ကလောမြို့နဲ့ တူတဲ့အချစ်

ကလော မြို့လေးသည် ဆောင်းဇာပုဝါပါးကို အသာအယာ ရစ်ပတ်၍ ကပိုကရိုနှင့် အိပ်ယာမှ နိူးထလာသည်။ ကျေးငှက်ကလေးများလဲ အေးလွန်း၍ အိပ်ယာ မနိုးကြသလား။ သို့မဟုတ် ဆောင်းခိုနေကြသလား မသိ။ နေမင်းဖလ်ဝါသည်လဲ ရောင်ဝါ မထွန်း ချမ်းရှာလွန်း၍ ငွေနှင်းဇာပုဝါကို အသာလှပ်၍ ချောင်းကြည့်နေသဖြင့် ပီပီပြင်ပြင် အလင်းရောင် မထွက်သေးပဲ မြူခိုးတို့ဖြင့် အလင်းတဝက် အမှောင်တဝက်နှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ လှပနေလေသည်။



ညသန်းခေါင်အကျော် မနက်စောစောမှ အိပ်ယာဝင် ရပြီး အိပ်ယာ ပြောင်းသဖြင့် တော်တော် နောက်ကျမှာ အိပ်ပျော်လေသော မင်းသော်တစ်ယောက် မနက် ၅နာရီ ခွဲခန့်တွင် အိပ်ယာမှ နိုးလာလေသည်။ သူသည် မည်မျှ အိပ်ယာဝင်နောက်ကျစေကာမူ မနက်ခင်းများတွင် နောက်အကျဆုံး ၆ နာရီထားပြီး အိပ်ယာမှ ထလေ့ရှိသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူ jogging ရွရွပြေးပြီး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်တတ်သည်။ သို့သော်လည်း ကလော ရောက်နေသဖြင့် Jogging မပြေးတော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဟိုနား ဒီနား ခဏ သွေးပူယုံသာ လမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။



နံနက်ခင်း၏ အလှအပသည် ဘာနဲ့မှ လဲလို့ မရသည့် တန်ဘိုးရေးမထားပဲ လူသားတိုင်း ခံစားပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့်အလှဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မင်းသော်၏ စိတ်အစဉ်သည် နံနက်ခင်းမှ ဆောင်ယူလာပေးသော လန်းဆန်းမှု အပေါင်း ခညောင်းနေသည်ဖြစ်၍ ရွှင်လန်း တက်ကြွနေလေသည်။



အခြားသူများ မနိုးအောင် အိပ်ယာမှ အသာအယာထပြီး အခန်းတံခါးသော့ကို ယူကာ မင်းသော်က ၎င်းတို့ ယခု တည်းခိုနေသော ကလောမြို့ရှိ တောင်ပေါ် ဟိုတယ်လေး၏ လှေကားထစ်လေးများမှ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းလာမိသည်။ အပြင်ကို ထွက်လိုက်သည်နှင့် အေးမြသော ဆောင်းလေက ဝေ့၍ တိုက်လိုက်သဖြင့် ဝတ်ထားသော Jacket ကို ဇစ်ဆွဲလိုက်ပြီး Hoodie လေးကို ခေါင်းတွင်အုပ်၍ အသာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ပါတော့သည်။



ယခု ဒီဇင်ဘာလက ခရီးထွက်၍ အကောင်းဆုံးလဟုပင်ဆိုရမည်။ ခရစ်စမတ်၊ နှစ်သစ်ကူးပိတ်ရက်များ ရှိသည့်အတွက် ပိတ်ရက်ရှည်များကြောင့် အလုပ် လစ်ဟင်းမှု နည်းပါးလှသည့်အပြင် မိမိတို့ ကုမ္ပဏီနှင့်ဆက်ဆံနေသော နိုင်ငံခြား တိုင်းပြည်များမှာလည်း ပိတ်ရက်ဖြစ်နေသဖြင့် အဆင်ပြေလှသော ကာလများ ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် မင်းသော်တို့ ကုမ္ပဏီ တစ်နှစ်တစ်ခါ ခရီးထွက်သည့်အချိန်ကို ဒီဇင်ဘာလထဲတွင် fixed လုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။



မင်းသော်တို့ အဖွဲ့ နေပြည်တော်မှ မနေ့က ညအိပ်ကြသည်။ ရန်ကုန်မှ တက်လာသော အဖွဲ့က နေပြည်တော်မှာ လာပေါင်းကြပြီး မနက်ပိုင်း စောစော ကလောသို့ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလောမြို့သည် နေပြည်တော်မှ သွားပါက ကားဖြင့် ၄ နာရီခန့်သာ မောင်းရသည့်အတွက် အဆင်ပြေလှသည်။ ရာသီဥတုအခြေအနေ အရသာမက တည်းခိုရန် ဟိုတယ်များစွာ ရှိပြီး စျေးကလဲ အသင့်အတင့်ပင်ဖြစ်သဖြင့် ဒီနှစ်အတွက် ကလောကို ရွေးလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။



နက်ပိုင်း ရောက်သည်ဆိုသော်လည်း ညသန်းခေါင်းကျော် နောက်နေ့ မနက်ဖြစ်နေသဖြင့် အားလုံး အိပ်နေကြပါသေးသည်။ အဖွဲ့သားများ ခရီးပန်းနေကြဟန်ရှိသဖြင့် GM ဦးထွန်းမောင်က မနက် ၈နာရီမှ နံနက်စားစားပြီး အပြင်ထွက်ကြမည်ဟု အစီအစဉ်ကို ကြိုတင်ကြေငြာထားလေသည်။ ဦးထွန်းမောင်မှာ အသက် ၄၀ ခန့်ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း နူပျိုသော မျက်နှာနှင့် အားကစားသမား ပုံစံ ကိုယ်ခန္ဒာတို့ကြောင့် အလွန်ဆုံး ၃၅ နှစ်ခန့်သာ ထင်ရလောက်သည့် ပုံစံဖြစ်သည်။ သဘောကလဲ ကောင်း၊ လူပျိုကြီးဖြစ်သော်လည်း အလုပ်လုပ်ရာတွင် တိကျပြီး စည်းကမ်းကြီးလှသည်။ သို့သော် ဇီဇာ မကြောင်သည့်အတွက် လူချစ်လူခင်များပြီး အားလုံးက ကိုကြီးဟုသာ ခေါ်ကြလေသည်။



မင်းသော်မှာ မားကက်တင်းဟုခေါ်သော စျေးကွက် ဌာနမှ လက်ထောက် မန်နေဂျာဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ ကုမ္ပဏီမှာ နိုင်ငံတကာ မှ စက်ပစ္စည်းများ၊ စက်အပို ပစ္စည်းများအား ဝန်ကြီးဌာနများသို့ တင်ဒါတင်သွင်းသည့် ကုမ္ပဏီတစ်ခုဖြစ်သည်။ လုပ်သက် ၂ နှစ်အတွင်း မင်းသော်၏ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမှု၊ အလုပ်အကိုင် ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ဘာသာစကား ကျွမ်းကျင်မှုတို့ ကြောင့် မကြာခဏ ရာထူးတက်ခဲ့ပြီး ယခု အားလုံးထဲတွင် အသက် အငယ်ဆုံး လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပါသည်။



လှေကားထစ်များကို ဖြတ်ကာ နံနက်ရှုခင်းများကို ခံစားနေရင်း လမ်းဘေးတွင် ရေကူးကန် တစ်ခုကို မင်းသော် မြင်လိုက်ရလေသည်။ ဆောင်းတွင်း ချမ်းချမ်းစီးစီးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ရေကူးရမလဲဟ ဟု တွေးမိသော အတွေးများ ရေကူးကန် ဘေးရှိ စာတန်းတစ်ခုကို မြင်သည့်အခါ နေလာသည့် နှင်းလိုပျောက်သွားသည်။ ရေကူးကန်ရှိ ရေများကို အနွေးပေးထားကြောင်း ဖေါ်ပြထားသည့် ဆိုင်ဘုတ် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။ ရေစိမ်ချင်သော်လည်း ရေကူး ဘောင်းဘီနှင့် မျက်မှန်က ပါမလာသဖြင့် စိတ်လျှော့လိုက်ပြီး လမ်းဆက်လျှောက်နေလိုက်သည်။



ဟိုတယ်မှာ ဘန်ဂလို ပုံစံဖြစ်ပြီး အိမ်ကလေးများကို တောင်ကုန်းလေးပေါ်တွင် ဝိုက်၍ ဆောက်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ တောင်ခြေဘက်ခြမ်းတွင် ကားပါကင်ရှိလေသည်။ တောင်ခြေ ကားပါကင်နှင့် တည်းခိုအိမ်များကို လှေကားထစ်လေးများနှင့် ဆက်သွယ်ထားပြီး လှေကားဘေးတွင် ပန်းပင်လေးများအား စိုက်ပျိုးထားသဖြင့် ပန်းဥယာဉ်ထဲတွင် နေရသကဲ့သို့ရှိသဖြင့် အဆင်ပြေလှသည်။ ဆောင်းလေ တသုန်သုန် အဖြူးတွင် ပန်းလေးများ၏ ရနံ့က ဆောင်းရနံ့နှင့် ရောယှက်ကာ ကလူကျီစယ်နေသယောင် ဖြစ်နေသဖြင့် ကလောမြို့လေးအလှအပတရားကို ပိုမိုပြည့်စုံအောင် ဖန်တီးနေသလိုပင်။



ပန်းခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသာ မင်းသော်၏ ခြေလှမ်းများသည် ရှေ့ဘက် ပေတစ်ရာခန့်တွင် လမ်းလျှောက် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေသော ဝင်းလဲ့နွယ်နှင့် အတွေ့မှာ ရုတ်တရက် တန့်သွားသည်။ ဝင်းလဲ့နွယ်သည် ပရောဂျက်ဌာနဘက်က အင်ဂျင်နီယာ မလေး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူနဲ့ မကြာသေးမီကမှ ကုမ္ပဏီတွင် ခင်မင်ခဲ့ကြသူ ဖြစ်သည်။ သူ့ထက် အသက်ငယ်သော မိန်းကလေးဖြစ်သော်လဲ ကုမ္ပဏီ ဝန်ထမ်းအချင်းချင်းဖြစ်၍ မနွယ် ဟု သာ မင်းသော် ခေါ်သည်။ နွယ် သည် အနီရောင် ထရက်ဆုခေါ် အားကစား ဝတ်စုံ ဝမ်းဆက် ဝတ်ထားသဖြင့် ထင်လင်း လှပနေလေသည်။



နွယ် သည် ကိုယ်ခန္ဒာ ခပ်သွယ်သွယ်ပင်ဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသော်လဲ ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက် လှပသည်ဟု ပြောလို့ရသည်။ ကျစ်လျစ်ပြီး အကိတ်ပုံစံ မဖြစ်သဖြင့် နွယ့်ကို ပိန်သည်ဟု ထင်ကြသည်။ ရုံးချိန်များတွင်လဲ ပွသော ခါးရှည် ဘလောက်စ် အကျီ င်္များသာ အဝတ်များသဖြင့် နွယ့်ကို ပိန်သယောင် ထင်ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ နွယ်သည် ပစ္စည်းရှိ လူတန်းစားဖြစ်သည်ကို ယခုမှ မင်းသော် တွေ့လိုက်ရသည်။



နွယ်၏ လုံးကျစ်သော ရင်သားများသည် bra ၏ ပင့်တင်ပေးမှုကြောင့် ဖြိုးမောက်နေသည်ကို ပါးလွှာသော track suit ကို အလင်းရောင် ဖြတ်သွားခြင်းမှ တဆင့် တွေ့လိုက်ရသည်။ မာလကာသီး အကြီး အရွယ်ခန့် ရှိသဖြင့် အနည်းဆုံး ၃၃-၃၄ ခန့် ရှိမည်။ ဆက်၍ ကြည့်မိသောအခါ ၂၅ ဆိုက်ခန့်ရှိ ခါးနှင့် စွင့်ကား လုံးကျစ်သော တင်သားများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နွယ်၏ တင်ပါးသည် အလွန်ကိတ်၍ လှသည့်အထဲ မပါသော်လဲ သူ၏ ကျဉ်သောခါးကြောင့် အချိုးအဆက်ကျ လှပနေပါသည်။



မင်းသော်သည် ကြည့်ကောင်းကောင်းနှင့် မျက်တောင် မခတ် စိုက်ကြည့်နေမိပါသည်။ သူ့အကြည့်များ၏ ပါဝါကြောင့်လားမသိ။ နွယ်က သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။ မိန်းကလေးများသည် သူတို့ကို ကြည့်နေကြောင်း ဆဌမအာရုံနှင့် သိကြသည်ဟု ကြားဘူးသည်။ နွယ့်မျက်နှာ လှည့်လာသည်ကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် မင်းသော် သူ၏ ခေါ်တော အကြည့်များကို ဒီဂရီ လျှော့လိုက်ပြီး စတင်နူတ်ဆက်လိုက်လေသည်။



“မနွယ် တစ်ယောက်တည်းလား”



“အော်..ကိုမင်းသော်ပါလား။ ဟုတ်ကဲ့ နွယ် တစ်ယောက်တည်းပါရှင်”



မိန်းကလေးများသည် ဟန်ဆောင်ကောင်းလှသည်။ နွယ်သည် သူ့ကို မင်းသော်ကြည့်နေသည်ကို သိသော်လည်း ယခုမှ တွေ့သယောင် ဟန်ဆောင်သည်။ ဣတ္ထိ ဝင်္က နဒီဝင်္က မြစ်တို့သည် ကွေ့ကောက်သကဲ့သို့ မိန်းမတို့သည်လည်း ကွေ့ကောက်သည်ဟု ကြားဘူးသည်။ သို့သော် ကွေ့ကောက်သော မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်သော နွယ် ၏ စိတ်ထားကို သူမမြင်ဘူးပါ။ သို့သော် နွယ်၏ လှပသော ကောက်ကြောင်းများသည် မင်းသော်၏ စိတ်ထဲတွင် ဆေးမင်ကြောင် တက်တူးထိုးသကဲ့သို့ စွဲမြဲသွားပါလေသတည်း။



“အော်…မနွယ်က ညက နောက်ကျတဲ့ဟာကို.. စောစော ထနိုင်တယ်နော်”



“နွယ်က မနက်ဆို မိုးလင်းတာနဲ့ အိပ်ယာထဲနေလို့ မရဘူး အမြဲစောစောနိူးတယ်လေ။ အဲဒါကြောင့် ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ ပန်းခြံထဲ လမ်းလာလျှောက်နေတာ”



“အော်…ကျနော်စကားပြောလိုက်လို့ မနွယ် အတွေးပျက်သွားတယ် ထင်တယ်။ ဆောရီးနော်”



နွယ့်မျက်နှာ ရှက်ပြုံးလေး တစ်ပွင့် ပေါ်လာပြီး မဟုတ်ပါဘူး ကိုမင်းသော်ရယ် ဟု ပြန်ပြောလေသည်။ ထို့နောက် မင်းသော် ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိသည်နှင့် အခန်းပြန်ပြီး ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်ဆိုပြီး နှုတ်ဆက် လမ်းခွဲခဲ့လေသည်။ နွယ်က စကားပြောပြီး တဖက်သို့ အလှည့်တွင် ကျောလည်ထိ ရှည်လျှားသော ဆံပင်က ဝဲသွားပြီး နေရောင်ခြည် ပါးပါးက နွယ့်ဆံပင်ရှည်များကြားမှ ဖြာကျသလို လှပသော နွယ့် ပုံရိပ်ကို မင်းသော် ဘောနပ်စ်အဖြစ်ရလိုက်လေသည်။



မင်းသော် သိရသလောက် နွယ်က မွေးချင်း ၃ ယောက် ရှိသည်။ ယခု ကုမ္ပဏီတွင် သူနှင့် ၂ နှစ်ကြီး ၂ နှစ်ငယ်ဖြစ်သော ဝင်းလဲ့သွယ် နှင့် အတူတူ လုပ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့အထက်က အစ်ကိုလား အစ်မလားတော့ မင်းသော် သေသေချာချာမသိ။ သွယ်က ဝယ်ယူရေးဌာနမှ ဖြစ်သည်။ သွယ်က စကားသွက်ပြီး မျက်နှာချိုသလောက် နွယ်က စကားနည်းပြီး အနေအေးသည်။ နွယ်က မျက်နှာကို သနပ်ခါး ပါးပါးလိမ်းလာတတ်ပြီး ထင်ပေါ်မှုမရှိလှပေ။ သို့ရာတွင် အလုပ်ကို တာဝန်ကျေအောင် လုပ်တတ်သဖြင့် အထက်လူကြီးများ ကြိုက်ကြသည်ဟု သိရသည်။



သွယ်သည် သူ၏ တောင့်တင်းသော ခန္ဒာကိုယ် ပေါ်လွင်အောင် အဝတ်အစားကို ဖက်ရှင်ကျကျ ဝတ်လေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ရုံးတွင် လူကြိုက်များသည်။ တောင့်တင်းသော ခန္ဒာကိုယ်ရှိသည့် သွယ်သည် ၃၅-၂၅-၃၆ လောက် ရှိမည်ဟု မင်းသော်တို့ လူငယ် စကားဝိုင်းများတွင် ပြောကြသည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ ထက်မြက်သော ပုံစံနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုမြင့်မားသည့် ပုံစံကြောင့် နည်းနည်းတော့ ရှိန်ကြသည်။



မင်းသော် နွယ့်ကို အလုပ်စဝင်တုန်းက တခါ မြင်ဘူးသည်။ နွယ်နှင့် သွယ် သည် ကုမ္ပဏီတွင် အများကြိုက်သော နှင်းဆီခိုင်လေးများ ဖြစ်ကြသည်။ သွယ်က ခေတ်၏ သမီးပျိုပီပီ ဖက်ရှင် ဒီဇိုင်းများ ဝတ်တတ်သဖြင့် ပိုနာမည်ကြီးသည်။ သို့ရာတွင် မင်းသော်က နွယ်၏ ရှင်းသန့်သော မျက်နှာကို သဘောကျမိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အမှတ်မထင် ခင်မင်ခွင့်ရသော်လဲ အနေအထိုင်အေးသော နွယ် ၏ ပုံစံကို ရှိန်နေသလိုဖြစ်နေမိသဖြင့် ဇာတ်လမ်းစရန် ခက်ပြီး ယခုအနေအထားတက် ထပ်ပြီး မတိုးနိုင်ခဲ့သေးပါ။



