လူတိုင်းမှာ နှလုံးသား တခုစီရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ကျမဆီမှာ ရှိတဲ့နှလုံးသား ကိုတော့ဖောက်ထုတ်ပစ်လိုက်ချင်သည်။
နှလုံးသား မရှိရင်အသက်ဆက်မရှင်နိုင်ဘူး ဆိုတာ သိပေမဲ့ကျမ ဆက်ပြီး မခံစား နိုင်တော့လို့ပါ။ ဒီလိုဆောင်းလေ မြူးတဲ့
ညချမ်းအခါမျိုး ဆိုသာတောင်ဆိုးလှပါသည်။ ခုတင်တွေးရင်နှလုံးသားထဲ တဆစ်ဆစ်နာလှ၏။
တသက်မှာ တယောက်သာ ချစ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ်တွေ့မို့ကျမ လုံးဝယုံကြည်ခဲ့ပြီ။ ယနေ့ထက်တိုင်သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်တွေ၊
သူ့ရဲ့စကားသံတွေ၊ သူ့ရဲ့အနံ့အသက်လေးတွေ၊ သူ့ရဲ့အထိအတွေ့တွေက ကျမ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့နှလုံးသားကိုလှည့်ပတ်လှောင်မြိုက်လို့
ကောင်းနေတုန်း။ ပူလောင်လွန်းလှတယ်ပြောမလား၊ သေချင်လောက်အောင်ဘဝကို စိတ်ကုန်စေတာလား ဆိုတာ သေချာမသိ။
ယခုမှာတော့သာ၍သာ ဆိုးနေလေပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့သူ့အရိပ်တွေ၊ သူ့အငွေ့အနံ့အသက်လေး တွေက ခပ်သဲ့သဲ့စ ပြီး ရလာ
လို့ပါပဲ။ ဒါကြောင့်ထင်ကျမ ခန္ဓာ ကိုယ်က မည်မျှပင်တည်ငြိမ်နေစေကာမှုကျမ နှလုံးသား တခုလုံး ကတော့ပေါက်ကွဲ အန်ထွက်
လုမတတ်ဗြောင်းဆန်လို့နေပေပြီ။ ကျမဘဝမှာ သတိရ အမှတ်ရ စရာ ညအချိန်တွေက များသမို့ခုလိုညချမ်း မတော့ကျမနှလုံးသားကို
ဦးနှောက်နဲ့ထိန်းချုပ်ဖို့ရာ မတတ်နိုင်တော့ပြီထင်။
အတွေးတွေ လွန်နေတာနှင့်နံနက်အစာခံစာ အတွက်ကြိုချက်နေသော ထမင်းအိုး ဝေကျနေတာတောင်မမြင်တော့ပေ။
ထမင်းအိုးဖုံးကိုလက်နှီးမပါဘဲ မေ့လျော့ကာ လှမ်းဖယ်လိုက်၏။ သို့တည်းကြောင့်လက်မှာ ပူသွားသည်။ ချက်ချင်း လက်ကနဲ
နှလုံးသားက တဆင့်အသိကပေးတဲ့သတိရမှုက တိုးဝင်လာ၏။ တချိန်က ဒီနေရာ ဒီအချိန်လေးမှာပဲ ခုလိုအပူလောင်ခဲ့တုန်းက
နွေးထွေးလှတဲ့သူ့လက်တစုံက ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး အေးလှတဲ့သူ့နားရွက်ကိုကပ်ကာ အပူသက်သာအောင်ပြုလုပ်ပေး ခဲ့ဖူးသည်။
ဟုတ်ပါတယ်ဒီမီးဖိုချောင်လေးမှာ သူနှင့်ကျမ ခိုးချိန်းခဲ့တယ်။ ခိုးချိန်းတယ်ဆိုတာထက်သူအတင့်ရဲစွာ ခိုးဝင်ခြင်းဖြစ်သည်က ပိုမှန်၏။
မနက်ငါးနာရီလောက်လယ်ထဲဆင်းဖို့ရန်အစာခံစာအတွက်ညထဲက ချက်နေတဲ့အချိန်ပေါ့။
ကျမ မှတ်မိပါသေးတယ်။ ကျမတို့ချစ်သူသက်တမ်း သုံးလတွင်ပေါ့။ ချစ်သူတွေဆိုပေမဲ့သူများတွေလို ချစ်လား
အဖြေတောင်း၊ ချစ်တယ်အဖြေပေး ချစ်သူမျိုးမဟုတ်။ တယောက်နဲ့တယောက်နှလုံးသားခြင်း နီးကာ နားလည်မှုကြီးစွာ
ချစ်ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒီနေ့ညက အဖေကြီးနဲ့အမေကြီးကလဲ တနေ့လုံး စပါးရိတ်သိမ်းကြ ရတာမို့ပင်ပန်းကြီးစွာ အိပ်မော
ကျနေကြတဲ့အချိန်ပေါ့။ ကျမ တယောက်ထဲသာ မီးဖိုချောင်ထဲ ချက်ပြုပ်နေတဲ့အချိန်။ ထမင်းအိုး ဝေကျလို့အမှတ်တမဲ့လက်နှင့်
လှမ်းယူလိုက်ရင်း ပူသွားတာကိုသူဘယ်အချိန်ထဲက ရောက်နေတယ်မသိ။ ကျမလက်ကိုကိုင်ကာ သူ့နားတွင်အပ်ထားလေ၏။ လက်
က အပူဘယ်ဆီနေမှန်း မသိတော့။ ကျမ ထိတ်လွန်လွန်းလို့လိပ်ပြာ လွင့်မတက်ဖြစ်သွား၏။ ကျမလေ တကယ်ပါ။ ကျမဘဝမှာ
အပျော်ဆုံးနဲ့ရင်အခုန်ဆုံး နေ့ရယ်ပါ။
ကျမမှာလဲ အိမ်အပေါ်မှာ ဖေကြီးနှင့်မေကြီးရှိ၍ ကြောက်ကလဲ ကြောက်သမို့သူ့ကိုအတင်းနှင်လွတ်၏။ မရ။ ကျမမှာ
အသံလဲ မထွက်ရဲ။ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့်မငိုရုံတမယ်ဟန်ပြုကာ ပြန်လွတ်သော်လည်း မရ။ အံမယ်မြို့ကြီးကျောင်းမှာ စာသွားသွား
သင်နေတဲ့သူက အေးဆေး တည်ငြိမ်စွာ ပါပဲ။ ကျမရဲ့ ပုခုံးလေးကိုကိုင်လိုက်နောက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်က လှိုင်းလေးတွေလိုလုပ်ပြပြီး
တိုးတိုးလေး ပြောနေတယ်။ စိတ်လျော့စိတ်လျော့ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ အသက်ကို ပုံမှန်ရှုတဲ့။ သူပြောတဲ့အတိုင်း ကျမ လုပ်ကြည့်ပါသည်။
နည်းနည်းတော့တည်ငြိမ်လာတယ်ဆိုပေမဲ့ဖေကြီးနဲ့ မေကြီးသိမှာ ကြောက်တာထက်ယောက်ျားသား တယောက်နဲ့ဒီလိုညကြီး
နှစ်ယောက်ထဲ ဆိုတာမျိုးက ကျမ နှလုံးသား ဗြောင်းဆန်အောင်ခုန်နေလို့ဘယ်လိုမှဆောက်တည်ရာမရ။ နောက်ထပ်ပိုဆိုးသည်က
ပါးလေးကို နမ်းလို့ရမလားတဲ့။ တားသော်လည်းမထူး.. နမ်းပြီး ပြန်မှာလားဆိုတော့ခေါင်းငြိမ့်ပြ၏။ ဒါဆိုလဲ မြန်မြန်နမ်း ဆိုလိုက်တော့
မျက်လုံးပိတ်ထားတဲ့။ သူပြောတာလဲ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျမမှာလဲ ရှက်လွန်း လှလို့မျက်လုံးလေး ပိတ်သင့်တယ်မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့်
မျက်လုံးလေး အမြန်ပိတ်လိုက်၏။
သူနမ်းတော့မှာကိုသိလို့လားမသိ.. ကျမ တကိုယ်လုံး ထူအမ်းနေပြီး ခြေနှင့်မြေတောင်မထိချင်တော့ပြီ။ ချစ်ရလွန်းတဲ့
ယောက်ျား တယောက်ရဲ့ အနမ်းကိုမိန်းမသားဖြစ်တဲ့ကျမ ဘဝမှာ ပထမဆုံးမို့ရင်ခုန်ကြောက်ရွံ့လှသည်။လူ့ခန္ဓာကိုယ်တခုလုံးမှာလဲ
သွေးလေ မဲ့သလိုလိုနားထဲလဲ ဘာအသံမှလည်း မကြားရတော့ပြီ။ ဘယ်လောက်ပင်ကြာသွားတယ်ဆိုတာ မသိလိုက်။ နမ်းနိုး
နမ်းနိုးနှင့်စောင့်နေလိုက်တာ တော်တော်နှင့်မနမ်းသေး။ မျက်စိကို မဖွင့်ဘဲ သူ့အနမ်းကိုထပ်စောင့်နေလိုက်သေး၏။ နောက်ဆုံး
မနမ်းသေးဘူးလား ဆိုပြီး မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ကျမရဲ့ ရှေ့တူရှုအရှေ့ဘက်တွင်ရပ်လျက်သူမရှိတော့။ ဟင်.. သူနမ်းမယ်
ဆိုပြီး ဘယ်ရောက်သွားပြီးလဲ။ သူနောက်ပြောင်ပြီး ပြန်ထွက်သွားပြီလား။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျမ သတိကပ်မိတာ.. ရပ်လျက်သား ကျမ
ခြေထောက်တွေ ဆောင်းလေတို့တိုးခတ်မှု့ကြောင့်အေးနေတယ်ဆိုတာပဲ။ ကျမ အောက်ကို ငုံကြည့်တော့ကျမ မျက်လုံးတွေ ပျာကနဲ
ဖြစ်သွားသည်။
အေးပါတယ်ဆိုလို့…သူရယ်လေ… သူကျမရဲ့ ထမီကို မကာ တဖက်ရေနံဆီမီးခွက်မီးအလင်း ရောင်လေးနဲ့ကျမ
အမွေးပြိုင်းပြိုင်း ထူနေတဲ့ရွှေခရုလေးကို ကြည့်နေခြင်းပါပဲ။ ကျမထင်သည်ပထမတော့သူလေ… ကျမ မတ်တပ်ရပ်လျက်သား
အနည်းငယ်သာ ကားနေတဲ့ခြေထောက်နှစ်ခုကြားကိုခြေဖမိုး အရင်းကနေ ထမီလေးကိုအသာလှပ်လို့ ကြည့်နေမှာပဲ။ နောက်တော့
ကျမ မျက်စိမဖွင့်မဖွင့်မှီထမီကိုဒူးကျော်သည်ထိကို မကာ ကြည့်နေလိုက်တာ။ ကျမ ချက်ချင်းကြီး တားမဆီးခင်ဆွံ့ အစွာ ကျက်သေ
သေမိနေ၏။ နောက်မှဘာလုပ်တာလဲ နင်… နင်.. ဟူသော ဟန်အမှုယာပြ လေသံဖြင့်စိတ်ဆိုး အားကြီးစွာ ဖိဖုံးလိုက်၏။ ဒါပေမဲ့
ဘယ်လိုဖြစ်တယ်မသိ။ ကျမရဲ့ ဒူးတွေ ညွန့်ကနဲ ခွေကျ လှဲလေရတော့သည်။
အသင့်ဆိုသလိုသူက ဒူးထောက်ကာ ကျမအား လှဲလျက်သား ပွေ့ဖက်ထားရင်း ကျမပါးတွေကို နမ်းပါတော့။
ကျမနဖူးတွေကော ကျမရဲ့ လည်ပင်းတွေကိုကော။ နောက်ပြီး ကျမရဲ့ ရင်သားတွေကိုဆုတ်နှယ်လျက်ပေါ့။ ကျမ ဆေးမိထားတဲ့
သူတယောက်လိုကျမရဲ့ ခွန်အားတွေကိုဆုတ်ထုတ်လွင့်ပစ်လိုက်သလိုလိုအင်အား တစက်မှမရှိတော့ကာ သူပြုသမျှကိုနုရတော့၏။
ကျမထင်တယ်ဒါ နှလုံးသားက တောင်းတတဲ့ဆန္ဒမဟုတ်။ ကျမ ခန္ဓာကိုယ်က တောင်းတတဲ့ဆန္ဒဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ကျမတို့
အပျိုဖျန်းလေး တွေကြား တူတူချင်း စုံကြရင်ဖြင့် ကြားနေကြ ရင်ခုန်ဖွယ်ဒီကိစ္စစကားတွေမို့ကျမ တကယ်ပဲ ကြင်နာ ယုယမှုကို
ခံချင်ပါသည်။
ယခုတော့ဖြင့်အကြောင်းကြီးငယ်လဲ မရှိနိုင်။ ကြင်နာ ယုယသူမှာလဲ ချစ်ရလွန်းသူမို့ ငြိမ်နေလိုက်တော့သည်။ အလွန်
အင်မတန်မှအရသာရှိလိုက်တဲ့ရှိချင်းနယ်။ သူ့ရဲ့ အနမ်းတွေ အကိုင်အတွယ်တွေ၊ အထိအတွေ့တွေက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဆန်းကြယ်ဆုံး
အကောင်းဆုံး လို့လားတောင်ထင်ရ၏။ ချစ်ရလွန်းသူသူ့ကိုလဲ စိတ်ချမ်းသာစေချင်သည်။ နမ်းနေတုန်း သူ့လက်တွေက ကျမ အတွင်း
ရင်သားတွေကို စုပ်နမ်းဖို့ထင်အပေါ်အကျႌီကိုလှပ်ကာ သူ့လက်ကိုအတင်းလျိုထည့်တော့သည်။
ခက်ပြီ...ခက်ပြီ.. ကျမပါးစပ်က ပြောနေချင်းသာ ဖြစ်သည်။ နွေးထွေးလှတဲ့သူ့လက်တွေက ကျမ ရင်နှစ်စုံပြောင်းပြန်
လှန်မတက်အောင်စုန်ဆန်နယ်နေတော့သည်။ တခါတခါ ကျမရဲ့ နို့သီး ခေါင်းလေး တွေကို ချေလိုက်တိုင်း တကိုယ်လုံး ဓာတ်လိုက်
သလိုကျင်ကနဲ တက်သွား၏။ ကျမ သူ့လက်မောင်းကိုတင်းကြပ်စွာသာ ဖက်ထားမိတော့သည်။ ပထမဆုံး ချိန်းတွေ့သည့်နေ့၌
ဒီတင်ပဲ တခန်းရပ်ပြီမထင်နဲ့။
သူ့လက်တွေက ကျမရွှေခရုလေး ရှိရာဆီကိုရွေ့လျားလာလို့နေပြီ။ ဒီတခါတော့မရပါ။ ကျမရဲ့ စိတ်တွေကိုအတတ်နိုင်ဆုံး
ထိန်းလိုက်ရင်း သူ့လက်တွေကိုကိုင်ကာ တော်သင့်ပြီကျေနပ်ပါတော့လို့ပြောလိုက်တော့သူမျက်နာလေး တချက်ပျက်ရင်း ကျမကို
သေချာကြည့်နေတယ်။ နောက်ကျမ ဆီးခုံပေါ်က သူ့လက်ကလေးကို ရုတ်ရင်း သက်ပြင်း ကလေး ချတယ်။ ပြီးတော့လေးလျပြီး
သနားစဖွယ်မျက်နာငယ်အသံလေးနဲ့ပြောတယ်ကိုင်ဖူးတယ်ရှိအောင်ကိုင်ကြည့်ပါရစေ တောင်းပန်ပါတယ်တဲ့။ ကျမ
အံ့သြသွားတယ်။ ကျမ ဒေါသ ထွက်နေတဲ့အမှုအယာနှင့်ကိုင်ရင်ဟိုထင်းစင်ပေါ်က ဓားမနဲ့ကိုခုတ်သတ်မှာလို့ဟန်လုပ်ကာ
ပြောလိုက်တယ်။ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ပါပဲ သူထပ်ပြီး တောင်းဆိုတယ်။
အမှန်တိုင်းပြောရရင်ကျမရဲ့ ရွှေခရုလေးကိုကိုင်ခွင့်တောင်းထဲက ကျမ ရွှေခရုလေးမှာ ဗလောင်ဆူဗျာပါ
ခတ်နေပြီလေ။ ကိုင်တာ လောက်တော့သေမသွားနိုင်ပါဘူး။ ကျမ ကိုယ်၌ ကကိုအကိုင်ချင်ခံအပွတ်သပ်ခံချင်နေတာ မဟုတ်လား။
ကဲပါလေ.. ဒါပေမဲ့ကျမ မျက်နာကိုခပ်တင်းတင်းထား မျက်မှောင်ကို ကြုတ်လျက်ကိုင်ပြီးရင်ပြန်မှာလား။ သူခေါင်းငြိမ့်၏။ ကဲ..
