ်ယောက်ကျီစယ်လိုက်သဖြင် ရွှေစင်တစ်ယောက်အဝတ် အစားများကို ကပျာကသီ ချွတ်ချလိုက်မိသည်



။ပြတင်းပေါက်မှဝင်လာသောလေနုအေးလေးကတုန်ကနဲ အေးသွားသည်။ ဒွန်း၏ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားပြန်တော့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။အပူ အအေး ပြောင်းလဲမှုများကြားတွင် သူမ၏ ေ- ာက်ပတ်ကလေးထဲမှ အရည်ကြည်များ တစိမ့်စိမ့်ကျလာပြန်တော့သည်။”မင်းကို ပိုကောင်းအောင် လိုးပေးမယ် ” ဟု ဒွန်းက ပြောရင်း သူမ၏ ဖင်ကြားထဲကို မိမိရရကိုင်လိုက်သောအခါတွင်ကားရွှေစင်တစ်ယောက်Iန္ဒြေမဆည်နိုင်တော့ပဲဒွန်းကိုအတင်းဖက်ထားလိုက်မိတော့သည်။



ဒွန်း၏ သန်မာသော လက်မောင်းနှစ်ဖက်သည် ရွှေစင့်ကို တင်ပါးနှစ်ဖက်မှကိုင်ကာ အသာအယာမယူလိုက်၏။ပင့်တင်လိုက်ရင်းရွှေစင့်တစ်ကိုယ်လုံးကို ဒွန်းကလျှာဖြင့် လျက်ပေးလိုက်သည်။ ရွှေစင်သည် ဒွန်းလုပ်ပေးသမျှကို ကျေနပ်စွာ ခံရင်းပြန်လျှောအဆင်းတွင် သူမကို စောင့်ကြိုနေမည့် ကိုးလက်မလှံရှည်ကြီးကို တွေးမိကာ ရင်တွေ တဒိုင်းဒိုင်းခုန်လာသည်။သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူမ၏ အိပ်မက်များ တကယ်ဖြစ်လာတော့၏။ တရစ်ချင်း တိုးဝင်လာသည့်- ီးကြီးသည် ရွှေစင့်ကို ရေနွေးကန်တစ်ခုလို နွေးထွေးသွားစေသည်။



ချိုလွင့်ေ – ာက်ရည်တွေနှင့် စိုရွှဲနေသဖြင့်လည်း ခံစားမှုက တစ်မျိုးကောင်းလို့နေသည်။ ချိုလွင့်ကို ကွဲေ အာင်လို းသွားသော – ီးကြီးကို ရွှေစင်ရင်ခုန်နေသည်မှာ အပစ်မဆိုသာပါချေ။ – ီးဒ- ်ကြီးနဲ့တင် ဆွေမျိုးမေ့လောက်သည်။ ပြီးတော့ အရစ်တွေ၊အထစ်တွေက နှစ်ပါတ်လုံးလုံး – ီးဆာနေသော ရွှေစင့်ညီမလေးကို ကျေနပ်သည်ထက် ပိုလွန်သောခံစားမှုပေးစွမ်းနေ၏။ရွှေစင့်ရင်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူလာသဖြင့် မအော်မိအောင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားမိသည်



။ပြီးချင်လာသော ခံစားမှုက ေ- ာက်ပတ်ထဲကနေ အီဆိမ့်ကာ ရင်ဝ အထိ လျှံတက်လာသည်။ လေထဲမှာရှိနေတာကို မေ့ပြီး ခါးကိုကော့ရန် ကြိုးစားလိုက်တော့ လေဟာနယ်ထဲ ပြုတ်ကျသွားသလို ရင်ထဲမှာဟာကနဲ ဖြစ်လို့သွား၏။ မြေပေါ်မှာ မဟုတ်ပဲ လေထဲမှာ ရှိနေတာကို မေ့ပြီး ကော့ကော်ကန်ကားလုပ်မိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဒွန်းက ကပျာကသီ လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီးနောက် နံရံနားကပ်ကာ ရွှေစင့်ကို ချုပ်ပြီးအပီ – ိုးတော့သည်။လေထဲမှာမို့ ဆောင့်ချက်တွေက အားမပြင်းချေ။ တစ်ခုတော့ရှိသည်။ အောက်သို့ ထိုင် အချတွင်ထိချက်ကတော့ ရက်စက်သည်။



ရှည်လျားကြီးမားလှသော – ီးကြီးကို ဘယ်လိုမှ ရှောင်လွှဲလို့ မရချေ။ရွှေစင်သည် တဖြည်းဖြည်းချင်း စီးစီးပိုင်ပိုင် ဝင်လာသော – ီးကြီးကို မျက်စေ့လေးမှေးကာ အရသာခံရင်းဒွန်းကိုသာအတင်းကုတ်ကပ်တွယ်ဖက်ထားမိသည်။ကုတင်ပေါ်မှာပေါင်ကားခံရသလိုမဟုတ်ပဲဒွန်းခါးကို ဖက်ထားရသဖြင့် ေ- ာက်ပတ်လေးက ပိုရှုံ့ကာ – ီးက ပိုထိနေသည်။ ရွှေစင်တစ်ယောက်ပါးစပ်ကို ခပ်တင်းတင်း စေ့ထားမိသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မတော့ ခပ်ပြင်းပြင်းကလေး – ိုးပေးဖို့ တောင့်တလို့နေမိသည်



