သူငယ်ချင်းမလေး

 “ညီလေးချမ်း!”

“ဂျာ!”

“နင့်ရည်းစား ၇၆ ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ဘယ်လို ကြုံတယ်ဘယ်လိုဆုံတယ်ဘယ်လို

သံဝါသပြုခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ဇာတ်လမ်းလေး ပြောပြစမ်းဘာအေ (ကျန်တဲ့ ညီအကိုတွေကလည်း ကွဲကွဲနဲ့ထအော်တယ်

အုဝုဝု! အဲလေ.. ဝုတ်ပါတယ်ဝုတ်ပါတယ်ပြောပြပါ နားထောင်ချင်ပါတယ်)”

“အို ရွက္စရာႀကီး ဟိ!”

“ဒါဖြင့်မပြောဘူးလား?”

“ပြောမှာပေါ့.. တစ်ပက်လောက်အရင်လုပ်လိုက်ဦးမယ် ခဏ..ဟီဟိ”

ပြောရချည်သေးရဲ့ဆိုပီး အူမြူးသွားတဲ့ ချမ်းကိုတစ်ယောက် ဝီတစ်ဝက်လောက်ဖြည့်ထားတဲ့

ဖန်ခွက်ကိုတစ်ရှိန်ထိုး မော့ချ လိုက်တယ်။ ရုံးပတေသီးကင်ကို ဝါးတူနဲ့ညှပ်ပီး အချဉ်ရည်ထဲနစ်၊ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပီး

ဝါးလိုက်တယ်။ ဆိတ်သားကင်ပန်းကန်ဆီကိုလက်လှမ်းပီး နည်းနည်းယူမြုံ့လိုက်တယ်။ ရက်ဒ်ရူဘီ

တစ်လိပ်လောက်မီးညှိပြီး ဝိုင်းထဲက လူတွေရဲ့ အခြေနေကိုအကဲခတ်လိုက်တယ်။ အေဘေးလေးက ပြောမှာကို

မပြောသေးပဲ ဂိုက်ပေးနေတယ်ဆိုတဲ့ ခင်ညားတို့မျက်နာပေးကို မြင်လိုက်မှ စီးကရက်မီးခိုးတွေကို ခပ်မျှင်းမျှင်းလေး

မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း ဇာတ်လမ်းကိုစ လိုက်တယ်။

“အဟမ်း!”

ဒီလိုဗျာ ခင်ညားတို့ဘဝမယ် တခါတလေ ခရီးသွား ဟန်လွှဲ လျှောက်သွားရင်း လူတွေကြားထဲ ထင်းကနဲ ဖြစ်နေတဲ့

မိန်းကလေး မျိုး မြင်ဖူးကြမှာပေါ့။ ကုလားဖြူလိုပြောရင် စတန်းနင်းဖြစ်တဲ့ရူပကာမျိုးဗျာ။ ပြင်ပြင်ဆင်ဆင်

လုပ်ထားလို့ထင်းနေတာမျိုး ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဘာမှ မဖီးမလိမ်း မပြင်မဆင်ထားပဲနဲ့ကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ..

ဟယ်! ရုပ်ကလေးကကွာ ... ဆိုပီး ထင်းကနဲ ဖြစ်နေတဲ့ပုံစံမျိုး။ ပမာပြောရရင် the matirx reloaded:

ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားထဲက မာယာရှင် ပါစီဖုန်း(Monica Bellucci) လို ရုပ်ရည်မျိုးဗျာ။ (မူးမူးနဲ့လျှောက်ပြောပစ်တာ

များကုန်ပီထင်တယ်ဟီဟိ) ကျနော့်မှာ အဲ့လို ရုပ်ရည်မျိုးပိုင်ရှင် သူငယ်ချင်းမလေး တစ်ယောက်ရှိခဲ့ဖူးတယ်ဗျ။

ကျနော်ရယ်သူရယ်နောက်ထပ်ကောင်မလေး၂ယောက်ရယ်က ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့

ဖူးတာပေါ့ဗျာ။ အခုပြောပြမယ့်ဇာတ်လမ်း ထဲက ကောင်မလေးက တစ်ခုလပ်မလေး။ ပြောရရင် တစ်ခုလပ်ကလေး

တစ်ယောက်အမေ လောကကြီးကို အံတင်းတင်း ကြိတ်လို့ တစ်ယောက်ထဲ ရင်ဆိုင်ဖြတ်သန်းနေတဲ့ ကောင်မလေး

တစ်ယောက်ပေါ့။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကျောင်းမပီးခင်မှာ အိမ်ထောင်ကျတယ်။ ကလေး ပေါက်စန ကလေး

မွေးပီးတဲ့အချိန်မှာ ယောကျ်ားနဲ့ကွဲတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူ့မိဘတွေကလည်း မရှိရှာတော့ဘူးရယ်။ တစ်ကောင်ကြွက်

တစ်မျက်နာ လို့တောင်ဆိုရမလားပဲ။ ဆွေမျိုးနီးစပ်ကြီးဒေါ်ကြီး တစ်ယောက်တော့ ကျန်ရှာသေးတယ်။

တူတူနေတယ်ပေါ့ဗျာ။

ဒီလောက်ဆို ကျနော်ဘယ်သူ့ကိုပြောနေမှန်း ခင်ဗျားတို့ရိပ်မိလောက်ပါပီနော့်။ ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ။

ကျနော်ရေးခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်း "ကျနော့် ပန်းချီဆရာမလေး" ထဲက တစ်ခုလပ်မလေး "မေ" အကြောင်းပါပဲ။

သူ့အကြောင်းကိုရေးရတာ ခပ်လန့်လန့်တော့ ခပ်လန့်လန့်ပဲ .. ဟီး။ သူက အင်တာနက်ထဲ ဟိုမွှေဒီမွှေလုပ်တတ်တဲ့

အကျင့်ရှိလေတော့ ပါးယားတယ်ဗျာ။ ဒါကြောင့်အရင်တစ်ခါ ထို့ကြောင့် channko: ဟုခေါ်သည်.. ရေးခဲ့တုံးက

တောင်းပန်ခဲ့သလိုပဲ အခု ကျနော်ရေးမယ့် ကိုယ်တွေ့လေး ကိုလည်း ဘယ်မှ လျှောက်မကူး ယူသွားကြဖို့

တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။ အောဝတ္ထုတွေလို ဖတ်လို့လည်း ကောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ အတွေးပင်လယ်ပြာထဲက

ညီအကိုတွေ အပျင်းပြေ ဖတ်ဖို့သက်သက်ရေးတာလို့ပဲ မှတ်ယူကြပါ။ အဲ့ဒါလေးတော့မေတ္တာ ရပ်ခံချင်ပါတယ်။

ဒီကိုယ်တွေ့ထဲမှာ ဘာတွေပါမလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ရိပ်မိချင်ရိပ်မိနေ ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ကျနော် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်

အရွှန်း ဖောက်ပီး ခင်ဗျားတို့ကို အားလူးဖုတ်ရင်း ရေးပြသွား ပါ့မယ်။

နိဒါန်းကတော့ ဒီလောက်ဆို ရပီထင်တယ်။ နက်ဖန်မှအမှန်ကန်စ ရေးမယ်နော် :P

ခင်ဗျားတို့ကိုချစ်တဲ့

ချိုကန်း

p.s အိုင်ဆေးချမ်းကိုဆိုတာ အိုင်တွေ့တိုင်း ခြေဆေးသူလို့အစွပ်အစွဲခံရတဲ့ ချမ်းကိုလို့ဆိုလိုသည် 8)

။...................။...................။...................။

.

.

.

ခုဇာတ်လမ်းကို စပြောဖို့က အရင်ခေါင်းစဉ်က အကြောင်းအရာနဲ့ ပြန်ဆက်စပ်မှရမယ်နဲ့

တူတယ္ဗ်။

အဲ့မှာဗျာ ကျနော်ပြောခဲ့တယ်မလား။ ဟိုဇာတ်လမ်း နောက်ဆုံးပို့စ်မှာ ကျနော် နာရေးကိစ္စကြောင့်

တိုင်ပတ်တယ်ဆိုတာလေ။ စိတ်မော လူမောကြီးပေါ့။ အဲ့ဒီလူနာ ဆုံးသွားတော့ အသုဘရှင်

လုပ်ရတယ်ပေါ့ဗျာ။ ဆုံးသွားတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက အမျိုးထဲက အင်မတန်ပေါက်ရောက်တဲ့သူဆိုတော့ကာ

တောင်ပေါ်က အမျိုးတွေ တစ်အုပ်တစ်မကြီး ဆင်းချ လာကြတာကိုး။ တစ်ရက်တစ်ရက် ရက်မလည်

မချင်း အိုးကြီးအိုးငယ်နဲ့ ခြံထဲမှာ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးရေးက အစ၊ အလောင်းမြေကျတာ ဘာညာ

အပါအဝင် အားလုံး ကိစ္စငြိမ်းသွား ပြန်တော့ အဲ့ဒီအမျိုးတွေ ဘုရားဖူး ဟိုပို့ဒီပို့ခေါင်းကိုနောက်နေ

တာပါပဲ ဆရာတို့ရာ။

 အဲ! အားလုံးလည်း ပီးသွားကော အကုန်အလျှိုလျှို ပြန်ကြလေသတည်း .. ပေါ့။ အဲ့ဒီမှာ

အီဖေကိုယ်မောင်ချမ်း အူတူတူကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ပါလေ ကော။ ဘယ်သူမှကို မကျန်ရစ်ခဲ့တာဗျ။ ဘုန်းမောင်

တစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်သွားတယ်။ မန်းလေးက အဲ့ဒီခြံက ဆောင်းတွင်းပိုင်း ကျနော့်ဇာတိဖက်မယ်

တအားအေးတဲ့အချိန်ကာလလောက်ပဲ အအေးဒဏ်ရှောင်တဲ့အနေနဲ့ ကျနော့်အိမ်က လူကြီးသူမတွေ

တစ်လ၊နှစ်လ ဆိုသလိုလာနေတတ်တာ ဆိုတော့ ကျန်တဲ့အချိန်ဆို တံခါးပိတ်ဂျိတ်ပဲ။ လူတွေ

တရုန်းရုန်းနဲ့ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတဲ့ အိမ်နဲ့ ခြံဝင်းကြီး တစ်ယောက်ထဲ ကျန်ခဲ့လေတော့ ဘယ်လောက်

ကြောင်စီစီဖြစ်နေမလဲ စဉ်းစားသာ ကြည့်ကြပေတော့။

ဟဲဟဲ! အဲ့ဒီကြားထဲ အသည်းကွဲတဲ့ ပြဿနာလေးက ခင်ဗျားတို့သိတဲ့အတိုင်း

ရှိနေလေတော့ကာ မခံနိုင်ဘူး ရူးမှာပဲ ဆိုတဲ့အခြေနေ ဖြစ်လာတာပေါ့လေ။ လူကလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း

မသိအူကြောင်ကြောင်ကြီး ဖြစ်စ ပြုလာတယ်။ နေ့ခင်းဖက်ဆိုအပြင်မထွက်ပဲ တနေကုန်စာထိုင်ဖတ်၊

ညနေစောင်းမှအပြင်ထွက် အာလူးဖုတ်လို့ရတဲ့ဘော်ဒါတွေ လိုက်ရှာ၊ ဘီယာဆိုင်ခေါ်ထိုင် သောက်၊

တောင်စဉ်ရေမရတွေ လျှောက်ပြော၊ ညဉ့်နက်တော့မှအိပ်ပြန်အိပ်၊ ဒီလိုနဲ့ပဲ လုံးချာလည်လိုက်နေတော့

တာဗျ။ အဲ့လိုကြီး အချိန်ဖြုန်း နေလိုက်တာ တစ်လလောက်နေတော့ အဲ့ဒီအိမ်မှာ ကျောင်းသားဘဝက

စုဆောင်းထားသမျှ စာအုပ်တွေ ကလည်း ဖတ်စရာ ကုန်သလောက်ဖြစ်သွားတယ်။ နေ့လည်ဖက်ဆို

ဖတ်စရာ စာအုပ်မရှိတော့သလို ဖြစ်လာပီး အရည်ထွက်အောင်ပျင်းလာပါ လေရော။ ဒါနဲ့ဘော်ဒါ

တစ်ယောက်ကိုသတိရသွားတယ်။

 ကျောင်းသားဘဝမှာ တုံးက သူ့တို့အိမ်က စားအိမ်သောက်အိမ်ဖြစ်ခဲ့လေ တော့ကာ အမြဲဝင်

ထွက်နေရင်း ကျနော်ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေတာ တစ်ခုရှိတယ်။ ဆုံးသွားရှာပီဖြစ်တဲ့ သူ့မိဘတွေ၊

တိတိကျကျ ပြောရရင်သူ့အဖေကြီးက စာအုပ်အဟောင်းတွေ စုတာ အင်မတန်ဝါသနာပါလေ တော့ကာ

သူတို့အိမ်က ဧည့်ခန်းမှာ စာအုပ်တွေကိုစင်တွေ၊ နံရံကပ်ဘီရိုတွေနဲ့ အများကြီး သိုမှီး ထားတာကိုးဗျ။

 ကျနော်အင်မတန်သဘောကျတာက ရှေးခေတ်က ရှုမဝ၊စန္ဒာ ဘာညာ အဲ့လို ဖတ်စရာတွေ

အပြည့်ပါတဲ့မဂ္ဂဇင်း အဟောင်းတွေ ကိုလည်း အထပ်လိုက်သေသေသပ်သပ်စုထားတာဗျ။ အဲ့ဒါလေး

တွေးမိတာနဲ့ ရေမိုးချိုး အဝတ်အစား ကောက်လဲ လိုက်ပီး ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံး ကောက်လွယ်ပီး အိမ်က

ထွက်လာခဲ့တယ်ဆိုပါတော့။ ရည်ရွယ်တာက သူ့ဆီသွားမယ် တခြား စာအုပ်တွေထက် အဲ့ဒီခေတ်ဟောင်း