ကိုင်တော့။ အံ့မယ်သူပြုံးပြီး ကျမရဲ့ ပါးလေးကိုနမ်းတယ်။ ကျမလေ ရင်ထဲ ပျော်လိုက်တာ။ ဘဝမှာ ပထမဆုံးနှင့်အပျော်ဆုံးပေတည်း။
ဒူးထောက်ထိုင်လျက်ရှိနေတဲ့သူ့ပေါင်ပေါ်တွင်ခေါင်းလေးတင်မှီလျက်ခြေနှစ်ဖက်ကိုစင်းကာ ကားထား လိုက်လေ၏။ နောက်
သူကပြောတယ်မျက်လုံးလေး မှိတ်ထားတဲ့။
ကျမ မှိတ်လိုက်မိတယ်။ သူလက်က ကျမထမီကိုလှန်ကာ ရွှေခရုလေးကိုကိုင်မယ်အလုပ်။ ကျမ နည်းနည်းစိတ်ခုကာ
သူ့အား စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ထမီမလှန်နဲ့အပေါ်ကပဲ ကိုင်လို့အံကြိတ်ကာ ခပ်တင်းတင်း တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။ အဲ့ဒီတော့မှသူက
နှစ်သိမ့်တဲ့အမှုအယာနဲ့လက်လေးကာပြရင်း ဟုတ်ပြီတဲ့မျက်လုံးပြန်မှိတ်လိုက်တဲ့။ ကျမ ရွှေခရုလေးကိုထမီပေါ်ကပဲ ထိတွေ့
ကိုင်တွယ်လိုက်တော့တယ်။ ကျမ ရွှေခရုလေးရဲ့ အက်ကွဲကြောင်းလေးကြား သူလက်လေးတွေက လျိုချီတလှည့်နိုက်ချီတလှည့်မို
ကျမ အသက်ဘယ်က ထွက်ရမည်ဆိုတာကို မသိ။ သူ့ကိုကျမရွှေခရုလေးအား အချိန်မည်မျှ မည်၍ ပေးကိုင်လိုက်သည်ကို
မဆိုထားနှင့်အချိန်တွေ ကုန်မှာကိုကျမ ကြောက်နေသလိုလို။ ဒုတိယအကြိမ်အရသာ ရှိလိုက်ခြင်းနှယ်။ လှဲသေ သွားနိုင်
လောက်အောင်ပါပဲ။ ခံလို့အလွန်ကောင်းလွန်းလှတယ်။ ကျမ ဘယ်ပြောပြရမလဲ။ သူလက်လေးနဲ့ကျမရွှေခရုလေးကို ပွတ်နေတဲ့
အချိန်တုန်းက ကျမထင်တယ်တကမ္ဘာလုံးမှာ ကျမတို့ချစ်သူနှစ်ဦးထဲ ရှိတော့တယ်လို့ထင်မိတယ်။
မည်မျှကြာလိုက်သည်မသိကျမ သူ့လက်ထဲ နစ်မျောလိုက်တာ သတိဝင်လာလို့ကြည့်လိုက်တော့ကျမထမီက ကျမ
ဗိုက်ပေါ်ရောက်နှင့်ပြီး အသားချင်းထိပယ်ပယ်နယ်နယ်ကိုကိုင်နှင့်နေပြီ။ ကျမလဲ အားတင်းကာ ရပ်သင့်ပြီဆိုတဲ့အတွေးကြောင့်
ပြောမည်အပြု သူ့ရဲ့ အမြန်တစောင်းတိုက်မှုကြောင့်ကျမ တကိုယ်လုံးကော့တက်ကာ တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလာတော့သည်။
တခဏခြင်းပင်ရင်ဘက်ထဲ ရင်ခုန်မြန်အမောဆို့အထွဋ်အထိပ်သို့ရောက်ကာ မျက်ဖြူ ဆိုက်ရ လေတော့သည်။
ဘဝမှာ တတိယအကြိမ်အရသာ ရှိလိုက်ခြင်းနှယ်။ တကိုယ်လုံး မောဟိုက်ခြင်းနှင့်အတူခဏတာ မှိန်းနေမိလိုက်၏။
အဲ့ဒိမှာ သတိထားမိလိုက်တာက သူက ကျမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ မှောက်လျက်သား။ ဒီအထိကိုကျမ လက်ခံနိုင်ပေမဲ့သူရဲ့လေ.. ဟို.. ဟို
အချောင်းက ကျမရဲ့ ရွှေခရုလေးအဝကိုလာတေ့ကျမှလန့်ဖျန့်ကာ အတင်း ရုန်းလေတော့သည်။ ကျမ ပါးစပ်ကလဲ
သူမျက်နာတည့်တည့်အား လက်ညိုးထိုးကာ နင်နော်... နင်နော်.. မယုတ်မာနဲ့ဒီထက်ပိုပြီး ယောက်တက်မလာနဲ့…နင့်ကို
ငါသတ်မှာနော်… နင်သေမယ်နော်.. တကယ်စိတ်ဆိုးစွာဖြင့်ပြောမိခြင်းကြောင့်အသံအနည်းငယ်ကျယ်သွား၏။ ကျမ၏
ဒေါသသံကြောင့်သူကပျာကယာ ကျမ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး အိမ်ကပြင်ကဗန်းထက်ကို မမြင်ရပေမဲ့ခေါင်းထောင်ကြည့်ကာ
နားစွင့်လိုက်၏။
ကျမ ဖေကြီးဟောက်သံက မရပ်ပေမဲ့။ မေကြီးဟောက်သံခဏ ရပ်သွား၏။ သူနှင့်ကျမ ခဏငြိမ်နေလိုက်၏။
ခဏကြာတော့မေကြီးဟောက်သံထပ်ကြားရလို့ကျမမှာ သက်ပြင်း ချနိုင်တော့သည်။ ဒီတခါတော့သူက ကျွန်မအား တောင်းပန်း
တိုးလျိုပြန်၏။ တကယ်ပဲ မျက်ရည်လေး အဝိုင်းသားနှင့်ပြောနေ၏။ ခုမှပြော၏ တကယ်ချစ်တဲ့အကြောင်းတွေ မနာပါဘူး ဆိုတဲ့
အကြောင်းတွေ စုံလို့။ ပြောပြောနှင့်လဲ သူ့လက်တဖက်က ကျမရဲ့ ရွှေခရုလေးကိုထပ်မံကလိပေး နေတာမို့ငြင်းဆန်ဖို့ရန်အင်မတန်
ခက်လှပါဘိ။ ဒီအရသာ ကလဲ သောက်လေ သောက်လေ ငတ်မပြေ ဆိုသည့်အတိုင်း ထိလိုက်တာနှင့်ချက်ချင်း မီးတောက်သကဲ့သို့
ရှိလာပြန်၏။ ဒါကြောင့်ကျမမှာလဲ အရွယ်လဲရောက်သူ့အားလဲ ချစ်ခင်ကြင်နာလွန်းရကာ သူ့မျက်နာအား သေချာ လက်ညိုးထိုးပီး
လုပ်ပြီးရင်ပြန်မှာ မဟုတ်လား ဟုမေးလိုက်၏။ ပြန်ပါ့မယ်တဲ့။
ဒါနဲ့ပဲ သူက ကျမပေါင်တွေကို ဖြဲကား လိုက်လေတယ်။ ကျမရင်တွေ ခုန်လိုက်တာ။ ကျမလေ ရှက်ကလဲ ရှက်ပါတယ်။
မရှက်ကလဲ မရှက်နိုင်တော့ပါဘူး.. ကျမဘဝ အကုန်ပဲ.. ကျမ အရှက်အကုန်ပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့တသက်နဲ့တကိုယ်လူပျို
ယောက်ျားလေးရဲ့ ဟိုဟာကို မြင်ဖူးချင်တဲ့စိတ်ကြောင့်လား မျက်လုံးကပဲ သူ့အလိုလိုရောက်နေတာလား မသိ.. သူ့ပုဆိုးကို
လှမ်းနေတုန်းကြည့်မိ၏။ သူကပြောတယ်မျက်လုံးမှိတ်ထားတဲ့။ အိုး…. ကျမရယ်လေ.. ရှက်လိုက်တာ ဘယ်သို့ပင်မရှိ.. ကျမကြည့်တာ
သူတွေ့ သွားလို့ထင်တယ်နော်။ ကျမ မျက်လုံး မှိတ်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ ကျမရဲ့ ရွှေခရုလေး နှုတ်ခမ်းမှာ တေ့ထားတဲ့သူ့ဒုတ်နဲ့ထိုးချ
လိုက္တာမွာ။
ကျမလေ ကျမ… ဘယ်လိုသော နာကျင်မှုမျိုး မှန်းမသိ။ ကျမဟာ တောသူတောင်သားပါ ကျန်းမာ သန်စွမ်းတဲ့
မိန်းမတယောက်သာမာန်အနာတရလောက်ခံနိုင်ရည်ရှိလှပါ၏။ သို့သော်ငြားလဲ ယောက်ျားတယောက်ကျမ ရွှေခရုလေးကိုထိုးခွဲတဲ့
အချိန်မှာတော့ခံနိုင်ရည်စွမ်းအား တောင့်ခံနိုင်တဲ့စိတ်ဓာတ်တွေဆိုတာ ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့။ အသည်းခိုက်လိုက်ပါဘိ။ ရှက်ခြင်း၊
ဒေါသထွက်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်း၊ သာယာကြည်နူးခြင်းလား မသိ၊ ခံစားမှုပေါင်းစုံကိုခံစားလိုက်ရတယ်။ သန်မာလိုက်တာ..
သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာတာကော.. နောက်ပြီးလေ.. သူ့ဒုတ်က သံချောင်းတမျှ သန်မာနေတာမို့ကျမ ကိုယ်ခန္ဓာကိုထိုးခွဲ
လိုက်သလိုပါပဲ။ ကျမရုန်းကန်ကာ သူ့ရင်ဘက်ကိုတွန်းထုတ်ပေမဲ့။ သူ့က ကျမကိုသိုင်းဖက်ပီး အုပ်မိုးကာ လုပ်ပါတော့တယ်။
ကျမမှာလေ မငိုပေမဲ့မျက်ရည်တွေက ကျ ကျိတ်ခံရရှာတော့တယ်။
တချက်ထိုးအသွင်း တချက်အသည်းခိုက်၊ တချက်ပြန်အထုတ်တချက်အသည်းလှိုက်ပေါ့။ ကျမမှာ အော်လဲမရ။ သူ့ကို
ရပ်ခိုင်းတော့လဲ မရပ်မို့သူ့ခေါင်းက ဆံပင်တွေ ဆောင့်ဆွဲ၊ လည်ပင်းကိုညစ်၊ နောက်ဆုံးတော့လဲ ချော့မော့ပြီး ဖြည်းဖြည်းလေး
လုပ်ပါလားလို့တောင်းပန်ပြောရတော့တယ်။ ပြောလိုက်မှပဲ သူက ဘယ်လိုကြီးလဲ မသိဘူး မျက်နာကြီး မဲ့ရှုံ့ကာ အချက်နှစ်ဆယ်ခန့်
ဆောင့်လုပ်ကာ ကျမပေါ်ကိုမှောက်ကျ လေတော့သည်။ သူရော ကျမပါ နှစ်ယောက်သား အကြာကြီးငြိမ်နေမိတယ်။ သူဖြစ်ဖြစ်
ကျမဖြစ်ဖြစ်လှုပ်လိုက်တာနဲ့ကျမ ရွှေခရုလေးက နာလှသမို့သူမလှုပ်အောင်ပြန်ဖက်ထားမိ၏။
ကျမ အဖြစ်ကတော့အဲ့ဒီတညထဲတင်စာတင်လောက်ပါပေတယ်။ ကျမက မငိုပေမဲ့သူကျမကိုချော့နေတာ နာရီဝက်
လောက်ကြာတယ်။ အဲ့ဒါ သူ့ကိုကျမက ပြောတယ်ပြန်ဖို့အချိန်ရောက်ပြီလို့သူကပြန်ဖြေတယ်မပြန်သေးဘူးတဲ့။ နောက်တခါ
လောက်ပါတဲ့လက်ညိုးလေးထောင်ပြီး မျက်နာငယ်လေး လုပ်ပြပြန်တယ်။ ကျမလေ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှတကယ်ပဲ ငိုချင်စိတ်ပေါက်
သွားတော့တယ်။ ကဲ မထူးတော့ပြီ။ အမှန်ပင်ဒေါသ ထွက်လာပြီး ဒီတခါပြီး တကယ်ပြန်မှာလား..မေးလိုက်တယ်။ မျက်လုံး
အဝိုင်းသားလေး ကျမကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ ကျမသက်ပြင်းလေး ချလိုက်ပြီး လှဲချလိုက်ရာ သူက ပြောတယ်.. မျက်လုံးလေး
မှိတ်ထားနော်တဲ့။
ဟွန်း… အဲဒီလိုနဲ့ပဲ တခါထဲပါ ဒီတခါထဲ နောက်ဆုံးဆိုပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၊ မျက်လုံးလေး မှိတ်ထားပါနော်လို့ပြောလိုက်နှင့်
နေလာလိုက်တာ နံနက်ငါးချက်တီးသည်ထိပါပဲ။ ကျမထင်တယ်.. သူကျမပါးလေးကို နမ်းမယ်လုပ်တုန်းထဲက မျက်စိမှိတ်ခိုင်းတာနဲ့
နံနက်ငါးချက်တီး သည်ထိမျက်လုံးလေး မှိတ်ခိုင်းတာ ကိုးခါ ဆယ်ခါလောက်ရှိမယ်ထင်ပါတော့တယ်။ စဉ်းစားကြည့်ပါ အဲ့ဒီ
မီးဖိုချောင်ထဲက ကျမ ဘဝဖြစ်ပုံကတော့ဆုတ်ပြတ်သတ်ပျော့ဖက်ခွေယိုင်လဲကာ သူပြုသမျှကို နုရတော့တာပါပဲ ရှင်။
ဒီလိုအမှတ်ရစရာ အကြောင်းတွေ တွေးမိတိုင်း ကျမစိတ်ထဲ မနေ့တနေ့က လိုပါပဲ။ ပထမဆုံးနှင့်ငယ်ချစ်ဦးမို့
တသက်တာ မေ့မရနိုင်ခဲ့ပါ။ သူ့ကိုသတိရ လွမ်းဆွတ်တိုင်း အင်အားမဲ့ချိ့နဲ့စေပေမဲ့တခါတလေတော့စိတ်အစဉ်က တက်ကြွ
လန်းဆန်း တက်ပြန်တယ်။ ခုလိုသူမြို့က ပြန်ရောက်နေတယ်လို့ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်ကစလို့ကျမရင်တွေ ခုန်လွန်းလှပါတယ်။
ထမင်းအိုးအား ထမင်းရည်ငဲ့ကာ မီးဖိုပေါ် ပြန်တင်လိုက်၏။ ပြီးတော့ရေလေး နည်းနည်း တောက်ကာ အဖုံး
ပြန်ဖုံးထားလိုက်၏။ အောက်က မီးလေးတွေကို နည်းနည်းလျော့မီးခဲလေးတွေ ချဲနေတုန်း ကျမရဲ့ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကိုနွေးထွေးတဲ့
လက်တစုံက ဖမ်းဆုတ်ကိုင်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။ ရင်ထဲ တချက်ဒိန်းကနဲ လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့သူရယ်ပါ။
“ … ဟင်… ကိုမြကြီး ...”
ပြန်မဖြေဘဲ ကျမကိုသူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထား၏။ ဒါပေမဲ့ကျမ အတင်းရုန်းထွက်ပြီး..
“ … ဒုက္ခပါပဲ တော်.. အိမ်မှာလူတွေ ရှိတယ်.. မြင်မကောင်းဘူး မတော်ဘူးတော်.. ပြန်ပါရှင်ပြန်ပါ ...”
“ … မညိုရင်ရယ်.. ကျုပ်ကိုလဲ သနားပါအုန်းဟယ်..မညိုရင်မှာ ကျုပ်ကိုသနားတဲ့စိတ်လုံးဝ မရှိတော့ဘူးလား ...”
လုံးဝအလွတ်မပေးပဲ ဖက်ထားမြဲဖက်ထားပြန်၏။
“ … မတော်ဘူးတော်.. အိမ်မှာလူတွေရှိတယ်...”
“ …ကျုပ်သိတယ်အကုန်လုံး တောင်ပိုင်းက ဗီဒီယိုရုံရောက်နေတယ်...”
သူအရင်အတိုင်းပါပဲ.. လက်တွေက ကျမ ရင်သားတွေကို ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်နေပြန်ပြီ။ ကျမမှာ အသက်ကို မနည်း ရှုနေရပြီလေ။
“ … ကိုမြကြီးရယ်မလုပ်ပါနဲ့ရှင်တောင်းပန်ပါတယ်ပြန်ပါတော့.. ဘေးလူတွေ မြင်ရင်အရှက်ရစရာကြီး ဖြစ်နေမယ်.. လွှတ်ပါရှင်
...”
ပြောလိုက်မှပဲ အောက်ကိုပါ အတင်းနိုက်နေပြီ။ နိုက်နေတဲ့သူ့လက်ကိုကျမအတင်းဆွဲဖယ်၏။ ဒါပေမဲ့မရ။
“ … ရှင့်မလဲ …ခက်ရပါပြီကိုမြကြီးရယ်… ...”
မဖြစ်သင့်သည်မို့ကျမ အားကုန်ရုန်း၏။ သူကလဲ အားကုန်ချုပ်ရင်း
“ … မညိုရင်.. မညိုရင်အဲ့လို ရုန်းနေ ရင်တော့ဖြင့်ကျုပ်…ဒီမှာ မိုးလင်းပေါက်နေရပါလိမ့်မယ်...”
ဟောကြည့်မျက်နာထား တင်းတင်းနှင့်မျက်ခုံးတို့ကို ပင့်ချီချချီလုပ်နေတယ်။ ဒါ သူ့အကျင့်စရိုက်ပဲ တဇွတ်ထိုး။
သူလိုချင်ပြီဆိုတဇွတ်ထိုး။ သူ့စိတ်သူ့အကျင့်ကိုသိနေတော့မထူးလှပြီမို့အားလျော့မိ၏။ အားလျော့လိုက်တော့ကျမထမီကို ဖြီချပြီး
ရွှေခရုလေးကိုအတင်းနိုက်နေတော့တယ်။ သူလုပ်နေတာတွေကိုမခံနိုင်လို့သူ့ပခုံးပေါ် လက်တင်ရင်း ခေါင်းကလေးမှီပြီး ညည်းညူ
မိသည်။ သူလဲ အသက်တွေ ပြင်းပြင်း ရှုလို့ပေါ့။ ချွေးတွေလဲ ပြန်လို့။ ပြီးတော့သူ့လက်တဖက်က ကျမလက်တဖက်ကိုဆွဲပြီး
သူ့ဒုတ်ကိုကိုင်ခိုင်းနေတယ်။ ကျမ သူ့ကိုအကြည့်စူးစူးနဲ့တချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ မြို့က အကျင့်ကောင်းတွေ တော်တော်
တက်ခဲ့တယ်ပေါ့ဆိုတဲ့အပြောမျိုး ကြည့်ခြင်း ဖြစ်တယ်။ သူက မိန့်မိန့်ကြီး ပြန်ကြည့်တယ်။ ယောက်ျားတွေ တော်တော်လေး မျက်နာ
အမျိုးမျိုး လုပ်တတ်တယ်။
သူ့ကိုသနားလို့ရယ်တော့မဟုတ်ဘူး ကျမ လက်က သူ့အလိုလိုလုပ်ပေးလိုက်တယ်။ ဟယ်တော့ကိုင်ထားတာတောင်
ပျော့နေတုန်း။ ခဏကြာတော့တင်းပြီး တုတ်ခိုင်လာတယ်။ အဲ့အချိန်မှာတော့ကျမ မကြည့်တော့ဘူး။ သူ့လက်ကြမ်းကြီးကလဲ
တချက်ချက်တအားပဲ အထဲထိကိုထည့်ထိုး ကုက်ဆွဲတင်နေတော့တယ်။ နာလဲနာ ကောင်းလဲကောင်း ။ ပြီးတော့သူခဏရပ်ရင်း ကျမ
မေးစေ့လေးကိုယုယစွာကိုင်ကာ....
“ … မျက်လုံးလေး မှိတ်လိုက်ပါအုန်း မညိုရင်...”
လာပြီ။ အဲ့ဒိမျက်လုံးခဏ မှိတ်လိုက်တာ ကျမ ဘဝပျက်ရောမှတ်လား။
“ … မမှိတ်ပေါင်တော်...”
“ … မှိတ်လိုက်ပါ မညိုရင်ရယ်… မျက်လုံးမှိတ်လိုက်မှကိုယ်တို့ချင်း ရင်ခုံသံကိုအတိုင်းသား ကြားရမပေါ့လို့…”
“ … အောင်မလေးတော်.. ကြား .. ကြားဖူးပေါင်… မှိတ်ဘူး ”
“ … ဒါဆို… ဟိုဘက်လှည့်မညိုရင်...”
“ … ဘာလုပ်မို့လဲ ...”
“ … လှည့်ပါဆို ...”
ကျမ ကျောပေးကာ လှည့်ပေးလိုက်တော့
“ … နည်းနည်းလေး ကုန်းလိုက်နော်...”
ကျမ ဖင်ကိုကုန်းခိုင်းခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ကျမ ဒေါသ တအား ထွက်ကာ ကပျာကယာ သူ့ဘက်ပြန်လှည့်လိုက်၏။
ပြီးနောက်အောက်မှာ ပုံလျှက်ကျနေသော ထမီအား ပြန်ကုန်းကောက်ဝတ်လိုက်တော့ကျမလက်တွေကိုလာကိုင်၏။ ကျမ သူ့လက်
တွေကို ပုတ်ထုတ်ရင်း၊ သူ့ကို ပါးတချက်ရိုက်လိုက်တယ်။
“ … တော်ပြီတော်ပြီ.. ရှင်ပြန်တော့.. ရှင်ကျမကိုခွေးလိုနွားလိုကျင့်မလို့မှတ်လား မပြန်ဘူးလား ပြန်မှာလား ရှင့်မျက်နာကို
မကြည့်ချင်တော့ဘူး ရွံ့တယ်ရှင်ပြန်တော့...”