။မလှုပ်တလှုပ်နဲ့ သွင်းရင်းထုတ်ရင်းကနေ ဒီရေက တဖြည်းဖြည်းတက်လာသည်။ ပြီးချင်လာတာကအချက်ပေးတဲ့ အနေနဲ့ ခြေချောင်းလေးတွေ ကုတ်ကွေးပြီး ေ- ာက်ပတ်လေးက ရှုံ့ပွရှုံ့ပွဖြစ်လာသည်။ခက်တာက ပြီးချင်ပေမယ့် ပြီးလို့မရ။ – ိုးနေသည့် အရှိန်က ပက်ကျိပမာ နှေးလွန်းနေတော့ တောင်ထိပ်ကမရောက်နိုင်ချေ။ရောက်ခါနီးဆဲဆဲမှာပြန်ပြန်လျှောကျလာသည်။ရွှေစင်တစ်ယောကတောင့်မထားနိုင်တော့ပါ။”မီးကို သနားရင် ပြီးအောင် – ိုးပေးပါ ကိုရယ်။ ကို – ိုးပေးမှ ပြီးရမယ့် ဘဝပါ။



ခပ်ကြမ်းကြမ်းကလေး- ိုးပေးစမ်းပါ”ဒွန်းက ရွှေစင့်ကို ကုတင်ပေါ် ပြန်ချလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမ၏ ခြေနှစ်ချောင်းကို တစ်တီတူးထောင်ထောင်ကာ သူ့ပုခုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီးနောက် မြင်းတစ်ကောင်ပြေးသလို အားကုန်သွန်ချလိုက်တော့သည်။ပထမပိုင်း လေးလေးမှန်မှန် ဆောင့်တုန်းကတော့ ရွှေစင်တစ်ယောက် စကားပြောနိုင်သေးသည်။”ကို လိုးပေးတာ ကောင်းရဲ့လား””ကောင်းတယ်။ ခပ်ပြင်းပြင်းလေး ဆောင့်လိုက်စမ်းပါ။



အားး … သားအိမ်ကို လာဆောင့်တယ်ကွာ။အောင့်တယ်။ အောင့်တယ်။ အို… အရမ်းကောင်းတယ် “”ကိုက အရမ်းကို ယောက်ျားပီသတာပဲနော်။ ရွှေစင့်ဘဝမှာ ကို့လောက် ယောက်ျားပီသတာတစ်ယောက်မှ မတွေ့ဖူးသေးပါဘူးကွယ် “”အဲ့သလို … အဲ့သလို အရမ်းဆောင့်ထည့်လိုက်ရင် ရွှေစင့် အသည်းနှလုံးတွေ ပြောင်းပြန်ညစ်တီးညစ်ပတ် စကားများကြောင့် ဒွန်း၏ဆောင့်ချက်များက ပိုလို့သွက်လက်လာသည်။ ရွှေစင်ကလည်း အောက်မှာ ငြိမ်ငြိမ် ခံမနေပဲ ကော့ပျံကာ ပေးနေသည်မို့ ကုတင်ကြီးတစ်ခုလုံ း တကျွီကျွီမြည်ကာနေလေ၏။



– ိုးနေသူရော၊ ခံနေသူပါ ရေချိုးထားသည့် အလား ချွေးတွေနှင့် ရွှဲနေသော်လည်း အရှိန်ကလျှော့ချခြင်း လုံးဝမရှိချေ။ ဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်နေသော ချိုလွင်ပင် မနေနိုင်တော့ပဲ နိုးလာရသည်။အပြတ်ကို- ိုးနေဆော်နေကြသူ နှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး စိတ်တွေထကြွလာသဖြင့် ချိုလွင်သည် သူတို့နောက်ဖက်သို့ သွားပြီး ဒွန်း၏ဖင်ကြားကို လျှာဖြင့် လျက်ပေးလိုက်မိသည်။”အားး… ကောင်းတယ် ချိုရယ် “စိတ်တွေ တအား ကြွလာသော ဒွန်းက ခါးကို အသာကြွကာ – ီးကို အောက်စိုက်ပြီး ထိုး အချလိုက်တွင် ရွှေစင်ညှစ်လိုက်သည်နှင့်ဆုံကာ ေ- ာက်ပတ်အောက်နှုတ်ခမ်းသားလေး ဖျတ်ကနဲ ကွဲထွက်သွားလေ၏။ သွေးတွေ ဖြာကနဲ ကျလာသော်လည်း အရှိန်တက်နေခိုက်မို့ နှစ်ဦးစလုံး သတိမထားမိကြ။ချိုလွင်ကသာ အလန့်တကြား အော်လိုက်မိသည်။