မင်းသော်က မားကက်တင်း လက်ထောက်မန်နေဂျာ ဖြစ်၍ လုပ်ငန်းသဘောအရ သိပ်ဆက်စပ်မှု မရှိပါ။ သို့သော် ကုမ္ပဏီမှ ပစ္စည်းအသစ်တစ်ခု စျေးကွက်ထဲသို့ မိတ်ဆက်ပြီး တင်သွင်း ဖြန့်ချိရာတွင် မတူညီသော ဌာနများမှ အဖွဲ့တစ်ခု ဖွဲ့ပြီး စုပေါင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသဖြင့် လွန်ခဲ့သော ၂ ပတ်ခန့်ကမှ နွယ်နှင့်သွယ် ညီအစ်မနှင့် ရင်းနှီးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။



အခန်းပြန်ရောက်သောအခါ ကိုယ်လက်သုတ်သင် အိမ်သာသွားပြီး မနက်စောစော ရေချိုးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရာသီဥတုအေးသော်လည်း ရေနွေး ရသဖြင့် ရေချိုးရသည်မှာ အဆင်ပြေသည်။ ရေချိုးလိုက်မှ ခန္ဒာကိုယ်မှ အခိုးများ ထွက်ပြီး နေလို့ ပိုကောင်းသွားသည်ကို သိသာစွာ တွေ့ရသည်။



ရန်ကုန်တွင် မင်းသော်တို့ နေသော တိုက်ခန်းမှာ အလွန်ကျဉ်းသဖြင့် လေဝင်လေထွက်ရရန် အဲကွန်းတပ်ထားရသည်။ ညဘက် အလွန်ပူလောင်သဖြင့် အိပ်မရတိုင်း အဲကွန်း ဖွင့်ပြီးအိပ်တတ်သဖြင့် မနက်ပိုင်းတွင် နေမကောင်းသလို ငြီးစီစီ ဖြစ်နေတတ်သဖြင့် အိပ်ယာ ထသည်နှင့် အိမ်သာတက်၊ ကိုယ်လက် သန့်စင်ပြီး ရေချိုးလိုက်ရမှ အခိုးပွင့်ပြီး နေလို့ကောင်းသည်ကို လက်တွေ့သိခဲ့ရသည်။ မင်းသော်က ထိုဗဟုသုတကို တိုင်းရင်းဆေးဆရာ ဘကြီး ဖြစ်သူထံမှ ရသည်ဖြစ်ပြီး သူငယ်ချင်းများကိုလဲ မိမိသိသလို ပြောပြတတ်သူဖြစ်သည်။



သို့သော် တစ်ခန်းတည်း အတူနေသည့် သူငယ်ချင်း ဇင်မျိုးမှာ ရေချိုးပျင်းသည့်အတွက် အပူငုတ်ပြီး မကြာခဏ နေမကောင်းဖြစ်တတ်သူဖြစ်သည်။ မိမိက ကျန်းမာရေး လိုက်စားသော်လည်း ဇင်မျိုးမှာ အအိပ်ကြီးတတ်သူဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကွန်ပြူတာနှင့် ဒီဇိုင်းရေးဆွဲသော ဒီဇိုင်းနာ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အားလပ်ရက်များတွင် အပျော်တမ်း ဓါတ်ပုံဆရာဖြစ်သည်။ အလုပ်သဘောကြောင့် အမြဲ ညနက်တတ်သဖြင့် အိပ်ယာဝင် နောက်ကျပြီး အိပ်ယာကို ၈ နာရီကျော်မှ ပုံမှန် ထတတ်သဖြင့် တခန်းတည်း အတူနေသော်လဲ တပါတ်မှ တခါလောက်သာ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောရင်း တွေ့ရသည်။ ကျန်ရက်များတွင် တယောက်နှင့် တယောက် အဝင်အထွက်သာ ဆုံလေ့ရှိသည်။ အခုလဲ ဒီကောင် ဆောင်းတွင်းအေးအေးနှင့် နှိုးမည်သူ မရှိတာနဲ့ စောင်ခြုံ ကွေးနေလေမလား မသိ။



မင်းသော်

မင်းသော်မှာ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သည်။ ဘွဲ့ရသောအခါ ရန်ကုန်တွင် အလုပ်ဝင်ရန် မြေလတ်မြို့လေးတစ်မြို့မှ ရောက်လာသူ ဖြစ်သည်။ မိဘများမှာ အိမ်မှ လက်ငုတ်လက်ရင်း စီးပွားရေး အခြေအနေ မဆိုးသဖြင့် ပြန်ပြီး ထောက်ပံ့ရန် မလိုအပ်သဖြင့် မင်းသော် သုံးစွဲရန် ချောင်လည်သည်။ ထို့ကြောင့် အားလပ်ချိန်များတွင် အလုပ်အထောက်အကူပြု လိုအပ်သော သင်တန်းများ တက်ခဲ့သဖြင့် အလုပ်ပို၍ အဆင်ပြေသည်။



ယခု မင်းသော်နေသည့် တိုက်ခန်းကလဲ မင်းသော် အဖေ ရန်ကုန်တွင် အလုပ် ကိစ္စဖြင့် လာရောက်စဉ် နေထိုင်ရန် ဝယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ပြန်မရောင်းပဲ အငှားထားခဲ့သဖြင့် ယခု မင်းသော် ရန်ကုန်တွင် အလုပ်လာလုပ်သောအခါ နေထိုင်ရေး ကိစ္စ အဆင်ပြေသွားသည်။ မင်းသော် ကိုယ့်အစွမ်းအစဖြင့် ကိုယ်ဆိုပါက လှည်းတန်းတွင် တိုက်ခန်းဝယ်နေဖို့ ဘယ်လိုမှ မလွယ်ကူနိုင်ပါ။ မင်းသော် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေသဖြင့် တနယ်ထဲသားဖြစ်သူ သူငယ်ချင်း ဇင်မျိုးက ရန်ကုန်တွင် အလုပ်ဝင်နေသည့်အတွက် သူငယ်ချင်း ၂ ယောက် အတူတူ ပေါင်းနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်အတွက်အခြားလိုသည်များကို ရှယ်၍ ထမင်းလဲ အတူ ချက်စားကြသည့်အတွက် ဇင်မျိုး ရှယ်ယာကြောင့် မင်းသော်အတွက် အိမ်အသုံးစရိတ် သက်သာပြီး တိုင်ပင်ရန် အဖေါ်လဲ ရလေသည်။



ဟိုဟိုဒီဒီ တွေးရင်း မင်းသော် ရေချိုးရန် ရေနွေးစပ်လိုက်သည်။ ရေနွေးဖြင့် ချိုးနေရင်း ခန္ဒာကိုယ်မှ အကြောများ ပြေသွားသလို ခံစားရပြီး နေလို့ ကောင်းသွားသည်။ သို့သော် ရေချိုးပြီးချိန်တွင် အပြင်ရာသီဥတု အေးလွန်းလှသဖြင့် ဟော်တယ်မှ ပေးသော သဘက်အကြီးဖြင့် ခန္ဒာကိုယ်မှ ရေများ ခြောက်သွားအောင် ကမန်းကတမ်း သုတ်လိုက်ရသည်။



မင်းသော်သည် မပိန်မဝ အနေတော်ဖြစ်ပြီး အရပ် ၅ ပေ ၈ လက်မရှိသည်။ အလွန် အရပ်မရှည်သော်လည်း ကျစ်လျစ်သည့် ခန္ဒာကိုယ် ရှိသဖြင့် ကြည့်ကောင်းသည်။ မြေလတ်သား ဖြစ်သဖြင့် အသား အညိုဘက် လိုက်သည်။ သို့ရာတွင် တချို့ အညာသားများလို မညိုပဲ အသားလတ်ဟု ပြောရမည်ဖြစ်သည်။ သွက်လက်သော ပုံစံနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သဖြင့် ကုမ္ပဏီတွင် နာမည်ကောင်းရှိသော လူပျိုလူလွတ် တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ယခု လက်ရှိ ရည်စား မရှိသေးပါ။



သို့သော် …သူ၏ အတွေးထဲတွင် မိန်းကလေး တစ်ဦးက ဝင်ရောက်နေရာယူနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ ဆိုသည်ကို ငွေရောင် ပိတ်ကားပေါ်တွင် ဆက်လက်ကြည့်ရှုရမည် ဖြစ်သည်။ မနက်က မြင်လိုက်သော နွယ်၏ လှပသော ကောက်ကြောင်းများ သတိရလိုက်သဖြင့် မင်းသော် တမျိုးကြီးဖြစ်နေလေသည်။ မင်းသော် ပထမ နွယ့်ကို မြင်စဉ်က နွယ်၏ ရှင်းသန့်အေးဆေးသော မျက်နှာလေးကို သဘောကျမိခဲ့ပြီး စိတ်ဝင်စားမိခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က မင်းသော်၏ စိတ်သည် ယခုလောက် မလှုပ်ရှားချေ။ နွယ်၏ လှပသော ကိုယ်လုံးကိုပါ မြင်လိုက်သည့်အခါ မင်းသော် စိတ်ထဲတွင် တပ်မက်သော စိတ်ရိုင်းများပါဝင်လာ၍ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ချလိုက်ရပါတော့သည်။ နွယ့်အပေါ်တွင် သူ၏ စိတ်များ ပြောင်းလဲစ ပြုနေပါကလား။ တကယ်တော့ လူ၏ စိတ်သည် အခြေအနေနှင့် အချိန်အခါကို လိုက်ပြီး အမြဲပြောင်းလဲနေတတ်သည်ဆိုသည်မှာ အမှန်တရားပင်ဖြစ်တော့သည်။



မင်းသော် စိတ်ရှုပ်လာသဖြင့် ဘာမှ ထပ်မစဉ်းစားမိအောင် ကြိုးစားထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် စိတ်သည် လူက ထိန်းချုပ်၍ မရစတမ်း သူ့သဘော သူဆောင်နေသည်ဖြစ်သဖြင့် သူ့၏စိတ်များတွင် နွယ်သည် တရစ်ပြီး တရစ် ရစ်ပတ်ကာ ချည်နှောင်နေလေတော့သည်။ အချိန်မှာ နံနက် ၈နာရီခန့် ရှိနေပြီဖြစ်၍ မင်းသော် အခုမှ ဘာမှ မစားရသေးကြောင်း အစာအိမ်က အချက်ပေးသံကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။ ထို့ကြောင့် စပို့ရှပ်တစ်ထည် ကောက်စွပ်ပြီး မနက်စာစားရန် အခန်းပြင် ထွက်လာခဲ့ တော့လေသည်။



နံနက်စာ စားရန် restaurant ထဲ ဝင်လိုက်သည့်အခါ လူတစ်ဝက်လောက်သာ ရောက်နေသေးသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သို့သော် GM ကိုကြီးကတော့ ရောက်နေပြီး စကားပြောနေသည်ကိုတွေ့ရသည်။ အားလုံး အလုပ် stress များ မရှိကြပဲ ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။



“အေးဆေး စားကြဟေ့။ ၈ နာရီခွဲရင် ကားပါကင်နားမှာ စုမယ်။ ပြီးတာနဲ့ ပလောင်တောင် သွားကြမယ်။ trekking လုပ်မှာဆိုတော့ ဂျင်းဘောင်းဘီရှည်နဲ့ အကြမ်းခံတဲ့ ဖိနပ်တွေ စီးလာကြနော်။ View Point မှာ ဓါတ်ပုံ ရိုက်ကြမယ်။ ဟို ကင်မရာပါတဲ့ကောင်တွေ Landscape ရှုခင်းတွေ အရမ်းလှတယ် ရအောင်ရိုက်ကြ၊ “



“ဟုတ္ကဲ့ ကိုႀကီး”



“အေး..ငါကတော့ သိပ်မထင်ပါဘူး။ မင်းတို့ ကင်မရာ ရုံးက ကောင်မလေးတွေ သူတို့ပုံ ရိုက်ခိုင်းတာနဲ့တင် အချိန်ကုန်ပြီး ရှုခင်းပုံသက်သက်ကတော့ ပါမှာမဟုတ်ဘူးဟေ့… ဟားဟားဟား”



ကိုကြီးက ပြောလဲပြော ရယ်လဲရယ်နေပါတယ်။ အလုပ်ကို အလုပ်နဲ့တူအောင်လုပ်တတ်ပြီး လူမှုရေးပိုင်းနဲ့ မရောတတ်ပါဘူး။ activities အစုံ ပါဝင်ပြီး တက်တက်ကြွကြွ ရှိလို့ သူဌေးက အလွန်အားကိုးတဲ့သူပါ။ မင်းသော်တို့ ဝန်ထမ်းတိုင်းရဲ့ လေးစားအားထားရတဲ့ အတုယူရတဲ့ GM တစ်ယောက်ဖြစ်ပါတယ်..။



“ကလောဘူတာနဲ့ ထင်းရှုးခင်းလေးရှိတဲ့ Church ကျောင်းရယ် ညနေ မစောင်းခင် ဝင်ကြမယ်။ ဒါပြီးရင် နှီးဘုရား ဖူးကြမယ်။ ပြီးရင် ညစာကို သုမောင် မှာ မြန်မာ ထမင်းဟင်း စားမယ်။ ရုံးက ထမင်းပဲ ကျွေးတာ…။ ကိုကြီးက ဘီယာ ဒကာခံမယ်။ ဘာပြောစရာ ရှိလဲ”



“မရွိပါဘူး “



“သေဘာတူပါတယ္”



“ေဟး”



ဆိုတဲ့ အသံတွေ ဆူညံသွားပါတယ်။ ဝန်ထမ်းယောက်ျားလေးတွေဆီက ထွက်လာတဲ့ အသံပါ။ သူတို့တွေ ပျော်တော့ ကောင်မလေးတွေကလဲလိုက်ရယ်ကြပြီး ဝန်ထမ်းတွေ အားလုံး ပျော်နေကြပါတယ်။ အားလုံးကို ပျော်ရွှင်စေတဲ့ ဒီခရီးလေးပါပဲ။ သူများတွေရယ်နေကြလို့ နွယ်ရော ရယ်နေလားဆိုပြီး လှမ်းကြည့်မိတော့ နွယ်ကလဲပြုံးနေတာကိုတွေ့ရတယ်။ နွယ် ပြုံးရင် သွားတက်လေးနဲ့ သိပ်လှတာပဲကွယ်။ နွယ်ကလဲ ရုတ်တရက် သူ့ဘက် ဖျတ်ခနဲ လှမ်းကြည့်တာ တွေ့လိုက်တယ်။ အကြည့်ချင်းဆုံတော့ မင်းသော် ဒိတ် ကနဲ ရင်ခုန်သွားပါတယ်။



၈ နာရီခွဲမှာ အားလုံး စုံပြီး ဟိုတယ်က စထွက်ကြပါသည်။ အိပ်ယာထနောက်ကျလို့ ဘရိတ်ဖတ် မစားရတဲ့ တစ်ယောက် နှစ်ယောက် ရှိပေမဲ့ ကားပေါ်က ပါလာတဲ့ ပေါင်မုန့်တွေ အာလူးကြော်တွေ မျှစားကြရင်း အားလုံး အဆင်ပြေသွားကြပါသည်။ ကားစထွက်တုန်းကတော့ ကြာနီကန်ဆရာတော် တရားဖွင့်ထားခဲ့တာပါ။ မနက်ခင်းဖြစ်တာကြောင့် အားလုံး လန်းဆန်းနေကြတာနဲ့ ကားဆရာကို တရား အပြီးမှာ သီချင်း ဖွင့်ခိုင်းကြပါတယ်။ ကလောနဲ့ လိုက်မဲ့ ကလောမြို့နဲ့ တူတဲ့အချစ်ဆိုတဲ့ သီချင်းကို ကားဆရာက ရွေးဖွင့်ပေးပါတယ်။ အားလုံးလဲ ပျော်ပြီး ရတဲ့သူတွေ လိုက်ဆိုကြတယ်လေ။ မင်းသော်လဲ ဟုတ်လား မဟုတ်လား မသိ…ရသလောက် သီချင်းလေး လိုက်ညည်းရင်းနဲ့ အေးမြတဲ့ ကားအဲကွန်းအောက်မှာ ရင်ထဲ နွေးထွေးနေပါတော့တယ်။



ကိုယ့်ရဲ့ အချစ်ကို စိတ်ကူးယဉ်

အေးချမ်းလှပ ကလောလို…

——————————

အို ကေလာၿမိဳ႕ေလးလွသလိုပဲ

လှစေချင်စမ်းတယ်။



ပလောင်တောင်သည် View Point ရှိသဖြင့် ရှုခင်း အတော် လှပသည်။ သို့သော်လည်း တက်သည့်လမ်းမှာ မတ်စောက်လှသဖြင့် ယောက်ျားလေးများအတွက်သာ အဆင်ပြေပြီး မိန်းကလေးများ အစ အဆုံး တက်နိုင်ရန် မလွယ်ကူလှသဖြင့် ကားဖြင့် တက်ပြီးမှ View Point မရောက်ခင် တစ်နေရာတွင် ရပ်ခဲ့လိုက်ပြီး တောင်ပေါ်တက်ခဲ့ခြင်းသည်ဖြစ်သည်။



လမ်းတလျှောက်တွင် လှပသည့် လိမ္မော်ခြံများနှင့် စိမ်းလန်းသော လက်ဖက်ခြံများကို တွေ့ရသည်။ လိမ္မော်သီးများ ပြွတ်သိပ်စွာ သီးနေသည့် လိမ္မော်ပင်များကို မင်းသော်တို့ မတွေ့ဖူးကြသဖြင့် တအံတသြ ကြည့်ကြသည်။ ရှုခင်းအလွန်လှသည့် နေရာများကို နောက်ခံထားပြီး ဓါတ်ပုံရိုက်ကြသည်။