ကျမ အမှန်တိုင်း ဝန်ခံရရင်ကျမလဲ ခံချင်တာပေါ့။ မဖြစ်သင့်တဲ့ကိစ္စမို့သာ ဒီဖင်ကုန်း ခိုင်းတာကိုအကြောင်းပြပြီး ဒီကိစ္စ
မဖြစ်မြောက်အောင်ကျမ အကြောင်းပြ လုပ်လိုက်ခြင်း ရယ်ပါ။ ကျမက ပါးရိုက်ပြီး ရင့်ရင့်သီးသီး ပြောလိုက်တော့သူကျမကို မျက်လုံး
အဝိုင်းသားလေး နဲ့ကြောင်ကြည့်နေတယ်။ ပြီးတော့အဲ့ဒီမျက်လုံး အဝိုင်းလေး ကပဲ မျက်ရည်တွေ စို့လာပြီး .. မျက်ရည်တွေ
တပေါက်ပေါက်ကျလာတယ်။ ပြီးတော့သူအသံထိန်းကာ ချုန်းပွဲချ ထိုင်ငိုတော့တာပါပဲ။ ငိုကလဲငိုပါးစပ်ကလဲ ကျမကိုသူ
ဘယ်လောက်ချစ်တဲ့အကြောင်း၊ နောက်သူ့ဘဝ ကံကြမ္မာ အကြောင်းတွေ… တယောက်နဲ့တယောက်ဝေးရတဲ့အကြောင်းတွေကို
တောက်လျောက်သွန်ချတော့။
ကျမလဲ သူ့ကိုသနားသလိုကျမကိုယ်ကျမလဲ သနားတယ်။ ကျမ နှလုံးသားမှာ နာလှတဲ့ဒဏ်ရာ ဒဏ်ချက်နှင့်မို့ကျမ
ကြာကြာ မခံနိုင်တော့ပါ။ ဒါကြောင့်လဲ သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ကာ ငိုချ လိုက်တော့တယ်။ ကျမ လက်တွေက သူ့ကိုအားကိုးတကြီး ဖက်
ထားမိတယ်။ သူကလဲ ကျမကိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားတယ်။ ကိုယ်ချစ်တဲ့ချစ်သူရဲ့ ရင်ခွင်ဟာ တခဏလေး အတွင်းမှာ ဘယ်လောက်
နွေးထွေးတယ်ဆိုတာ ကျမသိလိုက်တယ်။ ဒီညရဲ့ ငိုလိုက်တဲ့ကျမတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ရည်ဟာ ပင်လယ်ကြီး လောက်တောင်ရှိမယ်
ထင်တယ်။ ကျမဘဝမှာ ငိုလို့အကောင်းဆုံး ညတညပါပဲ။ တော်တော်ငိုလိုက်တော့လူလဲပေါ့သွားတယ်မျက်ရည်လဲ ကုန်သလောက်
ရှိသွားပြီထင်။ သူကျမကို မျက်ရည်စလေး တွေနဲ့စိမ့်စိမ့်ကြီး ကြည့်နေတယ်။ ကျမ သူ့ရဲ့မေးစေ့မှာ တွဲလွဲခိုနေတဲ့မျက်ရည်လေးကို
သုတ်ပေးနေတုန်း… သူက တချက်ရှိုက်ရင်း…
“ … ဟိုဘက်ကိုလှည့်ပေးပါလား မညိုရင်ရယ်...”
ကျမ သက်ပြင်းလေး အသာချရင်း လိုက်လျောချင်စိတ်က များလာတာ၏။ ဒါပေမဲ့ကျမ မျက်နာထားကိုတည်ငြိမ်စွာ
ထားရင်စိတ်မပါတဲ့လေသံဟန်ဆောင်ကာ…
“ … ပြီးရင်တော့ပြန်ရမယ်နော်ကိုမြကြီး ...”
သူမျက်ရည်လေး သုတ်ရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ ကျမ သိပ်မယုံချင်။ ကျမနဲ့သူစချိန်းတုန်းကလဲ သူဒီလိုပဲ ပြောပြောပြီး
မိုးလင်းပေါက်မသေရုံတမယ်လုပ်ခဲ့တာ ကြီးရယ်ပါ။
“ … ကိုမြကြီး ခေါင်းငြိမ့်မပြနဲ့ပါးစပ်ကပြော ကျမ မယုံတော့ဘူးတော်.. တခါပဲနော်ပြီးတာနဲ့ပြန်မယ်မဟုတ်လား..
ရှင်ယောက်ျားနော်.. ကတိနော်… ...”
“ … တခါထဲပါ မညိုရင်ရယ်.. ပြီးလို့မှ မပြန်ရင်… ဟော့ဟို…ထင်းပုံပေါ်က ဓားမနဲ့ကျုပ်ဟာကို စဉ့်နှီတုံး ပေါ်သာ တင်ပြီး ခုတ်ဖြတ်
လိုက်ပါတော့...”
အပြောက အဲ့ဒီလို။ ကျမ သူ့ကို နဂါးမျက်စောင်းလေး ထိုးရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လျက်သား သူ့ကိုကျောပေးကာ
လှည့်လိုက်တယ်။ နောက်သူက ကျမရဲ့ ခါးလေးကိုကိုင်မြောက်ကာ ဒူးထောက်ကုန်းခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ကျမထမီကိုလှန်ပြီး လက်က
ရွှေခရုလေးကိုဟိုဖြဲဒီဖြဲ လုပ်နေတယ်။ ကျမလဲ ခံချင်လှပြီ။ ခုတော့ယားတာလိုလို နာတာလိုလိုမို့ကျမ တဘက်ကိုလှဲချရင်း…
“ … ကိုမြကြီးရယ်လုပ်စရာရှိလုပ်တာ မဟုတ်ဘူး ဘာတွေလုပ်နေလဲ မသိဘူး...”
စောစောက ငိုတဲ့မျက်နာပေး မဟုတ်တော့ပြောင်စပ်စပ်မျက်နာနှင့်ကျမ ဖင်ကို ပြန်ဆွဲ ထောင်နေတယ်။ ကျမလဲ
ပြန်ကုန်း ပေးလိုက်၏။ ကြာလိုက်တာ ကျမရဲ့ ရွှေခရုအပေါက်ဝနားမှာ သူ့ဒုတ်ကိုတေ့လိုက်ပြန်ဖြဲ ထိုးထည့်လိုက်တော်တော်
ကြာတယ်။ အသက်တွေလဲ ပြင်းပြင်းရှုသံတွေ ထပ်နေတယ်။ နောက်ဆုံးတော့သူညည်းညူ သံကြီးနဲ့.. အိုး.... ဆိုပြီး ကြားလိုက်တယ်။
ကျမ ရွှေခရုထဲ စို့ကြီး စို့ထားသလို ပြည့်လျှံသွားတော့တယ်။ ကျမလဲ ကောင်းလှတဲ့အရသာကြောင့်ဖင်လေးကို ရှုံ့ရင်း ညည်းမိတယ်။
ရင်ခေါင်းတခုလုံးလဲ အစာမရှိသလိုလို ခံစားရတယ်။
ကောင်းလိုက်တာ.. ဘယ်လိုကောင်းမှန်းမသိ။ ထုံးစံအတိုင်း ငတ်နေပြတ်နေတဲ့အတိုင်း အားကုန်လုပ်ပါတော့တယ်။
ကျမ ကိုယ်လေး အရှေ့ကိုလွတ်မထွက်သွားအောင်ပင်မနည်းထိန်း နေရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ညည်းညူ သံကြီးနဲ့အတူသူ
ပြီးသွားပြီး ကုန်းလျက်ကျမ ကိုယ်ပေါ်တင်မှောက်လျက်သား။ ကျမလဲ ပင်ပန်းလှသမို့ဖြည်းဖြည်းချင်း မြေကြီးပေါ်တင်ဂရုမမူတော့ဘဲ
မှောက်ချလိုက်တယ်။ သူ့လဲ သူ့ဒုတ်ကြီး ကျမရွှေခရုလေးမှာ တပ်ရင်း တန်းလျက်ကျမအပေါ် မှောက်နေတယ်။ အချိန်
တော်တော်ကြာအောင်မှိန်းနေလိုက်တယ်။ သူကတော့ရှိုက်ကြီး တငင်အသက်ရှုလို့ပေါ့။ ကျမလဲ မတွေ့တာကြာလို့လား မသိ
ကောင်းလွန်းလှသမို့မှိန်းနေတုန်း..
“ … ဟယ်.. အမေတို့ အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ ...”
ကျမ အသံကြောင့်အလန့်တကြား ထပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့သမီးကြီး။ အောင်မလေး သေပါပြီ။ ဒီအမှောင်
မိုက်ဇာတ်ထဲ မျောနေလိုက်တာ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုမေ့၊ အိမ်သားတွေကိုမေ့နေလိုက်တာ။ နှစ်ယောက်သား ကမန်းကတန်းထ ထမီဝတ်
ပုဆိုးပြင်ဝတ်နှင့်ရှက်လိုက်သည့် ဖြစ်ခြင်း။ သားသမီး ရှေ့တင်လူမိသမို့ကိုမြကြီးနဲ့ကွယ်ရမလိုလို၊ ငုတ်တုတ်ထိုင်ရမလိုလို၊ ထွက်ပြေး
ရမလိုလို ဖြစ်နေ၏။ ထွက်ပြေးလို့လဲ မဖြစ်။ သမီးကြီးကတော့အံ့သြခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်း နှင့်အတူတဆတ်ဆတ်တုန်နေ၏။ သူ့လက်
မှာလဲ ထမင်း ဇလုံကြီးနဲ့…
“ … ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ… အမေတို့မရှက်ကြဘူးလား ...”
သူ့အသံက ပြဲလှသည်။ သူက သမီးတွေကြီး သုံးယောက်ထဲက တဦးထဲသော အိမ်ထောင်ကျနေသော သမီးကြီးပါ။
အိမ်ထောင်ကျပြီး တောင်ပိုင်းက သူ့ယောက်ျားအိမ်တွင်လိုက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ တခါတရံမှလာတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက
ဇရိုက်ကြမ်း အပြောကြမ်း၏။ ကြမ်းဆိုအိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးမွေးတာ ခုနှစ်ယောက်။ အခုအိမ်လာ တာတောင်ဗိုက်ကြီးနဲ့။ ကျန်တဲ့
သမီးလတ်နှင့်သမီးငယ်ကတော့အပျိုကြီးတွေ ဖြစ်၏။ အငယ်ဆုံးမလေး အခါလယ်ကျော်လောက်တင်သူတို့အဖေ၊ .. အိမ်က
အတင်းပေးစားသော ကျမရဲ့ ယောက်ျား၊ .. ပိုးထိလို့သေသွားခဲ့၏။ ကိုမြကြီးမှာတော့ကျမ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့က စလို့
ပျောက်ချင်းမလှပျောက်သွားတာ မနေ့တနေ့ကမှ ပြန်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။
“ … တိုးတိုးပြောပါ သမီးရယ်ဘေးကကြားမှ ဖြင့်...”
ပြောလိုက်တော့သူ့အသံကိုသူထိန်းရင်း မျက်နာထား တင်းစွာ ရှေ့တလှမ်းတိုးပြီး လက်ညိုးကလဲ ထိုးလျက်အံကို ကြိတ်ကာ…
ဆက်ပြောတယ်..
“ … ခုကြတော့ရှက်သေးလား.. ဟင်း.. အော်.. အိမ်မှာ ထမင်းပြတ်သွားလို့ကိုယ့်အမေအိမ်လာယူပါတယ်.. ဒီမှာ ဇာတ်
ခင်းနေကြတယ်.. အမေရယ်… ကိုယ့်အိမ်မှာလဲ သမီး အပျိုကြီးတွေ နှစ်ယောက်ရှိသေးတယ်.. ဟင်.. ဒီအသက်အရွယ်ကြီးလဲ
ရောက်နေပြီ… ခြောက်ဆယ်တောင်ပြည့်လို့တနှစ်တောင်စွန်းနေပြီ… မရှက်ကြဘူးလား မလျော့နိုင်သေး ဘူးလား… ဟင်ဒီအရွယ်ကြီး
ရှင်လင်စိတ်သားစိတ်တွေ ကုန်ပြီမှတ်တယ်.. ဘယ့်နှယ့်တော်.. သူများတွေ သိရင်ဖြင့်.. အမေ သမီးတို့ကိုအရှက်ခွဲ နေတာလား ...
အံ့သြလွန်းလို့မဆုံးနိုင်ဘူး.. ဟင်.. တသက်နဲ့တကိုယ်မကြုံဖူးဘူး… ကြုံမဲ့ ကြုံတော့လဲ ကိုယ့်အမေ ဖြစ်နေတယ်အရပ်ကတို့ရေ…
အသက်အရွယ်ကြီးတွေနဲ့မရှက်ကြတာကိုအံ့သြလွန်းလို့ပါ…”
သမီးကြီး ကတော့တော်တော်ဒေါသပါတဲ့လေသံပါ၊ ကျမကိုပြောရင်း ကိုမြကြီးကိုလဲ အစိမ်း စားမည့်ပုံနှင့်ကြည့်နေ၏။
“ … အဘကလဲ ဒီအသက်အရွယ်ကြီး ရောက်နေပြီ.. မလုပ်သင့်တော့ပါဘူး.. သူများအိမ်ထဲ ဝင်ပြီး ပိုတောင်မလုပ်သင့်တော့ဘူး…
ဒီမှာလဲ သမီးပျိုတွေနဲ့.. ဘာလဲ.. အဘက ကျမ အမေကိုအတင်း ကြံတာလား...”
သမီးကြီးက ပြောလိုက်တော့ကိုမြကြီးမှာ ပျာပျာသလဲဖြင့်.. လက်ကာပြရင်း ကျမပခုံးကိုလှန်းဖက်၏။ ကျမလဲ
ရှက်ရှက်နဲ့အတင်း တွန်းဖယ်၏။ သို့ပေမဲ့မရလို့မျက်နာ အောက်ချကာ ငြိမ်နေလိုက်တယ်။ သူက ဖက်ရင်း မျက်နာငယ်လေးဖြင့်
သမီးကြီးကိုပြောလိုက်တယ်။
“ … မဟုတ်ရပါဘူး သမီးရယ်.. အဘတို့က ငယ်ချစ်ဟောင်း တွေပါ ...”