မဂ္ဂဇင်းတွေ အထပ်လိုက်အိမ်သယ်ပီး ဖတ်မယ်၊ နောက်နေ့ပြန်ပို့မယ်၊ ထပ်ငှားမယ်၊ အဲ့လိုပေါ့ဗျာ။

အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ကျနော်စိတ်လေလွှင့်နေတဲ့ အချိန်ဆိုတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းလဲ မသိသေးဘူး။

လောလောဆယ် ပျင်းရိနေတာကို ဖြေဖျောက်ချင်နေတာ သက်သက်ပဲ။ အိပ်တယ်စားတယ်စာဖတ်တယ်

လောလောဆယ်ဒါပဲ။

နေ့လည်၂ချက်တီး လောက်ဆိုတော့ အဲ့ဒီသူငယ်ချင်းအိမ်မှာ မရှိဘူး ဆိုတာ

သိထားလေတော့ကာ သူ့အလုပ်တိုက်ကိုပဲ လိုက်သွားတာပေါ့။ ရောက်သွားတော့အပြင်ကနေ အကဲခတ်

လိုက်တယ် ရှိမရှိပေါ့။ အရောင်းပြခန်းလိုလုပ်ထားတာ ဆိုတော့ကာ သောက်ကျိုးနဲ များလိုက်တဲ့

မိန်းမတွေဗျာ။ ဒါနဲ့ခပ်တည်တည်နဲ့ အထဲဝင်သွားပီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လျှောက်လုပ်နေလိုက်တယ်။

ကျနော့်သူငယ်ချင်း ကိုတော့ မြင်ပါ့ဗျာ။ အသံလေးစာစာ စာစာနဲ့ သူ့ဖောက်သယ်တွေ ကို အမျိုးမျိုး

လိမ်လည်ပီး သူ့ပစ္စည်းတွေ ရောင်းဖို့ကြိုးစား(မှားလို့.. ဟီး) စျေးဝယ်တွေကို အပြုံးချိုချိုလေးနဲ့

ဧည့်ခံနေတယ်ဆိုပါတော့ဗျာ။ သူ့ဖာသူအာရုံများ နေတာနဲ့ ကျနော့်လည်း မြင်ဟန်မတူဘူး။ ဒါနဲ့

အနားကပ်လာတဲ့ အရောင်း စာရေးမလေးတွေကို ဟိုမေး ဒီမေးတွေ လျှောက်မေး.. ဒါလေးက ..

ဘယ်လောက်လဲဟင်? .. ခုနစ်သိန်းပါ .. အကို.. ဂိန်! .. (စိတ်ထဲမှာ အော်မိတာ) .. မိန်းမတွေများ ပက်ဆံ

အတော်ဖြုန်းပါလား ... ခုနစ်သိန်းဆို .. ငါ အရက်ဝယ်သောက်ရင်ဘယ်လောက်ခံမလဲ ဆိုပီး စိတ်ထဲ

တွက်ကြည့်နေမိသေးတယ်.. ဟီး။ တော်တော်လေး ကြာသွားတော့မှ လူရှင်းသွားတယ်။ ဒါနဲ့ကျနော့်ကို

ဟိုဟာ ဒီဟာတွေ မေးသမျှ ရှင်းပြနေတဲ့ အရောင်း စာရေးမ လေးကို မန်နေဂျာရှိလား စကားပြောချင်လို့

ဆိုပီး ခပ်တည်တည်မေးလိုက်တော့.. .. ..

“ဘာများ အလိုရှိပါသလဲ အကို .. ကျမ ဆိုင်ရှင်ပါရှင်”

ဆိုပီး အနား ရောက်တာတယ်။ ဒင်းက ကျနော့်ကိုမမှတ်မိဘူးရယ်။ ဘယ်မှတ်မိမတုံး။

ဆံပင်ရှည်ကြိုက်တဲ့ကျနော်စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နဲ့ ရှေ့တစ်လက်မ နောက်ပြောင်လို့ခေါ်တဲ့ ဂတုံး ဆံတောက်

ဆံပင်ညှပ်ထားတာရယ်၊ မျောက်မှန်အနက်ကြီး တပ်ထားတာရယ်ကြောင့်ရုတ်တရက်ကြီး

(ကွဲနေတာကလည်းကြာပီဆိုတော့) ဘယ်မှတ်မိပါ့မလဲ။ ပြုံးစိစိနဲ့ လက်ပိုက်ပီး မျက်နာချင်းဆိုင်

လိုက်တာတောင် ဇဝေဇဝါ မျက်နာလေးနဲ့ ပြုံးပြနေတာ။ အဲ့ဒီတော့မှ မျက်မှန်ချွတ်ပြလိုက်ရင်း ... ဟိုင်း!

အချစ်ဆုံးလေး ဆိုပီး ပြောင်စပ်စပ်မျက်နာလုပ်ပြလိုက်မိတယ်။ ဖာဂေါင်း! ဆိုတဲ့အသံနဲ့

လက်သီး၂လုံးလောက်နံကြားထဲ ပြေးဝင်လာတာ အသက်ရှူတောင်ကြပ်သွား တယ်။ .. ဟား ... ဟား။

 မုန်းတယ်.. နင့်ကို ငါ .. မုန်းလိုက်တာ.. ဆိုပီး ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို လက်သီးနဲ့တဖုန်းဖုန်း

ပိတ်ထိုးနေတာကို အတင်း ဖမ်းချုပ်ထားရင်း.. ငါအလုပ်များနေလို့လာမတွေ့တာ ပါဟာ ဆိုပီး

ချော့နေရတယ်။ သူ့အလုပ်သမ လေးတွေတော့ မျက်လုံးလေးတွေ ပြူးပီး ဝိုင်းကြည့်နေကြတာပေါ့။

ဘာတွေများ ဖြစ်ကုန်တာလဲ ဆိုတဲ့အကြည့်တွေနဲ့။ ဒီလောက်ဆို ခင်ဗျားတို့ ကျနော်နဲ့ ကျနော့်

သူငယ်ချင်းမလေးရဲ့ ရင်းနှီးမှုအတိုင်းအတာကိုသဘောပေါက်လောက်ပီထင်ပါတယ်ဗျာ။ စိတ်လိုလက်ရ

ရှိတဲ့ အခါမှာ နူးနူးညံ့ညံ့လေသံနဲ့ "မေလေး" လို့ကျနော်ခေါ်လေ့ရှိပီး၊ တခါတလေ တခြား

သူငယ်ချင်းတွေ ခေါ်သလို "ဗျိုင်း" လို့ခေါ်တတ်တဲ့ ကောင်မလေး ဆိုတာ သူပါပဲ။

 လူတွေတော့ဘယ်လိုထင်မယ်မသိဘူး။ ကျနော့်လက်ကို မလွှတ်တော့ဘူး

အသေကိုင်ထားတာ။ သူ့အလုပ်စားပွဲဆီခေါ်သွား တာတောင် ခါးကိုအတင်း ဘေးတိုက်ဖက်ထားရင်း

ဆွဲခေါ်သွားတယ်။ မျက်နာ အမူအရာက အစ ချက်ချင်း ပြောင်းသွားပီး ချာတိတ်မလေး တစ်ယောက်လို

ခုန်ဆွဆွ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျနော့်ကိုအအေး တစ်ဗူး တိုက်ပီး သူ့စားပွဲမယ် ငုတ်တုတ်ထိုင်ခိုင်း ထားတယ်။

သူ့ဖာသာ အလုပ်တွေ များလိုက် ကျနော့်ကို တတွတ်တွတ်လှမ်း စကားပြောလိုက် ဗျာကို များနေတာပဲ။

နေနည်းနည်း စောင်းသွားတော့မှ သူ့အလုပ်သမ လေးတွေကို မှာစရာရှိတာ မှာပီး ကိုင်း!

ခဏစောင့် အဝတ်လဲ လိုက်ဦးမယ် ဆိုပီး အနောက်ခန်းထဲ ဝင်သွားလိုက်တယ်။ ပြန်ထွက်လာတော့ သူ့ကို

လှမ်းကြည့်ပီး .. ဟီးဟီး .. ဆိုပီး ရယ်လိုက်မိတယ်။ ခုနက စတိုင်နဲ့မတူတော့ဘူးလေ။ ခုနက ဆံထုံး

ကစ်ကစ်မှာ ဆံထိုးတွေ ဘာတွေ စိုက်၊ အပေါ်အောက် ကျောက်စိမ်းရောင်ဝမ်းဆက်နဲ့ ခန့်ခန့်ကြီး ကနေ..

ခု ဆံပင်ရှည်တွေကို မြင်းမြီးပုံစံ နောက်စေ့မှာ စုချည်၊ အပေါ်က တီရှပ်ကြပ်ကြပ်အပြာရောင်၊ အောက်က

စကပ်ဒူးဆစ်လောက်နဲ့ ကလေးမလေး စတိုင်ဖြစ်သွားတာကိုး။ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတာ ကလည်း

ပိုက်ဆံအိတ်လက်ဝါးလောက်ကလေး။ ကျောင်းသူလေး စတိုင်ပေါ့။ နှုတ်ခမ်းကိုခပ်ထော်ထော်လေး

လုပ်(အထဲဝင်ပီး နှုတ်ခမ်းနီဆိုးလာတာ သိသာတယ်) ရင်း လှမ်းမေး လာတယ်။

“ဘာဟီးဟီးလဲ? ကရဝိတ်စီးမှာလား... ကျားစီး မှာလား ကြိုက်တာကို ရွေးတော့..

အေမ”

အမေ နှစ်ခုလုံး စီးမယ် သမီး လို့ပြန်နောက်ရင်း ကျနော်ရယ်နေမိတယ်။ အမေဆိုတာ

ကျနော်တို့အချင်းချင်း နောက်နေကြ စကားပါ။ သူတို့နဲ့စကားပြောတိုင်း ကျနော်က နတ်ဝင်သယ်လေသံနဲ့

သမီးလေးတို့ရေ အမေဟေ့ အမေ ဆိုပီး ပေါက်ကရ လျှောက်ပြောတတ်တာကိုး။ ကရဝိတ်စီးတယ်၊

ကျားစီးတယ်ဆိုတာ ... မြန်မာဘီယာ(ကရဝိတ်ပုံ) နဲ့ တိုင်းဂါး ဘီယာတို့ကိုဆိုလိုတာ။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ အင်မတန်

ချစ်ခင်ရတဲ့သူငယ်ချင်းနဲ့ ပြန်ဆုံရလို့ အူမြူးနေတဲ့ အဲ့ဒီဟာလေး ကျနော့် ဆိုင်ကယ်နောက်က ပါလာတယ်

ဆိုပါတော့။

 အနောက်ကနေ ကျနော့်ခါးကို အသေ ဖက်လိုက်၊ ကျောပြင်ကို တဖုန်းဖုန်း ထုလိုက်၊ ခါးကို

ကလိထိုးလိုက်နဲ့ ကျနော့နားရွက်နားကို ကပ်ပီး ပေါက်ကရတွေ အော်လိုက်နဲ့လုပ်နေတော့ ငယ်မူ

ပြန်နေတဲ့သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်ကိုတင်ဆောင်လာတဲ့ ဆိုင်ကယ်လေးက ဟိုယိမ်းဒီယိမ်းနဲ့ မြွေလိမ်

မြွေကောက်ကို ဖြစ်နေတာပေါ့။ ဘဝမှာ အင်မတန်ချစ်တဲ့သူ၂ယောက်ပြန်ဆုံရတာ ဘယ်လောက်

ပျော်စရာ ကောင်းတယ်ဆိုတာ ကြုံဖူးတဲ့လူတွေပဲ သိလိမ့်မယ်ထင်ပါတယ်။

 ကျနော်တို့၂ယောက် ဘီယာဆိုင်ကောင်းကောင်းမှာ ထိုင်မယ်။ အကင်တွေ တနင့်တပိုးစား၊

ဘီယာခွက်တွေ တစ်ခွက်ပီး တစ်ခွက်စားပွဲပေါ် ပြည့်သွားတဲ့အထိသောက်မယ်၊ သောက်တင်းတွေ

ချကြမယ်။ မူးလာတော့မှ ငယ်ငယ်ကလို လေတိုက်ခံတယ်ကွာ ဆိုပီး ကျနော့်ကိုအနောက်ကနေ

ခပ်တင်းတင်း ဖက်ခိုင်းထားရင်း ဆိုင်ကယ်ကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ပတ်မောင်းမယ်။ ကျနော်တို့တတွေ

လောလောဆယ် ၁ဝနှစ်လောက် ပြန်လည်နုပျိုလိုက်ကြမယ်လေ။

 အဲ့ဒီညက ဘီယာဆိုင်ထိုင်ရင်း မိုးတော်တော်ချုပ်စ ပြုလာတဲ့အချိန်ရောက်လာတော့ ...

ငါ့ကောင်! .. တော်စို့လား ... လို့ ကျနော်သူ့ကိုသတိပေးလိုက်တော့ သူက နင်သောက်လို့ဝပီလား ဟ?

တဲ့။ ... အဟီး ... ဝလား မဝလားတော့မသိဘူး စားပွဲပေါ်မှာ ဘီယာခွက်အလွှတ်တွေ စီထားတာ အခွက်

၃ဝကျော်လောက်ရှိမယ်ဗျ။ ကျနော်တို့ရဲ့ သောက်ကျင့်က သောက်ပီးသား ခွက်အလွတ်တွေကို

အသိမ်းမခံပဲ စားပွဲမှာ ဒီတိုင်းစီထား တတ်တယ်။ ဒါမှ ငါတို့သောက်ထားတာ ဘယ်နှစ်ခွက်အနည်း အများ

လစ်မစ်ချိန်တာပေါ့လေ။ နို့မို့ရင်ဘယ်လောက်သောက်လို့သောက်မိမှန်းမှ မသိတော့တာကိုး။ ဘီယာကို

ခရားနဲ့လည်း မမှာဘူး။ တစ်ခွက်ချင်းမှာပီး ခွက်တိုက်၊ သူလည်းကုန်ကိုယ်လည်းကုန်မှ.. လာထား

နောက်ထပ်တစ်ခွက်စီ.. အဲ့လိုမျိုးဗျ။ ငယ်ထဲက အကျင့်တွေ ဆိုပါတော့လေ။

လောလောဆယ်တော့ ၂ယောက်လုံးကွဲနေပီ..ဟီးဟိ။ စကားတွေလည်း ဟောင်ဖွာ ဟောင်ဖွာ

ပြောရလွန်းလို့ မေးရိုးတွေ တောင်ညောင်းလာသလိုပဲ။

“ဟေရာင္.. ငသက္”

“ဂျာ!”