နွယ်တို့ ညီအမနှစ်ယောက် ရှမ်းအကျီ င်္လေးများကို ဝယ်လာခဲ့ပြီး ဝတ်လာခဲ့သဖြင့် ရှမ်းမလေးများသဖွယ် လှပနေသည်။ Trekking သွားမည်ဖြစ်သဖြင့် ပြောက်ကျား ဘောင်းဘီနှင့် လည်ရှည် ဖိနပ်စီးထားသဖြင့် ကွန်မန်ဒို စစ်သမီးလေးများအလား လန်းနေကြလေသည်။

နွယ်က သူ့ညီမနှင့် စကားပြောနေရာမှ မင်းသော်ကို ကြည့်ပြီး လှမ်းခေါ်သည်။ မင်းသော် အံသြသွားသော်လည်း နွယ်တို့ အနားတိုးသွားလိုက်သည်။



“ကိုမင်းသော် နွယ့်ဆီမှာ DSLR တစ်လုံးပါလာတယ်။ ကိုမင်းသော် နည်းနည်းပါးပါးရိုက်တတ်တယ် မဟုတ်လား။ Facebook ပုံတင်ဖို့ နွယ်တို့ညီအမကို ရိုက်ပေးပါနော်”



“ဟုတ်ကဲ့ ရိုက်ပေးပါ့မယ်။ ကျနော် သိပ်တော့ မရိုက်တတ်ဘူးနော်”



“ရပါတယ်ရှင်”



မင်းသော် က ဓါတ်ပုံ ရိုက်တာ ဝါသနာပါသည့်အတွက် သူ့ဖုန်းလေးနှင့် ရှုခင်း ဓါတ်ပုံရိုက်ပြီး Facebook တင်လေ့ရှိသည်။ ဓါတ်ပုံကို လှအောင် ပြင်သည့်နည်းကို သူငယ်ချင်း ဇင်မျိုးမှ သင်ပေးထားသဖြင့် snapseed၊ Photoshop စသည့် software များနှင့် ပြန်လည် ပြင်ဆင်ပြီးမှ တင်သည့်အတွက် သူ့ပုံများ အားလုံးနီးပါး လှသဖြင့် လူကြိုက်များသည်။ သို့သော် လူအလှပုံများကိုသိပ်မရိုက်ဖြစ်ပဲ အရိုက်များသည်မှာ ရှုခင်းပုံများသာ ဖြစ်လေသည်။



သို့သော် ယခု အကူအညီတောင်းလာသူက သူချစ်မိနေသော မိန်ကလေး ဖြစ်နေသဖြင့် ရိုက်ပေးပါမည်ဟု ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ ဇင်မျိုးက ဓါတ်ပုံရိုက်နည်းကို အခြေခံ သင်ပေး ထားသော်လည်း ကျွမ်းကျင်သည့် အဆင့်ထိတော့ မရောက်သေးသဖြင့် Manual တော့ မရိုက်နိုင်သေးပဲ အော်တို မုဒ်များဖြင့်သာ ရိုက်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ့ဆီရောက်လာသော ကင်မရာမှာ ကန်နွန်အမျိုးအစား ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကင်မရာဖြစ်နေသဖြင့် ရိုက်သည့် ပုံများမှ ပုံထွက်အလွန်လှနေသည်ကို တွေ့ရသည်။



တစ်ပုံရိုက်ပြီးတိုင်း သူ့နားလာပြီး ပုံလှ မလှ ကြည့်တတ်သော ပန်းလေး ၂ ပွင့်ကြောင့် မင်းသော်မှာ စိတ်များ အလွန်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ ရှမ်း အကျီ င်္မှာ ရောင်းတန်း ဝတ်စုံဖြစ်သဖြင့် သေချာစွာ ချုပ်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် လည်ပင်းက အတော်ဟိုက်ပြီး နွယ်၏ ရင်ညွန့်ကို မြင်နေရလေသည်။ နွယ်သည် ရုံးမှတွေ့သည့် ပုံစံ အတိုင်းမဟုတ်ပဲ ခရီးသွားနေချိန် ဖြစ်သောကြောင့်လားမသိ…လွတ်လပ် သွက်လက်စွာ မြူးထူးနေလေသည်။ အနားကပ်လာတိုင်း သူ့ ကိုယ်သင်းနံ့လေးက မင်းသော်၏ ရင်ကို တဒိုင်းဒိုင်းခုန်အောင် ညုှိ့ယူနေလေသည်။



တစ်ချက်တစ်ချက် သူ့အနားကပ်ပြီး ကင်မရာထဲမှ ပုံများကိုကြည့်ပြီး တစ်ခုခု ပြောသည့်အခါများတွင် နွယ့် ထွက်သက်လေးများ မင်းသော်၏ မျက်နှာကို ထိသွားခဲ့သည့်အခါ မင်းသော် အသက်တောင် မရှုပဲအောင့်ထားမိသလိုဖြစ်ပြီး နွယ် မရှိတော့မှ သက်ပြင်းများ အခါခါ ခိုးချခဲ့ရသော အကြိမ်များ ခဏခဏ ရှိခဲ့ရလေသည်။ ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင် ဒီညတော့ သူအိပ်ရေးပျက်ရဦးမည်…။



ပြောရမယ်ဆိုရင် အငယ်မ သွယ် က ပိုဆိုးပါတယ်။ အရှေ့က ပြောခဲ့သလိုပါပဲ သွယ်က ပိုပြီး ဘော်ဒီ “ကိတ်” တဲ့ အပြင် ဝတ်တာစားတာ ပိုပြီး ဟော့ပါတယ်။ သွက်တဲ့ ကလေးမဖြစ်နေတော့ မင်းသော်ကင်မရာထဲက ဓါတ်ပုံကို တခါရိုက်ပြီးတိုင်း လာလာ ကြည့်တဲ့အခါမှာ သူ့နို့တွေနဲ့ မကြာခဏ မင်းသော် လက်မောင်းကို ဖိမိပါတယ်။ တခါတလေလဲ နောက်ကျောဘက်ကိုပေါ့။ သွယ်က ဘရာကို အမာခံ မဝတ်ဘူးထင်ပါတယ်။ ထိမိလိုက်တိုင်း အိ ကနဲ၊ အိ ကနဲ ဖြစ်ပြီး ဖီလင် ကောင်းလိုက်တာ…မပြောနဲ့။ မင်းသော် အောက်က အငယ်ကောင်ဟာ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကနေ ရုန်းကြွ ကုန်းထလာလိုက်တာ ဒုက္ခတွေ ရောက်လို့နေပါပြီ။ သူက မသိသလိုမျိုးပဲ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့- ဘယ်လိုနားလည်ရမှာလဲ မိန်းကလေးရယ်။



ရန်ကုန်မှာ ဘတ်စ်ကားစီလို့ မတော်တဆ အသားချင်းထိမိတဲ့ အခါ နောက်ကို ပြန်လှည့်ပြီး မကြည်ကြည့် အကြည့်ခံရတတ်လို့ မင်းသော် မိန်းကလေးတွေနဲ့ ဝေးဝေးမှာရပ်တဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ တခါက ကားစီးရင်း နေရာရတော့ ဘေးဘက်က ကောင်မလေးက ကားအပြင်ကို သူ့ခန္ဒာကိုယ် စောင်းကြည့်ရင်းနဲ့ သူ့ပခုံးကို နို့နဲ့ ပွတ်တာ ခံလိုက်ရဘူးတယ်။ အားနာလို့ သူ့ပခုံးကို ကျုံ့ပေမဲ့ ဟိုဘက်မှာ နေရာက မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ တောက်ရှောက်ထိနေတာမျိုး ကြုံခဲ့ဘူးတယ်။ တမင်တကာ အရသာခံနေတာ မဟုတ်ပေမဲ့ ဖိုနဲ့မ အထိအတွေ့က ရှောင်ဖို့ အလွန်ခက်ခဲပါတယ်။ မထူးဘူးကွာဆိုပြီး ဒီအတိုင်း ငြိမ်နေမိပေမဲ့ ညီလေးက အရမ်းတင်းနေပြီး စိတ်တွေ အရမ်းဖေါက်နေတာကိုတော့ သတိထားမိခဲ့တယ်လေ။ ရှေ့ကလူတွေကိုတောင် မကြည့်ရဲအောင် မျက်နှာကြီး နီပြီး ဖြစ်နေခဲ့တာကိုတော့ မင်းသော် မှတ်မိပါတယ်။ ကောင်မလေး ဆင်းတော့မှ အောင့်ထားတဲ့ အသက်ကို သက်ပြင်းချပြီး မှန်မှန် ပြန်ရှုရတဲ့အထိပါပဲ။



ဓါတ်ပုံရိုက်ရင်း လမ်းလျှောက်ရင်းနဲ့ပဲ နာရီဝက်ခန့်အကြာမှာ ကလော View Point ကိုရောက်လာပါပြီ။ View Point မှာရှိတဲ့ ဆိုင်လေးမှာ ထိုင်ပြီး နွားနို့နဲ့ချာပါတီ မှာစားကြပါတယ်။ လူတွေကလဲ အရမ်းများတော့ ဝိုင်းရအောင် မနည်းလုထိုင်ကြရတယ်။ မင်းသော် ဝိုင်းမရလို့ ယောင်လည်လည်ဖြစ်နေတုန်း သွယ် က လှမ်းခေါ်လို့ သူတို့ဝိုင်းက ခုံမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။



“ဘယ္လိုလဲ ဆရာႀကီး ေႏွးလွခ်ည္လား”



“ဟုတ်တယ် သွယ်ရေ။ ဒီလိုပဲ…ဟိုငေးဒီငေးနဲ့ ရှုခင်းလေးတွေ အရမ်းလှလို့ ကြည့်နေရင်းနဲ့”



“ကိုမင်းသော်က တကယ် အနုပညာသမားနော်…။ အလှအပကို တော်တော်ခံစားတတ်တယ်။ ဓါတ်ပုံရိုက်ရင်တောင် ရှုခင်းပုံတွေပဲ ရိုက်တယ်လို့ ပြောတာကြားဘူးတယ်”



“ဟုတ္တယ္ဗ်”



“နွယ်တို့ကို ဓါတ်ပုံရိုက်ပေးတာရော အဆင်ပြေရဲ့လား။ စိတ်အနှောက်အယှက်တော့ မဖြစ်ပါဘူးနော်”



နွယ်က အပြုံးလေးနဲ့ ဝင်ပြောတော့ ကျနော်က



“ရပါတယ်..ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ကျနော်က DSLR camera သိပ်ရိုက်တတ်တာ မဟုတ်တော့ ပုံထွက် မလှမှာတောင် အားနာရပါသေးတယ်။ ပြီးတော့ DSLR ကျနော့်ဆီမှာ မရှိလို့ ဓါတ်ပုံရိုက်တဲ့ ထရိန်နင် သဘောတောင် ဖြစ်သေးတော့ အဆင်ပြေပါတယ်”



“မဟုတ်ဘူးလေ…ဆရာကြီး စော်က စိတ်ဆိုးနေမှာစိုးလို့”



ဆိုပြီး သွယ်က ဝင်ဖေါက်ပါတယ်။



“မဆိုးပါဘူး…။ အဲလေ..ကျနော့်မှာ ရည်းစား မရှိပါဘူး။ တရုံးလုံး သိပါတယ်”



“ခစ်ခစ်…ကြော်ငြာကလဲ ဝင်ပြန်ပြီ”



ညီအမနှစ်ယောက် အပြိုင် တယောက်တပေါက် ပြောကြရင်းနဲ့ မင်းသော်တို့ စကားဝိုင်းလေး စိုစိုပြည်ပြည်ဖြစ်နေလို့ တခြားဝိုင်းတွေက မသိမသာ ရှိုးနေကြသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ပျော်နေသည့် စိတ်ကို မနည်း ကိုယ်ရှိန်သတ်လိုက်ရလေသည်။



မျက်စောင်းကလေး တစ်ချက်



ကလော View Point မှာ မုန့်တွေလဲစား၊ စိတ်တိုင်းကျ ဓါတ်ဖမ်းပြီးတာနဲ့ မြို့ထဲကို ပြန်ကြပါတော့တယ်။ လမ်းလျှောက်တဲ့ ခရီးကြောင့် အပြန်ကျတော့ အားလုံး ပြိုင်းနေကြပါပြီ။ ဒါပေမဲ့လဲ ရောက်တုန်းရောက်ခိုက်ဖြစ်လို့ မြို့ထဲက ကလောဘူတာကို ဝင်ပြီး ရသလောက် ထပ်ရိုက်ကြပါသေးတယ်။ နောက်ပြီးမှ ထင်းရှုးတောတွေ ရှိတဲ့ ကလော Church ကျောင်းကိုလဲ ထပ်သွားကြပါသေးတယ်။ သွားစရာရှိတာတွေသွား၊ သွားသမျှနေရာတွေကလဲ ရှုခင်းတွေကလဲ လှတော့ ကြည့်ရတာ မောတော့ မောတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ မမောဘူးပေါ့ဗျာ။



တခြားသူတွေတော့ မောမမော မသိဘူး။ မင်းသော်ခမျာမှာတော့ ဟိုနားပြေး ဓါတ်ပုံရိုက်လိုက်…၊ ဒီနား ချိန်လိုက်၊ ပုံတွေပြန်ကြည့်လိုက်နဲ့ တော်တော် ဖါးသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ သွယ်နဲ့နွယ်တို့ရဲ့ မိန်းမ ပီပီသသ ဂန္ဒာရုံ ကိုယ်သင်းနံ့လေးတွေ ရနေတော့ မောသမျှ အမောတွေ အကုန်ပြေသွားသလို ခံစားရသည်။ လူထဲကလူဆိုတော့လဲ ဒါမျိုးလေးတွေနဲ့ အသက်ဆက်နေကြရတာ မဟုတ်လားဗျာ။



တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နေလုံးကြီးသည် ဂေါယာကျွန်း အနောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားပြီး တနေကုန် ခြုံလွှားထားသော သူ၏ အလင်းရောင် ပုဝါခြုံလွှာကို တဖြည်းဖြည်း သိမ်းဆည်းသွားလေသည်။ မှောင်စပျိုးလာသည်နှင့် တစိမ့်စိမ့်အေးသော မြောက်လေပြေညှင်းသည် တသွဲ့သွဲ့နော့လာလေတော့သဖြင့် ဆောင်းည၏ သရုပ်ကို ပီပြင်အောင် ကကြိုး အစုံအလင်နှင့် ကပြ အသုံးတော်ခံနေသည့်အလား ရှိတော့ချေသည်။



မင်းသော်တို့ အားလုံး ယနေ့ နောက်ဆုံး သွားရာဖြစ်သော လမ်းမကြီးဘေးက သုမောင် မြန်မာထမင်းဆိုင်သို့ ညစာ စားရန် ဝင်ကြလေသည်။ အားလုံး မောလဲမော၊ ဆာလဲဆာနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဟင်းများကို အလုအယက်မှာပြီး ဘီလူးသရဲများ ကျသည့်အလား စားသောက်ကြရာ ဆိုင်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားလေတော့သည်။ သို့သော်လဲ လူငယ်သဘာဝ ခရီးထွက်ရင်း စနောက်ကာ ပျော်ကြခြင်းသာဖြစ်သဖြင့် အားလုံးက အပြစ်မမြင်ကြပါ။



ခရီးစဉ်အစတွင် ပြောထားခဲ့သည့်အတိုင်း GM ကိုကြီးက ဘီယာတိုက်သဖြင့် Company မှ ယောက်ျားလေးများ စုထိုင်ပြီး ဘီယာ သောက်ကြရာ မင်းသော်မှာ နွယ်တို့ဝိုင်းသို့ သွားခွင့်မသာတော့ပါ။ သူ့အနေနဲ့ ညီအမ ၂ ယောက်နှင့် အတော် ရင်းနှီးပြီ ဖြစ်၍ အတူတူစားကာ ခဏလောက် စကားပြောချင်သော်လည်း သူ့ကို သတိထားနေသူများ ရှိသဖြင့် ဆန္ဒကို ချိုးနှိမ်ကာ နေရခြင်းဖြစ်သည်။



သို့သော်လည်း ဘီယာ ၃ ခွက်မြောက် သောက်ပြီးသည့်အခါတွင် ညီအမ ၂ ယောက်၏ အလှအပ ကို သာမက လုပ်လက်စ ရုံးအလုပ်များပါ မင်းသော် အားလုံး မေ့သွားပါတော့သည်။ ကလောမြို့၏ ဆောင်းအအေးဒဏ်သည် မင်းသော်တို့လူစုအတွက် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား အေးသည် မဟုတ်တော့ပါ။ အနွေးထည် ထူထူ ဝတ်ထားယုံတင်မကဘဲ ဘီယာသောက်ထားသော အရှိန်ဖြင့် အားလုံး မြူးထူးပျော်ပါးနေကြသည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော်လည်း ခရီးပန်းနေသဖြင့် အကြာကြီး မနေကြတော့ပဲ ည ၈ နာရီကျော်တွင် ဟိုတယ်ပြန်ကာ နားကြလေသည်။



ကားပေါ်က အဆင်းတွင် မမျှော်လင့်ပဲ မင်းသော် နွယ်၏ မျက်စောင်းလေး တချက်ကို လက်ဆောင် ရလိုက်လေသည်။ ကားပေါ်ကအဆင်း ဒီအတိုင်း လှည့်ကြည့်မိခြင်းဟု ထင်ရသော်လည်း ဟွန့် ဒီလူ တော်တော်ဆိုးတယ်၊ ဘီယာတွေ မူးပြီး သောင်းကျန်းနေတယ် ဟု ပြောခြင်းများ ဖြစ်လေမလားဟု ထင်မိကာ ဘာမှ မဆိုင်ဘဲနှင့် ဆံပင်များ ထောင်သွားသလို ခံစားရမိလေသည်။ နဂိုက ဆိုရှယ်မမဖြစ်သော သွယ်က ဘယ်လိုမှ နေဟန် မတူပဲ ပြုံး၍ လက်ပြပြီး ဂွတ်နိုက်ဟုပင် နှုတ်ဆက်သွားလေသည်။



ထိုညက တကယ်ပင် မင်းသော် အိပ်ရေး ပျက်လေသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ရာသီဥတုအေးအေးတွင် သောက်ကောင်းကောင်းနှင့် ဆော်လိုက်သော ဘီယာ ၁၀ ခွက်၏ အစွမ်းပြသောကြောင့် ဖြစ်လေသတည်း။



ရွှေရင်မှာ ပူလောင်ကျွမ်းတယ်



၁၂ နာရီကျော် အချိန်ကိုရောက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မွန်းတည့် နေသည် ဦးခေါင်းထိပ် တည့်တည့်တွင် ရောက်နေကာ အရိပ်များ ပျောက်သလောက် ဖြစ်နေသည်။ နေရောင်ခြည်မှာ အဝါရောင် မဟုတ်ပဲ ပူပြင်းလွန်းသဖြင့် အဖြူရောင် ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ရသည်။ လမ်းတွင် မဖြစ်မနေသွားလာရသော သူများမှ အပ လူခြေ ကျဲပါးလှသည်။ လမ်းပေါ်တွင်လဲ တံလျှပ်များ တလက်လက် တရှိန်ရှိန် ထနေလေသည်ကို မင်းသော် တွေ့ရလေသည်။



“ဟူး….”