“ရွှေစင် … နင့်ေ – ာက်ပတ် ကွဲသွားပြီဟဲ့ “”ကွဲချင်ကွဲပစေဟာ။ နင့် သောက်ပါးစပ် ပိတ်ထား”ရွှေစင့် အသံက အတော်ကျယ်သွားသဖြင့် ပြတင်းတံခါး အပြင်ဖက်မှ ဝေးကနဲအားပေးသံတွေကြားလိုက်ရသည်။ ချိုလွင်က အဝတ် အစား မပါပဲ ဝရန်တာကို ထွက်ကာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင်ပြန်ဝင်လာသည်။”အပြင်ဖက်မှာ လူတွေ တအားကြီးပဲဟ။ ငါတို့ အခန်းအောက်မှာ စုနေကြတယ် “ရွှေစင်သည် ချိုလွင့်စကားတွေကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပဲ ဒွန်းကိုသာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။”သိပ်ချစ်တယ်သိလား။သိပ်ချစ်တာပဲ



။ကိုလုပ်ချင်သလိုသာလုပ်ပါ။ကို- ိုးမယ်ဆိုရင်ေ- ာက်ပတ် ကွဲချင်လဲကွဲ၊ အရှက်ကွဲချင်လဲ ကွဲပါစေ၊ ကိုရယ် “ရွှေစင်သည် စကားဆုံးသည်နှင့် ဒွန်းကို အတင်းဖက်ကာ ကော့လန်တက်လာသည်။ ဒွန်းကလည်းလုံးဝမညှာပဲ တဖြောင်းဖြောင်းမြည်အောင်ကို ဆောင့်ဆောင့်လိုးလေရာ ရွှေစင်တစ်ယောက် ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ပြီးသွားတော့၏။ မျက်ဖြူလန်ကာ ကော့တက်သွားသော ရွှေစင့်ေ – ာက်ပတ်လေးထဲ ဒွန်းကတစ်ဆုံးသွင်းကာ သူ့ အရည်များကို ပန်းထုတ်လိုက်၏။



သည်တစ်ခေါက် ပန်းရတာ အရသာအရှိဆုံးပင်။သည်ည အတွက် လေးခါမြောက် သုက်ထုတ်ခြင်းပင်ဖြစ်၏။ထုံးစံ အတိုင်းပင်သားအိမ်ထဲရောက်သွားသောလရည်တွေကအစအနမမမြင်ရတော့။ေ- ာက်ရည်တွေသာ တပွက်ပွက် ထွက်ကျလာသည်။ ရွှေစင့်ေ – ာက်ပတ်ကတော့ လူပင်ဝင် အိ ိပ်လို့ရလောက်အောင် ကျယ်ပြောလို့နေသည်။ တစ်ခန်းလုံးလဲ ေ- ာက်ရည်နံ့၊ သုက်ရည်နံ့၊ ချွေးနံ့တွေ လှိုင်လို့နေသည်။ ဒွန်းက – ီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးတော့မှ သွေးတွေကို မြင်သွား၏။



အိပ်ရာခင်းပေါ်တွင် ရွှေစင်နှင့်ချိုလွင်တို့နှစ်ယောက် ကွဲသွားရာမှ ထွက်လာသော သွေးတွေက မြင်လို့မကောင်းချေ။လူကလည်း ပင်ပန်းလှပြီ။ မြင်လို့ မကောင်းလဲ မတတ်နိုင်တော့။ ထိုး အိပ်ရန် အတွက် တစ်ဖက်သို့လှည့်လိုက်တော့ချိုလွင့်မျက်နှာလေးကိုတွေ့ရသည်။ချိုလွင်သည်ဒွန်းကနမ်းလိုက်ပြီးနောက်လက်တစ်ဖက်က ဒွန်း၏ ညီလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဟိုကောင်က အရှိန်မကျသေး။ မာတုန်းမာဆဲပင်ဖြစ်သည်။ ချိုလွင်က မွတ်သိပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။”အမြဲတမ်း သည်လိုပဲ မာနေစေချင်တယ်ကွယ် “ဒွန်း၏ကျောကို နူးညံ့သော လက်ကလေးနှစ်ဖက်က လာဖက်ပြီးနောက် “အမြဲပဲ မာနေမှာပါ”ဟုချိုလွင့် အား နှစ်သိမ့်လ ိ ု က်သည်။”ငါတို့သုံးယောက် သည်လိုပဲ နေကြရအောင်နော် “”အေး… သူ့ကို ဝေစားကြတာပေါ့။



တစ်ယောက်တည်းလည်း ကုန်မှာမှ မဟုတ်တာ”ဒွန်းထံမှ အသံမကြားရတော့သဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဒွန်းတစ်ယောက် Aိပ်မောကျနေပြဖြစ်သည်။ သူ့ညီတော်မောင်ကတော့ ဒေါဖောင်းလျက်ပင် ရှိသေးသည်။ ချိုလွင်သည် တစ်ချက်မျှ စုပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရွှေစင့်ဖက် ထိုးပေးလိုက်သည်။ ရွှေစင်က ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ – ီးကြီးပေါ်တွင် သွေးစများကပ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ထို့နောက် …ထူးခြားစွာပင် မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ပြိုင်တူရယ်မောမိလိုက်၏။



ၿပီးပါၿပီ