“အေဘေး.. ငါတို့၂ကောင်အတော်ရုပ်ပျက်နေပီထင်တယ် ဆိုင်ထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့

လူတွေ အကုန်လုံး ငါတို့ဝိုင်းကိုပဲ ရှိုးနေကြတယ်ဟ”

“ရုပ်ပျက်စရာလား.. ဖိုးသက်နဲ့ဗျိုင်း၂ယောက်အတွက် ဘီယာလေးအခွက်၃ဝဆိုတာ

နာသာဂီရိဆင်ပြောင်ကြီးကို စပါကလင်တိုက်တဲ့ အဆင့်လောက်ရှိတာ အဟစ်ဟစ်”

“ဒါဆို လူတွေက ဘာလို့ ငါတို့ဝိုင်းကိုပဲ လှမ်းလှမ်းကြည့်နေကြတာတုံးဟ?”

“ဘာဖြစ်မှာတုံး.. နင့်ကို ကြည့်နေ ကြတာလေ.. နင့်ကို ဘီယာနဲ့ မြည်းနေကြတာ ဟီဟိ

နဂိုက ချောချောလေးပါ ဆိုနေ ခုဘီယာ တန်ခိုးနဲ့မျက်လုံးတွေက အရောင်တွေလက်၊ ပါးတွေက

ပန်းသွေးရောင်တွေ တောက်..”

“အို! ကလေး အမေကြီးကိုများ ... အဟိ .. ရှက်စရာကြီး ဒါဆို ငါက အတော် ဆွဲဆောင်မှု

ရှိသေးတာပေါ့နော် ခစ်ခစ်”

“အင်း ... အမှန်တိုင်း ပြောရရင်တော့.. သူတို့နင့်ကို အရက်ပရိုမိုးရှင်း လိုက်လုပ်နေတဲ့

ကလေးမလေးလို့ထင်နေပုံ ရတယ်ဟ”

“ဘာပြောတယ်!!!”

“:D :D :D”

၂ကောင်သား မူးမူးနဲ့အဲ့လို ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောရင်း တဟီးဟီး အူမြူးနေရာက

ကျနော်က ... ပြန်မယ်ကွာ ... ဆိုပီး ပိုက်ဆံရှင်းဖို့ ကြိုးစားတော့ ... ဒင်းက ... မူးမူးနဲ့ ... အမေ!

...သမီးရှင်းမယ်.. အမေ့သမီး သူဌေးမလေး ရှင်းမယ် ...လာထား ... ဆိုပီး ကျသင့်ငွေကိုလုပီး

ရှင်းနေတာကို ရယ်ပီး ထိုင်ကြည့်နေမိတယ်။ အားကိုးအားထား မိဘတွေလည်း မရှိရှာတော့တဲ့ သူငယ်ချင်း

မလေးဗျာ .. ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ယောကျ်ားကလည်း သောက်ကျင့်မကောင်းတော့ .. ကွဲ..

အသိုင်းအဝိုင်း ညီအကို မောင်နှမ ကလည်း မရှိလေတော့ကာ .. တော်ရုံ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုမျိုးနဲ့ဘဝကို

ရင်ဆိုင်ဖို့မလွယ်လောက်ဘူးဗျ။ သူ့ဘဝမှာ ခုကျနော်နဲ့ပျော်နေသလို မပျော်ရ ရှာတာ ဘယ်လောက်

ၾကာပီလဲ မသိဘူး။

 အဲ့လိုတွေးမိပီး ကျနော့်စိတ်ထဲ ဂရုဏာသက်မိသွားလို့ သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။

ပိုက်ဆံရှင်းပီး ဘီယာဝိုင်းက ထတော့ သူက နည်းနည်း ယိုင်ချင်နေတယ်။ အသာလေး မသိမသာ တွဲပီး

အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်လာတယ်။ ဆိုင်ကယ်ကိုသူမောင်းမယ်ဆိုပီး ပြဿနာ စ ရှာတယ်။ နင်မူးနေတယ်

ဟ ဆိုပီး ရှိခိုးဦးတင်တောင်းပန်တာလဲ မရဘူး.. သောင်းကျန်း ပစ်ရမလား နင်ငါ့အကြောင်း သိတယ်နော်

ဘာညာနဲ့အော် လာလို့ ပါးစပ်ကိုလက်ဝါးနဲ့အမြန်လှမ်းပိတ်လိုက်ပီး အေးအေး .. မောင်းမောင်း

ခဏလေးနော် ဒီဆိုင်ရှေ့က နေတော့ ငါပဲမောင်းမယ် ဆိုပီး အတင်း ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ရတယ်။

အနောက်ကနေ ကျနော့်ကျောကို ဖက်ထားပီး ဆိုင်ကယ်နောက်က လိုက်လာရင်း မောင်းရတော့မလား ..

ရောက်ပီလား .. မောင်းမယ်မောင်းမယ်ဆိုပီး ကျနော့်နားရွက်နှစ်ဖက်စလုံးကို လက်ဖဝါးတွေနဲ့

ဆုပ်ကိုင်ပီး ဆွဲလိုဆွဲ၊ ခါးကိုအတင်းဖက်ပီး ရှေ့တိုး နောက်ဆုတ်တေ လုပ်နဲ့သောင်းကျန်းရင်း

ပါလာတာပေါ့။

သစ်ပင်အုပ်အုပ်တွေ မိုးနေတဲ့ လူရှင်းတဲ့လမ်းကြားလေး တစ်ခုထဲ ရောက်သွားတော့မှ

ဆိုင်ကယ်ရပ်ပေး လိုက်တယ်။ ဒေါက်ထောက်ပီး ဆိုင်ကယ်ပေါ်က ဆင်း ကဲ! ဒီလောက်တောင်

မောင်းချင်နေတာ မောင်းစမ်းကွာ ဆိုပီး လွှတ်ထား ပေးလိုက်တယ်။ စီးကရက်ဖွာရင်း ထိုင်ကို ကြည့်နေတာ

ဒင်းဘာလုပ်မလဲ ဆိုပီး။ ဆိုင်ကယ်က ယောကျ်ားစီးဗျ။ သူဝတ်ထားတဲ့ စကပ်နဲ့ဘယ်လိုတက်ခွပီး

မောင်းမှာတုံး။ သူ့ဖာသူ အတင်းတက်ခွဖို့လုပ်နေတာကို ထိုင်ကြည့်ပီး ရယ်နေလိုက်တယ်။

 တော်တော်ဆိုးတဲ့ဟာဗျာ။ လူမြင်ကွင်းမှာဆို ရုပ်ပျက်တော့မှာမို့တမင်အမှောင်ထဲကို

ခေါ်လာတာ။ ပီးတော့ ကျနော့်ဆိုင်ကယ်က အစုတ်ကြီး.. ကစ်ပီး နိုးမှရတဲ့ဟာမျိုး ဆိုတော့ သူဘာလုပ်လို့

ရမှာတုံး။ စကပ်ကို ဖင်ပေါ် အောင်လှန်တင်.. ဒါမှမဟုတ်အကုန်ချွတ်ပစ်မှပဲ တက်ခွပီး မောင်းလို့ရမှာလေ

.. ဟား .. ဟား။ မရမက အတင်း တက်ခွ လိုက်တော့ ခွလို့တော့ရသွားတယ်။ စကပ်ခံနေတော့

ခြေထောက်က လေထဲမယ်တန်းလန်း.. အဲ့ဒါကို စိတ်မလျှော့ဘူး နင်လာခဲ့ အနောက်ကနေ တက်ခွ၊ နင့်

ခြေထောက်က စက်နှိုး၊ ဂီယာ ထိုးပေး၊ ငါက လက်ကိုင်ကိုင်ပီး မောင်းမယ်တဲ့။ တကယ့်ဟာဗျာ။

 ရတယ်လေ ဆိုပီး သူ့အနောက်ကနေ တက်ခွ၊ ကစ်တံကို နင်းပီး စက်နှိုး ပေးလိုက်တယ်။

ဂီယာ ထည့်လိုက်ပီ ထွက်တော့ ဆိုတာနဲ့ ကလပ်ချ်ကို ဆောင့်လွှတ် လီဗာကို ဖြဲပီး ဆောင့်ထွက်တယ်။

ဂီယာတောင် ထပ် မချိန်း လိုက်ရဘူး အနောက်ကနေ သူ့ကို သိုင်းဖက်ထားရင်းက လက်ကိုင်ကို ဖမ်းကိုင်ပီး

ခြံဝင်း တစ်ခုထဲကို ချိုးဝင်ပေးလိုက်တယ်။ တစ်ထပ် တိုက်ပုလေး အရှေ့ကို တန်း ရောက်သွားရော။

အဲ့ဒီတော့မှ ဟမ်! ဒါငါ့အိမ်ပါလား တဲ့ဟီးဟီး။ ညာတာ ပါတေးနဲ့ သူ့အိမ်ရှေ့ထိ ခေါ်လာ တာတောင်

မူးနေတဲ့ ဒင်းက သတိမထား မိဘူးလေ။

ဆိုင်ကယ်ပေါ်က ပွစိပွစိနဲ့ရစ်နေသေးတဲ့ သူ့ကို ပွေ့ချ၊ အိမ်ထဲ တွဲခေါ်၊ ဟဲ့! ဒီသူငယ်ချင်း

၂ယောက်ဘာတွေ ဖြစ်လာ ကြတာလဲ လို့အလန့်တကြား လှမ်းမေးလာတဲ့ ကျနော့်ကို မှတ်မိနေသေးတဲ့

သူ့ကြီး ဒေါ်ကြီးကို နှုတ်ဆက်ရင်း အဲ့ဒီအရက်သမား ကို သူ့အိပ်ယာ ထဲအထိတွဲပို့လိုက်ရတယ်ပေါ့ဗျာ။

လူကသာ မျက်လုံး ကောင်းကောင်း မဖွင့်နိုင်တော့အောင်မူးနေတာ ကျနော့်ကို သတိတရ လှမ်းပြော

လာသေးတယ်.. ... နက်ဖန်မနက်စောစော ... ငါ့ဆီလာခဲ့ ... မနက်စာ တူတူစားပီး ... ငါ့အလုပ်ကို

လိုက်ပို့ဦး ... အလုပ်တိုက်မှာ ငါ့ကား ထားခဲ့မိတာ မနက်အလုပ်သွားလို့မရဖြစ်မယ် ... တဲ့။ ...

ဟုတ်ပါပီ! ... လို့... ဂတိပေးရင်း သူ့ကိုသိပ်ခဲ့လိုက်တယ်။ အပြင်ထွက်လာပီး မတွေ့တာကြာတဲ့ သူ့

ကြီးဒေါ်ကြီးနဲ့ အလာပ သလာပ လေးတွေ ထိုင်ပြော၊ အိပ်ပျော်နေရှာတဲ့ သူ့သမီးလေးကို ဝင်ကြည့်ပီး

ပြန်လာခဲ့ရော ဆိုပါတော့ဗျာ။

နောက်နေ့မိုးလင်း မနက်ခင်း ၈နာရီလောက် ကျနော်သူ့ဆီရောက်သွားတယ်။

မနေ့ညကနဲ့ဘာမှ မဆိုင်တော့သလိုပဲဗျ။ ရေမိုးချိုး ဖီးလိမ်း ပြင်ဆင်ထားလိုက်တာ ကျော့လို့မော့လို့

ဂုဏ်သရေရှိ အမျိုးသမီးကောင်း ချောချောလှလှလေး ရုပ်နဲ့ဟားဟား။ ငါမနေ့ညက တော်တော်

ကွဲသွားတယ်ထင်တာပဲ တဲ့။ သူဘယ်လို သောင်းကျန်းတာတွေ ကျနော်ဟာသ လုပ်ပီး ပြန်ပြောတော့

တခွိခွိနဲ့သဘောကျနေ ပြန်ရော။ တောက်တောက်.. တောက်တောက်... နဲ့လမ်းလျှောက်တတ်စ

သူ့သမီးလေး ကိုလည်း တွေ့ပါ့။ ချစ်စရာလေးဗျာ။ အမေတူလေး ချောလိုက်တာ။ ဖြူဥဥလေး ကျနော်တော့

မြင်မြင်ချင်းကို ချစ်လွန်းလို့ လက်ထဲက မချတော့ဘူး အတင်းပွေ့ ထားနေမိတယ်။

 မနက်စာ သူ့အိမ်မှာ မနက်စာ စားသောက်ကြပီးတော့ သူ့အလုပ်ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့

ပြင်တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲက စာအုပ်တွေကို လက်ညှိုးထိုးပြပီး ငါ့ကို စာအုပ်တွေ ငှားလိုက်ဦးဟ

လို့ခွင့်တောင်းတော့... မငှားပေါင် တဲ့။ ဒါတွေသာ ငှားပေးလိုက်ရင် နင်ပေါ်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ...