သက်ပြင်းချသကဲ့သို့ လေပူတစ်ချက် မင်းသော် မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။ မင်းသော် ထမင်းစားပြီးအချိန် အပြင်သို့ appointment တစ်ခုနှင့် ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ appointment တွေ့အပြီး ရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှ ကားပါကင်သို့ ကူးလာခဲ့ချိန် တွေ့ရသော မြင်ကွင်းများ ဖြစ်ပါသည်။ဟုတ်ပါသည် မြင်လေရာဟူသမျှ ပူလောင်နေသည်ဟု ခံစားရစေရန် ရန်ကုန်နေသည် ပူပြင်းလွန်းလှချေသည်။ မနေ့ကမှ အအေးပိုင်းဒေသမှ ပြန်ရောက်တာဖြစ်သဖြင့် ရာသီဥတုအကူးအပြောင်း အသားမကျသေးသဖြင့် ပို၍ ပူသယောင် ထင်ရလေသည်။ ထို့ထက် အသေးစိတ် ဆိုရပါသော် မင်းသော်၏ ရင်ပူနေသဖြင့် ပြင်ပ ရာသီဥတု အပူနှင့်ရောပြီး အပူ ၂ ခု ပေါင်းကာ ပို၍ ပူသယောင် ဖြစ်နေလေတော့သည်။



မင်းသော်တို့ နောက်နေ့မနက်ပိုင်း စောစော ကလောမှ ထွက်လာပြီး တောင်ကြီးကို ခဏ ဝင်ကြသည်။ တောင်ကြီးမှာ ဆုတောင်းပြည့်သည်ဟု နာမည်ကြီးသော စုဌာမုနိ ဘုရားကို ဝင်ဖူးကြပြီး တောင်ကြီး စျေးတွင် လိုအပ်သည်များနှင့် လက်ဆောင်ပေးရန် ပစ္စည်းများ ဝယ်ကြသည်။ နေ့လည် ထမင်းစားပြီး မကြာမီ နေပြည်တော်သို့ ပြန်ဆင်းကြလေသည်။ ညဘက် နေပြည်တော်တွင် အိပ်ပြီး နောက်နေ့ မနက် အစောကြီး ရန်ကုန် ပြန်ခဲ့ကြလေတော့သည်။ ဒီနှစ်အတွက် အပန်းဖြေ ခရီး ဒီမှာ ပြီးဆုံးပြီဖြစ်လေသည်။



လမ်းတလျှောက်တွင် နွယ်က သူ့ကို ဟက်ဟက် ပက်ပက် စကားပြောသည်ကို မတွေ့ရသောကြောင့် မင်းသော် စိတ်ထဲ တမျိုးဖြစ်နေလေသည်။ ငါ..သုမောင် မှာ ဘီယာသောက်တုန်းက တော်တော်များ သောင်းကျန်းခဲ့မိလို့လား ဟု ပြန်တွေးမိလေပြန်သည်။ ပျော်နေသဖြင့် မိမိ လစ်မစ် ကျော်သွားသော်လဲ ဘီယာသောက်ခြင်း ဖြစ်၍ အလွန်အကျွံ မူးနေခြင်းမရှိသည့်အပြင် အများ ပြောခံရလောက်အောင် ပြသနာရှာခဲ့ခြင်း မရှိဟု မင်းသော်ထင်သည်။ ထို့အပြင် မင်းသော်မှာ လက်ထောက် မန်နေဂျာရာထူးနှင့် ယခု ခရီးစဉ်တွင် လူကြီး တပိုင်းဖြစ်နေသောကြောင့် အခြား ရာထူးငယ်သော ကလေးများကို ထိန်းသိမ်းရသောကြောင့် အမြဲ သတိရှိခဲ့သည်ဖြစ်သဖြင့် ထိုကိစ္စကြောင့် မဟုတ်လောက်ဟု ထင်သည်။



အဲဒါဆို ဘာကြောင့်များလဲဟု မင်းသော် ဘယ်လိုမှ အဖြေရှာမရဖြစ်နေလေသည်။ သူ့ကိုလဲ တမင်တကာ စကားမပြောရအောင် ရှောင်နေသည်ဟု ထင်မိပြန်သည်။ ဘုရားပေါ်မှ အဆင်းတွင် နွယ် နှင့် ဖျတ်ခနဲ တွေ့စဉ်က နွယ် ငြိမ်သွားသလိုပဲ။ ရာသီဥတုအေးတာကြောင့် နေမှကောင်းရဲ့လား ဟု တခုတ်တရ မေးမိသော်လည်း ကောင်းပါတယ် ဟု တိုးညှင်းစွာ ပြောပြီး နွယ်က အသာ လှည့်ထွက်သွားသဖြင့် ဘာမှ ထပ်ပြီး ဆက်မပြောခဲ့ရပါ။ သို့နှင့် ………. ဤသို့နှင့် နောက်ဆုံး ခရီးမှ အိမ်ပြန်ရောက်သည် အထိ ဘာဆိုဘာမှ …စကား တခွန်းမှ ထပ်မပြောဖြစ်ကြပါချေ။



မင်းသော် တအုံ့နွေးနွေး ဖြစ်နေပြီး ခရီးတွင် ပျော်ခဲ့သည့် အပျော်များ ကြက်ပျောက် ငှက်ပျောက် ပျောက်သွားတော့သည်။ တေ့တေ့ဆိုင်ဆိုင် မေးချင်သော်လည်း သူနှင့် နွယ်က ဘာမှ မဟုတ်သေးတဲ့ သူများ ဖြစ်သည်။ နွယ့်ကို ရုံးမှာ စသိကျွမ်းခဲ့သလို ခရီးတလျှောက် နွယ်တို့ကို ဓါတ်ပုံရိုက်ပေးရင်း အခင်အမင် ပိုတိုးခဲ့တာတော့ မှန်သည်။ သို့သော်လည်း နွယ် သူ့ကို စိတ်ဝင်စားသလားဆိုတာ မင်းသော် အကဲ မဖမ်းတတ်သေးပေ။ နွယ့်မှာ ရည်းစား ရှိသည်တော့ မကြားမိပါ။ သူ မသိတာလဲ ဖြစ်မည်။ နွယ့် စိတ်နေစိတ်ထား၊ သူဘာတွေ ကြိုက်တတ်လဲ…၊ ဘာတွေဆို အဆင်မပြေဘူးလဲ..၊ ဘာမှ ရေရေရာရာ မင်းသော် မသိသေးပါချေ..။ သူသိသည်ကား သူ နွယ့်ကို စိတ်ဝင်စားပြီး ချစ်မိနေသည်ဟူသော ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။



ဖျတ်ခနဲ အာရုံတွင် ပေါ်လာသည်က …”သွယ်…ဝင်းလဲ့သွယ်…ဟုတ်တယ်..သွယ်က နွယ့်ညီမ အရင်းပဲ။ သူ့ကို စုံစမ်းကြည့်ရင် နွယ့်အကြောင်း သိရမှာပဲ” ဆိုပြီး စဉ်းစားမိသောအခါ ရေနစ်သည့်အချိန် ကူရမဲ့ ဖြစ်နေစဉ် ဆွဲစရာ ကောက်ရိုးတမျှင်ပင် တွေ့လင့်ကစား ဝမ်းသာသွားသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။



ဝင်းလဲ့သွယ်



သွယ်သည် အလွန်ပျော်နေသည်။ တကယ်ဆို ဤခရီးသည် သူတစ်ယောက်ထဲ မဟုတ် သူ့အမ ဖြစ်သူ နွယ်ရော၊ လိုက်ပါလာသူ အားလုံး ပျော်နေကြသည့် ခရီးစဉ် တစ်ခုဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ရာသီဥတု အလွန်ကောင်းသည့် အတွက် ခရီးသွားရတာ ပျော်သည်။ ရှုခင်းလှသည့်အတွက် ရှုမြင်ခံစားရတာ စိတ်ချမ်းသာသည်။ ဓါတ်ပုံရိုက်လို့ကောင်းသည်။ အစားအသောက်များ လတ်ဆတ် အရသာရှိလှသည် …ဖြစ်နိုင်ရင် ကလော မြို့လေးမှာပဲ နေချင်တဲ့ စိတ်ဖြစ်မိသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း နေချင်တာတော့ မဟုတ်ပါချေ။



သွယ်…ငယ်စဉ်က သူ့ကို သွယ် ဟု ဘာကြောင့် နာမည်ပေးထားရသလဲဟု မေးဘူးသည်။ သွယ်လျှလှပ၍ သွယ်ဟု ခေါ်သည်ဟုဆိုလား မသိ ပြန်ပြောသည့်အခါ..ဒါဆို နွယ်က ရှည်ရှည်မျောမျောနဲ့ နွယ်ပင်နဲ့တူလို့လားဟု အမေ့ကို ပေါက်ကရ မေးခဲ့ဘူးသည်။ သွယ် က သိချင်တာရှိရင် စိတ်မရှည်…တည့်တိုး သမားဖြစ်သည်။ လိုချင်တာ မရရင်လဲ စိတ်က အလွန်ကြီးသည်။ ဒါပေမဲ့ သွယ်က လှတာတော့ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ နွယ်နဲ့ ၂ နှစ်သာ ကွာ၍ ရွယ်တူဖြစ်နေသဖြင့် နင်နဲ့ငါ နဲ့ ပြောသည်။



သွယ်က နွယ့်ထက် ပိုလှသည်ဟု ထင်သည်…ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် အထင်နဲ့ ပြောတာမဟုတ်ဘူးနော်။ သွယ့်မှာ ရည်းစားတွေ တပုံကြီးရှိသည်။ ဒါတောင် သွယ့်ကို ကြိုက်တဲ့သူအများကြီးထဲကမှ ချောတဲ့ ဘဲ၊ ပိုက်ဆံ ချမ်းသာသော ဘဲ စသည့် ဘဲများကို ဆန်ကာကျဲကျဲနှင့် ချထားခြင်းဖြစ်သည်။ နွယ့်မှာ ရည်းစားစာ ပေးသူ..၊စကားလိုက်ပြောသည့်သူ တစ်ယောက် နှစ်ယောက် ရှိဘူးသည်က လွဲ၍ အခြားမရှိ။ သူငယ်ချင်းအုပ်စုထဲတွင်လဲ သွယ်သာ စတားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ စာလဲ နွယ်က ပုံမှန်လောက်သာ ရှိပြီး သွယ်က အမြဲ top 10 ဝင်သည့်အတွက် ကျောင်းတွင် မျက်နှာပွင့်သည်။



အခုတလော သွယ် ရည်းစားတွေ မထားတော့ဟု ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ ဟုတ်တယ်လေ တကယ်တော့ ယောက်ျားတွေက အကုန် နှာဗူးတွေပဲ။ သွယ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်သဖြင့် Gym တွင် ကိုယ်ကာယ အလှ ဆော့သည့်အတွက် ဘော်ဒီလှသည်။ အိုးဆိုရင် ကိတ်သည်ဟု ပြောလို့ရသည်။ ၃၅- ၂၅-၃၆ လောက်ရှိသည် ဆိုတော့ ရည်းစားတိုင်းက ဒီအတွက် ဦးတည်ပြီး လာတာဖြစ်နေတာကြီးပဲ ဖြစ်နေတော့ စိတ်ကုန်စပြုလာပြီ။



သွယ်က အတွေ့အကြုံမရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ၁၀ တန်းအောင်ပြီး ကွန်ပြူတာ သင်တန်းများ တက်စဉ်က ကြိုက်ခဲ့သော သွယ်က ကိုကိုလို့ ခေါ်သော ရဲမွန်နဲ့ ချစ်သူဘဝ ချိန်းတွေ့ရင်း ရဲမွန်က သွယ်၏ အပျိုစင် ပန်းဦးကို ဆွတ်ခူးသွားခဲ့ဘူးသည်။ သွယ် အတိတ်ကို ပြန်မတွေးချင်ပါ။ သို့ပေမဲ့ တခါ တခါ ၎င်း အဖြစ်အပျက်က ခေါင်းထဲရောက်လာတတ်သည့် …သေးသေးမွှားမွှားအတွေ့အကြုံမှ မဟုတ်တာပဲလေ…။



အဲဒီနေ့က ကွန်ပြူတာ သင်တန်း ပိတ်သည်ကို သူက ခပ်တည်တည်နဲ့ အိမ်က ထွက်ပြီး ကိုကိုနဲ့ ချိန်းတွေ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုကိုက ကားယူလာပြီး သူ့ကို ချိန်းထားသည့် နေရာတွင် လာစောင့်သည်။ ပြီးနောက် တခုခု စားကြသောက်ကြမည်ဟု ပြောပြီး သီးသန့်ခန်း ရှိသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားလေသည်။



“ကိုကို..ဒီနေ့ သွယ့်ကို ဘာလို့ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ”



“သွယ် ဒီနေ့ အရမ်း လှနေလို့ပေါ့။”



“ဟွန်း ဟုတ်လဲ ဟုတ်ပဲနဲ့နော်။ ကိုကို… ကြည့်နေပြန်ပြီ။ အဲလိုကြီး မကြည့်နဲ့။ သွယ် မနေတတ်ဘူး …ရှက်တယ်”



တကယ်တမ်းတော့ ကောင်လေးတွေ ကြည့်တာလောက်နဲ့ သွယ် မရှက်တတ်ပါ။ သို့သော်လည်း ကိုကိုက ဒီနေ့ကျမှ စတွေ့တည်းက သူ့တကိုယ်လုံးကို စားမလို ဝါးမလို ပုံစံမျိုးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေသောကြောင့် နေရ ထိုင်ရခက်သဖြင့် ပြန်မည်ဟုတောင် စဉ်းစားမိသည်။သို့သော် တခါတလေ ရှားရှားပါးပါး အားသည့်ရက်တွင် ကိုကို့ကို သနားသဖြင့် လာမိခဲ့ပြီးမှ နေလိုက်ပါ့မယ်လေဟု ဆက်ထိုင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။



“ကဲပါ။ စားစရာ ရှိတာ စားပါ။ အအေးလဲ သောက်။ သွယ်နဲ့ကိုယ် စားပြီးရင် ရုပ်ရှင်ကြည့်မယ်လေ။ ပြီးရင် ပြန်ပို့ပေးမှာပေါ့”



ရဲမွန်၏ ပြောစကားကြောင့် သွယ် မြန်မြန် လက်စသိမ်းပြီး အထတွင် မူးသလိုဖြစ်သွားသည်နှင် ရဲမွန်က ကမန်းကတမ်း ထိန်းပေးလိုက်သည်။ သွယ် ညက အိပ်ရေးပျက်လို့များလား။ ညက ရှာရွတ်ခန်းကား အသစ်ကြည့်လိုက်တာ ညက ၂ နာရီလောက်မှ အိပ်ပျော်သွားသည်။ မဟုတ်သေးပါဘူး။ အခု ဟာက…တမျိုးကြီးပဲ။ ဧကန္တ ….