“ … ဘာ.. ငယ်ချစ်ဟောင်းတွေ ဟုတ်လား… ငယ်က အချစ်ဟောင်းတွေက နှစ်ယောက်ပေါင်း အသက်က တရာ့နှစ်ဆယ်
ကျော်နေပြီ... သချိုင်းကုန်း တဖက်လှမ်း နေတာတောင်.. ခုထိတဏှာစိတ်တွေက လျော့မလျော့နိုင်သေးဘူး… ”
- ၿပီးပါၿပီ-
မောင်နေနိုင်သူရေးသည်
နှလုံးသား မရှိရင်အသက်ဆက်မရှင်နိုင်ဘူး ဆိုတာ သိပေမဲ့ကျမ ဆက်ပြီး မခံစား နိုင်တော့လို့ပါ။ ဒီလိုဆောင်းလေ မြူးတဲ့
ညချမ်းအခါမျိုး ဆိုသာတောင်ဆိုးလှပါသည်။ ခုတင်တွေးရင်နှလုံးသားထဲ တဆစ်ဆစ်နာလှ၏။
တသက်မှာ တယောက်သာ ချစ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ်တွေ့မို့ကျမ လုံးဝယုံကြည်ခဲ့ပြီ။ ယနေ့ထက်တိုင်သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်တွေ၊
သူ့ရဲ့စကားသံတွေ၊ သူ့ရဲ့အနံ့အသက်လေးတွေ၊ သူ့ရဲ့အထိအတွေ့တွေက ကျမ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့နှလုံးသားကိုလှည့်ပတ်လှောင်မြိုက်လို့
ကောင်းနေတုန်း။ ပူလောင်လွန်းလှတယ်ပြောမလား၊ သေချင်လောက်အောင်ဘဝကို စိတ်ကုန်စေတာလား ဆိုတာ သေချာမသိ။
ယခုမှာတော့သာ၍သာ ဆိုးနေလေပြီ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့သူ့အရိပ်တွေ၊ သူ့အငွေ့အနံ့အသက်လေး တွေက ခပ်သဲ့သဲ့စ ပြီး ရလာ
လို့ပါပဲ။ ဒါကြောင့်ထင်ကျမ ခန္ဓာ ကိုယ်က မည်မျှပင်တည်ငြိမ်နေစေကာမှုကျမ နှလုံးသား တခုလုံး ကတော့ပေါက်ကွဲ အန်ထွက်
လုမတတ်ဗြောင်းဆန်လို့နေပေပြီ။ ကျမဘဝမှာ သတိရ အမှတ်ရ စရာ ညအချိန်တွေက များသမို့ခုလိုညချမ်း မတော့ကျမနှလုံးသားကို
ဦးနှောက်နဲ့ထိန်းချုပ်ဖို့ရာ မတတ်နိုင်တော့ပြီထင်။
အတွေးတွေ လွန်နေတာနှင့်နံနက်အစာခံစာ အတွက်ကြိုချက်နေသော ထမင်းအိုး ဝေကျနေတာတောင်မမြင်တော့ပေ။
ထမင်းအိုးဖုံးကိုလက်နှီးမပါဘဲ မေ့လျော့ကာ လှမ်းဖယ်လိုက်၏။ သို့တည်းကြောင့်လက်မှာ ပူသွားသည်။ ချက်ချင်း လက်ကနဲ
နှလုံးသားက တဆင့်အသိကပေးတဲ့သတိရမှုက တိုးဝင်လာ၏။ တချိန်က ဒီနေရာ ဒီအချိန်လေးမှာပဲ ခုလိုအပူလောင်ခဲ့တုန်းက
နွေးထွေးလှတဲ့သူ့လက်တစုံက ချက်ချင်း ရောက်လာပြီး အေးလှတဲ့သူ့နားရွက်ကိုကပ်ကာ အပူသက်သာအောင်ပြုလုပ်ပေး ခဲ့ဖူးသည်။
ဟုတ်ပါတယ်ဒီမီးဖိုချောင်လေးမှာ သူနှင့်ကျမ ခိုးချိန်းခဲ့တယ်။ ခိုးချိန်းတယ်ဆိုတာထက်သူအတင့်ရဲစွာ ခိုးဝင်ခြင်းဖြစ်သည်က ပိုမှန်၏။
မနက်ငါးနာရီလောက်လယ်ထဲဆင်းဖို့ရန်အစာခံစာအတွက်ညထဲက ချက်နေတဲ့အချိန်ပေါ့။
ကျမ မှတ်မိပါသေးတယ်။ ကျမတို့ချစ်သူသက်တမ်း သုံးလတွင်ပေါ့။ ချစ်သူတွေဆိုပေမဲ့သူများတွေလို ချစ်လား
အဖြေတောင်း၊ ချစ်တယ်အဖြေပေး ချစ်သူမျိုးမဟုတ်။ တယောက်နဲ့တယောက်နှလုံးသားခြင်း နီးကာ နားလည်မှုကြီးစွာ
ချစ်ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒီနေ့ညက အဖေကြီးနဲ့အမေကြီးကလဲ တနေ့လုံး စပါးရိတ်သိမ်းကြ ရတာမို့ပင်ပန်းကြီးစွာ အိပ်မော
ကျနေကြတဲ့အချိန်ပေါ့။ ကျမ တယောက်ထဲသာ မီးဖိုချောင်ထဲ ချက်ပြုပ်နေတဲ့အချိန်။ ထမင်းအိုး ဝေကျလို့အမှတ်တမဲ့လက်နှင့်
လှမ်းယူလိုက်ရင်း ပူသွားတာကိုသူဘယ်အချိန်ထဲက ရောက်နေတယ်မသိ။ ကျမလက်ကိုကိုင်ကာ သူ့နားတွင်အပ်ထားလေ၏။ လက်
က အပူဘယ်ဆီနေမှန်း မသိတော့။ ကျမ ထိတ်လွန်လွန်းလို့လိပ်ပြာ လွင့်မတက်ဖြစ်သွား၏။ ကျမလေ တကယ်ပါ။ ကျမဘဝမှာ
အပျော်ဆုံးနဲ့ရင်အခုန်ဆုံး နေ့ရယ်ပါ။
ကျမမှာလဲ အိမ်အပေါ်မှာ ဖေကြီးနှင့်မေကြီးရှိ၍ ကြောက်ကလဲ ကြောက်သမို့သူ့ကိုအတင်းနှင်လွတ်၏။ မရ။ ကျမမှာ
အသံလဲ မထွက်ရဲ။ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့်မငိုရုံတမယ်ဟန်ပြုကာ ပြန်လွတ်သော်လည်း မရ။ အံမယ်မြို့ကြီးကျောင်းမှာ စာသွားသွား
သင်နေတဲ့သူက အေးဆေး တည်ငြိမ်စွာ ပါပဲ။ ကျမရဲ့ ပုခုံးလေးကိုကိုင်လိုက်နောက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်က လှိုင်းလေးတွေလိုလုပ်ပြပြီး
တိုးတိုးလေး ပြောနေတယ်။ စိတ်လျော့စိတ်လျော့ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ အသက်ကို ပုံမှန်ရှုတဲ့။ သူပြောတဲ့အတိုင်း ကျမ လုပ်ကြည့်ပါသည်။
နည်းနည်းတော့တည်ငြိမ်လာတယ်ဆိုပေမဲ့ဖေကြီးနဲ့ မေကြီးသိမှာ ကြောက်တာထက်ယောက်ျားသား တယောက်နဲ့ဒီလိုညကြီး
နှစ်ယောက်ထဲ ဆိုတာမျိုးက ကျမ နှလုံးသား ဗြောင်းဆန်အောင်ခုန်နေလို့ဘယ်လိုမှဆောက်တည်ရာမရ။ နောက်ထပ်ပိုဆိုးသည်က
ပါးလေးကို နမ်းလို့ရမလားတဲ့။ တားသော်လည်းမထူး.. နမ်းပြီး ပြန်မှာလားဆိုတော့ခေါင်းငြိမ့်ပြ၏။ ဒါဆိုလဲ မြန်မြန်နမ်း ဆိုလိုက်တော့
မျက်လုံးပိတ်ထားတဲ့။ သူပြောတာလဲ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျမမှာလဲ ရှက်လွန်း လှလို့မျက်လုံးလေး ပိတ်သင့်တယ်မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့်
မျက်လုံးလေး အမြန်ပိတ်လိုက်၏။
သူနမ်းတော့မှာကိုသိလို့လားမသိ.. ကျမ တကိုယ်လုံး ထူအမ်းနေပြီး ခြေနှင့်မြေတောင်မထိချင်တော့ပြီ။ ချစ်ရလွန်းတဲ့
ယောက်ျား တယောက်ရဲ့ အနမ်းကိုမိန်းမသားဖြစ်တဲ့ကျမ ဘဝမှာ ပထမဆုံးမို့ရင်ခုန်ကြောက်ရွံ့လှသည်။လူ့ခန္ဓာကိုယ်တခုလုံးမှာလဲ
သွေးလေ မဲ့သလိုလိုနားထဲလဲ ဘာအသံမှလည်း မကြားရတော့ပြီ။ ဘယ်လောက်ပင်ကြာသွားတယ်ဆိုတာ မသိလိုက်။ နမ်းနိုး
နမ်းနိုးနှင့်စောင့်နေလိုက်တာ တော်တော်နှင့်မနမ်းသေး။ မျက်စိကို မဖွင့်ဘဲ သူ့အနမ်းကိုထပ်စောင့်နေလိုက်သေး၏။ နောက်ဆုံး
မနမ်းသေးဘူးလား ဆိုပြီး မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ကျမရဲ့ ရှေ့တူရှုအရှေ့ဘက်တွင်ရပ်လျက်သူမရှိတော့။ ဟင်.. သူနမ်းမယ်
ဆိုပြီး ဘယ်ရောက်သွားပြီးလဲ။ သူနောက်ပြောင်ပြီး ပြန်ထွက်သွားပြီလား။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျမ သတိကပ်မိတာ.. ရပ်လျက်သား ကျမ
ခြေထောက်တွေ ဆောင်းလေတို့တိုးခတ်မှု့ကြောင့်အေးနေတယ်ဆိုတာပဲ။ ကျမ အောက်ကို ငုံကြည့်တော့ကျမ မျက်လုံးတွေ ပျာကနဲ
ဖြစ်သွားသည်။
အေးပါတယ်ဆိုလို့…သူရယ်လေ… သူကျမရဲ့ ထမီကို မကာ တဖက်ရေနံဆီမီးခွက်မီးအလင်း ရောင်လေးနဲ့ကျမ
အမွေးပြိုင်းပြိုင်း ထူနေတဲ့ရွှေခရုလေးကို ကြည့်နေခြင်းပါပဲ။ ကျမထင်သည်ပထမတော့သူလေ… ကျမ မတ်တပ်ရပ်လျက်သား
အနည်းငယ်သာ ကားနေတဲ့ခြေထောက်နှစ်ခုကြားကိုခြေဖမိုး အရင်းကနေ ထမီလေးကိုအသာလှပ်လို့ ကြည့်နေမှာပဲ။ နောက်တော့
ကျမ မျက်စိမဖွင့်မဖွင့်မှီထမီကိုဒူးကျော်သည်ထိကို မကာ ကြည့်နေလိုက်တာ။ ကျမ ချက်ချင်းကြီး တားမဆီးခင်ဆွံ့ အစွာ ကျက်သေ
သေမိနေ၏။ နောက်မှဘာလုပ်တာလဲ နင်… နင်.. ဟူသော ဟန်အမှုယာပြ လေသံဖြင့်စိတ်ဆိုး အားကြီးစွာ ဖိဖုံးလိုက်၏။ ဒါပေမဲ့
ဘယ်လိုဖြစ်တယ်မသိ။ ကျမရဲ့ ဒူးတွေ ညွန့်ကနဲ ခွေကျ လှဲလေရတော့သည်။
အသင့်ဆိုသလိုသူက ဒူးထောက်ကာ ကျမအား လှဲလျက်သား ပွေ့ဖက်ထားရင်း ကျမပါးတွေကို နမ်းပါတော့။
ကျမနဖူးတွေကော ကျမရဲ့ လည်ပင်းတွေကိုကော။ နောက်ပြီး ကျမရဲ့ ရင်သားတွေကိုဆုတ်နှယ်လျက်ပေါ့။ ကျမ ဆေးမိထားတဲ့
သူတယောက်လိုကျမရဲ့ ခွန်အားတွေကိုဆုတ်ထုတ်လွင့်ပစ်လိုက်သလိုလိုအင်အား တစက်မှမရှိတော့ကာ သူပြုသမျှကိုနုရတော့၏။
ကျမထင်တယ်ဒါ နှလုံးသားက တောင်းတတဲ့ဆန္ဒမဟုတ်။ ကျမ ခန္ဓာကိုယ်က တောင်းတတဲ့ဆန္ဒဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ကျမတို့
အပျိုဖျန်းလေး တွေကြား တူတူချင်း စုံကြရင်ဖြင့် ကြားနေကြ ရင်ခုန်ဖွယ်ဒီကိစ္စစကားတွေမို့ကျမ တကယ်ပဲ ကြင်နာ ယုယမှုကို
ခံချင်ပါသည်။
ယခုတော့ဖြင့်အကြောင်းကြီးငယ်လဲ မရှိနိုင်။ ကြင်နာ ယုယသူမှာလဲ ချစ်ရလွန်းသူမို့ ငြိမ်နေလိုက်တော့သည်။ အလွန်
အင်မတန်မှအရသာရှိလိုက်တဲ့ရှိချင်းနယ်။ သူ့ရဲ့ အနမ်းတွေ အကိုင်အတွယ်တွေ၊ အထိအတွေ့တွေက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဆန်းကြယ်ဆုံး
အကောင်းဆုံး လို့လားတောင်ထင်ရ၏။ ချစ်ရလွန်းသူသူ့ကိုလဲ စိတ်ချမ်းသာစေချင်သည်။ နမ်းနေတုန်း သူ့လက်တွေက ကျမ အတွင်း
ရင်သားတွေကို စုပ်နမ်းဖို့ထင်အပေါ်အကျႌီကိုလှပ်ကာ သူ့လက်ကိုအတင်းလျိုထည့်တော့သည်။
ခက်ပြီ...ခက်ပြီ.. ကျမပါးစပ်က ပြောနေချင်းသာ ဖြစ်သည်။ နွေးထွေးလှတဲ့သူ့လက်တွေက ကျမ ရင်နှစ်စုံပြောင်းပြန်
လှန်မတက်အောင်စုန်ဆန်နယ်နေတော့သည်။ တခါတခါ ကျမရဲ့ နို့သီး ခေါင်းလေး တွေကို ချေလိုက်တိုင်း တကိုယ်လုံး ဓာတ်လိုက်
သလိုကျင်ကနဲ တက်သွား၏။ ကျမ သူ့လက်မောင်းကိုတင်းကြပ်စွာသာ ဖက်ထားမိတော့သည်။ ပထမဆုံး ချိန်းတွေ့သည့်နေ့၌
ဒီတင်ပဲ တခန်းရပ်ပြီမထင်နဲ့။
သူ့လက်တွေက ကျမရွှေခရုလေး ရှိရာဆီကိုရွေ့လျားလာလို့နေပြီ။ ဒီတခါတော့မရပါ။ ကျမရဲ့ စိတ်တွေကိုအတတ်နိုင်ဆုံး
ထိန်းလိုက်ရင်း သူ့လက်တွေကိုကိုင်ကာ တော်သင့်ပြီကျေနပ်ပါတော့လို့ပြောလိုက်တော့သူမျက်နာလေး တချက်ပျက်ရင်း ကျမကို
သေချာကြည့်နေတယ်။ နောက်ကျမ ဆီးခုံပေါ်က သူ့လက်ကလေးကို ရုတ်ရင်း သက်ပြင်း ကလေး ချတယ်။ ပြီးတော့လေးလျပြီး
သနားစဖွယ်မျက်နာငယ်အသံလေးနဲ့ပြောတယ်ကိုင်ဖူးတယ်ရှိအောင်ကိုင်ကြည့်ပါရစေ တောင်းပန်ပါတယ်တဲ့။ ကျမ
အံ့သြသွားတယ်။ ကျမ ဒေါသ ထွက်နေတဲ့အမှုအယာနှင့်ကိုင်ရင်ဟိုထင်းစင်ပေါ်က ဓားမနဲ့ကိုခုတ်သတ်မှာလို့ဟန်လုပ်ကာ
ပြောလိုက်တယ်။ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ပါပဲ သူထပ်ပြီး တောင်းဆိုတယ်။
အမှန်တိုင်းပြောရရင်ကျမရဲ့ ရွှေခရုလေးကိုကိုင်ခွင့်တောင်းထဲက ကျမ ရွှေခရုလေးမှာ ဗလောင်ဆူဗျာပါ
ခတ်နေပြီလေ။ ကိုင်တာ လောက်တော့သေမသွားနိုင်ပါဘူး။ ကျမ ကိုယ်၌ ကကိုအကိုင်ချင်ခံအပွတ်သပ်ခံချင်နေတာ မဟုတ်လား။
ကဲပါလေ.. ဒါပေမဲ့ကျမ မျက်နာကိုခပ်တင်းတင်းထား မျက်မှောင်ကို ကြုတ်လျက်ကိုင်ပြီးရင်ပြန်မှာလား။ သူခေါင်းငြိမ့်၏။ ကဲ..