ဒီတော့ ဒီလိုလုပ်... မနက်ခင်းထပီး .. ဒီကိုလာ.. ငါနဲ့မနက်စာ တူတူစား၊ အလုပ်ကိုလိုက်ပို့၊ ပီးမ

ှနင်သွားချင်တဲ့နေရာကိုသွား၊ နေ့ခင်းဖက်အားပီဆို ဒီကိုပြန်လာ ဒေါ်ကြီးနဲ့ငါ့သမီးလေးပဲ အိမ်မှာရှိတာ။

ဒေါ်ကြီးကို ကလေး ကူထိန်းပေးရင်း ကြိုက်တဲ့စာအုပ်ဖတ်ပေတော့။ နေ့လည်စာပါ ငါ့အိမ်မှာစား။

ညနေစောင်းရင် အလုပ်မှာ ငါ့ကိုလာကြို ချေ။ နင်မပြန်မချင်း ဒီလိုပဲနေရမယ်.. ကြားသလား ... လို့

အမိန့်တော်ချမှတ်လိုက်တယ်။ ဟိုးငယ်ငယ်ကလည်း ဒီလိုပဲ ဝင်ထွက်သွားလာ နေခဲ့တာ ဆိုတော့

ကျနော်လည်း အေးပါ.. ငါမပြန်မချင်းပေါ့လို့ ပြောလိုက်မိတယ်။

ဒီလိုနဲ့ကျနော့်သံယောဇဉ်အမျှင်တန်းတဲ့ဇာတ်တစ်ခုဟာ စ လာ ပြန်ပါရောလား

ဆရာတို့ရယ်။

။...................။...................။...................။

.

.

.

ဒီလိုနဲ့ပဲ လေလွှင့်သလိုလို ဖြစ်ချင်နေတဲ့ ကျနော်တစ်ယောက်သူငယ်ချင်းမလေးရဲ့အိမ်ကို

ဝင်ထွက်ရင်း မာလီလိုလို၊ နာနီလိုလိုတွေ ဖြစ်လာတယ်ဆိုပါတော့ဗျာ။ နာနီလုပ်တာ ကတော့

သူ့သမီးလေးကိုထိန်းတယ်ပေါ့လေ။ အင်မတန်ရွှံတတ်တဲ့ ကျနော် ဒီချစ်စရာ သမီးလေးကိုထိန်းရင်းနဲ့

အီးတည်၊သေးတည်တွေက အစ ကောင်းကောင်း တတ်လာတယ်။ ကလေးကိုအစားအသောက်

ချော့ကျွေး၊ တူတူဆော့နဲ့ တော်တော်ပျော်တတ်လာတယ်ပေါ့။ ကလေး တရေးတမော အိပ်နေတဲ့အချိန်၊

ဒါမှမဟုတ် ဒေါ်ကြီး တစ်ယောက်ချက်ပြုတ်လျှော်ဖွတ်ပီးစီးလို့ ကလေး ကြည့်ပေး နိုင်တဲ့အချိန်မျိုးမှာ

ကြတော့ ခြံထဲက မြက်တွေ ဓားရှည်တစ်လက်နဲ့ရမ်း၊ ပစ်ထားတာ ကြာလို့ ပေါက်ချင်သလိုတွေ

ပေါက်နေတဲ့ သစ်ပင်ပန်းပင်တွေ ကတ်ကြေးနဲ့တိ၊ မြင်မကောင်း ဖြစ်နေတဲ့ဟာတွေ ခုတ်ပစ် အစရှိ

သဖြင့်ပေါ့လေ။

 သူတို့တစ်ထပ်တိုက်ကလေးထဲမှာ အိမ်မှုကိစ္စနိုင်နင်းတဲ့ ကြီးဒေါ်ကြီးကြောင့် အမြဲ သန့်ရှင်း

သပ်ရပ်နေပေမယ့် အဲ့လိုကိစ္စတွေကြတော့ မိန်းမသားတွေချည်းပဲ ရှိတော့ ဘယ်လုပ်နိုင်မှာတုံးဗျ။ တစ်လ

နီးပါးကြာလာတော့တစ်ထပ်တိုက်ပုလေး ရဲ့ ခေါင်မိုး ပေါ်က သစ်ရွက်ကြွေတွေ မရှိတော့ဘူး။

သင်္ဘောဆေး အနီရင့်ရင့်သုတ်ပီးသား ဖြစ်နေပီ။ အိမ်ဘေး နံရံတွေလည်း ရေဆေး ကောင်းကောင်းနဲ့

၂ထပ် ၃ထပ်သုတ်ပစ်ထားတော့ အိမ်အသစ်ကလေး တစ်လုံးလို လှတ ပတ လေးဖြစ်သွားပီ။ အိမ်

အတွင်းပိုင်းက လျှပ်စစ်နဲ့ပတ်သက်သမျှ ဝါယာကြိုးတွေ၊ ဖန်ချောင်းတွေ၊ မီးခလုတ်ခုံတွေ၊ မိန်းခလုတ်တွေ

အားလုံးလည်း အသစ်ချပ်ချွတ်လဲပြုပီးသား ဖြစ်နေပီ။ နေချင့်စဖွယ်ခြံဝင်းလေးထဲက တစ်ထပ်

တိုက်ပုလေး ဖြစ်သွားတာပေါ့ဗျာ။

အဲ့ဒါတွေ အကုန်ကျနော်လျှောက်လုပ်နေတာ ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်လေနေတာ

ပြေပျောက်ချင်လို့။ ပီးတော့ကိုယ့်မိသားစုလို ဖြစ်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းကို ကိုယ်အနား ရှိနေတုံးလေး

လုပ်ပေးနိုင်တာ လုပ်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာမျိုးပါ။ စီးကရက်လေး ခဲရင်း အဲ့လိုအိမ်အလုပ်လေးတွေ တနေကုန်

လျှောက်လုပ်လိုက်၊ နေ့ခင်းဖက်နေတအားပြင်းတဲ့အချိန် ခဏနားရင်း ဧည့်ခန်းထဲက စာအုပ်တွေနဲ့

ဇိမ်ယူလိုက်၊ ကလေး ထိန်းလိုက်နဲ့ ကျနော့်ဘဝမှာ တော်တော်တည်ငြိမ်အေးချမ်းလွန်းတဲ့ကာလတစ်ခု

လို့တောင်ပြောရမယ်ထင်တယ်။

 ကဲ! ... ဘယ်လိုလဲ ... ညီအကိုတို့? ... ဖတ်ရတာ ပျင်းနေကြပီလား.. ဘာမှလည်း မပါဘူး ...

အဟီး။ ... ကိုဇော်ဦးကြီး ပြောသလို အဲ့လိုသူငယ်ချင်းမျိုး မရခဲ့တာ မနာလိုတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးကိုလား? ...

ကိုကြပ်ပြောသလို ဆွဲလို့ရတဲ့သူငယ်ချင်းဆိုတာ ဘယ်မှာတုံးဗျ? ဒီလူကြီးတွေ နဲ့တော့ခက်တယ်နော့်။

ထစ်ကနဲရှိဆန်းဆန်း ပြားပြားတွေ သိပ်တွေးတာပဲ ... ဟဲ ... ဟဲ။

ဟမ်! ... ဒါဖြင့်ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးပေါ့... ငါတို့အဟုတ်မှတ်ပီး ဖတ်လာတာ သေရောလို့ ...

တွေးနေကြပီ.. ထင်တယ်။ ဖြစ်တော့ဖြစ်တယ်ဗျ ... ဟီ... ဟိ။ ... ဒါပေမယ့် ဟိုဘူဒါးကြီးတွေ ပြောသလို

တွေ့တာနဲ့ကောက်ဆွဲ မဟုတ်ဘူးလို့ပြောချင်တာ။

မှန်ရာပြော သစ္စာဗျာ။ ကျနော်အဲ့ဒီအချိန်ထိ လိင်နဲ့ပတ်သက်ပီး သူ့အပေါ် ဖောက်လွှဲ ဖောက်ပြန်စိတ်ကို

မရှိခဲ့ပါဘူး။ တကယ်ပြောတာ ဘုရားစူး။ ဟိုကမ္ဘာကျော်ဝတ္ထုထဲက သစ္စာတရားကိုလိုက်ရှာရာက

ဂင်္ဂါမြစ်ကိုထိုင်ကြည့်ရင်း ငြိမ်းချမ်းသွားတယ်ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်လိုပဲ ကျနော့်ဘဝ အတော်လေး

ငြိမ်းချမ်းနေတယ်။

 ဘာလုပ်ဖို့လဲ ... လိင်ကိစ္စ။ တွေးတောင်... မတွေးမိဘူး။ ... တကယ်ပြောတာ။ ...

ခင်ဗျားတို့ကော ... ဘဝမှာ အဲ့လိုသူငယ်ချင်းမမျိုး မရှိခဲ့ဖူး ဘူးလား။ ရှိခဲ့မှာပါ။ အသေချစ်တယ်ဗျာ။

ရည်းစားတွေ ဘာတွေ ထက်တောင်ချစ်သေး။ လက်ချင်းချိတ်၊ ခါးဖက်ပီး လျှောက်သွားချင်သွား၊

မကျေနပ်ရင်ကလော်ဆဲလိုက်ကြ၊ ရည်းစားတွေ၊ ကိုယ့်မိဘတွေကို မပြောတာတောင် အကုန်

ဖွင့်ပြောရဲတဲ့ဟာမျိုး ... ရှိခဲ့ကြမှာပါ ဟုတ်တယ်မလား။

 ဒီကောင်မ ၃ကောင်ဆိုရင် ကျနော်နဲ့တစ်အိပ်ယာ ထဲတောင် တူတူအိပ်တာဗျ။ ကျနော်သူတို့

အပေါ် မယ်ဘယ့်နှယ့်မှ မဘယ့်နှယ်ဘူးဆိုတာ သူတို့ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့။ သူတို့၃ကောင်ကို

တခါတလေ ကျနော်၃ရောင်ခြယ်လို့ခေါ်တယ်ဗျ။ ကျောင်းသား ဘဝက ခရီး တူတူထွက်ကြရင်း တနေရာ

ရောက်သွားတော့ တည်းခိုတဲ့နေရာမှာ ၄ယောက်သား အရက်တူတူသောက်ကြရော၊ မူးမူးနဲ့အကုန်

အိပ်ပျော်သွားကြတယ်ဆိုပါတော့။ ရင်ပူလွန်းလို့ ည သန်းခေါင်ကြီး လန့်နိုးလာတော့ အမယ် သူတို့

၃ကောင်စလုံး မှောက်လျှက်ကလေးတွေ အိပ်ပျော်နေကြတာ ဆရာရေ့။

 ထမီတွေ ဘာတွေ ကျွတ်လို့... ဟီး။ ဖင်ပြောင်ကြီး ၃ခုဗျာ။ ပထမတော့ သတိမထားမိပါဘူး။

ရေဆာနေတော့ ရေလိုက်ရှာပီး အားရပါးရ သောက်လိုက်သေးတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ရေသောက်လိုက်တော့ အမူး

ဒီဂရီက ပြန်ဆောင့်တက်လာတယ်။ ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ ပြန်လာတော့ ... အမ်! ... ဆိုပီး ဖြစ်သွားတယ်။

လေးပေ မီးချောင်း အလင်းရောင်အောက်မှာဗျာ ဖင်ပြောင်ကြီး ၃ခုအစီအရီလေးတွေ ဖြစ်နေတာ။ ဖင်ညို

ဖင်ဖြူ ဖင်ဝါ ၃ခုဗျ။ အရောင်တွေကိုလက်လက်ထ နေတာပ ဲ ... ဟီး။ ... တစ်ချက်လောက်သေချာ

လေ့လာ လိုက်သေးတယ်။ ဒါက ဘယ်သူ့ဖင် ကာလာက ဘာအရောင်ပေါ့။

 ကြည့်နေရင်းနဲ့သောက်ရှက်ကို မရှိတဲ့ဟာမတွေလို့တွေးမိလာတော့ မူးမူးနဲ့အဲ့ဒီဖင်ပြောင်တွေ

ကို မတ်တပ်ရပ်လျှက်ကနေ ခြေဖဝါးနဲ့ တဖန်းဖန်း မြည်အောင်ဆောင့်ကန်ပစ်လိုက်တယ်။ ... သောက်...

ကောင်မတွေ .. ဖင်.. လေလံတင်နေကြတယ်.. ဆိုပီး ... ဟီး ... ဟီး။ ... အမေ့! ... ဆိုပီး တစ်ယောက်

ကတော့ထထိုင်လာတယ်။ ခြေကျင်းဝတ်ရောက်နေတဲ့ထမီလေးကို ပြန်ဆွဲယူပီး ကွေးကွေးလေး

ထမီခြုံရင်း ပြန်အိပ်သွားတယ်။ ကျန်တဲ့၂ကောင်ကတော့.. အင်း .. အဲ .. အသံပေးရင်း မှောက်အိပ်

နေရာက ပက်လက်လှန်တွေ ဘာတွေ ပြောင်းအိပ်လာတော့ ... သိတဲ့အတိုင်းပဲ ထပ်ကန်လို့

မဖြစ်တော့ဘူးဗျာ။ ... ဒုက္ခ! ... ဒုက္ခ! .. လို့ရေရွတ်ရင်း သူတို့ဘေးမှာ ခွေခွေလေး ဝင်အိပ်

လိုက်ရတာပေါ့။

မနက်မိုးလင်းတော့ ရှက်နေကြမယ်ထင်သလား? ဝေးသေး ဆရာရေ့။ သူတို့

လျှောက်ပြောနေတဲ့စကားတွေ ကြောင့် ရှက်လွန်းလို့နားပိတ်ထားရတာက ကျနော်ပါဗျာ။ ...ဒီကောင် ...

ဂျီပုန်းကြီးလား ... မသိဘူးဟဲ့! ... အေးလေ ... ငါတို့ဒီလောက်မူးချင်ယောင်ဆောင်ပီး အကုန်အသင့်

လုပ်ထား ပေးတာတောင် မလုပ်ရဲဘူး ... ဟီ.. ဟိ.. ယောကျ်ားစစ်ရင် .. ဟိုဖက်ကိုတက်မြည်း လိုက်၊

ဒီဖက်ကိုတက်အုပ်လိုက် လုပ်ပီပေါ့ ရှင်းနေတာပဲ .. ဒီကောင်ပန်းသေနေတယ်။ ... ဝါးဟားဟား!