သွယ် စဉ်းစားနေရင်းနဲ့ ရီဝေဝေ ဖြစ်လာပြီး ဘာမှ မမြင်ရတော့ပဲ ပျော့ခွေကျသွားတော့သည်။ ရဲမွန်က အကြံနဲ့ သွယ်သောက်တဲ့ အအေးထဲမှာ အိပ်ဆေးရော…ဖီးလ်ဆေးပါ ထည့်တိုက်လိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ သွယ် မှုခင်းဂျာနယ်များတွင် တွေ့သော အအေးထဲတွင် ဆေးထည့်ပြီး ပစ္စည်းလုယူသည့်ကိစ္စများ ဖတ်ဖူးသဖြင့် သူများတိုက်သော အအေးကို ဘယ်တော့မှ မသောက်ခဲ့ပါ။ အခု ရည်းစားဖြစ်သည့် ကိုကိုနှင့် ဖြစ်သဖြင့် သတိလွတ်သွားပြီး မစဉ်းစားဘဲ သောက်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။ သတိဆိုသည်မှာ ပိုသည်မရှိ…သွယ် အတွေ့အကြုံကို တန်ဘိုးကြီးကြီးနှင့် ဝယ်လိုက်ရလေသည်။



ရဲမွန်က စားသောက်ဆိုင်ကို ခေါ်သွားကတည်းက ဟော်တယ်၏ မြေညီထပ်မှာရှိသော ဆိုင်ကို အကြံနှင့် ခေါ်သွားတာဖြစ်သည်။ တည်းခိုရန် အခန်းကိုလဲ ကြို ယူထားပြီးဖြစ်သဖြင့် သွယ့်ကို အသာမှေးထိန်းသွားပြီး ဓါတ်လှေကားနှင့် အပေါ်ထပ်ရှိ အခန်းကို ခေါ်သွားလိုက်သည်။



သွယ့်ကို ရဲမွန်ကြံနေသည်မှာ ရည်းစား စဖြစ်တည်းကဖြစ်၍ တော်တော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ သွယ်က သူ့ကို နှစ်ယောက်ထဲတွေ့ရန် အချိန်သိပ်မပေးသဖြင့် ရဲမွန် တော်တော်ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ လှပကျော့ရှင်းသော သွယ်၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကြောင့် ရဲမွန်ရင်ခုန်လာသည်။ အသာမှီထားစဉ်တွင် သွယ်၏ နို့တစ်ခြမ်းက သူ့ကို ထိကပ်နေသဖြင့် အောက်က ဖွားဖက်တော် ပစ္စည်းမှာ ပေါက်ထွက်မတတ် တောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။



အခန်းထဲရောက်သည်နှင့် အချိန် မဆွဲတော့ပဲ သွယ့်ကို တကိုယ်လုံး ချွတ်လိုက်သည်။ သွယ်၏ ကိုယ်လုံးအလှကို ..ဝိုး..ဟု စိတ်ထဲမှ ကျိတ်ပြီး ချီးကျူးမိသည်။ လည်တိုင်ကျော့ကျော့ မှ ဆက်ကြည့်လျှင် ဖွံ့ထွားသော ရင်သားအပိုင်းသည် ရဲမွန်ကို အာခေါင်များ ခြောက်စေသည်။ မန်းမြို့တော် ပေါက်စီလောက်ရှိသော နို့နှစ်လုံးသည် ဝိုင်းစက်တင်းရင်းနေသည်။ နို့သီးခေါင်းလေးမှာ ပန်းရောင်လေးဖြစ်ပြီး သေးငယ်လှသည်။ ဘယ်ခြမ်းမှ နို့သီးခေါင်းလေးမှာ အထဲသို့ဝင်နေသေးသည်။ နို့သီးခေါင်း အထဲဝင်နေရင် ကလေး နို့စို့ရခက်တယ်ဟု ကြားဖူးသည်။ ဒါမျိုးဖြစ်နေတာ ဘယ်သူမှ မစို့ဘူးသေးလို့ ဖြစ်ရမယ်။ ရဲမွန်က လေတချက် ချွန်လိုက်သည်။



“ကိုကို စို့ပေးမှာပေါ့ သွယ်ရယ်”



ရဲမွန်သည် သွယ့် နို့နှစ်လုံးကို နို့မျက်နေသော ကလေးပမာ တစွတ်စွတ် စို့လိုက်ပြီး နို့သီးခေါင်းလေးများကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဆွဲလိုက်သောအခါ နို့သီးခေါင်းလေးများ မာပြီး ထောင်လာလေတော့သည်။ ရဲမွန် သွယ့် ပခုံးမှ တဆင့် တဖြည်းဖြည်းလျှောဆင်းလာရာ သေးသွယ်သော ခါးတွင် ခဏ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဗိုက်သား ချပ်ချပ်ကလေးများကို လျှာဖြင့် အနှံ့ယက်ပေးလေတော့သည်။



ဆက်လက်ပြီး သူ၏ လက်များသည် သွယ့်ပေါင်ကြားသို့ အသာ လျှိုဝင်လိုက်သော အခါ ဖူးအိနေသော အပျိုစင် အဖုတ် ဖေါင်းဖေါင်းလေးဆီသို့ ခရီးဆုံးသွားလေသည်။ သွယ်သည် အမွှေးများ ပြောင်အောင် ရိတ်ထားသဖြင့် ကလေး အဖုတ်ပမါ ပြောင်ချောလေး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ အဖုတ် ပြောင်ချောလေးကိုပဲ ရဲမွန် လက်ညိုးလေးများဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။



“ဝိုး …ချီးကျူးစရာ ကုန်ကို မကုန်ပါလားသွယ်ရယ်။ မင့် အဖုတ်လေးကလဲ လှလိုက်တာကွာ။ တကိုယ်လုံး ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပါလား။ အပြစ်ပြောစရာ တကွက်မှ မရှိ။ မင်းကံကောင်းလိုက်တာ ရဲမွန်ရာ…”



ရဲမွန်သည် မွတ်သိပ်စွာဖြင့် သွယ့် ပိပိလေးကို လျှာဖျားလေးဖြင့် စာလုံးများရေးနေလေသည်။ ဇယ်ဆက်သလို တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် သွယ်၏ ကာမ ခလုတ်များကို ဆက်တိုက် ဖွင့်လာခဲ့ရာတွင် သွယ့် ပန်းဖူးလေးမှာ အချစ်ရည် ကြည့်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်ပြီး အပြင်သို့ပင် တောက်ကနဲ လျှံကျလာပါတော့သည်။



သွယ် လေထဲမှာ မြောက်နေသလို… လေဟုန်စီးနေသည်ဟု စိတ်ထဲထင်မိသည်။ တကယ် လေထဲရောက်နေပါလား။ မုန်တိုင်းထဲမှာများ ရောက်နေသလား သေချာမသိတော့။ တချက်တချက် မြောက်သွားပြီး တချက်တချက် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြန်ကျလာသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မုန်တိုင်းအတွင်းရှိ လေဖိအားသည် တဖြည်းဖြည်း များလာလေတော့သည်။ သွယ် အသက် ရှုလို့ပင် မရတော့ပါချေ။ အတင်းရုန်းကန်သော်လည်း လှုပ်လို့ပင် မရနိုင်တော့ပါ။ မုန်တိုင်း အဆုံး လေပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သွယ် မှောင်အတိကျနေရာမှ လန့်ပြီး နိုးထလာပါတော့သည်။



သွယ့်အောက်ပိုင်းမှာ နာကျင်မှု ကို ခံစားနေရသည်။ သူ့ အဖုတ်လေးမှ သွေးစလေးများ ထွက်နေသည်ကို သိလိုက်သည့် အချိန်တွင် သွယ် မိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြန်သည်။ သို့ရာတွင် ဆေးအရှိန်ကြောင့်တော့ မဟုတ်ပါချေ။ တကိုယ်လုံးလဲ ချွေးများဖြင့် နုံးနေလေသည်။ သူပေါ်မှ ရဲမွန်ကို ဆောင့်တွန်းသည် မိန်းမနှင့် ယောက်ျား အားမမျှသည်လား သို့မဟုတ် သူပဲ အားတွေ မရှိတော့လို့လား မသိပါ။ ရဲမွန်မှာ ဘီလူး သရဲစီးသလို တဟင်းဟင်း ဖြစ်နေပြီး သွယ့်ကို ဖိထားတာ မလွှတ်သေးပါ။ သွယ်နာကျင်လှပါပြီး သို့သော်လည်း ရဲမွန်မှာ အရှိန် မကုန်သေးပဲ သူ့ကို ဆက်၍ သူ့အလို ပြည့်အောင် ဆောင့်နေသေးပါသည်။



“ကောင်းလိုက်တာ သွယ်ရယ်”



အသားခြင်း ထိသည့် အသံများ ဖတ် …ဖတ်..ဖတ်.. ဖတ်နှင့် စီးချက်ကျကျ ထွက်ပေါ်လာနေရာမှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်လာပါသည်။



“အူး…အား..ဟူး..”



ရဲမွန် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ စိတ်ဆိုးဆိုးနှင့် သွယ် သူ့ကိုယ်လုံးကို တွန်းချလိုက်ကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး တံခါး ပိတ်ထားလိုက်ကာ ရေပန်းကို ဖွင့်ချလိုက်သည်။ ရေများသည် သွယ့်ကိုယ်လုံးပေါ်မှ ဖြတ်ပြီး ကြမ်းပြင်သို့ စီးကျလာလေသည်။ သူ့ကိုယ်မှ အညစ်အကြေးများကို ရေချိုးခန်းမှ ရေက သန့်စင်ပေးလိုက်သော်လဲ ဝင်းလဲ့သွယ်၏ စိတ်ထဲတွင် အရာအားလုံး ဟာတာတာ ဖြစ်သွားသလို ခံစားရလိုက်လေသည်။



ရဲမွန် သူ့ကို စော်ကားလိုက်တာပါလား။ သူအားလုံးကို သတိဝင်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် ခုနက သူဘာဖြစ်သွားလဲ ကောင်းကောင်း သိလိုက်ပါပြီ။ ဝင်းလဲ့သွယ် ရှိုက်ငို မိနေလေသည်…။ သူ တော်တော်ကြီး ခံစားနေရာမှ နောက်ဆုံး ခံစားနေလဲ အပိုပဲဆိုပြီး နာကြည်းစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

သူ့လို ကောင်မျိုး ကိုကို ခေါ်စရာလဲ မလိုတော့ဘူး။ ငါ သူနဲ့ ရည်းစားဖြစ်နေလို့လဲ အပိုပဲ။ ယုံကြည်လို့ လိုက်လျောတာကို အခွင့်အရေး အကုန်ယူတဲ့ကောင် …. ငါ စိတ်နာတယ်။ သွယ် သူ့ကို ဖြတ်တော့မယ်ဟု စိတ်ကို ဒုန်းဒုန်း ချလိုက်လေတော့သည်။ အခန်းတံခါးဝ တွင် ရဲမွန် တံခါးကို ထုကာ သွယ့်ကို တတွတ်တွတ် တောင်းပန်နေလေသည်။



“ကိုကို တောင်းပန်ပါတယ် သွယ်ရယ်.. ကိုကို က ချစ်လွန်းလို့ မထိန်းနိုင်တော့လို့ပါ.. သွယ့်ကို တခြားသူနောက် ပါသွားမှာ စိုးလို့ပါ… သွယ့်ကို တကယ်ချစ်တာပါ…စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်”



သွယ် ဘာဆို ဘာမှ …ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပါ။ တကယ့်ကို သွယ် နင့်နင့်နဲနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး နှုတ်ခမ်းကို ပြတ်ထွက်မတတ် ကိုက်ထားမိလေသည်။ နားထဲတွင် ရဲမွန်၏ တောင်းပန်စကားများ Shower မှ ရေကျသံနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး ခြင်အော်သံလို တဝီဝီ နှင့် မသဲမကွဲ ကြားနေရလေသည်။



အဆက် ၂



ဝင်းလဲ့နွယ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မားကက်တင်းဌာနမှ လက်ထောက်မန်နေဂျာ မင်းသော်ကို စတင်သတိထားမိသည်မှာ မကြာသေးပါ။ ထုတ်ကုန်အသစ်တစ်ခုကို စျေးကွက်ထိုးဖေါက်ရန် ဌာနပေါင်းစုံမှ ကိုယ်စားလှယ် တစ်ဦးစီ ညွှန့်ပေါင်းဖွဲ့လိုက်သော အဖွဲ့တွင် နွယ်ကိုယ်တိုင် ပါဝင်တော့မှ စတင် သိကျွမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း မင်းသော်ကို သတိထားမိသော level တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် တက်လာလေသည်။



မင်းသော်သည် မှုန်နေအောင် ချောသည့်အထဲ မပါသော်လည်း ယောက်ျားပီသပြီး တည်ကြည်ခန့်ညားသည်ဟု ခံစားရသည်။ ပရောဂျက်ထဲက တခြား အကောင်တွေလို မိန်းမတွေ့တိုင်း ဣန္ဒြေမရ ခေါ်တောကြည့် ကြည့်နေတာမဟုတ်ဟု ထင်သည်။ သူနှင့် ဖယ်ရီတူတူစီးသည့် မင်းသော်ကို စိတ်ဝင်စားနေသော account ဌာနမှ တွယ်တာ က ညွန်းလွန်းသဖြင့် မင်းသော် ကောင်းကြောင်းများကို ကြားဖူးနေသည်မှာကြာပြီးဖြစ်သော်လည်း သူ့ဖာသာ သူကြိုက်တဲ့ ဘဲ ဖြစ်တာနဲ့ပဲ အသေညွှန်းနေတာပဲဟု ထင်ခဲ့ဘူးသည်။



သို့သော် အလုံးစုံ မဟုတ်သော်လည်း တွယ်တာ ပြောတာ မှန်သင့်သလောက် မှန်သည်ဟု အလုပ် အတူ တွဲလုပ်ရတော့မှ သိလာခဲ့သည်။ မင်းသော်သည် အလုပ်အကိုင် တော်သည်သာမက ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးလဲ ကောင်းသည်။ အဖွဲ့မှ ဝန်ထမ်းအားလုံးကို ညှိညှိနှိုင်းနှိုင်း တိုင်တိုင်ပင်ပင်နှင့် ရည်မှန်းချက်ရောက်အောင် ဆွဲခေါ်သွားနိုင်သည့်အတွက် GM ကိုကြီး က မျက်နှာလွှဲရသူဟု ကြားဘူးသည်မှာ မမှားဟု ထင်သည်။ မိန်းကလေးများအား ဆွဲဆောင်နိုင်ရန် မင်းသားလို ချောစရာမလိုပဲ မိန်ကလေးများ အားကိုးလောက်သည့် ကောင်းကွက်များ ရှိရန်သာ လိုအပ်ကြောင်း မင်းသော်ကို ကြည့်ပြီး နားလည်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နွယ် ကိုယ်တိုင် မင်းသော်ကို စိတ်ဝင်စားမိနေသောကြောင့်ပေတည်း။



မကြာမီ သူတို့ အတူတွဲလုပ်ရသော ပရောဂျက် ပြီးသွားသဖြင့် နည်းနည်း အလှမ်းဝေးသလို ဖြစ်သွားသော်လည်း မင်းသော်အပေါ် ထားသော အချစ်က မလျှော့သွားခဲ့ပါ။ သို့သော်လည်း ဣန္ဒြေရှင် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူ့ဆီကို ရေမလာသည်ကို မြောင်းဘယ်လိုပေးရမှန်းမသိပဲ နွယ် လမ်းစပျောက်နေခဲ့ပါသည်။ မကြာမီ ဖူးစာရေးနတ် ကျူးပစ် သူ့ဆီရောက်လာသည်ကို တွေ့ရတော့သည်။ ဖူးစာရေးနတ်မှာ လူယောင်ဆောင်ထားပုံရသည်။



“ကဲ ဒီနှစ် ကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းတွေ အားလုံးကို ဆုချတဲ့အနေနဲ့ ကလော၊ တောင်ကြီး ခရီးစဉ် လကုန်မှာ စီစဉ်ထားတယ်။ မလိုက်မနေရ။ မလိုက်ရင် လစာထဲက ဖြတ်မယ်။ အိမ်က မထည့်ရင် ငါကိုယ်တိုင် လိုက်ပြောမယ်”



“ေဟး…”



ကျူးပစ်သည် GM ကိုကြီး ပုံစံဖြင့် နွယ်တို့ ရှေ့ရောက်လာတာဖြစ်သည်။ ခရီးသွားခြင်းသည် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ပိုမို ရင်းနှီးစေသည်။ အထူးသဖြင့် အလုပ် ဖိအား မရှိသည့်အချိန်တွင် တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် လေ့လာ၍ ရသည်မို့ နွယ် အရမ်းပျော်သွားမိသည်။ သွယ်က မလိုက်ချင်သလို အင်တင်တင် လုပ်နေသည်။



“လစာ ဖြတ်ချင်ဖြတ်ဟာ။ ငါမလိုက်ချင်ဘူး ဝင်းလဲ့နွယ်”



“လိုက္ခဲ့ပါဟာ”



“ဟာ..မလိုက်ချင်ဘူးဆိုကွာ။ လူတွေနဲ့ ဝေးဝေးမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တယ်ဟာ..”



“တခြားလူတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေချင်နေပါ။ လူတစ်ယောက်နဲ့တော့ နည်းနည်း နီးနီးစပ်စပ် နေပေးပါဟာ..ငါ့အတွက် အရေးကြီးလို့ပါ”



“ဘာ…ဘယ်သူ့ကိုလဲ”



နွယ်သည် သူ့ညီမ သွယ်ကို မင်းသော်နဲ့ ပတ်သက်သည့် သူ့ခံစားချက်များ မချွင်းမချန် ဖွင့်ဟမိသည်။ နွယ်တို့ညီအစ်မသည် အသက်သိပ်မကွာသည့်အတွက် သူငယ်ချင်းလို ဖြစ်နေပြီး တခုခုရှိလျှင် အချင်းချင်း တိုင်ပင်လေ့ရှိကြသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် နွယ်က အေးဆေးပြီး သူ့ခံစားချက်များကို သိုဝှက်တတ်သည်။ သွယ်က ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်းဖြစ်သောကြောင့် သွယ့်ကိစ္စတွေ နွယ် အကြံပေးရတာသာများသည်။ သို့ရာတွင် သွယ် အခုတလော စကားနည်းပြီး ငြိမ်နေသကဲ့သို့ နွယ်က သူ့ခံစားချက်များ အားလုံး ဖွင့်ပြောနေသဖြင့် နွယ်နှင့်သွယ် လူချင်းများ မှားနေသလားဟု နွယ် ခံစားရသည်။



“ကိုမင်းသော်က ကြားရသလောက်တော့ မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတွေဆိုတာ အပြင်ကကောင်းတယ် ကြားတိုင်း စိတ်ဓါတ်အရင်းက ကောင်းချင်မှ ကောင်းတတ်တာ”



“အေးပါဟာ…အဲဒါကြောင့် ငါလဲ နင့်ကို တိုင်ပင်တာပေါ့”



“နင် စဉ်းစားပါဦး နွယ်ရာ။ နင်က စိတ်နုနုလေး နင့်ကို တခုခု ထိခိုက်အောင်လုပ်ရင် နင်ပဲဒုက္ခရောက်မှာ”



“ကိုမင်းသော်က အဲ့လို ဟုတ်မယ် မထင်ပါဘူးဟာ”



“နင့်ကို သူက ရည်းစားစကားပြောပြီးပြီလာ”



“အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူငါ့ကို ကြည့် ကြည့်နေတာ ငါ သိတယ်။ တခါတလေလဲ မျက်လုံးခြင်း စကားပြောတယ်ပေါ့ဟာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို သူစိတ်ဝင်စားနေတာ ဟုတ်လား မဟုတ်ဘူးလား သိချင်တာ”



“စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင်ကော”



“စိတ်ဝင်စားလို့ သူနှေးနေရင်တောင် ငါက တခုခု ရေလာမြောင်းပေးလုပ်ရမှာပေါ့”