ကိုင်တော့။ အံ့မယ်သူပြုံးပြီး ကျမရဲ့ ပါးလေးကိုနမ်းတယ်။ ကျမလေ ရင်ထဲ ပျော်လိုက်တာ။ ဘဝမှာ ပထမဆုံးနှင့်အပျော်ဆုံးပေတည်း။
ဒူးထောက်ထိုင်လျက်ရှိနေတဲ့သူ့ပေါင်ပေါ်တွင်ခေါင်းလေးတင်မှီလျက်ခြေနှစ်ဖက်ကိုစင်းကာ ကားထား လိုက်လေ၏။ နောက်
သူကပြောတယ်မျက်လုံးလေး မှိတ်ထားတဲ့။
ကျမ မှိတ်လိုက်မိတယ်။ သူလက်က ကျမထမီကိုလှန်ကာ ရွှေခရုလေးကိုကိုင်မယ်အလုပ်။ ကျမ နည်းနည်းစိတ်ခုကာ
သူ့အား စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ထမီမလှန်နဲ့အပေါ်ကပဲ ကိုင်လို့အံကြိတ်ကာ ခပ်တင်းတင်း တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။ အဲ့ဒီတော့မှသူက
နှစ်သိမ့်တဲ့အမှုအယာနဲ့လက်လေးကာပြရင်း ဟုတ်ပြီတဲ့မျက်လုံးပြန်မှိတ်လိုက်တဲ့။ ကျမ ရွှေခရုလေးကိုထမီပေါ်ကပဲ ထိတွေ့
ကိုင်တွယ်လိုက်တော့တယ်။ ကျမ ရွှေခရုလေးရဲ့ အက်ကွဲကြောင်းလေးကြား သူလက်လေးတွေက လျိုချီတလှည့်နိုက်ချီတလှည့်မို
ကျမ အသက်ဘယ်က ထွက်ရမည်ဆိုတာကို မသိ။ သူ့ကိုကျမရွှေခရုလေးအား အချိန်မည်မျှ မည်၍ ပေးကိုင်လိုက်သည်ကို
မဆိုထားနှင့်အချိန်တွေ ကုန်မှာကိုကျမ ကြောက်နေသလိုလို။ ဒုတိယအကြိမ်အရသာ ရှိလိုက်ခြင်းနှယ်။ လှဲသေ သွားနိုင်
လောက်အောင်ပါပဲ။ ခံလို့အလွန်ကောင်းလွန်းလှတယ်။ ကျမ ဘယ်ပြောပြရမလဲ။ သူလက်လေးနဲ့ကျမရွှေခရုလေးကို ပွတ်နေတဲ့
အချိန်တုန်းက ကျမထင်တယ်တကမ္ဘာလုံးမှာ ကျမတို့ချစ်သူနှစ်ဦးထဲ ရှိတော့တယ်လို့ထင်မိတယ်။
မည်မျှကြာလိုက်သည်မသိကျမ သူ့လက်ထဲ နစ်မျောလိုက်တာ သတိဝင်လာလို့ကြည့်လိုက်တော့ကျမထမီက ကျမ
ဗိုက်ပေါ်ရောက်နှင့်ပြီး အသားချင်းထိပယ်ပယ်နယ်နယ်ကိုကိုင်နှင့်နေပြီ။ ကျမလဲ အားတင်းကာ ရပ်သင့်ပြီဆိုတဲ့အတွေးကြောင့်
ပြောမည်အပြု သူ့ရဲ့ အမြန်တစောင်းတိုက်မှုကြောင့်ကျမ တကိုယ်လုံးကော့တက်ကာ တဆတ်ဆတ်တုန်ခါလာတော့သည်။
တခဏခြင်းပင်ရင်ဘက်ထဲ ရင်ခုန်မြန်အမောဆို့အထွဋ်အထိပ်သို့ရောက်ကာ မျက်ဖြူ ဆိုက်ရ လေတော့သည်။
ဘဝမှာ တတိယအကြိမ်အရသာ ရှိလိုက်ခြင်းနှယ်။ တကိုယ်လုံး မောဟိုက်ခြင်းနှင့်အတူခဏတာ မှိန်းနေမိလိုက်၏။
အဲ့ဒိမှာ သတိထားမိလိုက်တာက သူက ကျမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ မှောက်လျက်သား။ ဒီအထိကိုကျမ လက်ခံနိုင်ပေမဲ့သူရဲ့လေ.. ဟို.. ဟို
အချောင်းက ကျမရဲ့ ရွှေခရုလေးအဝကိုလာတေ့ကျမှလန့်ဖျန့်ကာ အတင်း ရုန်းလေတော့သည်။ ကျမ ပါးစပ်ကလဲ
သူမျက်နာတည့်တည့်အား လက်ညိုးထိုးကာ နင်နော်... နင်နော်.. မယုတ်မာနဲ့ဒီထက်ပိုပြီး ယောက်တက်မလာနဲ့…နင့်ကို
ငါသတ်မှာနော်… နင်သေမယ်နော်.. တကယ်စိတ်ဆိုးစွာဖြင့်ပြောမိခြင်းကြောင့်အသံအနည်းငယ်ကျယ်သွား၏။ ကျမ၏
ဒေါသသံကြောင့်သူကပျာကယာ ကျမ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး အိမ်ကပြင်ကဗန်းထက်ကို မမြင်ရပေမဲ့ခေါင်းထောင်ကြည့်ကာ
နားစွင့်လိုက်၏။
ကျမ ဖေကြီးဟောက်သံက မရပ်ပေမဲ့။ မေကြီးဟောက်သံခဏ ရပ်သွား၏။ သူနှင့်ကျမ ခဏငြိမ်နေလိုက်၏။
ခဏကြာတော့မေကြီးဟောက်သံထပ်ကြားရလို့ကျမမှာ သက်ပြင်း ချနိုင်တော့သည်။ ဒီတခါတော့သူက ကျွန်မအား တောင်းပန်း
တိုးလျိုပြန်၏။ တကယ်ပဲ မျက်ရည်လေး အဝိုင်းသားနှင့်ပြောနေ၏။ ခုမှပြော၏ တကယ်ချစ်တဲ့အကြောင်းတွေ မနာပါဘူး ဆိုတဲ့
အကြောင်းတွေ စုံလို့။ ပြောပြောနှင့်လဲ သူ့လက်တဖက်က ကျမရဲ့ ရွှေခရုလေးကိုထပ်မံကလိပေး နေတာမို့ငြင်းဆန်ဖို့ရန်အင်မတန်
ခက်လှပါဘိ။ ဒီအရသာ ကလဲ သောက်လေ သောက်လေ ငတ်မပြေ ဆိုသည့်အတိုင်း ထိလိုက်တာနှင့်ချက်ချင်း မီးတောက်သကဲ့သို့
ရှိလာပြန်၏။ ဒါကြောင့်ကျမမှာလဲ အရွယ်လဲရောက်သူ့အားလဲ ချစ်ခင်ကြင်နာလွန်းရကာ သူ့မျက်နာအား သေချာ လက်ညိုးထိုးပီး
လုပ်ပြီးရင်ပြန်မှာ မဟုတ်လား ဟုမေးလိုက်၏။ ပြန်ပါ့မယ်တဲ့။
ဒါနဲ့ပဲ သူက ကျမပေါင်တွေကို ဖြဲကား လိုက်လေတယ်။ ကျမရင်တွေ ခုန်လိုက်တာ။ ကျမလေ ရှက်ကလဲ ရှက်ပါတယ်။
မရှက်ကလဲ မရှက်နိုင်တော့ပါဘူး.. ကျမဘဝ အကုန်ပဲ.. ကျမ အရှက်အကုန်ပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့တသက်နဲ့တကိုယ်လူပျို
ယောက်ျားလေးရဲ့ ဟိုဟာကို မြင်ဖူးချင်တဲ့စိတ်ကြောင့်လား မျက်လုံးကပဲ သူ့အလိုလိုရောက်နေတာလား မသိ.. သူ့ပုဆိုးကို
လှမ်းနေတုန်းကြည့်မိ၏။ သူကပြောတယ်မျက်လုံးမှိတ်ထားတဲ့။ အိုး…. ကျမရယ်လေ.. ရှက်လိုက်တာ ဘယ်သို့ပင်မရှိ.. ကျမကြည့်တာ
သူတွေ့ သွားလို့ထင်တယ်နော်။ ကျမ မျက်လုံး မှိတ်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ ကျမရဲ့ ရွှေခရုလေး နှုတ်ခမ်းမှာ တေ့ထားတဲ့သူ့ဒုတ်နဲ့ထိုးချ
လိုက္တာမွာ။
ကျမလေ ကျမ… ဘယ်လိုသော နာကျင်မှုမျိုး မှန်းမသိ။ ကျမဟာ တောသူတောင်သားပါ ကျန်းမာ သန်စွမ်းတဲ့
မိန်းမတယောက်သာမာန်အနာတရလောက်ခံနိုင်ရည်ရှိလှပါ၏။ သို့သော်ငြားလဲ ယောက်ျားတယောက်ကျမ ရွှေခရုလေးကိုထိုးခွဲတဲ့
အချိန်မှာတော့ခံနိုင်ရည်စွမ်းအား တောင့်ခံနိုင်တဲ့စိတ်ဓာတ်တွေဆိုတာ ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့။ အသည်းခိုက်လိုက်ပါဘိ။ ရှက်ခြင်း၊
ဒေါသထွက်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်း၊ သာယာကြည်နူးခြင်းလား မသိ၊ ခံစားမှုပေါင်းစုံကိုခံစားလိုက်ရတယ်။ သန်မာလိုက်တာ..
သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာတာကော.. နောက်ပြီးလေ.. သူ့ဒုတ်က သံချောင်းတမျှ သန်မာနေတာမို့ကျမ ကိုယ်ခန္ဓာကိုထိုးခွဲ
လိုက်သလိုပါပဲ။ ကျမရုန်းကန်ကာ သူ့ရင်ဘက်ကိုတွန်းထုတ်ပေမဲ့။ သူ့က ကျမကိုသိုင်းဖက်ပီး အုပ်မိုးကာ လုပ်ပါတော့တယ်။
ကျမမှာလေ မငိုပေမဲ့မျက်ရည်တွေက ကျ ကျိတ်ခံရရှာတော့တယ်။
တချက်ထိုးအသွင်း တချက်အသည်းခိုက်၊ တချက်ပြန်အထုတ်တချက်အသည်းလှိုက်ပေါ့။ ကျမမှာ အော်လဲမရ။ သူ့ကို
ရပ်ခိုင်းတော့လဲ မရပ်မို့သူ့ခေါင်းက ဆံပင်တွေ ဆောင့်ဆွဲ၊ လည်ပင်းကိုညစ်၊ နောက်ဆုံးတော့လဲ ချော့မော့ပြီး ဖြည်းဖြည်းလေး
လုပ်ပါလားလို့တောင်းပန်ပြောရတော့တယ်။ ပြောလိုက်မှပဲ သူက ဘယ်လိုကြီးလဲ မသိဘူး မျက်နာကြီး မဲ့ရှုံ့ကာ အချက်နှစ်ဆယ်ခန့်
ဆောင့်လုပ်ကာ ကျမပေါ်ကိုမှောက်ကျ လေတော့သည်။ သူရော ကျမပါ နှစ်ယောက်သား အကြာကြီးငြိမ်နေမိတယ်။ သူဖြစ်ဖြစ်
ကျမဖြစ်ဖြစ်လှုပ်လိုက်တာနဲ့ကျမ ရွှေခရုလေးက နာလှသမို့သူမလှုပ်အောင်ပြန်ဖက်ထားမိ၏။
ကျမ အဖြစ်ကတော့အဲ့ဒီတညထဲတင်စာတင်လောက်ပါပေတယ်။ ကျမက မငိုပေမဲ့သူကျမကိုချော့နေတာ နာရီဝက်
လောက်ကြာတယ်။ အဲ့ဒါ သူ့ကိုကျမက ပြောတယ်ပြန်ဖို့အချိန်ရောက်ပြီလို့သူကပြန်ဖြေတယ်မပြန်သေးဘူးတဲ့။ နောက်တခါ
လောက်ပါတဲ့လက်ညိုးလေးထောင်ပြီး မျက်နာငယ်လေး လုပ်ပြပြန်တယ်။ ကျမလေ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှတကယ်ပဲ ငိုချင်စိတ်ပေါက်
သွားတော့တယ်။ ကဲ မထူးတော့ပြီ။ အမှန်ပင်ဒေါသ ထွက်လာပြီး ဒီတခါပြီး တကယ်ပြန်မှာလား..မေးလိုက်တယ်။ မျက်လုံး
အဝိုင်းသားလေး ကျမကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ ကျမသက်ပြင်းလေး ချလိုက်ပြီး လှဲချလိုက်ရာ သူက ပြောတယ်.. မျက်လုံးလေး
မှိတ်ထားနော်တဲ့။
ဟွန်း… အဲဒီလိုနဲ့ပဲ တခါထဲပါ ဒီတခါထဲ နောက်ဆုံးဆိုပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၊ မျက်လုံးလေး မှိတ်ထားပါနော်လို့ပြောလိုက်နှင့်
နေလာလိုက်တာ နံနက်ငါးချက်တီးသည်ထိပါပဲ။ ကျမထင်တယ်.. သူကျမပါးလေးကို နမ်းမယ်လုပ်တုန်းထဲက မျက်စိမှိတ်ခိုင်းတာနဲ့
နံနက်ငါးချက်တီး သည်ထိမျက်လုံးလေး မှိတ်ခိုင်းတာ ကိုးခါ ဆယ်ခါလောက်ရှိမယ်ထင်ပါတော့တယ်။ စဉ်းစားကြည့်ပါ အဲ့ဒီ
မီးဖိုချောင်ထဲက ကျမ ဘဝဖြစ်ပုံကတော့ဆုတ်ပြတ်သတ်ပျော့ဖက်ခွေယိုင်လဲကာ သူပြုသမျှကို နုရတော့တာပါပဲ ရှင်။
ဒီလိုအမှတ်ရစရာ အကြောင်းတွေ တွေးမိတိုင်း ကျမစိတ်ထဲ မနေ့တနေ့က လိုပါပဲ။ ပထမဆုံးနှင့်ငယ်ချစ်ဦးမို့
တသက်တာ မေ့မရနိုင်ခဲ့ပါ။ သူ့ကိုသတိရ လွမ်းဆွတ်တိုင်း အင်အားမဲ့ချိ့နဲ့စေပေမဲ့တခါတလေတော့စိတ်အစဉ်က တက်ကြွ
လန်းဆန်း တက်ပြန်တယ်။ ခုလိုသူမြို့က ပြန်ရောက်နေတယ်လို့ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်ကစလို့ကျမရင်တွေ ခုန်လွန်းလှပါတယ်။
ထမင်းအိုးအား ထမင်းရည်ငဲ့ကာ မီးဖိုပေါ် ပြန်တင်လိုက်၏။ ပြီးတော့ရေလေး နည်းနည်း တောက်ကာ အဖုံး
ပြန်ဖုံးထားလိုက်၏။ အောက်က မီးလေးတွေကို နည်းနည်းလျော့မီးခဲလေးတွေ ချဲနေတုန်း ကျမရဲ့ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကိုနွေးထွေးတဲ့
လက်တစုံက ဖမ်းဆုတ်ကိုင်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။ ရင်ထဲ တချက်ဒိန်းကနဲ လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့သူရယ်ပါ။
“ … ဟင်… ကိုမြကြီး ...”
ပြန်မဖြေဘဲ ကျမကိုသူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထား၏။ ဒါပေမဲ့ကျမ အတင်းရုန်းထွက်ပြီး..
“ … ဒုက္ခပါပဲ တော်.. အိမ်မှာလူတွေ ရှိတယ်.. မြင်မကောင်းဘူး မတော်ဘူးတော်.. ပြန်ပါရှင်ပြန်ပါ ...”
“ … မညိုရင်ရယ်.. ကျုပ်ကိုလဲ သနားပါအုန်းဟယ်..မညိုရင်မှာ ကျုပ်ကိုသနားတဲ့စိတ်လုံးဝ မရှိတော့ဘူးလား ...”
လုံးဝအလွတ်မပေးပဲ ဖက်ထားမြဲဖက်ထားပြန်၏။
“ … မတော်ဘူးတော်.. အိမ်မှာလူတွေရှိတယ်...”
“ …ကျုပ်သိတယ်အကုန်လုံး တောင်ပိုင်းက ဗီဒီယိုရုံရောက်နေတယ်...”
သူအရင်အတိုင်းပါပဲ.. လက်တွေက ကျမ ရင်သားတွေကို ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်နေပြန်ပြီ။ ကျမမှာ အသက်ကို မနည်း ရှုနေရပြီလေ။
“ … ကိုမြကြီးရယ်မလုပ်ပါနဲ့ရှင်တောင်းပန်ပါတယ်ပြန်ပါတော့.. ဘေးလူတွေ မြင်ရင်အရှက်ရစရာကြီး ဖြစ်နေမယ်.. လွှတ်ပါရှင်
...”
ပြောလိုက်မှပဲ အောက်ကိုပါ အတင်းနိုက်နေပြီ။ နိုက်နေတဲ့သူ့လက်ကိုကျမအတင်းဆွဲဖယ်၏။ ဒါပေမဲ့မရ။
“ … ရှင့်မလဲ …ခက်ရပါပြီကိုမြကြီးရယ်… ...”
မဖြစ်သင့်သည်မို့ကျမ အားကုန်ရုန်း၏။ သူကလဲ အားကုန်ချုပ်ရင်း
“ … မညိုရင်.. မညိုရင်အဲ့လို ရုန်းနေ ရင်တော့ဖြင့်ကျုပ်…ဒီမှာ မိုးလင်းပေါက်နေရပါလိမ့်မယ်...”
ဟောကြည့်မျက်နာထား တင်းတင်းနှင့်မျက်ခုံးတို့ကို ပင့်ချီချချီလုပ်နေတယ်။ ဒါ သူ့အကျင့်စရိုက်ပဲ တဇွတ်ထိုး။
သူလိုချင်ပြီဆိုတဇွတ်ထိုး။ သူ့စိတ်သူ့အကျင့်ကိုသိနေတော့မထူးလှပြီမို့အားလျော့မိ၏။ အားလျော့လိုက်တော့ကျမထမီကို ဖြီချပြီး
ရွှေခရုလေးကိုအတင်းနိုက်နေတော့တယ်။ သူလုပ်နေတာတွေကိုမခံနိုင်လို့သူ့ပခုံးပေါ် လက်တင်ရင်း ခေါင်းကလေးမှီပြီး ညည်းညူ
မိသည်။ သူလဲ အသက်တွေ ပြင်းပြင်း ရှုလို့ပေါ့။ ချွေးတွေလဲ ပြန်လို့။ ပြီးတော့သူ့လက်တဖက်က ကျမလက်တဖက်ကိုဆွဲပြီး
သူ့ဒုတ်ကိုကိုင်ခိုင်းနေတယ်။ ကျမ သူ့ကိုအကြည့်စူးစူးနဲ့တချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ မြို့က အကျင့်ကောင်းတွေ တော်တော်
တက်ခဲ့တယ်ပေါ့ဆိုတဲ့အပြောမျိုး ကြည့်ခြင်း ဖြစ်တယ်။ သူက မိန့်မိန့်ကြီး ပြန်ကြည့်တယ်။ ယောက်ျားတွေ တော်တော်လေး မျက်နာ
အမျိုးမျိုး လုပ်တတ်တယ်။
သူ့ကိုသနားလို့ရယ်တော့မဟုတ်ဘူး ကျမ လက်က သူ့အလိုလိုလုပ်ပေးလိုက်တယ်။ ဟယ်တော့ကိုင်ထားတာတောင်
ပျော့နေတုန်း။ ခဏကြာတော့တင်းပြီး တုတ်ခိုင်လာတယ်။ အဲ့အချိန်မှာတော့ကျမ မကြည့်တော့ဘူး။ သူ့လက်ကြမ်းကြီးကလဲ
တချက်ချက်တအားပဲ အထဲထိကိုထည့်ထိုး ကုက်ဆွဲတင်နေတော့တယ်။ နာလဲနာ ကောင်းလဲကောင်း ။ ပြီးတော့သူခဏရပ်ရင်း ကျမ
မေးစေ့လေးကိုယုယစွာကိုင်ကာ....
“ … မျက်လုံးလေး မှိတ်လိုက်ပါအုန်း မညိုရင်...”
လာပြီ။ အဲ့ဒိမျက်လုံးခဏ မှိတ်လိုက်တာ ကျမ ဘဝပျက်ရောမှတ်လား။
“ … မမှိတ်ပေါင်တော်...”
“ … မှိတ်လိုက်ပါ မညိုရင်ရယ်… မျက်လုံးမှိတ်လိုက်မှကိုယ်တို့ချင်း ရင်ခုံသံကိုအတိုင်းသား ကြားရမပေါ့လို့…”
“ … အောင်မလေးတော်.. ကြား .. ကြားဖူးပေါင်… မှိတ်ဘူး ”
“ … ဒါဆို… ဟိုဘက်လှည့်မညိုရင်...”
“ … ဘာလုပ်မို့လဲ ...”
“ … လှည့်ပါဆို ...”
ကျမ ကျောပေးကာ လှည့်ပေးလိုက်တော့
“ … နည်းနည်းလေး ကုန်းလိုက်နော်...”
ကျမ ဖင်ကိုကုန်းခိုင်းခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ကျမ ဒေါသ တအား ထွက်ကာ ကပျာကယာ သူ့ဘက်ပြန်လှည့်လိုက်၏။
ပြီးနောက်အောက်မှာ ပုံလျှက်ကျနေသော ထမီအား ပြန်ကုန်းကောက်ဝတ်လိုက်တော့ကျမလက်တွေကိုလာကိုင်၏။ ကျမ သူ့လက်
တွေကို ပုတ်ထုတ်ရင်း၊ သူ့ကို ပါးတချက်ရိုက်လိုက်တယ်။
“ … တော်ပြီတော်ပြီ.. ရှင်ပြန်တော့.. ရှင်ကျမကိုခွေးလိုနွားလိုကျင့်မလို့မှတ်လား မပြန်ဘူးလား ပြန်မှာလား ရှင့်မျက်နာကို
မကြည့်ချင်တော့ဘူး ရွံ့တယ်ရှင်ပြန်တော့...”