အဲ့လိုတွေဗျ။

 ကျနော်လား? အမလေး .. လေး .. ဘာမှကို ပြန်မပြော ရဲ ပါဘူးဗျာ။ ပွစိပွစိနဲ့ ခပ်တိုးတိုး ဆဲရင်း

မျက်နာလွှဲ ထားရတာပေါ့။ မမူးနေရင် ကျနော်က တော်တော်အရှက်ကြီးတာ ကလား။ ကျနော်ခုလိုတွေ

ပြောပြတော့ အဲ့ဒီကောင်မလေး ၃ယောက်ကို အော့ကြောလန်တွေလို့ထင်ရင်လည်း မှားမယ်ဗျ။

တခြားသူတွေနဲ့ ကြတော့ ရုပ်တည်ကြီးတွေနဲ့ဆက်ဆံတာ။ ယဉ်ကျေးပျူငှာ ဗိုင်း ကောင်း ကျောက်ဖိ

လေးတွေပေါ့။ ကျနော့်ကြမှ သားပြော မယားပြောတွေ ပြောလိုပြော လုပ်ချင်သလိုတွေ လျှောက်လုပ်

ကြတာလေ။ လမ်းသွားရင်း ကျနော်နဲ့ချိတ်တိတ်တိတ်ဖြစ်နေတဲ့ စော်လေးက ကျနော့်ဘေးမှာ ပါလာတဲ့

သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို မကျေနပ်သလို ဘုကြည့်ကြည့်လာတယ်ဆိုပါတော့.. ကျနော့်

ပုခုံးပေါ် မေးတင်ပီး .. မှီ၊ ပါးကိုင်နားကိုင်တွေ လုပ်လိုလုပ်.. အဲ့လိုတွေ သောက်ကျင့်ယုတ်တော့တာ ..

မကြားတကြားနဲ့ "မောင်" တွေ ဘာတွေ စွတ်ခေါ်ပစ်တာ .. အဲ့လိုဟာတွေဗျ။ ဒီလောက်ဆို ကျနော်တို့

ဆက်ဆံရေးကို ခင်ဗျားတို့သဘောပေါက်လောက်ပါပီ။ သူတို့ထဲက အဝါရောင်ဖင်ပြောင်ကြီး ပိုင်ရှင်က

အခု ပြောနေတဲ့ "မေလေး" ဆိုပါတော့လေ။

.. လျှောက်ပြောရင်းနဲ့လိုရင်း မရောက်တော့ဘူး ဖြစ်နေတယ်... အဟီး။ ... ဆက်ပြောမယ်

.. နော်။ ကျနော်တို့သူငယ်ချင်းတွေ ထဲက ဟို၂ကောင်က အဝေးကြီးမှာဗျ။ ခုလောလောဆယ်ရှိနေတာ

သူနဲ့ကျနော်ပဲ ဆိုတော့ တွေ့တုံးလေး အရူးအမူး ချစ်ကြရတာပေါ့လေ။ မိသားစုရယ်လို့မယ်မယ်ရရ

မရှိရှာတဲ့ သူငယ်ချင်းမလေး ခမျာလည်း လောလောဆယ် ကျနော်အနားမှာ ရှိနေတာကို အင်မတန်

ပျော်နေ ရှာမှာပဲ။ သူ့ကိုအလုပ်က သွားသွားကြိုတိုင်း ကျနော်ရောက်လာပီဆို မျက်နာလေးက ဝင်းကနဲ

ဖြစ်သွားတာမျိုး၊ သူ့ခြံလေးကိုကျနော်တတ်နိုင်သလောက်ပြုပြင်ပေးထားတာကို မြင်ရတဲ့အခါ

အင်မတန်ကျေနပ်ပီး ကျနော့်ကို အတင်းဖက် တော်လိုက်တာ ဆိုပီး ပြွတ်ကနဲနမ်း (နဖူးကိုပါ) နဲ့

တော်တော်ကျေနပ်ဟန်လေးပေါ့။

 နည်းနည်း ကြာလာတော့ အလုပ်အပြန်လာမကြိုနိုင်ဘူး အပြင်ခဏ သွားနေတယ်လို့

ဖုန်းဆက်လိုက်ရင်... နောက်နေ့မနက်ပြန်တွေ့ရင် မျက်နာက ခပ်ပျက်ပျက်ဖြစ်လာတယ်။ သမီးလေးက

အမေ့ကို စိတ်ကောက်နေတာလားဟေ့! လို့နောက်လိုက်မှ ပြုံးစိစိဖြစ်ပီး ပြေသလိုလို ဖြစ်လာတယ်။ ဒါနဲ့

မရသေးဘူး ဆရာ ညနေဖက်သွားကြိုတဲ့ အခါ သူ့အကြိုက်ဆိုင်က ပဲပလာတာနဲ့လက်ဖက်ရည်

ဖန်ချိုလေးဝယ်သွားလိုက်မှ ငါ့တပည့်ကြီး တော်တယ်ကွာ ဆိုပီး စိတ်ကောက်ပြေတော်မူတယ်။

ဖတ်ရတာ စိတ်မရှည်ကြတော့ဘူး ထင်တယ်။ လာတော့မယ်နော်။ ဘာညာ သာရကာ

ဖြစ်တဲ့အခန်း။ မတော်တဆ ကနေ တွယ်ငြှိကုန်တဲ့ဟာလေး။ ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ။

လက်ညောင်းလာလို့။ နက်ဖန်မှဆက်ရေးတော့မယ် ... အဟီး။

။...................။...................။...................။

.

.

.

နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ တဖြေးဖြေးနဲ့ ကျနော်အိမ်ပြန်မအိပ်ပဲ သူ့အိမ်မှာ အိပ်ဖြစ်တာတွေ

ဘာတွေ ဖြစ်လာတယ်။

အဖိတ်နေ့တွေ ဆို သူ့အလုပ်တိုက်ပိတ်တယ်လေ။ နက်ဖန်အလုပ်မသွားရဘူး ဒီည အိမ်မယ်တစ်ခုခု

လုပ်စားရအောင်ဘာညာဆိုပီး အဖော်စပ်တဲ့အခါမျိုးဆို ကျနော်ကလည်း လုပ်လေဟာ ဆိုပီး နေ့ခင်းပိုင်း

ကထဲက လိုအပ်တာတွေ အကုန်ကြိုပြင်ထားလိုက်တော့တာ ကိုးဗျ။ အဲ့ဒီနေ့ညနေ သူပြန်ရောက်လာပီး

ရေမိုးချိုး သနပ်ခါး ရေကြဲလေး ပွတ်၊ ဆံပင်ဖားလျားလေး ချ၊ အိမ်နေရင်း စွပ်ကျယ်အဖြူ ထမီ

တစ်ပတ်နွမ်း လေးနဲ့ခြံထဲဆင်းလာတဲ့အချိန်ဆို ကျနော်က ဘာဘီကယူးတွေ ဘာတွေ အသင့်

အနေအထားနဲ့ မီးဖိုပေါ်မှာ စကင်နေပီ။ အစားအသောက်တင်မကဘူး အလင်းရောင်ပျောက်စ အချိန်

အကင်တွေ ကင်နေတာ မန်ကျည်းပင် အောက်မှာ ဆိုတော့ ရောင်စုံ မီးပုံးလေးတွေ ၄-၅လုံးပါ ထွန်းပီး

ကိုင်းကျနေတဲ့ မန်ကျည်း ကိုင်းတွေမှာ ချိတ်ထား လိုက်သေးတယ်။

 ဒါတင်မကသေးဘူး ဆရာ .. မီးဖိုထဲက ဒေါ်ကြီး လာ လာ ပို့တတ်တဲ့.. သင်္ဘောသီး

လက်သုတ်တို့၊ ဆတ်သားမွှတွေ ထည့်သုတ်ထားတဲ့ လက်ဖက်သုတ်တို့ပါသေးတယ်။ မတ်တပ်စားပွဲလေး

တစ်လုံး ဘေးမှာ ချထားလိုက်ပီး စားစရာတွေ အစီအရီပေါ့ဗျာ။ နည်းနည်း မှောင်စ ပျိုးလာတဲ့

အချိန်လောက်ဆိုအားလုံး ရယ်ဒီဖြစ်ပီပေါ့။ အဲ့ဒီတော့မှအိမ်ထဲ ဝင်ပီး ကျနော့်လက်နက်ပုန်းတွေ

သွားထုတ်လာတယ်။ စတီး ဇလုံကြီးထဲ အကုန်ပစ်ထည့်ပီး စပ်လိုက်တာပဲ။ ရေခဲတုံး၊ ဖျော်ရည်၊

နာနတ်သီးစိတ်သေးသေး လေးတွေ (သံဗူးထဲက ဟာ)၊ လှီးထားတဲ့သရက်သီး စိတ်ကလေးတွေ အဲ့လို

သစ်သီးဝလံလေးတေ ွ ပစ်ထည့်နောက်ဆုံးမှ ဂျေဒီဝီစကီတစ်ပိုင်း လောက်ဖောက်ထည့်လိုက်ပီး

မွှေနောက်လိုက်ရင် မွှေးတေးတေး ချိုတိုတိုနဲ့ အင်မတန်သောက်ကောင်းတဲ့ ကော့တေးလ်ရလာ

တာပေါ့ဗျာ။

ကိုင်း! ဘာလိုသေးလဲဗျာ။

အကင်လေးတွေ ကင်လိုက်၊ ရလာရင်အသင့်စောင့်နေတဲ့ဟိုမမလေးရှေ့က စားပွဲပေါ် ချပေးလိုက်၊

ဇလုံထဲက အာရွှင်စေတဲ့ဖျော်ရည်အေးအေးလေးတွေ ခွက်နဲ့ခပ်ပီး ဂလုလိုက်၊ ... ဟ! ... ဆိုပီး

ကင်ပီးသား အသားတုံး လေးတွေကို ခက်ရင်းနဲ့ထိုး အချဉ်ရည်စိမ်တို့ပီး ကျနော့်ချစ်သူငယ်ချင်းလေးက

လာလာ ခွံ့ကျွေးတာကို အာဝု! ဆိုပီး လှမ်းကိုက်ဆွဲလိုက်နဲ့ ဘယ်လောက်ဇိမ်ကျတဲ့ ညနေခင်းလေး

လဲပေါ့။ စကားတွေ ဖောင်ဖွဲ့နေတဲ့ ကျနော့်သူငယ်ချင်းမ လေးရယ်၊ ကျနော်တို့ဘေးမှာ

တတောက်တောက်နဲ့ပြေးလွှား ဆော့ကစား နေတဲ့သမီးလေးရယ်နဲ့ ရောင်စုံမီးပုံး ကလေးတွေ အောက်က

ပျော်စရာ ဘာဘီကယူးပါတီပေါ့ဗျာ။ နည်းနည်း မိုးချုပ်သွားတဲ့အခါ ဆော့ကစားရတာ မောသွားတဲ့

သမီးလေးကို ဒေါ်ကြီးလက်ထဲ ထည့်ပီး အိပ်ယာထဲပို့သိပ်ခိုင်း လိုက်ပီး၊ ဗိုက်တင်းစ ပြုလာတဲ့ ကျနော်တို့

နှစ်ယောက် အစား စားတာရပ်၊ ကော့တေးလ်က ဗိုက်အင့်တယ်ကွာ ဆိုပီး ဝီစကီကို ဆော်ဒါ နည်းနည်းရော

ရေခဲစိမ်ပီး တစိမ့်စိမ့်မြုံ့ရင်း ရောက်တတ်ရာရာတွေ လျှောက်ပြော ကြတော့တာပဲ။

 ညဉ့်နက်သွားတော့မှ ... ကိုင်း! ... အိပ်ဖို့သင့်ပီ... ဆိုပီး ၂ကောင်သား ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ထ၊

ပစ္စည်းပစ္စယတွေ မသိမ်းနိုင်တော့ဘူး။ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့ပီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တွဲရင်း အိမ်ထဲ

ဝင်ရတော့တာဗျ။ ပြန်လို့လည်း မဖြစ်တော့ဘူး လူလည်း အတော်ကွဲနေပီဆိုတော့ကာ သူ့အိမ်က

အခန်းလွှတ်တစ်ခုထဲ ဝင်ထိုး အိပ်လိုက်တော့တာပါပဲ။ နောက်တနေ့မနက်အိပ်ယာ စောစော

နိုးလာတော့မှ မနေ့ညက ဖွ ထားခဲ့တဲ့ ခြံထဲက ဟာတွေ ဆင်းပီး သိမ်းရတော့တာပေါ့။ ကျနော်သိမ်းဆည်း

လှဲကျင်းပီးလို့ အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်လာ ရေမိုးချိုး ကိုယ်လက်သုတ်သင်ပီးတဲ့အချိန်ဆို ကျနော့်

သူငယ်ချင်းမလေးရဲ့ လက်ရာ မြီးရှည်မွှေးတေးတေးက မီးဖိုထဲမှာ ရယ်ဒီဖြစ်နေပီဗျ။ ဒီကောင်က

ဟင်းချက်ထမင်းချက်လည်း ကောင်းကောင်း ကျွမ်းကျင်တာကိုး။ သူပြင်ထားပေးတဲ့ မြီးရှည်ကို

တရွှတ်ရွှတ်စားနေတဲ့ကျနော့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ...