“နွယ် …ငါတခုပြောမယ်နော်။ ယောကျာ်းတွေက နှာဗူးတွေချည်းပဲ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် နင့်ကို တယောက်ယောက်က ချစ်တယ်ပြောရင် နင့်ကို စားချင်လို့ ၊ နင့် ခန္ဒာကိုယ်ကို သူတို့ စိတ်ကြိုက်သုံးချင်လို့ဆိုတာ နင် မမေ့နဲ့”



“နင့် စကားကြီးကလဲဟာ”



“ဟုတ်တယ်။ ကိုမင်းသော်လဲ ယောက်ျားပဲ နင်သတိထား”



“အယ်..အိမ်ထောင်ပြုကြတဲ့ စုံတွဲတွေကရော အတူတူ မအိပ်ကြလို့လား။ ဒါလဲ ချစ်လို့ ယူကြတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား မိသွယ်ရယ်”



“နင်က ရည်းစား မထားဘူးတော့ ဘယ်သိပါ့မလဲ။ ငါက ရည်းစားတွေ အများကြီး ထားဘူးတော့ ယောက်ျားတိုင်းက ငါတို့ မိန်းကလေးတွေဆီက ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ ငါ အသိဆုံးပေါ့ဟာ”



“ဘာလိုခ်င္တာလဲ”



“နင့်ရဲ့ ခန္ဒာကိုယ်ပဲ။ နင့်ရဲ့ ရင်သား နို့…အဲဒါကို ကစားချင်ကြတယ်။ ကိုင်ချင်ကြတယ်။ နင့် အဖုတ်ထဲကို သူတို့ ပစ္စည်းနဲ့ ထိုးချင်တယ်။ နှာတအား ထတဲ့ကောင်တွေဆိုရင် စအိုပေါက်ပါ ရန်ရှာကြတာ”



“အယ်..နင်ကလဲ ပြောလိုက်ရင် တုတ်ထိုးအိုးပေါက် .. တစ်တစ်ခွခွတွေ…ငါလဲ ခေတ်လူငယ်ပါပဲ။ အဲလို ရုပ်ရှင်တွေ ကြည့်ဘူးတော့ သိပါတယ်။ ဒါတွေက အိမ်ထောင်ပြုရင် တနေ့ ကြုံရမှာပဲ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ယောက်ျားတိုင်း နှာဗူး မဟုတ်ပါဘူးဟာ။ စိတ်ထားကောင်းတဲ့ သဘောထား မြင့်မြတ်တဲ့ လူတွေ ရှိဦးမှာပါ။ ကိုမင်းသော်က အဲဒီလို လူမျိုး ငါထင်တယ်”



“အဲဒါတွေက ဖတ်လို့ကောင်းအောင် ရေးတဲ့ ဝတ္ထုတွေထဲမှာပဲ နင်တွေ့ရမှာ။ အဲဒီလို ကောင်တွေနဲ့ ယူရမဲ့အစား အပျိုကြီး တစ်ယောက်တည်း နေစမ်းပါဟာ”



“ဘာပဲပြောပြောဟာ ..နင်ငါ့ကို ကူပြီး ကိုမင်းသော်ကို အကဲခတ်ပေးစမ်းပါဟာ။ ငါ့ကို ချစ်ရင် လုပ်ပေးပါ ညီမလေးရာ”



“အကဲခတ်ပြီးလို့ ငါသဘောမတူရင် နင်သူနဲ့ မတွဲရဘူးနော်။ အဲဒါ သဘောတူမှ ငါလုပ်ပေးမယ်”



“ေအး..ေအးပါဟာ..”



နွယ် ကံကြမ္မာနှင့် ကိုမင်းသော် ကို ယုံကြည်စွာဖြင့် လောင်းကြေးထပ်ခဲ့မိပါပြီ။ အကယ်၍သာ သွယ် ထင်သလိုဖြစ်နေခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ နွယ်တို့ ဝေးကြရမှာလား။



ဒီကုမ္ပဏီကို ရောက်ကတည်းက ကိုမင်းသော်ကို သွယ် သိပြီးသားပါ။ ပျိုတိုင်းကြိုက်တဲ့ နှင်းဆီခိုင်လို့ ပြောလို့ မရရင်တောင် တည်ငြိမ်အေးဆေးတဲ့ ပုံစံနဲ့ အလုပ်အကိုင် တော်တယ်ဆိုပြီး သတင်းကြီးတဲ့ သူဟာ ရုံးမှာတော့ မင်းသားတစ်ပါးပါပဲ။ သူက အလုပ်နဲ့ပတ်သက်ရင် တက်ကြွနေသလောက် မိန်းကလေးတွေနဲ့ သိပ်ရောတာတော့ မတွေ့ပါဘူး။



သွယ် စရောက်ခါက လိုက်မိတ်ဆက်ပေးတုန်းက တခါ အသိအမှတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ပြုံးပြခဲ့တာရယ်၊ လမ်းမှာ တွေ့ရင် နှုတ်ဆက်တာလောက်က လွဲရင် ဒီလောက် ရေပန်းစားတဲ့ ပန်းတပွင့်ဖြစ်တဲ့ သွယ့်ကိုတောင် ထူးထူးခြားခြား ဆက်ဆံတာ မရှိပါဘူး။ ယောက်ျားလေးတွေ တော်တော်များများက သွယ့်ကို တွေ့ရင် ရမ္မက်စိတ်နဲ့ ကြည့်ကြတယ်ဆိုပေမဲ့ သွယ်က အဲဒီလို ဖြစ်အောင် ဖန်တီးထားတာကိုး။ သွယ်က ကိုယ့်အလှပေါ်အောင် ကိုယ်ကြပ်တွေ ၊ အတိုအပြတ်တွေ အမြဲဝတ်တတ်တယ်။ ဒီကောင်တွေ သွယ့်ကို ခိုက်လာအောင် လုပ်ပေမဲ့ သွယ် သူတို့ကို စည်းတစ်ခုထားပြီး ပြောဆိုဆက်ဆံတယ်။ တကယ်ကြွေတဲ့ ကောင်တွေကိုလဲ သွယ်ပဲ မသိမသာ အသည်းခွဲတမ်း ကစားတတ်ပါသေးတယ်။ သွယ့်ကို မရရင် သေမတဲ့လေ။ ကောင်းပြီလေ …သေကြပေါ့။ ယောက်ျားတွေရဲ့ စကားတွေ မယုံခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီပဲ။



သွယ် ရဲမွန်နဲ့ လမ်းခွဲအပြီးမှာ ရဲမွန်က ခဏခဏ ထပ်ပြီး တောင်းပန်ပါသေးတယ်။ သွယ် ဒီလို ယုတ်မာတာ ဘယ်လိုမှ လက်မခံနိုင်ဘူး မုန်းတယ် ခါးခါးသီးသီးကို မုန်းမိတယ်။ ယောက်ျားတွေရဲ့ ပုံစံတွေကိုက ကွယ်ရာမှာ ဒီအချိုးကိုပဲ လှမ်းနေတာ သွယ် ကောင်းကောင်း သိကတည်းက ရည်းစား အတည်တကျ မထားတော့ဘူး ဘယ်သူ့ကိုမှလဲ သွယ် ယုံကြည်ရတယ်ဆိုတဲ့ အတွင်းစည်းထဲ အဝင်မခံနိုင်ဘူး။



ခရီးတစ်လျှောက်မှာ ကိုမင်းသော် စာမေးပွဲအောင်ပါတယ်။ နွယ့်ကို ချစ်နေတဲ့ အမူအယာ ရှိတယ်ဆိုတာ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ တွေ့နေရပါတယ်။ သွယ် သူ့ကို အနီးကပ် ဝင်ရောခဲ့ပေမဲ့ သွယ့်ကို နွယ့် ညီမတစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံတယ်လို့ သွယ် ခံစားရပါတယ်။ ဟန်ဆောင်တာ အရမ်းပိရိလွန်းတာ မဟုတ်ရင်တော့ တကယ့်ကို ဖြူစင်တဲ့လူပါပဲ။



နွယ့်နဲ့သွယ် ကလောမှာ ညနေ ထမင်းမစားခင် ၂ ယောက်တည်း စကားပြောကြသေးတယ်။



“သူ့ကို နင် ဘယ်လိုထင်လဲ သွယ်”



“မဆိုးပါဘူး ဒါပေမဲ့ ငါနောက်ဆုံး တစ်ချက် စစ်ဆေးကြည့်ချင်သေးတယ်”



“ဘာကို စစ်ဆေးချင်တာလဲ သွယ်”



“နင့်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာတော့ ဖြစ်နိုင်တယ် နွယ်..။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက် စိတ်ဝင်စားသလဲ၊ နင့်အပေါ်မှာ သူ့သဘောထား ဘယ်လောက် လေးလေးနက်နက်ရှိလဲဆိုတာ ငါသေသေချာချာ သိချင်တယ်”



“နင် ဘယ်လို စစ်ဆေးမှာလဲ”



“ငါ့မှာလဲ ငါ့နည်းလမ်း ရှိပါတယ်။ နင်က ငါ့ကို တခု လုပ်ပေးရမယ်။ ဒီညက စပြီး နင်သူ့ကို ရှောင်နေပေးပါ။ စကားလဲ မပြောနဲ့။ သူနဲ့ မျက်နှာခြင်းဆိုင် တွေ့ရင် တခြားဘက်ကို လှည့်ပြီးသွားရမယ်”



“ဘာဖြစ်လို့ ရှောင်နေရမှာလဲ”



“ငါ့ရဲ့ စမ်းသပ်ချက်ထဲမှာ အဲဒီလို နင်နေမှ အဖြေထွက်မှာ”



“တော်ကြာ သူက ငါ့ကို စိတ်ဆိုးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”



“နင်ကလဲ အခုထဲက ဖြစ်နေလိုက်တာ။ နင်တို့ တကယ် ဖူးစာပါရင် ရကို ရမှာပေါ့အေ”



နွယ် …ကတိအတိုင်း ဒင်နာညကစပြီး မင်းသော်ကို ရှောင်နေတော့သည်။ ဒါပေမဲ့ မနေနိုင်သဖြင့် ကားအဆင်းမှာ တချက် နောက်ဆုံး လှမ်းကြည့်လိုက်သေးသည်။ ကိုမင်းသော်က သူ ဘီယာသောက်သဖြင့် မကြိုက်၍ ကြည့်သည်ဟု ထင်သွားလား မသိ။ သူ့မျက်နှာ ကြည့်ရတာ စိတ်ရှုပ်သွားပုံရသည်။ ရင်ထဲမှာတော့ မကောင်း။ ဒါပေမဲ့လဲ သွယ် သဘောတူမှ ရှေ့ဆက်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ အချစ်ဆုံး ညီမလေး သဘောကျရင် အားလုံးအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်မည်။



တောင်ကြီးမှာ နေ့လည်စာ စားပြီးချိန်ကလဲ ကိုမင်းသော် တစ်ခါ နေမကောင်းဘူးလားဆိုပြီး စကားရော ဖေါရော လာလုပ်သည်။ တည့်တည့်ကြီး ရင်ဆိုင်တွေ့သဖြင့် စကားမပြောပဲ လှည့်ထွက်သွားရန်လဲ မသင့်တာကြောင့် စကားနည်းနည်း ပြန်ပြောပြီး ရှောင်နေလိုက်သည်လေ။



ရန်ကုန်ပြန်ရောက်လာပြီး ရုံးတက်ရသော်လဲ ဌာနခြင်း မတူတော့သဖြင့် မျက်နှာခြင်းဆိုင်တွေ့စရာ မလိုတော့သည့်အပြင် သူကလဲ တမင်ရှောင်နေလိုက်တာနဲ့ မတွေ့ကြတော့ပါ။ ကိုမင်းသော်ကတော့ ရှာသည်ဟု ထင်သည် မတွေ့တော့ လက်လျှော့သွားရင်လဲ ဒုက္ခပါပဲ ဒါပေမဲ့ သွယ်ပြောသလို ဖူးစာပါရင် ညားကြမှာပဲလို့သာ ကံကြမ္မာကိုသာ ယုံကြည်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သွယ် ဒီနေ့မနက် ရုံးတက်သည့်အချိန် အခန်းထဲကို ကိုမင်းသော် ဝင်လာသည်။ သွယ့်ရှေ့ကိုလာပြီး စကားပြောသည်။



“မတွေ့တာကြာပြီနော်။ ခရီးပြီးကတည်းက”



“အယ်..ဘယ်မှာ ကြာသေးလို့လဲ။ ခရီးက ပြန်လာတာ ၅ ရက်ပဲ ရှိသေးတာကို ကိုမင်းသော်ကြီးက နောက်ပြီ”



“ဟုတ်သားပဲ။ ကျနော်က တော်တော် ကြာပြီထင်နေတာ”



ကိုမင်းသော် မျက်နှာကြီး ရဲသွားတာ သွယ် သတိထားမိလိုက်သည်။ ရှက်သွားတာဖြစ်မည်။ အော်…တော်တော် နုသေးတာပဲ စိတ်ထဲက ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ တခြားသူ မသိအောင် မထိန်းနိုင်သေးဘူး ဟု တွေးမိသည်။ ရိုးသားသည်ဟု အမှတ် တစ်မှတ် ထပ်ပေးမိသည်။



“အလုပ်လုပ်ရတာ စိတ်ဖိစီးလို့ ခရီးတွေပဲ ထပ်သွားချင်နေတာ မဟုတ်လား ကိုမင်းသော်”



“ဟဲဟဲ…ဟုတ်တယ်…။ ရုံးပြန်တက်တဲ့အခါ လုပ်စရာတွေကများပြီး နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်လို့လေ…”



သွယ် အဆင်ပြေအောင် ပြောလိုက်တော့မှ ကိုမင်းသော် ရယ်ကျဲကျဲနှင့် ကိုယ့်စကား ကိုယ်ပြန်ဖြည်လေသည်။ စကားကို ပလီပလာ မပြောတတ်ဘူးထင်တယ်။ တကယ့်လူရိုးလေး သင်္ချီုင်းက ရောက်နေတာပါကလား။ ကဲ တစ်မှတ် ထပ်ပေးရမယ်။ သွယ် …ဒါ နွယ့်အတွက် အမှတ်တွေ ပေးနေတာနော်။ နင့်အတွက်မဟုတ်ဘူး..။



“ဒီနေ့ နေ့လည် ထမင်းစားချိန်ကျရင်ဖြစ်ဖြစ် အလုပ်သိပ်မများဘူးဆိုရင် ကော်ဖီ လိုက်တိုက်ချင်လို့ပါ”



ကိုမင်းသော် စကားကြောင့် သွယ် ကွန်ပြူတာကို ကြည့်နေရာမှ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အယ်လယ့် အလာကြီးပါလား။ ငါ့ကိုတောင် အပြင်ထွက်ပြီး ကော်ဖီသောက်ဖို့ ခေါ်နေတယ်။ ကိစ္စမရှိပါဘူး သွယ်ပဲလေ ဒါမျိုး လုပ်လို့ ဘယ်ရမလဲ။



“အော်…ကိုမင်းသော် …ဒီနေ့ တနေကုန် မအားတော့ဘူး။ သွယ် အပွိုင့်မန့်တွေ ရှိလို့”



“ဟုတ်ကဲ့…။ အဲဒါဆိုလဲ နောက်မှ တွေ့မယ်နော်”



ကိုမင်းသော် ခေါင်းကုတ်ပြီး လှည့်ပြန်သွားသည်။ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည့် ပုံ ကို သွယ်ကောင်းစွာ မြင်လိုက်သည်။ သူကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိလို့ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ တွေ့လိုက်ရင် ကောင်းမလား။ အင်မတန် ပြတ်သားသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်ခဲ့သည့် သွယ် ချီတုန်ချတုန်ဖြစ်နေလေသည်။



သိပ်မကြာလိုက်ခင်မှာ သွယ် ဇာတ်ညွှန်းအပြောင်းအလဲ လုပ်လိုက်ရသည်။ အခန်းအပြင်ကို ထွက်လိုက်သည့်အခါ ကိုမင်းသော်တောင် သိပ်အဝေးကြီး မရောက်သေး။ သွယ် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်ကို မြင်သည့် Engineer လေး တစ်ယောက်တောင် ထူးထူးဆန်းဆန် ကြည့်နေသည်။ ကိုမင်းသော် သွားနေရာမှ ရပ်လိုက်သည်နှင့် သွယ်လက်ကာပြပြီး သူ့ဆီ ရောက်အောင် ဆက်လျှောက်လိုက်သည်။ ဟို အင်ဂျင်နီယာ ငနဲ သွယ့် တင်သားများကို ဂလုနေသည်ကို သွယ် သိလိုက်သည်။ မိန်းကလေးတွေမှာ တတိယ မျက်လုံးပါသတဲ့လေ။



“ဒီညနေ ဒင်နာကျွေးမလား။ အဲဒါဆို အားတယ်”



ကိုမင်းသော် ကမန်းကတမ်း ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။ အသံက ပြီးမှ ထွက်လာသည်။



“ဟုတ္ကဲ့။ ဟုတ္ကဲ့”



ကိုမင်းသော် ပုံစံကြည့်ပြီး သွယ် မရယ်မိအောင် မနည်းထိန်းလိုက်ရသည်။ နွယ့် ပစ္စည်း မို့လို့ပေါ့၊ ဟွန်း ..ဒင်း ငါနဲ့သာဆို မလွယ်ဘူး။ သိပ်မကြာခင် ငါလုပ်တာနဲ့ ရူးနိုင်တယ်။ ခစ်ခစ်



မင်းသော် သွယ်နှင့် ချိန်းထားသည့် Restaurant တွင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မင်းသော်၏ အစီအစဉ်မှာ ကော်ဖီဘား တစ်ခုခုတွင် နေ့လည်စာစားရင်း အလ္လာပ သလ္လာပ စကားပြောပြီး သွယ်နှင့် ပိုရင်းနှီးအောင်လုပ်မည် ပြီးမှ မသိမသာ နွယ့်အကြောင်း စုံစမ်းမည်။ သို့သော်လဲ သွယ်က မအားဟု ဆိုသဖြင့် ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း မသိသော အချိန်မှာ အငိုက်မိပြီး ဒင်နာ ချိန်းလိုက်မိခြင်းဖြစ်သည်။ သွယ်က Italy အစားအစာ ကြိုက်သည်ဟု ဆိုသဖြင့် ယခု fine dining restaurant ကို ရွေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒီဆိုင်က အစားအသောက်များ စျေးအနည်းငယ်ကြီးသည်ဟု သိရသော်လဲ ဒီလောက်တော့ ရင်းရမည်ဖြစ်သဖြင့် နှမြော မနေတော့ပါ။