ကျမ အမှန်တိုင်း ဝန်ခံရရင်ကျမလဲ ခံချင်တာပေါ့။ မဖြစ်သင့်တဲ့ကိစ္စမို့သာ ဒီဖင်ကုန်း ခိုင်းတာကိုအကြောင်းပြပြီး ဒီကိစ္စ
မဖြစ်မြောက်အောင်ကျမ အကြောင်းပြ လုပ်လိုက်ခြင်း ရယ်ပါ။ ကျမက ပါးရိုက်ပြီး ရင့်ရင့်သီးသီး ပြောလိုက်တော့သူကျမကို မျက်လုံး
အဝိုင်းသားလေး နဲ့ကြောင်ကြည့်နေတယ်။ ပြီးတော့အဲ့ဒီမျက်လုံး အဝိုင်းလေး ကပဲ မျက်ရည်တွေ စို့လာပြီး .. မျက်ရည်တွေ
တပေါက်ပေါက်ကျလာတယ်။ ပြီးတော့သူအသံထိန်းကာ ချုန်းပွဲချ ထိုင်ငိုတော့တာပါပဲ။ ငိုကလဲငိုပါးစပ်ကလဲ ကျမကိုသူ
ဘယ်လောက်ချစ်တဲ့အကြောင်း၊ နောက်သူ့ဘဝ ကံကြမ္မာ အကြောင်းတွေ… တယောက်နဲ့တယောက်ဝေးရတဲ့အကြောင်းတွေကို
တောက်လျောက်သွန်ချတော့။
ကျမလဲ သူ့ကိုသနားသလိုကျမကိုယ်ကျမလဲ သနားတယ်။ ကျမ နှလုံးသားမှာ နာလှတဲ့ဒဏ်ရာ ဒဏ်ချက်နှင့်မို့ကျမ
ကြာကြာ မခံနိုင်တော့ပါ။ ဒါကြောင့်လဲ သူ့ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ကာ ငိုချ လိုက်တော့တယ်။ ကျမ လက်တွေက သူ့ကိုအားကိုးတကြီး ဖက်
ထားမိတယ်။ သူကလဲ ကျမကိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားတယ်။ ကိုယ်ချစ်တဲ့ချစ်သူရဲ့ ရင်ခွင်ဟာ တခဏလေး အတွင်းမှာ ဘယ်လောက်
နွေးထွေးတယ်ဆိုတာ ကျမသိလိုက်တယ်။ ဒီညရဲ့ ငိုလိုက်တဲ့ကျမတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ရည်ဟာ ပင်လယ်ကြီး လောက်တောင်ရှိမယ်
ထင်တယ်။ ကျမဘဝမှာ ငိုလို့အကောင်းဆုံး ညတညပါပဲ။ တော်တော်ငိုလိုက်တော့လူလဲပေါ့သွားတယ်မျက်ရည်လဲ ကုန်သလောက်
ရှိသွားပြီထင်။ သူကျမကို မျက်ရည်စလေး တွေနဲ့စိမ့်စိမ့်ကြီး ကြည့်နေတယ်။ ကျမ သူ့ရဲ့မေးစေ့မှာ တွဲလွဲခိုနေတဲ့မျက်ရည်လေးကို
သုတ်ပေးနေတုန်း… သူက တချက်ရှိုက်ရင်း…
“ … ဟိုဘက်ကိုလှည့်ပေးပါလား မညိုရင်ရယ်...”
ကျမ သက်ပြင်းလေး အသာချရင်း လိုက်လျောချင်စိတ်က များလာတာ၏။ ဒါပေမဲ့ကျမ မျက်နာထားကိုတည်ငြိမ်စွာ
ထားရင်စိတ်မပါတဲ့လေသံဟန်ဆောင်ကာ…
“ … ပြီးရင်တော့ပြန်ရမယ်နော်ကိုမြကြီး ...”
သူမျက်ရည်လေး သုတ်ရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။ ကျမ သိပ်မယုံချင်။ ကျမနဲ့သူစချိန်းတုန်းကလဲ သူဒီလိုပဲ ပြောပြောပြီး
မိုးလင်းပေါက်မသေရုံတမယ်လုပ်ခဲ့တာ ကြီးရယ်ပါ။
“ … ကိုမြကြီး ခေါင်းငြိမ့်မပြနဲ့ပါးစပ်ကပြော ကျမ မယုံတော့ဘူးတော်.. တခါပဲနော်ပြီးတာနဲ့ပြန်မယ်မဟုတ်လား..
ရှင်ယောက်ျားနော်.. ကတိနော်… ...”
“ … တခါထဲပါ မညိုရင်ရယ်.. ပြီးလို့မှ မပြန်ရင်… ဟော့ဟို…ထင်းပုံပေါ်က ဓားမနဲ့ကျုပ်ဟာကို စဉ့်နှီတုံး ပေါ်သာ တင်ပြီး ခုတ်ဖြတ်
လိုက်ပါတော့...”
အပြောက အဲ့ဒီလို။ ကျမ သူ့ကို နဂါးမျက်စောင်းလေး ထိုးရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လျက်သား သူ့ကိုကျောပေးကာ
လှည့်လိုက်တယ်။ နောက်သူက ကျမရဲ့ ခါးလေးကိုကိုင်မြောက်ကာ ဒူးထောက်ကုန်းခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ကျမထမီကိုလှန်ပြီး လက်က
ရွှေခရုလေးကိုဟိုဖြဲဒီဖြဲ လုပ်နေတယ်။ ကျမလဲ ခံချင်လှပြီ။ ခုတော့ယားတာလိုလို နာတာလိုလိုမို့ကျမ တဘက်ကိုလှဲချရင်း…
“ … ကိုမြကြီးရယ်လုပ်စရာရှိလုပ်တာ မဟုတ်ဘူး ဘာတွေလုပ်နေလဲ မသိဘူး...”
စောစောက ငိုတဲ့မျက်နာပေး မဟုတ်တော့ပြောင်စပ်စပ်မျက်နာနှင့်ကျမ ဖင်ကို ပြန်ဆွဲ ထောင်နေတယ်။ ကျမလဲ
ပြန်ကုန်း ပေးလိုက်၏။ ကြာလိုက်တာ ကျမရဲ့ ရွှေခရုအပေါက်ဝနားမှာ သူ့ဒုတ်ကိုတေ့လိုက်ပြန်ဖြဲ ထိုးထည့်လိုက်တော်တော်
ကြာတယ်။ အသက်တွေလဲ ပြင်းပြင်းရှုသံတွေ ထပ်နေတယ်။ နောက်ဆုံးတော့သူညည်းညူ သံကြီးနဲ့.. အိုး.... ဆိုပြီး ကြားလိုက်တယ်။
ကျမ ရွှေခရုထဲ စို့ကြီး စို့ထားသလို ပြည့်လျှံသွားတော့တယ်။ ကျမလဲ ကောင်းလှတဲ့အရသာကြောင့်ဖင်လေးကို ရှုံ့ရင်း ညည်းမိတယ်။
ရင်ခေါင်းတခုလုံးလဲ အစာမရှိသလိုလို ခံစားရတယ်။
ကောင်းလိုက်တာ.. ဘယ်လိုကောင်းမှန်းမသိ။ ထုံးစံအတိုင်း ငတ်နေပြတ်နေတဲ့အတိုင်း အားကုန်လုပ်ပါတော့တယ်။
ကျမ ကိုယ်လေး အရှေ့ကိုလွတ်မထွက်သွားအောင်ပင်မနည်းထိန်း နေရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ညည်းညူ သံကြီးနဲ့အတူသူ
ပြီးသွားပြီး ကုန်းလျက်ကျမ ကိုယ်ပေါ်တင်မှောက်လျက်သား။ ကျမလဲ ပင်ပန်းလှသမို့ဖြည်းဖြည်းချင်း မြေကြီးပေါ်တင်ဂရုမမူတော့ဘဲ
မှောက်ချလိုက်တယ်။ သူ့လဲ သူ့ဒုတ်ကြီး ကျမရွှေခရုလေးမှာ တပ်ရင်း တန်းလျက်ကျမအပေါ် မှောက်နေတယ်။ အချိန်
တော်တော်ကြာအောင်မှိန်းနေလိုက်တယ်။ သူကတော့ရှိုက်ကြီး တငင်အသက်ရှုလို့ပေါ့။ ကျမလဲ မတွေ့တာကြာလို့လား မသိ
ကောင်းလွန်းလှသမို့မှိန်းနေတုန်း..
“ … ဟယ်.. အမေတို့ အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ ...”
ကျမ အသံကြောင့်အလန့်တကြား ထပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့သမီးကြီး။ အောင်မလေး သေပါပြီ။ ဒီအမှောင်
မိုက်ဇာတ်ထဲ မျောနေလိုက်တာ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုမေ့၊ အိမ်သားတွေကိုမေ့နေလိုက်တာ။ နှစ်ယောက်သား ကမန်းကတန်းထ ထမီဝတ်
ပုဆိုးပြင်ဝတ်နှင့်ရှက်လိုက်သည့် ဖြစ်ခြင်း။ သားသမီး ရှေ့တင်လူမိသမို့ကိုမြကြီးနဲ့ကွယ်ရမလိုလို၊ ငုတ်တုတ်ထိုင်ရမလိုလို၊ ထွက်ပြေး
ရမလိုလို ဖြစ်နေ၏။ ထွက်ပြေးလို့လဲ မဖြစ်။ သမီးကြီးကတော့အံ့သြခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်း နှင့်အတူတဆတ်ဆတ်တုန်နေ၏။ သူ့လက်
မှာလဲ ထမင်း ဇလုံကြီးနဲ့…
“ … ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ… အမေတို့မရှက်ကြဘူးလား ...”
သူ့အသံက ပြဲလှသည်။ သူက သမီးတွေကြီး သုံးယောက်ထဲက တဦးထဲသော အိမ်ထောင်ကျနေသော သမီးကြီးပါ။
အိမ်ထောင်ကျပြီး တောင်ပိုင်းက သူ့ယောက်ျားအိမ်တွင်လိုက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ တခါတရံမှလာတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက
ဇရိုက်ကြမ်း အပြောကြမ်း၏။ ကြမ်းဆိုအိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးမွေးတာ ခုနှစ်ယောက်။ အခုအိမ်လာ တာတောင်ဗိုက်ကြီးနဲ့။ ကျန်တဲ့
သမီးလတ်နှင့်သမီးငယ်ကတော့အပျိုကြီးတွေ ဖြစ်၏။ အငယ်ဆုံးမလေး အခါလယ်ကျော်လောက်တင်သူတို့အဖေ၊ .. အိမ်က
အတင်းပေးစားသော ကျမရဲ့ ယောက်ျား၊ .. ပိုးထိလို့သေသွားခဲ့၏။ ကိုမြကြီးမှာတော့ကျမ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့က စလို့
ပျောက်ချင်းမလှပျောက်သွားတာ မနေ့တနေ့ကမှ ပြန်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။
“ … တိုးတိုးပြောပါ သမီးရယ်ဘေးကကြားမှ ဖြင့်...”
ပြောလိုက်တော့သူ့အသံကိုသူထိန်းရင်း မျက်နာထား တင်းစွာ ရှေ့တလှမ်းတိုးပြီး လက်ညိုးကလဲ ထိုးလျက်အံကို ကြိတ်ကာ…
ဆက်ပြောတယ်..
“ … ခုကြတော့ရှက်သေးလား.. ဟင်း.. အော်.. အိမ်မှာ ထမင်းပြတ်သွားလို့ကိုယ့်အမေအိမ်လာယူပါတယ်.. ဒီမှာ ဇာတ်
ခင်းနေကြတယ်.. အမေရယ်… ကိုယ့်အိမ်မှာလဲ သမီး အပျိုကြီးတွေ နှစ်ယောက်ရှိသေးတယ်.. ဟင်.. ဒီအသက်အရွယ်ကြီးလဲ
ရောက်နေပြီ… ခြောက်ဆယ်တောင်ပြည့်လို့တနှစ်တောင်စွန်းနေပြီ… မရှက်ကြဘူးလား မလျော့နိုင်သေး ဘူးလား… ဟင်ဒီအရွယ်ကြီး
ရှင်လင်စိတ်သားစိတ်တွေ ကုန်ပြီမှတ်တယ်.. ဘယ့်နှယ့်တော်.. သူများတွေ သိရင်ဖြင့်.. အမေ သမီးတို့ကိုအရှက်ခွဲ နေတာလား ...
အံ့သြလွန်းလို့မဆုံးနိုင်ဘူး.. ဟင်.. တသက်နဲ့တကိုယ်မကြုံဖူးဘူး… ကြုံမဲ့ ကြုံတော့လဲ ကိုယ့်အမေ ဖြစ်နေတယ်အရပ်ကတို့ရေ…
အသက်အရွယ်ကြီးတွေနဲ့မရှက်ကြတာကိုအံ့သြလွန်းလို့ပါ…”
သမီးကြီး ကတော့တော်တော်ဒေါသပါတဲ့လေသံပါ၊ ကျမကိုပြောရင်း ကိုမြကြီးကိုလဲ အစိမ်း စားမည့်ပုံနှင့်ကြည့်နေ၏။
“ … အဘကလဲ ဒီအသက်အရွယ်ကြီး ရောက်နေပြီ.. မလုပ်သင့်တော့ပါဘူး.. သူများအိမ်ထဲ ဝင်ပြီး ပိုတောင်မလုပ်သင့်တော့ဘူး…
ဒီမှာလဲ သမီးပျိုတွေနဲ့.. ဘာလဲ.. အဘက ကျမ အမေကိုအတင်း ကြံတာလား...”
သမီးကြီးက ပြောလိုက်တော့ကိုမြကြီးမှာ ပျာပျာသလဲဖြင့်.. လက်ကာပြရင်း ကျမပခုံးကိုလှန်းဖက်၏။ ကျမလဲ
ရှက်ရှက်နဲ့အတင်း တွန်းဖယ်၏။ သို့ပေမဲ့မရလို့မျက်နာ အောက်ချကာ ငြိမ်နေလိုက်တယ်။ သူက ဖက်ရင်း မျက်နာငယ်လေးဖြင့်
သမီးကြီးကိုပြောလိုက်တယ်။
“ … မဟုတ်ရပါဘူး သမီးရယ်.. အဘတို့က ငယ်ချစ်ဟောင်း တွေပါ ...”
“ … ဘာ.. ငယ်ချစ်ဟောင်းတွေ ဟုတ်လား… ငယ်က အချစ်ဟောင်းတွေက နှစ်ယောက်ပေါင်း အသက်က တရာ့နှစ်ဆယ်
ကျော်နေပြီ... သချိုင်းကုန်း တဖက်လှမ်း နေတာတောင်.. ခုထိတဏှာစိတ်တွေက လျော့မလျော့နိုင်သေးဘူး… ”
- ၿပီးပါၿပီ-
မောင်နေနိုင်သူရေးသည်