... ငါ .. မနေ့ညက အင်မတန်စိတ်ချမ်းသာတယ်.. သိလား ... လို့ ပြောလာတယ်။

ကျနော်ကလည်း ... အေး! ငါလည်း တူတူပဲဟ ... လို့ ပြုံးစိစိနဲ့ပြန်ပြောတတ်တယ်။

 အဲ့လိုပိတ်ရက်မျိုး တနေကုန် သူချက်ကျွေးသမျှ လေးဝါးလိုက်၊ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ၂ကောင်သား

စာအုပ်ကိုယ်စီနဲ့ငြိမ့်လိုက်တော်တော်ဇိမ်ကျတယ်ဗျ။ ညနေ စောင်းဖက်ရောက်လာရင် သမီးလေးနဲ့

ဒေါ်ကြီးကိုပါ ခေါ်ပီး ဘုရားလေး ဘာလေး သွား၊ ကား လျှောက်မောင်း၊ သွားရည်စာလေး ဘာလေး

လျှောက်စား ပေါ့ဗျာ။ ဒီလိုပဲ နေလာ လိုက်တာ ခြေလွန်လက်လွန်ဖြစ်တဲ့နေ့ကို ရောက်လာ ပါလေရော

ဆိုပါတော့။

ခုနက ပြောသလို ပိတ်ရက်တစ်ခု နေ့လည်ခင်း ဖက် အိမ်မှာ ဇိမ်နဲ့နှပ်နေကြရင်း

မိုးဦးကျဆိုတော့ မိုးတွေ တဂျိမ်းဂျိမ်း ရွာချ လာပါလေရော။ ရာသီဥတုက အေးစိမ့်စိမ့်လေး ဖြစ်လာတယ်။

ဒေါ်ကြီးနဲ့သမီးလေးက နေ့လည်စာ စားသောက်ပီးတော့ အခန်းထဲဝင်ပီး အိပ်သွားကြတယ်။ ကျနော်က

နေ့လည်စာ စားထားတာ များတော့ဗိုက်အင့်အင့်နဲ့ ဧည့်ခန်းထဲက ပက်လက်ကုလားထိုင်မှာ

မဂ္ဂဇင်းတစ်အုပ်နဲ့နှပ်ရင်း ငိုက်လာရော။

 "မေ" က သူ့ဖာသာ ... အလုပ်ရှုပ်နေရင်း ... ဟိုကောင်! ... ငိုက်နေရင် အခန်းထဲဝင်အိပ်...

ဆိုပီး ပြောလာလို့ .. အေးကွာ ... မိုးအေးအေးနဲ့နှပ်လိုက်ဦးမယ်... ဆိုပီး ကျနော်အိပ်နေကြ အခန်းထဲဝင်

စောင်အပါးလေး တစ်ထည်ခြုံရင်း နှပ်နေလိုက်တယ်။ မှေးကနဲဖြစ်စ အပြုမှာ ကျနော့်ကုတင်ပေါ် တင်ပါးလွှဲ

လူတစ်ယောက်တက်ထိုင်လိုက်တာ ရိပ်ကနဲ မြင်လိုက်ရလို့ မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့

သူဖြစ်နေတယ်။ ... ဘာလဲဟ? ... လို့.. မေးလိုက်တော့ ဘာမှမဟုတ်ဘူး.. နင်စောင်မခြုံပဲ ...

အိပ်နေသလား ... လာကြည့်တာ ငါလည်း ငိုက်သလိုလို ဖြစ်လာတယ်.. ဟိုဖက်ကိုတိုးစမ်း ... ဆိုပီး

ကျနော့်ဘေးမှာ လာဝင်လှဲ အိပ်ချ လိုက်တယ်။

 ဒီအထိလည်း ဘာမှ မထူးဆန်းသေးဘူး ဗျ။ ကျနော်ပြောခဲ့ဖူး သလိုပဲ ဟိုး အရင်ကထဲက

ကျနော်နဲ့အဲ့ဒီသူငယ်ချင်းမတွေ ခုလို မိုးအေးအေးဆို စောင်တူတူခြုံပီး အိပ်ဖူးခဲ့တာ ဆိုတော့ ကျနော့်

ဘေးမှာ လာလှဲ အိပ်လိုက်တာကိုဆန်းတယ်လို့လည်း မထင်မိဘူး။ နံရံဖက်ကို ကပ်ပေး လိုက်တာပဲ ...

မှတ်မိတယ် ... ကျနော်အိပ်ပျော်သွားတယ်။ ၁နာရီခွဲလောက်ကြာသွားမယ်ထင်တယ်။ တမှေး

ကောင်းကောင်း မှေးလိုက်ရလို့ ကျနော်လန်းလန်း ဆန်းဆန်း ပြန်နိုးလာတယ်။ နိုးနိုးလာချင်း သတိထား

မိတာက သူကျနော့်ကို ကျောပေးပီး အိပ်နေတာကို အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်ထား မိတာဗျ။ ပိုဆိုးတာက

သူ့ဖင်တုံးကြီးကို ကျနော့် ဟာနဲ့ထောက်ထား မိတာ။ အိပ်ယာက နိုးစဆိုတော့ လိင်စိတ်ကြောင့်မဟုတ်ပဲ

သေးပေါက်ချင်သလို ဖြစ်ပီး အဲ့ဒီဟာက တောင်နေတယ်။ ဝတ်ထား မိတာကလည်း ပုဆိုး၊ အောက်ခံ

ဘောင်းဘီကလည်း မပါဘူး။ မတော်မနန်း အခြေနေကြီး ဖြစ်တာပေါ့။

.. ဟိုက်! မဖြစ်သေးပါဘူး ဆိုပီး သိုင်းဖက်ထား မိတဲ့ လက်ကို အသာလေးရုတ်၊ အောက်က

ထောက်မိနေတာကိုအသာလေးခွါ၊ သူ့ကို ကျော်ခွပီး ကုတင်အောက်ကိုဆင်းလိုက်တယ်။

အခန်းပြင်ထွက်ပီး အိမ်သာဖက်ကိုလစ်လာခဲ့တယ်။ ရှူးပေါက်လိုက်တော့မှ ဟိုကောင်က ပြန်ပျော့

သွားတော့တယ်။ မိုးကလည်း တဝုန်းဝုန်းနဲ့ရွာချနေတုံး ရာသီဥတုကလည်း ပိုတောင်အေးစ ပြုလာတယ်။

ဧည့်ခန်းထဲက ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်ရင်း ဖတ်လက်စ မဂ္ဂဇင်းကို ပြန်ဖတ်

နေမိသေးတယ်။

 ပီးမှ ဟိုကောင်မလေး အိပ်နေတာ စောင်လေး မခြုံထားဘူး အေးနေတော့မယ် စောင်ခြုံ

ပေးလိုက်ဦးမှဆိုပီး အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားလိုက်မိတယ်။ အခန်းထဲ ရောက်တော့ မှန်ပြူတင်းပေါက်က

မှုန်မှိုင်းမှိုင်း အလင်းရောင်နဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ သူ့မျက်နာ ဝိုင်းစက်စက်လေးကို တစ်ချက်ငေးရင်း

ကလေးလေး နဲ့တောင်တူသေးတယ်လို့ တွေးရင်း စောင်ကို ခြုံပေးဖို့ အိပ်နေတဲ့ သူ့ကိုယ်လုံးလေးပါ်ကနေ

ကိုင်းမိုးရင်း လှမ်းယူလိုက်တဲ့အချိန်.. အင်းး ဆိုပီး သူနိုးလာရော။

 စောင်ကိုဆွဲယူပီး ခြုံပေးဖို့ပြင်နေတဲ့ ခပ်ကိုင်းကိုင်း ဖြစ်နေတဲ့ကျနော့်ကို သိုင်းဖက်လာရင်း

ချမ်းတယ်ကွာ! ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ.. ချမ်းတယ် ငါ့ကို ဖက်ထားပေး ဆိုပီး ချွဲလာတော့ အလိုက်သင့်

ကျနော်ပါ မျက်နာချင်းဆိုင် ကုတင်ပေါ် လှဲအိပ်ရင်း ဖက်ထား ပေးလိုက်ရတယ်။ စောင်ကိုဆွဲယူပီး

၂ယောက်လုံး ကိုယ်ပေါ် ခြုံထား လိုက်တယ်။ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ အတင်း ခေါင်းထိုး ထားရင်း

ကိုယ်လုံးလေးကို ကျုံ့ပီး ဝင်လာတာကို တင်းတင်း ဖက်ပီး ငြိမ်နေရင်းက ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့သူ

ဆက်မအိပ်ပဲ ကျနော့်ကို ရီဝေဝေလေး မော့ကြည့်နေတာ ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

အိပ်ချင်မူးတူး ကပိုကရို မျက်နာလေးက ဆံနွယ်ရှုပ်ပွပွလေးတွေ ကြားထဲမှာ ချောချော

လေးရယ်ဗျ။ ကျနော်လည်း ဘာရယ်မဟုတ်သူ့ကို ငေးနေ မိတာပေါ့။

။...................။...................။...................။

.

.

.

 ကျနော့်ကို ငေးကြည့်နေတဲ့သူ့မျက်လုံး ဝိုင်းစက်စက်ကလေးကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ဖိကပ်ပီး နမ်းပေး

လိုက်မိတယ်။ မျက်လုံးလေး မှိတ်ပီး ငြိမ်ခံနေရှာတယ်။ မျက်နာချင်း အပ်လိုက်မိတော့... သူ့ဆံနွယ်တွေ

ဆီက အနံ့ယဉ်ယဉ်လေးတွေ ရလာတယ်ဗျာ။ မွှေးတေးတေး ချိုအီအီလေး။ တချို့မိန်းမတွေမှာ ရှိတတ်တဲ့

ဘာမှန်း မသိတဲ့ အနံ့မျိုးဗျာ။ ရှန်ပူနံ့၊ ရေမွှေးနံ့ အဲ့ဒီလိုမျိုး အနံ့တွေလည်း မဟုတ်ဘူး ရယ်။ ကျနော့်ကို

ကျနော်ဘာလုပ်နေမိမှန်း မသိခင်မှာကို နဖူး ပြောင်တင်းတင်းလေး (ဆံနွယ်တွေ ပေါက်နေတဲ့နေရာ

အစပ်နားမယ် အစိမ်းရောင်စစလေးတွေ ဖြစ်နေသေးတယ်) ကို နှုတ်ခမ်းနဲ့လျှောက်ပွတ်နေမိတယ်။

ပါးဖောင်းဖောင်းလေး ၂ဖက်ကို နှာခေါင်းနဲ့တေ့ပီး လျှောက်လှိမ့်ပေးနေမိတယ်။

 ရင်ဘတ်ထဲမှာ လှိုက်ဖိုနေတဲ့ခံစားချက်က ဟိုးအမြင့်ကြီး ကနေ ပြုတ်ကျလာသလို တွေဖြစ်ပီး

ကျနော့်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါ သလိုတောင်ဖြစ်လာတယ်။ မျက်နာချင်း အပ်ပီး ပွတ်နေကြ သလို

ဖြစ်နေရာက ရုတ်တရက်ခွာပီး သေချာ ကြည့်လိုက်တော့ နှုတ်ခမ်း ရဲရဲလေးက တဆတ်ဆတ်တုန်နေတာ

ကို ဖုံးကွယ်ထားဟန်နဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းကို သွား ချွန်ချွန်လေးတွေနဲ့ဖိကိုက်ထားတာ တွေ့လိုက်

ရတယ်။ ဘာစကားမှ မဆိုပဲ အဲ့ဒီချစ်စရာ နှုတ်ခမ်းအိအိရဲရဲလေးကို ကျနော်ငုံလိုက်မိတယ်။

 ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ ရောက်နေတဲ့ ကိုယ်လုံးလေး တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတဲ့အပြင်

ကျနော့်ကျောပြင်ကိုခပ်တင်းတင်း သိုင်းဖက်လာတယ်။ တစ်ယောက်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ယောက်က ငုံပီး

စုပ်နိုင်ဖို့ အပြိုင်အဆိုင်ကြိုးစားနေသလိုမျိုး ကျနော်က ငုံပီး စုပ်လိုက်၊ သူက ခေါင်းကို စောင်းငဲ့ရင်း ကျနော့်

နှုတ်ခမ်းကို ပြန်ငုံပီး စုပ်လိုက် အဲ့လိုအပြန်အလှန်တွေ လုပ်နေကြရင်း အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းလာတဲ့အပြင်

စောင်ခြုံထဲက ၂ယောက်စလုံးရဲ့လက်တွေက လည်း အင်းကျီတွေ အောက်ကိုလျှိုပီး ကျောပြင်တွေကို

ပွတ်သပ်မိကုန်တယ်ဗျာ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်အဲ့လို နင့်နင့်သည်းသည်းကြီး နမ်းနေရာက သူက

သတိဝင်လာဟန်နဲ့ ကျနော့်ကိုအသာလေး တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။

“ဘာ.. ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ .. ဟာ.. ....”

အဖျား ခတ်နေတဲ့ အသံတုန်တုန်လေးနဲ့ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲကို မျက်နာ အပ်ထားရင်း

တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတယ်။ ကျနော့်ကို အတင်း ဖက်ထား တာကိုတော့မလွှတ်ဘူး။ ချမ်းလွန်းလို့လား

ဒိန်းဒလိန်း နတ်ပူးသလို ဖြစ်နေလို့လား မသိဘူး ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲက သူ့ကိုယ်လုံး အိထွေးထွေးလေး ခမျာ

ဆတ်ဆတ်တုန်နေရှာတာဗျ။ ကျနော်သူ့ကျောပြင်ချောအိအိလေးကို အင်းကျီအောက်က လျှိုပီး

ပွတ်သပ်ပေးနေရင်းက သူ့နဖူးလေးကို မေးစိနဲ့ဖိပီး ပွတ်ပေး နေမိတယ်။ အဲ့ဒီအခြေနေမှာ စိတ်ထဲတစ်ခု

ေတြးလိုက္မိတယ္ဗ်။

 ... ဟောဗျာ! ... ဖတ်နေရင်း ဖီးလ်တက်သလို ဖြစ်လာကာမှ မဟုတ်တရုတ်တွေ

လျှောက်ပြော တော့မယ်လို့မထင်ပါနဲ့ဗျာ။ ကျနော့်စိတ်ထဲ အဲ့ဒီအချိန်က တွေးမိသွားတာလေး

အမှန်တိုင်း ပြောပြချင်တာပါ။ တကယ်ပြောတာပါ ကျနော်အဲ့လိုကြီး တွေးမိတာဗျ။ သြော်! ငါ့

သူငယ်ချင်းမလေးလည်း ငတ်နေရှာမှာပေါ့... ဆူဆူဖြိုးဖြိုး ကိုယ်လုံးလေးနဲ့ လှတ ပတလေး ... သန်တုံး

မြန်တုံးအရွယ်... ယောကျ်ားနဲ့မတွေ့တာလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်နေရှာပီ သနားပါတယ်ဆိုတဲ့စိတ်ဗျ။

(နင်သနားတာ ငါသိတယ်လို့ဝင်မဖောက်ကြနဲ့နော်... ဟီး ... ဟီး) တကယ်ပြော တာ ကျနော်ဘာ

လုပ်ပစ်ချင်တဲ့စိတ်မရှိဘူးရယ်။ သူ့ကို ကျေနပ်သွားစေချင်တဲ့စိတ်ကလေးပဲ ဖြစ်လာတာ။ သင့်တော်၏

မသင့်တော်၏ တော့ မတွေးမိတော့ဘူးဗျာ။ မကောင်း တာတော့မကောင်းဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီဟာကို

သေချာ မစဉ်းစား မိတော့ဘူး။

ဟာ.. ဟာ..