ဆိုင်ထဲမှာ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် အရောင်များ လင်းလက်သွားသည်ဟု ထင်မိသည်။ သွယ်က ညနေခင်းဝတ်စုံ evening dress ခရမ်းရောင် ဝတ်ပြီး ကြိုးသိုင်း ဒေါက်မြင့် ဖိနပ် ရွှေရောင်လေး ပေါ်တွင် မျဉ်းတဖြောင့်တည်းကျအောင် လှလှပပ ကြွကြွရွရွ လှမ်းပြီး ဆိုင်ထဲ ဝင်လာသဖြင့် အချို့ယောက်ျားလေးများ ဦးခေါင်း ဘယ်ညာ ယိမ်းသွားလေသည်။ နဂိုကမှ ကိုယ်လုံးလှသော သွယ် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်အစွမ်းကြောင့် ပင့်တင်ထားသော တင်ပါးမှာ အပေါ်သို့ မောက်ကာ ကော့တက်နေသဖြင့် ဆိုင်အတွင်းရှိသော အမျိုးသား ကြီးငယ်တို့မှာ မျက်လုံး လေ့ကျင့်ခန်း ရသွားလေသည်။



“ဝိုး ….လှလိုက်တဲ့ အိုးကွာ”



အနားမှာ ရှိသော ဝိတ်တာ ၂ ယောက် တီးတိုး ပြောသံကို ကြားဖြစ်အောင် ကြားလိုက်ရသည်။ ပေါင်လည် အထိသာ ရှည်သော ဂါဝန်တိုလို့ ခေါ်မလားမသိသော ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်လာခြင်းကြောင့် သွယ်လျှပြီး အဖျား ရှုးသွားသည့် ပေါင်တံလေးများကို အထင်းသား မြင်ရလေသည့်အတွက် မဆီမဆိုင် မင်းသော်တောင် မျက်နှာပူသလို ခံစားရလေသည်။



တော်သေးတယ်။ ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲလာလို့ ဟု မင်းသော် စိတ်ထဲ တွေးလိုက်မိသည်။ ဆိုင်ကောင်းကောင်းကို သွားရမည်ဖြစ်သဖြင့် ဂျင်းဘောင်းဘီ အပြာနုနှင့် စပို့ရှပ် အဖြူကို ဝေါ့ကင်းရှုးနှင့် တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားလို့သာ တော်တော့သည်။ စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်များ ဝတ်သွားမိရင် ဒရိုင်ဘာလို့တောင် အထင်ခံရနိုင်သည်။ စားပွဲတွင် ဝင်မထိုင်သေးခင် သွယ်က မင်းသော်ကို ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်သည်။



“ရောက်နေတာ ကြာပြီလား အကို”



မင်းသော် သူ့ကို အရင်တုန်းက ကိုမင်းသော်ဟု ခေါ်တာကို သတိရလိုက်သည်။ အခုကျတော့ အကို ဆိုတော့ ပိုရင်းနှီးသွားတဲ့ သဘောလား။ အကို ခေါ်တာ အသံတိုးတိုးနှင့် ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး ခေါ်လိုက်တော့ သေသေချာချာ နားထောင်မှ အကိုဟု ကြားပြီး အမှတ်တမဲ့ ကို လို့ ခေါ်သလိုတောင် ထင်ရသည်။ ဘေးက အားပေးနေသော မျက်လုံးများ သွယ်နဲ့သူ နှစ်ယောက်စကားပြောလိုက်တာနဲ့ ကန့်လန့်ကာချ ပွဲသိမ်းသွားသည်။ ဘဲရှိနေတာပဲဆိုပြီး လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့ သဘော ဖြစ်နိုင်သည်။



“ဟုတ်..အဲ…သိပ်မကြာသေးပါဘူး။ ခုနကမှ ရောက်တာ”



မင်းသော် စကားတွေ အယောင်ယောင် အမှားမှား ဖြစ်တာ ၂ ခါရှိပြီဖြစ်၍ သတိထားရတော့မည်။ သွယ်က ဝင်ထိုင်သောအခါ ဝိတ်တာလေးမှ မီနူး လာပေးသည်။



“ကျနော်…အဲ အကို ဘာကောင်းလဲဆိုတာ သိပ်မသိဘူး။ သွယ် ကြိုက်တာ မှာပါ”



သွယ်ခေါ်သလိုပဲ အကိုဟု သုံးလိုက်သည်။ သွယ်က သူစားချင်သည့် ဟင်းတချို့မှာသည်။ သူ့အတွက်ပါ တခါတည်း မှာလိုက်သည့်အတွက် မင်းသော် စိတ်ထဲ တမျိုးဖြစ်သွားသည်။ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနဲ့ဟု ပြောရအောင်လဲ အိုးက မပူ စလောင်းကပူ ဆိုသလို ဖြစ်နေမလားမသိ။ ဂရုစိုက်သည့် သဘောတော့ ဖြစ်နေသည်။ ထူးခြားတာက ဝိုင် အနီတစ်လုံးပါ မှာလိုက်သည်ကို တွေ့ရသည်။ ဝိတ်တာလေးက သူတို့ ၂ ယောက်ကို ဘယ်လို ထင်သွား၍လား မသိ။ ပြုံးစိစိနှင့် ကြည့်ကာ အော်ဒါယူပြီး ထွက်သွားလေသည်။



“ဝိုင်က သွယ်သောက်ဖို့မှာလိုက်တာလေ။ အကို သောက်ချင်ရင် ဘီယာ ဖြစ်ဖြစ် အပြင်းဖြစ်ဖြစ် တခုခု မှာလေ။ အကို ဘီယာ သောက်နိုင်တာ သွယ် သိပြီးသားပါ။ ဒါမှ မဟုတ် ဝိုင်အနီကိုပဲ သွယ်နဲ့ ရှယ်မယ်လေ”



“ရတယ် သွယ် ကိုယ် ဘီယာပဲ သောက်တော့မယ်လေ”



သွယ်သည် ဒင်နာ စားနေရင်းမှ မင်းသော်နဲ့ စကားလက်ဆုံကျနေလေသည်။ မင်းသော်က ဘီယာ ၂ ခွက်သာ မှာသောက်သော်လဲ သွယ် က စကားတပြောပြောနဲ့ သောက်နေသည်မှာ ပုလင်း တဝက်ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သွယ် အနည်းငယ် မူးနေပုံရသော်လဲ ထို မူးသည့်ပုံစံလေးက စပြီး ချစ်ဖို့ ကောင်းလှသည်။



မင်းသော်နဲ့ စကားပြောရင်း သွယ်က မင်းသော် ပခုံးကို အမှတ်တမဲ့ ကိုင်ပြီး ပြောသည့်အခါများလဲ ရှိသည်။ သွယ်က မိန်းကလေး ပီပီသသ တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း စကားပြောသော်လည်း အခု အချိန်မှာတော့ ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ စကားပြောရင်း တဟားဟားရယ်ချင်လဲ ရယ်နေပြန်သည်။



မင်းသော် နွယ့် အကြောင်းကို မေးရမည့်အစား စကားစ တည်မရပဲ သွယ်ပြောသော စကားများတွင် လိုက်ပါ စီးမျောနေသည်။ သွယ်က မင်းသော်ကို အမှတ်မထင် မေးသည်



“ကို့ မှာရည်းစားရှိလား”



အသံက အနည်းငယ် အာလေး လျှာလေး ဖြစ်နေသဖြင့် အကို ခေါ်သလား ကိုလို့ခေါ်သလား မင်းသော် မသဲကွဲပါ။



“မရှိပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ သွယ်”



“အခုထိ အမြီးမပေါက် ဘာမျောက်လဲ၊ မျောက်လွှဲကျော် တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ချင်ပန်ဇီ ဖြစ်ရမယ် ဟားဟားဟား”



“သွယ်ကတော့ ပြောရော့မယ်”



သွယ်က စကားလဲ ပြောရင်း ရှေ့က ပုလင်းထဲမှ ဝိုင်အနီကိုလဲ တခွက်ပြီး တစ်ခွက် ထည့်သောက်ရာ မကြာမီ ဝိုင် တစ်ပုလင်းလုံး ကုန်သွားလေတော့သည်။ မင်းသော်ကိုလဲ “ဘီယာ မမှာတော့ဘူးလား” လို့ မေးသည်။ မင်းသော်က မိန်းကလေး တစ်ယောက်နှင့်ဖြစ်သောကြောင့် မူးအောင် မသောက်ချင်ပါ။ အထူးသဖြင့် သွယ်တို့ ရှေ့မှာ မမူးချင်ပါ။ ခရီးတုန်းကလဲ ဘီယာ မူးသဖြင့် နွယ်က စိတ်ဆိုးသွားကာ အခုထိ စကားမပြောတာဟု ထင်နေသဖြင့်လဲ ပါသည်။



သွယ်က အိမ်သာ သွားမည် ပြောပြီး ထသွားသည် ထလိုက်သည့်အခါ အနည်းငယ် ယိုင်သွားသဖြင့် မင်းသော် ထိန်းလိုက်ရာ သွယ်၏ ပြည့်ဖြိုးသော ခန္ဒာကိုယ်သည် မင်းသော် ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသဖြင့် နူးညံ့သော အထိအတွေ့တွင် ယစ်မူးသွားမိလေသည်။ သို့သော် သွယ်က ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်သဖြင့် မင်းသော် လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။



“သွယ်…ရတယ်နော်”



“ရတယ် ကို …သွယ် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”



သွယ် အိမ်သာဘက်သို့ ထွက်သွားသည်ကို လှမ်းကြည့်နေမိသည်။ လိုအပ်ရင် ထိန်းပေးရန် ဖြစ်သော်လဲ သွယ်က ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း သွားသည်ကို တွေ့သဖြင့် အနီးတွင် ရှိသော ဝိတ်တာကို လက်ပြကာ ဘီလ် တောင်းလိုက်သည်။



သူ မှန်းထားသလောက်သာ ကျသဖြင့် မဆိုးဘူး ထင်သလောက် စျေးမကြီးပါလား ဟု မင်းသော်တွေးမိသည်။ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံကုန်တာ နွယ် ၏ သတင်းမကြားရ၍ မှန်းချက်နဲ့ နှမ်းထွက် မကိုက်သလို ဖြစ်ရသည်ဟု ထင်သည်။ သို့သော် သွယ် နှင့် စကားပြောရတာလဲ ပျော်နေသလို ခံစားရသည်။ သွယ်..အိမ်သာ သွားတာ ၁၀ မိနစ်လောက်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ပြန်မလာသဖြင့် မင်းသော် စိတ်ပူပြီး အိမ်သာဘက်သို့ လိုက်သွားကြည့်သည်။ လမ်းတနေရာတွင် သစ်ပင်တပင်ကိုမှီပြီး အန်နေသော သွယ့်ကိုတွေ့ရသဖြင့် ကမန်းကတမ်း သွားပြီး ပွေ့လိုက်ရသည်။ သွယ်က မျက်လုံးလှန်ကြည့်ပြီး မင်းသော်ကို ပြောသည်။



“သွယ် ဘာမှှ မဖြစ်ပါဘူး..။ နည်းနည်း အန်ချင်လို့….အစားများသွားပြီး ရင်ပြည့်သွားတယ် ထင်တယ်”



“အဲဒါဆိုလဲ ပြန်မယ်လေ။ ကိုယ် မနက်ဖြန် အပွိုင့်မန့် မနက် စောစောသွားစရာ ရှိလို့ ရုံးက ကားယူလာတယ်။ အိမ် ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်”



သွယ်က ယာဉ်မောင်း ခုံဘေးကို ဝင်ထိုင်သည်။ မင်းသော် စက်နှိုးပြီး အဲကွန်းဖွင့်ပေးထားကာ အပေါ့သွားချင်သဖြင့် အိမ်သာ ခဏသွားလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ကား တံခါးကိုဖွင့်ကာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဘေးနားက ထိုင်နေသော သွယ့်ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။



“သွယ့် အိမ်က ဘယ်နားမှာလဲ။ ကိုယ် ဘယ်ကို မောင်းရမလဲ”



သွယ်က ဘာမှ ပြန်မပြောသဖြင့် ကားထဲမှ မီးဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်ရာ ခွေခွေလေး ရှေ့ခန်း သူ့ဘေးကခုံမှာ အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အိပ်ပျော် နေတာလား… အမူးလွန် သွားတာလားတော့ မသိ…။ မင်းသော် ခပ်ဆတ်ဆတ် လှုပ်နှိုးသော်လဲ သွယ့်ကို လုံးဝ နှိုးလို့ မရတော့ပါ။



“ဒုက္ခပါပဲ။ သူ့အိမ်ကိုလဲ ငါမသိဘူး။ အိမ်ကို ခေါ်သွားပြန်ရင်လဲ ဇင်မျိုးရှိတော့ တမျိုးထင်သွားရင် မကောင်းဘူး။ ဒီကောင်က သိပ်နူတ်လုံတာ မဟုတ်ဘူး တော်ကြာ အိမ်က သိသွားရင် သူ သိက္ခာကျနေဦးမယ်။” ဟု ဟိုဟို ဒီဒီ စဉ်းစားရင်း မင်းသော် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ စဥ်းစားလို့ မရတာနဲ့ အနီးရှိ သန့်ပြန့်သည်ဟု ထင်ရသော ဟော်တယ် တစ်ခုကို မောင်းသွားလိုက်သည်။ ဟိုတယ်မှာ ဘန်ဂလို ပုံစံဖြစ်သဖြင့် ကိုယ့်အခန်းရှေ့အထိ ကားမောင်းဝင်သွားလို့ရသည်။ ပါကင်ထိုးလိုက်သောအခါ ဝိတ်တာလေးက ရောက်လာသဖြင့် မင်းသော် သူ့မှတ်ပုံတင် ပေးပြီး အခန်းခ ရှင်းကာ အခန်းတစ်ခန်း ယူလိုက်ကာ သွယ့်ကို တွဲပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်လေသည်။



သွယ့်ကို တွဲပြီး ကုတင်ပေါ်တင်ပေးသောအခါ သွယ်က သူ့လည်ပင်းကို မလွှတ်ပဲ အတင်းဆွဲထားလေသည်။ သွယ့်လက်ကို ဖြုတ်သော်လည်း လက်ပြန်ဖြစ်နေသဖြင့် လွယ်လွယ်နဲ့ မပြုတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ အရမ်း အားသုံးလိုက်ရင် သွယ့် လက်ချောင်းလေးများ နာသွားမှာလဲ စိုးပါသည်။ သို့သော်လည်း သွယ်၏ အိထွေးသော အထိအတွေ့က သူ့သွေးများကို တရှိန်းရှိန်း ဆူပွက်လာစေသည်။ သွယ့်ကို အသာထိန်းပြီး ပက်လက်အနေအထားဖြစ်အောင် ကုတင်ပေါ် ချလိုက်သည်။ စီးထားသော ဖိနပ်ကိုလဲ တခါတည်း ချွတ်ပေးလိုက်သည်။



သွယ်သည် ကပိုကယိုနှင့် ဖြစ်နေသော်လည်း သွယ်၏ ပုံစံသည် သူ့အလှအပများကို ဖုံကွယ်ထားခြင်းမရှိပါ ကြည့်၍ တမျိုးကောင်းနေသေးတော့သည်။ သွယ့် ဂါဝန်သည် ပေါင်ရင်းသို့ လိမ့်တက်နေပြီး ဖြူဖွေးသော ပေါင်ရင်းများပင် ပေါ်နေလေပြီ။ မျက်နှာလေးမှာ ဝိုင်အရှိန်ဖြင့် ပါးအို့လေးများ နီထွေးနေပြီး နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကလဲ တစ်ခုခုပြောချင်သလို စူတူတူရှိနေလေသည်။ မင်းသော် တစ်ခုခု ပြောမည် ကြံနေစဉ် သွယ်က သူ့မျက်နှာကိုဆွဲယူပြီး နှုတ်ခမ်းကို စုပ်နမ်းလိုက်လေသည်။



မင်းသော် ထိန်းချုပ်ထားသော စိတ်များသည် ကျွဲရိုင်းကို ခြံထဲမှ မောင်းထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ အထိန်းအကွပ် မဲ့စွာ ဒုန်းစိုင်းပြေးလေတော့သည်။ မင်းသေ်ာ စိတ်ထဲတွင် သူချစ်ရသော နွယ်၏ ညီမလေး ဖြစ်သော သွယ့်ကို မည်သို့မျှ မမှတ်မိတော့သလို ဝေဝေ ဝါးဝါးဖြစ်နေပြီး မွန်းကြပ်သော စိတ်၏ စေရာကိုသာ ခန္ဒာကိုယ်က လိုက်ရန် ကြံနေပါတော့သည်။ စိတ်ရိုင်း၏ ကြိုးဆွဲရာ ကနေရသော ရုပ်သေးရုပ်လေးပမာ တီးနေသည့် ဘီလူးဆိုင်းအတိုင်း ကဆုန်စိုင်းပြီး စည်းချက်ကျကျ ကပြမိနေပါတော့သတည်း။



နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းလေးကို မင်းသော် အငမ်းမရ နမ်းရှိုက်လိုက်လေသောအခါ ပါးပါးသာ ကျန်တော့သည့် နှုတ်ခမ်းနီအနံ့ လုံးဝ မရတော့ပဲ သွယ့် နှုတ်ခမ်းသားလေး၏ ပူနွေးသော အထိအတွေ့နှင့် မင်းသော် အမျိုးအစား မခွဲခြားတတ်သည့် မွှေးမြသော ရနံ့တို့သာ ရလိုက်ပါသည်။ သွယ့်နှုတ်ခမ်းလေးသည် သကြားလုံးကဲ့သို့ ချိုသည်ဟု မင်းသော် ထင်မိသည်။ အချိုအရသာကို စုပ်ယူနေစဉ်မှာပင် ပူသောအရသာက အစားထိုး ဝင်လာပြန်သဖြင့် မင်းသော် ဘာအရသာမှန်း မသိနိုင်တော့သဖြင့် နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည် စမ်းသပ်မိပြန်တော့သည်။ ဤသို့နှင့် သူတို့၂ဦး၏ နှုတ်ခမ်းသား ၂ စုံသည် ဂဟေ ဆက်သကဲ့သို့ အချိန်အတော်ကြာ ခွဲမရနိုင်ပဲတွယ်ဆက်နေသလို ခန္ဒာကိုယ် နှစ်ခုသည်လည်း နှစ်ကိုယ့်တစ်စိတ်ပမာ ပူးကပ်၍ နေပါတော့သည်။



စိတ်နောက်ကိုယ်ပါ ဟူသော စကားသည် စိတ်၏ သွားနှုန်း အရှိန်မှာ မြန်လှသည့်အတွက် ခန္ဒာကိုယ်က စိတ်နောက် လိုက်ပါနိုင်လောက်အောင် မြန်လိုသည့်အခါမျိုး အတွက်သာ သုံးရသည့် စကားဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ မင်းသော် စိတ်က သူဘာလုပ်နေသည်လဲ မသိနိုင်လောက်သည့် အခြေအနေတွင် ဘယ်လိုစကားမျိုးနှှုင့် ခိုင်းနှိုင်းရမလဲ မသိနိုင်တော့ပါ။ စိတ်ထဲတွင်တော့ ပြင်းပြစွာ တောက်လောင်နေသည့် ဆန္ဒတစ်ခုမှ လွဲ၍ ဘာမှ သိရှိခြင်းမရှိတော့ပါချေ။



မင်းသော်၏ လက်များသည် အစီအစဉ်မဲ့စွာ သွယ်၏ ကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပွတ်သပ်၍ နေလေသည်။ မကြာမီ သူတို့ ၂ ဦးစလုံး အဝတ်ဗလာဖြင့် မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်း ဖြစ်သွားလေတော့သဖြင့် ရမ္မက်မီးသည် တဖြည်းဖြည်း အမှောင်တကာ့ အမှောင် နယ်ထဲ တိုးဝင်ကာ ကျွမ်းလောင်စေလေတော့သည်။



“ကို…အင်း…မလုပ်…အာ….”