တဟာဟာနဲ့အဲ့လို အော်သံလေးတွေပဲ ဆက်တိုက်ထွက်လာတယ်။ ရင်ခွင်ထဲက သူ့ကို

ဆွဲခွါ လိုက်ပီး လည်တိုင်ဖော့ဖော့လေး တစ်လျှောက် တပြွတ်ပြွတ်နဲ့လျှောက်နမ်းပစ်လိုက်တာဗျ။ သူ

ကျနော့်ခေါင်းက ဆံပင်တွေကို အတင်း ဆုပ်ကိုင်လာတယ်။ မိန်းကလေး တော်တော်များများ လည်တိုင်၊

ဂုတ်ပိုးနဲ့ ရင်ညွှန့်တွေကို အနမ်းခံရ ရင် ချားရဟတ်စီး ရသလို ဖြစ်တယ်လို့ (ကျနော့်အတွေ့အကြုံအရ ..

အဟိ) သိထားတာကိုး။

 အဲ့လို လျှောက်လုပ်ပေးနေရင်း နည်းနည်းလေး ကြာလာတော့အောက်ကို လျှော လျှော

ဆင်းလာမိတယ်။ စောင်ကိုဆွဲဖယ်ပီး ရင်ညွှန့်အပေါ်ပိုင်း တစ်ဝိုက်ကို လျှာအဖျားလေး တွေနဲ့ တရုတ်

စာရေးသလို လျှောက်ကစား နေလိုက်သေးတယ်။ နို့၂လုံးကြားက အမြောင်းလေးကို မြင်ရတယ်

ဆိုရုံလေးကိုး၊ သူဝတ်ထားတာက စွပ်ကျယ်လက်စက အဖြူလေးဗျ။ အထဲမှာ

ဘော်လီအင်းကျီလိုလို၊ရှင်မီး အင်းကျီလိုလိုဟာ တစ်ထပ်ပါသေးတယ်။

 တော်တော်ကြာတဲ့အထိ အဲ့ဒီမပေါ့်တစ်ပေါ် နေရာလေးတွေမှာ လျှာကစားနေရင်းက

စွပ်ကျယ်ကြပ်ကြပ်လေးကို လှန်တင်ဖို့လုပ်တယ်။ စွပ်ကျယ်က လှန်လို့ရပေမယ့် အဲ့ဒီအောက်က

အတွင်းခံက ကြပ်ကြပ်ကြီး လှန်လို့ကို မရတာဆရာ။

ဘရာလိုလည်း မဟုတ်ဘူးရယ်။ တအားကြီးကို ကြပ်နေတာ။ ဘာလုပ်ရမှန်းလဲ မသိတော့ဘူး။ အဲ့မှာ

မျက်လုံးမှိတ်ပီး ငြိမ်နေတဲ့သူက မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ပီး အရှက်သည်းနေတဲ့ ဟန်လေးနဲ့ ....

“.. ဘာ....ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲဟာ.. ငါတော့ရှက်လွန်းလို့သေချင်နေပီ...

တော်တော့နော်.. လက်လွန်ခြေလွန်တွေ ဖြစ်ကုန်တော့မယ်”

“ ငါနင့်ကို နမ်းပဲနမ်းမှာပါ "မေလေး" ရ ... ဒါကြီးက ဘယ်လိုချွတ်ရတာလဲ..”

“ အာကြာ ... ကၽြတ္!”

အဲ့လို ညည်းညည်း ညူညူလေးနဲ့ ဘေးတိုက်အိပ်နေရာက ထထိုင်လိုက်ရင်း လက်ကို

နောက်ပစ် တဖောက်ဖောက်နဲ့ ချိတ်တွေကို ဖြုတ်ပီး ချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ စွပ်ကျယ်လေးကိုပါ

ခေါင်းပေါ်ကနေ ကျော်ပီး ချွတ်ချ ပစ်လိုက်တော့ အပေါ်ပိုင်း ဗလာအတိဖြစ်သွားတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ

သိတာဗျ။ နဂိုက အသားအရည်က အဝါရောင်လဲ့လဲ့လေး ဆိုတော့ ဝါဝင်းဝင်း ချိုဗူးကြီး၂လုံးက ဘွားကနဲ

ပေါ်လာတာ လှလွန်းလို့ ကျနော် လှဲနေရာ ကနေ အံ့သြ မှင်တက်ပီး ငေးနေမိသေးတယ်။ ကိုယ့်

သူငယ်ချင်းမလေးပါ ဆိုပီး အရင်က သိပ်သတိမထား မိလိုက်တာလားပေါ့။ သူအဲ့ဒီလောက်ထွားမှန်း

မသိဘူးရယ်။

 (အမှန်က အပြင်ထွက်ရင်လူတွေ အာရုံစိုက်တာ ခံရလွန်းလို့ ရှက်လို့ဆိုပီး ရင်စည်း လိုမျိုး

အဲ့လိုဟာ ခပ်ကြပ်ကြပ်တွေ ဝတ်ထားလို့တဲ့ နောက်မှသူပြန်ပြောပြတယ်) ကျနော်ငေးနေတာကို

ရှက်လွန်းလို့ထင်တယ်ဗျ။ ကျောလယ်လောက်ရှိတဲ့ဆံပင်အရှည်တွေကို ရင်ဘတ်အရှေ့ဖက်ကို ဆွဲယူပီး

သူ့ချိုဗူး၂လုံးကိုဆံပင်တွေနဲ့ဖုံးထားလိုက်ရင်း အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားတယ်။ အဲ့လို ရှက်ဝဲဝဲ

ဟန်လေးက ကို ချစ်စရာလေးဗျာ။

ဆံပင်တွေ ဖုံးထားတာကို အသာလေး ဆွဲဖယ်ပီး တုန်နေတဲ့ လက်ချောင်း တွေနဲ့

အသာလေး အုပ်ကိုင်ကြည့်တယ်။ စေးပိုင်ပိုင်လေး။ လက်ဖဝါး ၂ဖက်နဲ့စုံ ပင့်ပီး မ ကြည့်တယ်။

နည်းတာကြီးတွေ လားဗျာ။ သွေးကြော အစိမ်းလေးတွေ ယှက်လို့။

“ဟေ့! တော်ပီကွာ.. အာ့”

အနုလုံ ပဋိလုံ လေ့လာ နေတဲ့ ကျနော့်ကို အရှက်သည်း ဟန်နဲ့ ပြောလာတာမှ

မဆုံးသေးဘူး ကျနော်အတင်း ဖက်ပီး အိပ်ယာပေါ် ဆွဲလှဲ ချလိုက်တာ ပါလာတယ်။ အကြမ်း ပတမ်းကြီး

မဟုတ်ပဲ လက်ချောင်း တွေနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ကစားရင်း နို့သီး ခေါင်းတွေကို လျှာနဲ့လျှောက်လှိမ့်ပေးနေလိုက်၊

တပြွတ်ပြွတ်နဲ့လျှောက်စို့လိုက်... အဲ့လိုတွေ လျှောက်လုပ်ပစ်နေမိတော့တာပေါ့။ အရမ်းလှတဲ့

နို့ကြီး၂လုံးကို အားရပါးရ ဆော့ကစား၊ စို့ပီးတော့မှ အောက်ဖက်ကို ဖြေးဖြေးချင်း နမ်းရင်း ဆင်းလာခဲ့တယ်။

ခါးကျင်ကျင်လေးမျာ တင်းတင်း စည်းထားတဲ့ ထမီလေးကို ဖြေလျှော့လိုက်တော့ ... ဟဲ့! ... ဆိုတဲ့ ...

မာန်မဲသံလေး ကြားလိုက်ရတယ်။

 မောဟိုက်နေတဲ့ အသံလေးနဲ့ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူနေရင်း မလုပ်ရဘူး ဆိုတဲ့ ဟန်နဲ့

ခေါင်းခါ ပြနေတယ်။

 “...လုံးဝ မထိဘူး! ပေါင်တံလေးတွေနမ်းမလို့ .. ဟုတ်ပီလား ...” လို့ ... ခပ်တည်တည်

ပြန်ပြောရင်း (မာယာ များချက်ပြောပါတယ်... ဟ ီ... ဟိ) ထမီကို ချွတ်ချပစ်လိုက်တယ်။ ဂွင်းလုံးကို

ကျွတ်ကရော။ ပေါင်တံလေး တွေကို လျှောက်နမ်းလိုက်၊ လျှာလေးတွေနဲ့ လျှောက်လိုက်

လုပ်နေလိုက်တော့ စိတ်ချ သွားဟန်နဲ့ ခေါင်းထောင်ကြည့်နေရာက ပြန်လှဲ အိပ်သွားတယ်။

 အဲ့ဒီမှာ ဇာတ်လမ်း စ တော့တာ.. ဒီဖက်ပေါင်ကို နမ်းနေရာက လျှာကြီး တရမ်းရမ်းနဲ့

ဟိုဖက်ပေါင်ကို မျက်နာ သွားအပ်ဖို့အကူးမှာ ထုတ်ထားတဲ့ လျှာကြီးက မတော်တဆ လိုလို ပေါင်၂ချောင်း

အလယ်တည့်တည့်က ဖုတ်ဖုတ်ကို ခရီးသွား ဟန်လွှဲ ပလပ်ကနဲ ပွတ်တိုက်သွားတယ်။ ... ဟဲ့! ... ဆိုပီး

ခေါင်းထောင်ကြည့်လာရင် ... ဒီဖက်ပေါင်ပေါ် မျက်နာ အပ်ထားလျှက်ကနေ ... ဆောရီး! မတော်တဆ

သွား ထိမိတာ ... ဘာမှ မဖြစ်ပူး ... ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ ... လို့... ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ... ဟင်းး! ... ဆိုပီး

သက်ပြင်း ချသံနဲ့ ပြန်လှဲအိပ်သွားရင် ဒီဖက်ပေါင်ကို ပြန်ပြောင်းရင်း လျှာက မတော်တဆ

သွားထိပြန်တယ်(ဉာဏ်များ ချက်ပြောပါတယ်... ဟီး)

ဟိုဖက်ဒီဖက်ပြောင်းတာ အခေါက်ရေစိပ် လာရင်း သတိဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ

သူ့အဖုတ်ကို ကျနော် အပိုင်စီးထား မိပီဗျ (ပါးစပ်နဲ့ပြောပါတယ်) သူလည်း ထွန့်ထွန့်လူး၊ ကျနော်လည်း

အသားကုန်လျှက်ပေးနေမိပီ။ အရည်တွေကို ရွှဲရွှဲစိုနေတာပဲ ... အဟီး။ ... တင်ပါးနဲ့ကုတင်

မထိတော့ဘူး။ .. ကော့.. ကော့တက်ပီး လေထဲမှာ မြှောက်နေတာဗျာ။ ၂ခေါက်လောက် မြှောက်တက်ပီး

ပြုတ်ပြုတ်ကျသွားတယ်။ ကိုယ်လုံးလေး ကလည်း တွန့်လိမ်ပီး တဆတ်ဆတ်ခါနေတယ်။ ကျနော်လည်း

ဂျာရတာ တော်တော်မောသွားပီ။ ဒါပေမယ့် သူကျေနပ်သွားအောင်ဆက်လုပ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ အဖုတ်ထဲ

လက်နှိုက်လိုက်မိတယ်။ အဖုတ်ထဲ လက်ခလယ်အသွင်း အထုတ်လေး လုပ်နေရင်း၊ လျှာက အစိကို

ဝိုင်းပေးနေမိတယ်။

 သိပ်မကြာလိုက်ဘူး အဖုတ်အတွင်းသား နံရံတွေက ကျနော့်လက်ချောင်းကို အတင်း ဆုပ်ပီး

ရှုံ့ပွပွ လုပ်ရင်း၊ သူ့ ပါးစပ်က အင်းးးး ဆိုတဲ့ အသံရှည်ဆွဲပီး အော်ရင်း အဆုံးထိရောက်သွား ရှာတယ်။

အဲ့ဒီတော့မှ ကျနော်ရပ်လိုက်ပီး သူ့ကို စောင်လေး ပြန်ခြုံ ထားပေးလိုက်တယ်။ အခန်းပြင်ထွက်

ရေချိုးခန်းထဲသွား ပလုတ်ကျင်း လက်ဆေး မျက်နာသစ်ပေါ့။ အားလုံး ပီးစီးသွားတော့ အခန်းထဲ

ပြန်မဝင်တော့ပဲ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း စီးကရက်တစ်လိပ်ဖွာနေမိတယ်။ ငါတော့ သောက်တလွှဲတွေ

လျှောက်လုပ်လိုက်မိပီထင်တယ် ဆိုတဲ့စိတ်က ဝင်ချင်သလိုလို ဖြစ်လာတယ်။ ခြေလွန်လက်လွန်တော့

မဖြစ်ဘူး ထင်တာပဲ။ အင်း ဖြစ်တော့ဖြစ်တယ်ထင်တယ်။ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းကို ဘာသွား

လုပ်မိလိုက်ပီလဲပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အခန်း တံခါးဝကနေ ကျနော့်ကို လှမ်းကြည့်နေတဲ့ မေ့ ကို တွေ့

လိုက်ရတယ်။ တစ်ဝက်တပျက်ဖွင့်ထားတဲ့ တံခါးဝကနေ လက်ယပ်ပီး လှမ်းခေါ်နေတာ။ မျက်နာ ကလည်း

တစ်မျိုးပဲ။ ငါ့ကိုတော့ ပါးချတော့မလား ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ထပီး သူ့အနားကပ်သွားတော့ အခန်းထဲ

ဆွဲသွင်းတာ ခံလိုက်ရတယ်။

“နင်လုပ်ချင်တာ လုပ်ပီး .. ထားသွားလို့.. ရမလား .. ငါလည်း လုပ်မယ်”

“အာ .. လျှောက်မလုပ်ပါနဲ့ .. မေရာ.. တော်ပီ ..”