သွယ်၏ နှုတ်ခမ်း၂လွှာမှ စကားသံဟု ထင်ရသော အသံများ ပွင့်အံကျလာသလို ရှိသော်လည်း ဘာမှ နားမလည်သလို ဘာအသံတွေမှန်းလဲ မင်းသော် သရုပ်မခွဲတတ်တော့ပါ။ သူ့အား ဆက်တိုးရန် တောင်းဆိုနေသည်လား သို့မဟုတ် လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်နေသည်လား မသိတော့သလို သိလဲ မသိချင်တော့ပါပဲ အမှောင်ထုထဲ တတ်နိုင်သလောက် တိုးဝင်နေမိလေတော့သည်။



“အကို…”



သွယ် သူ့လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်သဖြင့်် ထိုင်နေရာမှ မင်းသော် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သွယ် အိမ်သာ ခဏ သွားနေတုန်း သူအမူးလွန်နေပုံကို ကြည့်ရင်း သူ အတွေးလွန်သွားပုံရသည်။ ခယ်မလောင်းကို မနောကံနဲ့ ပစ်မှားမိလိုက်သလို ဖြစ်၍လဲ ရှက်သွားမိသည်။ တော်သေးတာပေါ့ တကယ်မဖြစ်သွားတာရယ် …ဘယ်သူမှ မသိလိုက်လို့ရယ်…။



သွယ် က ယိုင်ထိုး ယိုင်ထိုးဖြင့် ကားခေါင်းခန်းကို ဖွင့်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ခဏနော်ဟု ပြောကာ မင်းသော် တွိုင်းလက်သွားပြီး ခုနကလို မကောင်းသော အတွေးတွေ မဝင်အောင် မျက်နှာ သစ်လိုက်သဖြင့် အတော်လန်းဆန်းသွားသည်။ ကားဆီပြန်လာတော့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သွယ်က တကယ်ကို နှှိုးမရတောပဲ ဘေးခုံတွင် အိပ်ပျော်နေသည်လေ။



သွယ့်ကို နှိုးမရတော့သည့် အချိန်တွင် မင်းသော် ဘာလုပ်မလဲ ဆိုတာ လျှင်လျှင်မြန်မြန် စဉ်းစားမိသည်။ သွယ့် လိပ်စာကို သူမသိ။ ဒါပေမဲ့ ရုံံးနဲ့ သိပ်မဝေးတာတော့ သိသည်။ ပြီးတော့ အခု ဆိုင်ကလဲ ရုံးနဲ့သိပ်မဝေးလှပေ။ သွယ်ထွက်လာပြီဟု ပြောသည့်အချိန်နှင့် ဆိုင်ကို သွယ်ရောက် သည့်အချိန်က သိပ်မကွာလှသဖြင့် ဒါဆိုသေချာပေါက် ဒီနားမှာပဲ ရှိရမည်ဟု ဆားပုလင်း နှင်းမောင်လို စဉ်းစားလိုက်သည်။ ည ၉ နာရီဘဲ ရှိသေးသဖြင့် အိမ်က လူတွေ မအိပ်လောက်သေးတာ သေချာသည်။ နွယ် မအိပ်သေးသည့်အတွက် နွယ့်ကို ဖုန်းဆက်ရင် အဆင်ပြေနိုင်သည်



သွယ်၏ စလင်းဘက် အိပ်ကလေးကို ဖွင့်ကြည့်ရာ သွယ့် လက်ကိုင်ဖုန်းလေး တွေ့သည်နှင့် မင်းသော် ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်သည်။ သို့သော် passcode pattern ခံထားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ခဏတော့ အကြံအိုက်သွားသည်။ သို့သော် သွယ်တို့ မိန်းကလေးတွေက ကိုယ့်နာမည် စာလုံးကို pattern ထားတတ်ကြတာ ဖြစ်လို့ T ပုံစံ ဆွဲလိုက်သောအခါ ဖုန်း လော့ ပွင့်သွားသည်။ နွယ်လို့ ရေးထားသော ကွန်တက်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည့်အခါ နွယ်က ဖုန်းကိုင်လေသည်။



“သွယ်…..နင်ဘယ်ရောက်နေတာလဲ”



“နွယ် …ကိုမင်းသော်ပါ။ သွယ် နဲ့ ကိုယ် ရှိနေတာ။ အလုပ်ကိစ္စ ကပ်စတမ်မာနဲ့တွေ့ရတာ ကိုယ်လဲပါတယ်။ အဲဒါ သူ နေမကောင်းလို့ ခေါင်းမူးနေလို့ အိမ်လိုက်ပို့ မလို့ နွယ်တို့ အိမ်လိပ်စာလေး ပြောပေး”



သွယ် အရက်မူးသည့်ကိစ္စ သူ့အိမ်မှာ ပြဿနာ မဖြစ်စေချင်တာနဲ့ အဆင်ပြေသလို ကြည့်ပြောလိုက်သည်။ သူ့အသံကြားတော့ နွယ် ခဏ အသံတိတ်သွားသည်။ ပြီးတော့မှ အသံပေါ်လာပြီး လိပ်စာ ပြောလေသည်။



“နွယ်တို့နေတာက အမှတ်………….. ၁၂ လုံးတန်း ရန်ကင်းမှာ။ လမ်းထိပ်ရောက်တာနဲ့ နွယ့်ကို ဖုန်းကြိုဆက်၊ နွယ်လာခေါ်မယ်”



“အိုခေ”



မင်းသော် ၅ မိနစ်အကြာမှာ သွယ်တို့ လမ်းထိပ်ရောက်သည်။ ဖုန်းဆက်ထားသဖြင့် နွယ်ကလဲ ကြိုစောင့်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သွယ့်ကို နွယ့်ဆီ လွှဲပေးလိုက်လေသည်။ နွယ်က အဖွားကြီးပေါက်စလေးလို ပွစိ ပွစိပြောနေလေသည်။



“အစောကြီးကတည်းက ကိစ္စရှိလို့ဆိုတာလဲ ပြောမသွားဘူး။ ပြီးတော့ အိမ်မှာလဲ လူကြီးတွေက ရှိတာ မဟုတ်တာကို … လူကို စိတ်ပူအောင် အမြဲလုပ်တယ်။ ဟင်…အရက်တွေလဲ သောက်လာတယ်လား”



“ဧည့်သည်က အမျိုးသမီးတွေလဲ ပါပါတယ် သူတို့ကို ဧည့်ခံတော့ ဝိုင်မှာလိုက်လို့ နည်းနည်း သောက်တာပါ။ နေမကောင်းလို့ ခေါင်းမူးတယ်လို့ပြောတာနဲ့ ကားပေါ်မှာ နားခိုင်းလိုက်တော့ ဒင်နာပြီးသွားတဲ့အချိန် အိပ်ပျော်သွားတာနဲ့ လိုက်ပို့ပေးတာ”



“ဟုတ်ကဲ့ ကိုမင်းသော်ကို ကျေးဇူး အများကြီးတင်ပါတယ်။ မိသွယ်မ ဒုက္ခပေးတာ ခံလိုက်ရတာ အားနာလိုက်တာ”



“ရပါတယ်..တခြားသူတွေမှ မဟုတ်တာပဲ”



နွယ့်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ပြန်သွားသည့်အချိန် မင်းသော် ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေပြီး စိတ်တွေ အရမ်းကြည်နေလေသည်။ ပြီးတော့ ပျော်လဲ အလွန်ပျော်ခဲ့သည်။ နွယ်၏ ပုံစံက ခရီးမသွားခင် ရုံးမှာ တွေ့ကြတဲ့ အရင် ပုံစံလေး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။



ကလောမြို့က တောင်ပေါ်ဟိုတယ်လေး၏ မနက်ခင်းသည် ပြီးခဲ့သော ၂ နှစ်ကထက် ပိုအေးလေသည်။ သို့သော်လဲ နွယ် မနက် ၅ နာရီခွဲမှာ နိုးနေကျအကျင့်အတိုင်း နိုးလာလေသည်။ ဒီကို သန်းခေါင်ကျော်မှ ရောက်လာသော်လဲ မနက်အစောကြီးနိုးနေပြန်သဖြင့် အိပ်ရေးပျက်မည် ထင်သော်လဲ လူက အလိုလိုပျော်ပြီး လန်းဆန်းနေလေသည်။



“ကို…ထတော့လေ။ လမ်းလျှောက်ရအောင်”



ကို က သူ့ကို ဖက်ကာ စောင်ကြီး ပြန်ခြုံလိုက်လေသည်။ နွယ်က အိပ်ယာထရန် ပြင်နေသည်ကို နွယ့်ပေါ် ကို အတင်းခွတက်နေသဖြင့် အတင်းရုန်းထလိုက်သည်။ စောင်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ကွေးကွေးလေး ပြန်အိပ်နေသည့် မင်းသော်ကို ကုတင်ပေါ်က အတင်း ဆွဲချလိုက်သည်။



“ကို…လမ်းလျှောက်မယ်လေကွာ။ အိပ်ပုတ်ကြီး..ထပ်မအိပ်နဲ့တော့ မရဘူး အခုထ”



“အခု ထေနတာပဲဟာကို..”



“ကိုနော်… သွား..သူ တော်တော် ညစ်ပတ်။ ရှင့်ကို လူရိုးလေးမှတ်လို့ ယူမိတာ ခုတော့ ညတိုင်း ကောင်းကောင်း အိပ်မရတော့ဘူး။ မနက်ဖက်တော့ ရန်မရှာပါနဲ့ ချမ်းသာပေးပါနော်…”



မင်းသော် က တဟီးဟီး ရယ်ရင်း ရေချိုးခန်းဝင်သွားလေသည်။ နွယ်တို့ ဟန်းနီးမွန်းခရီးထွက်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အလုပ်ကိစ္စတွေ မပြတ်သဖြင့် မင်္ဂလာပွဲအပြီး တပတ်အကြာမှ ထွက်လာနိုင်သဖြင့် belated Honeymoon ဖြစ်သွားသည်။ ဟန်းနီးမွန်းကိုလဲ လင်မယားနှစ်ယောက် စဉ်းစားထားသည့်အတိုင်း ယခင်အမှတ်တရရှိခဲ့သော ကလော ခရီးစဉ်အတိုင်း စီစဉ်ကာ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလောမြို့သည် အေးချမ်းလှပသလို သူ့ချစ်သူ ကို သည် အေးချမ်းသော အချစ်နှင့် ချစ်သည်ဟု သူယုံကြည်သည်။ ကလောမြို့လေးလှသလိုပဲ တို့တွေ ချစ်ခရီးသာယာ လှပပါစေဟု ဆုတောင်းမိလေသည်။ ကို သည် သာယာလှပသည့် ရှေ့ခရီးကို သူ့ကို ဦးဆောင်ကာ အတူတူ လျှောက်လှမ်းမည့်သူဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်အားကိုးမိပြီးပြီလေ။



ဤ ခရီးကို စီစဉ်တုန်းက သူတို့ သွယ့်ကို ခေါ်သေးသော်လဲ ငါက ဘာလိုက်လုပ်ရမှာလဲဆိုပြီး အတင်း ငြင်းသည်နှင့် ထားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူ ပါလဲ နွယ်တို့ ဘာမှ အနှောက်အယှက် မဖြစ်ပဲ ပိုတောင် ပျော်စရာ ကောင်းဦးမည်ဟုထင်သည်။ သူက ဒီဇာတ်လမ်းမှာ ဒါရိုက်တာ မမဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို သတိရနေမိသည်။



သွယ် နှင့် သူ စကားပြောခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော ရုံးပိတ်ရက် ထို မနက်ကို နွယ် အခုထိ မှတ်မိနေပါသေးသည်။



ထိုမနက်က သွယ် အိပ်ယာထနောက်ကျသည်။ အလုပ်ပိတ်ရက် တနင်္ဂနွေနေ့ဆို သွယ် နောက်ကျမှ ထတတ်သည်လေ။ သွယ် ညက ဒင်နာသွားတာ ပြန်သတိရလိုက်သည်။ သွယ် ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာလဲ သွယ် မမှတ်မိတော့။



“ညက ကိုမင်းသော်နဲ့ ….ငါ အရက်မူးပြီး…အိပ်ပျော်သွားတာ။ ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာပါလိမ့်”



ဘာမှ စဉ်းစားလို့ မရသည်နှင့် အိမ်သာဝင်လိုက်သည်။ အိမ်သာတက်ပြီး တခါတည်း ဘေစင်တွင် မျက်နှာသစ် သွားတိုက်လိုက်သည်။ အိမ်သာမှ ထွက်ပြီး ရေချိုးရန် သဘက် ထွက်အယူတွင် နွယ် က လက်ကို ဆွဲပြီး သူ့အခန်းထဲ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။



“ဟဲ့ သွယ်ညက ကပ်စတန်မာနဲ့ ဒင်နာ တကယ်သွားရတာ ဟုတ်လို့လား။ နင်ပြောတုန်းက သူငယ်ချင်း ဘတ်ဒေးပါတီ ရှိလို့ နောက်ကျရင် သူ့အိမ်မှာပဲ အိပ်ဖြစ်ရင် အိပ်မယ်ဆို”



“အဲဒီကိစ္စ ခဏ ထားပါဦးဟာ…။ ငါညက အိမ်ကို ဘယ်အချိန် ပြန်ရောက်လဲ။ ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ”



“ည ၉ နာရီလောက်က ကိုမင်းသော် နင့်ဖုန်းနဲ့ ငါ့ဆီ လှမ်းဆက်တာ။ အိမ်လိပ်စာမေးပြီး နင်ခေါင်းမူးလို့ ဆိုလို့ အိမ်ပြန်လာပို့ပေးသွားတာလေ”



“အော်..ဒီလိုလား”



“ငါမေးတာ ဖြေဦးလေ။ နင်ဒင်နာသွားတာ တကယ်လားလို့”



“ငါ ဘာမှ မဖြေနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုလောက်ဆို နင့်ကို ခွင့်ပြုချက်တစ်ခုတော့ ပေးနိုင်နေပြီ။ ကိုမင်းသော်နဲ့ စကားပြန်ပြောလို့ရပြီ သွယ်။ နင်နဲ့ သူ့ကို ငါသဘောတူတယ်”



သွယ်၏ ထူးထူးခြားခြား အမူအကျင့်ကို သိသဖြင့် နွယ် အတင်း မမေးတော့ပါ။ သို့သော် နွယ် ဖြစ်စေချင်သလို ချစ်ရသော ကိုမင်းသော် နဲ့ ဝေးစရာ မလိုတော့သည့်အချက် အဓိကဖြစ်သောကြောင့်လဲ ပါသည်လေ။ သွယ်က ရေချိုးဦးမည်ဆိုပြီး ရေချိုးခန်းပြန်ဝင်သွားလေသည်။



ရေချိုးခန်းထဲတွင် သွယ်တစ်ယောက်တည်း မနေ့ညက အကြောင်း စဉ်းစားနေမိသည်။ အဲဒီညက သွယ် ဝိုင်သောက်ပြီး မူးသွားခြင်းမှာ အမှန်ဖြစ်ပြီး သွယ့်မှာ ဘာ back up အစီအစဉ်မှ မရှိသောကြောင့် ကိုမင်းသော်သာ သွယ့်ကို အိမ်ပြန်မပို့ပေးပဲ တနေရာရာ ခေါ်သွားခဲ့လျှင် သွယ် တခုခုဖြစ်သွားနိုင်သည့် အနေအထားဖြစ်လေသည်။ ဒါပေမဲ့ အခုလို စစ်ဆေးသည့်နည်း ဘာကြောင့် သုံးရတာလဲဆိုတာတော့ သွယ် ကိုယ်တိုင်သာလျှင် အသိဆုံး ဖြစ်ပါတော့မည်တကား။



လေးစားလျှက်

မင်းသော်