“စကားမရှည်နဲ့.. ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း.. ကျွတ်!”

“ဟာ .. ေမေလး ..”

 အပေါ်ပို့စ်က နောက်ဆုံး စာကြောင်း ၄ကြောင်း (စကား အပြန်အလှန်ပြောခန်း) ကိုခရေဇီဖိုး

ဟိုဖက်မယ်ပြောထား သေးတယ်လေ။ အဲ့ဒါ ကျနော်တို့၂ယောက် ပါးစပ်ကနေ အပြန်အလှန်ပြောနေကြတာ

မဟုတ်ဘူးရယ်။ ဟမ်! ပါးစပ်က မပြော ဖင်က ပြောတာလားလို့မေးချင်လာ သလား ... ဟီး .. ဟီး။ အမူအရာတွေနဲ့

ပြောနေကြတာဗျ။ ... ကိုင်း! ... ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေဗျာ။

 ရုန်းရင်း ဆန်ခတ်ဖြစ်နေကြတာ။ ကျနော်က ရုန်းနေတာ သူက ဆွဲ နေ နေတာ .. ဟီ.. ဟိ။

ကျနော့်ကို အခန်းထဲ ဆွဲသွင်းပီး တာနဲ့ တံခါးကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်၊ ကျောနဲ့ဖိကပ်ထားလျှက်ကနေ

ဦးကျောက်လုံးက တင်တင်မူကို မုဒိန်း ကျင့်ခါနီး အပြုံးမျိုးနဲ့ ပြုံးပြလာတာ (ပြောင်းပြန်တွေတော့ဖြစ်ကုန်ပီ

ထင်တယ်မယုံရင် ပုံပြင်သာ မှတ်ကြပေတော့) ကျနော့်မှာ ယောကျာ်းသား အားနွဲ့သူပါရှင် ဆိုတဲ့

မျက်နာငယ်လေးနဲ့ ကြောက်အား ပိုနေတဲ့ဟန်နဲ့ ခင်ဗျားတို့ ညီလေး မောင်ချမ်းကိုရဲ့ဟန်ပန်ကလေး

မျက်စိထဲ မြင်ကြလား မသိဘူးဟီဟိ။

မျက်မှောင်လေး ကျုံ့ပီး မေးဆတ်ပြလာတယ်။ ကျနော်က မျက်လွှာလေး ချရင်း ခေါင်းခါ

ပြလိုက်တယ်။ နှာခေါင်းရှုံ့ ပြရင်း သူလည်း ခေါင်းခါ ပြလာတယ်။ ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်

(လာစမ်းဆိုတဲ့မျက်နာအမူအရာနဲ့) ကျနော်က သက်ပြင်းချပီး စိတ်မသက်မသာ ဟန်နဲ့ ခေါင်း ထပ်ခါ

ပြတယ်။ အဲ့ဒီအမူအရာ တွေကို ဘာသာပြန်လိုက်ရင် ခုနက ပြောတဲ့ အပြန်အလှန်စကားပြောတဲ့

အဓိပ္ပါယ်ထွက်လာ လိမ့်မယ်။ (သဘောပါသလား .. ပရိသတ် :P ) ကျနော့်ဖာသာ ခေါင်းခါခါ လည်ခါခါ ..

ဘာပဲ လုပ်နေ လုပ်နေ .. ဂရုမစိုက်ဘူး .. ဟေ့.. ဆိုတဲ့.. ဟန်နဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းကိုတင်းတင်း ကိုက်ပီး

အနားကပ်လာတယ်။ မတုန်မလှုပ်ကျောက်ရုပ်ကြီး လို တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေတဲ့ ကျနော့်ကို အတင်း

ဆွဲဖက်လာတယ်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်လွှားခြုံထားတဲ့ စောင်ပါးလေးကို လွှတ်ချလိုက်တော့ ခုနက ကျနော်

ထားခဲ့တဲ့အတိုင်း ဖင်တုံးလုံးလေးပဲ ဆိုတာ အထိအတွေ့ အရ သိလိုက်ရတယ်ဗျ။

 အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဟိုဖက်အခန်းက ကလေး ဂျီကျသံ လေးနဲ့ ဒေါ်ကြီးက ချော့နေတဲ့အသံ

ထွက်လာတယ်။ ပေါက်ကွဲခါနီး တင်းမာနေတဲ့အခြေအနေ ရုတ်တရုတ်ပြောင်းလဲ သွားပီး

ဝရုန်းသုံးကားတွေ ဖြစ်ကုန်ရော။ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပုံကျနေတဲ့ စောင်ကလေးကို ကောက်ပီး ပြန်ခြုံလိုက်ရင်း

ကျနော့်ကို အပြင်မြန်မြန်ပြန်ထွက်ဆိုတဲ့ အမူအရာလေး ပြလာရင်း ကုတင်ပေါ်က သူ့အဝတ်တွေကို

ပြန်ဝတ်ဖို့ကြိုးစား နေတယ်။ ကျနော်လည်း ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားတဲ့စိတ်နဲ့ အခန်းတံခါးကို မြန်မြန်ဆွဲဖွင့်ပီး

ဧည့်ခန်း ထဲကို လစ်ထွက်လာခဲ့ပီး ပက်လက်ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်ချ လိုက်ရင်း စာဖတ်ချင်ယောင်ဆောင်

နေလိုက်မိတယ်။

 ... ဘုရား ... ဘုရား... ကံသီပေလို့.. တာပေါ့ .. ကလေးနဲ့ဒေါ်ကြီး .. နိုးလာလို့ .. မဟုတ်ရင်

မောင်ချမ်းကိုလေး ဘဝ နစ်မွန်းခါနီး ဖြစ်နေပီမဟုတ်လား.. ဟီ.. ဟိ။ .. ကျနော့်သူငယ်ချင်း ပုံစံက

အသေ အုပ်တော့မယ်ပုံစံကိုးဗျ။

အချိန်ကိုက်ကလေးပဲ ဗျာ။ အိပ်ယာက နိုးလာလို့ တအီအီဖြစ်နေတဲ့ သမီးလေးကို ပွေ့ရင်း

ဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်အပြင်ထွက်လာတယ်။ .. ပေး .. ဒေါ်ကြီး ကျနော်ချီမယ်.. ဆိုပီး သမီးကို .. လှမ်းယူ

.. လိုက်ရင်း.. သမီးလေးရေ! မညောင်ပါနဲ့.. အေ ဟော့ဒီမှာ လေးလေး ရှိတယ်ဟေ့ .. ဘာညာ .. ဆိုပီး

မြှူနေ လိုက်ရတယ်။ ခဏ နေတော့ အိပ်ချင်မူးတူး လိုလိုဘာလိုလို ရုပ်နဲ့ ဟန်ဆောင်ပီး မေ တစ်ယောက်

အခန်း ပြင်ထွက်လာတယ်။ ကျနော်က တော့ သူ့မျက်နာ ကိုလုံးဝ မကြည့်ရဲ တော့ဘူး။

ကလေးထိန်းရင်း မသိဟန်ဆောင်နေလိုက်တယ်။

 သူနဲ့ဒေါ်ကြီး ညစာချက်ဖို့ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားမှ သက်ပြင်း ခိုးချရတယ်ဗျာ။ ညစာ

စားသောက်ပီးတော့ မိုးလည်း တော်တော်စဲ သွားတော့ကာ ကျနော်လည်း ရူးသလို ပေါသလိုနဲ့

အဝတ်အစား ကောက်လဲပီး ဆိုင်ကယ်သော့ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တော့... ဒါက ... ဘယ်လဲ ... ဆိုပီး ..

အမိန့်သံပါပါနဲ့ .. မေ က ကျနော့်ကိုလှမ်းမေး လာတာကို မျက်လုံးချင်း မဆုံမိအောင် ရှောင်ရင်း ...

အိမ်ပြန်မလို့လေ .. နက်ဖန်မနက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်... လို့ ပြောရင်း သူဘာမှ စကား ပြန်မပြော နိုင်သေးခင်

လစ်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ခြံဝင်းထဲကနေ လမ်းမပေါ်ကိုဆိုင်ကယ်နဲ့ မောင်းထွက်လာခဲ့ရင်း သက်ပြင်း

ရှည်ကြီး ဖူးးး ကနဲ ချလိုက်မိတယ်ဗျာ။

မနောက်ဘူးဗျာ။ အတည်ပြောတော့မယ်။ ကျနော်တော်တော်လန့်သွားတယ်ဗျ။

ကျနော့်ကိုကျနော်လည်း စိတ်ထဲမှာ အပြစ်တအားတင်နေမိပီ။ ခင်ဗျားတို့နားလည်ချင်မှ

နားလည်လိမ့်မယ်။ ကျနော်လူကောင်း မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်မိန်းမနဲ့မဆို လိင်ဆက်ဆံဖို့

အသင့်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် မေ က ကျနော့်အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းဗျ။ ရင်ထဲ အသည်းထဲက နင့်နေအောင်

ကိုချစ်တာ။ အဲ့ဒီခံစားချက်က ဘာကိုမှယှဉ်လို့မရဘူး။ ရဲဘော်ရဲဖက် ဆိုးတူကောင်းတိုင်ပင်ဆိုသလို

ဟိုးငယ်ငယ်ထဲက ချစ်လာ ရတာလေ။ အဲ့ဒါကြီးကို ခုလို သွားလုပ်လိုက်မိတာ ကျနော်အင်မတန်

မွားသြားပီ။

 ကံကောင်း ထောက်မလို့ ကျနော်ဟိုလိုကြီး မလုပ်လိုက်မိသေးတာ။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လို

ပြောရမလဲတောင်မသိတော့ပါဘူး။ ကျနော်အပြစ်ရှိသွား သလို ခံစား နေရပီဗျ။ ယူကြုံး မရလည်း

ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်သူ့ကိုရှောင်တဲ့အနေနဲ့လစ်လာတာ။ မျက်လုံးချင်း ဆိုင်ရမှာကို လိပ်ပြာ

မလုံတော့တာ ဆရာတို့ရေ။ တခြားမကြည့်နဲ့ အားကိုး အားထား မရှိ၊ ကလေးလေး တစ်ယောက်နဲ့ ဘဝကို

သူပဲ အိမ်ထောင်ဦးစီး လုပ်ပီး ရပ်တည်နေရတဲ့ သူငယ်ချင်းမလေးကို သူများ စော်ကား မော်ကား

လုပ်လာရင် ကာကွယ်ပေးရမယ့်ဥစ္စာ ကျနော်ကိုယ်တိုင်က အနိုင့်အထက်လုပ်ပေးလိုက်မိပီဆိုတဲ့

စိတ်ကြီးက ကြီးစိုးထားတာဗျ။ ခင်ဗျားတို့တော့ ကျနော့်ကို ဘယ်လို မြင်မယ်မသိဘူး။ ကျနော်က

တစ်မျိုးပါ။ ခေတ်စကားနဲ့ပြောရရင် ဂေါက်သီးပေါ့။

နောက်ထပ်၃ရက်တိတိသူ့ဆီ လုံးဝ မသွားဖြစ်တော့ဘူးဗျ။ ရှောင်ပုန်း နေမိတာ

ပေါ့လေ။ ဘယ်မှလဲ မထွက်ဖြစ်ဘူး။ ကျနော့်ခြံထဲက ကုန်လှောင်ဂိုဒေါင်ကို ရှင်းရင်း အလုပ်ရှုပ်နေမိတယ်။

တမင်ကို အလုပ်မရှုပ်ရှုပ်အောင် လုပ်နေမိတာ။ မဟုတ်ရင် ဟိုနေ့က အဖြစ်အပျက်စိတ်ထဲ ရောက်

ရောက်လာပီး နေရခက်လွန်း လို့ပေါ့ ဆရာတို့ရယ်။ အဲ့လိုနဲ့ အဲ့ဒီ၃ရက်မြှောက်ညနေပိုင်းမှာ ကျနော်

အလုပ်လုပ်နေတာ နားလိုက်ပီး ရေမိုး ချိုးပီးစ ရေသုတ်နေတုံး ဖုန်းလာတယ်။ ကောက်ကိုင်လိုက်တော့

သူဖြစ်နေတယ်။

“ဟေရာင္! ... နင္က .. ဘာ .. သေဘာလဲ ..”

“ဟဲဟဲ .. နေကောင်းလား ... မေလေး ..”

“ငါ့ကို ပြောင်ချော်ချော်လာလုပ်မနေနဲ့.. ငါ စိတ်တအား တို နေ တယ်နော်.. နင်

ခုဘယ္မွာလဲ? ..”

“အိမ်မှာလေ .. အလုပ်များနေလို့ပါ ဆိုနေ ..”

“အေး .. ဒေါ်ကြီးတောက သူ့အမျိုးတွေဆီခဏပြန်ချင်တယ် ပြောလို့

ပြန်ခိုင်းလိုက်တယ်... အိမ်စောင့် ကလေးထိန်းဖို့.. လူခွဲမရှိဘူး ... နင်လာခဲ့..”

“...... ...... .......”

“ငါ .. ပြောနေတာ .. ကြားလား .. ငသက်.. ??? ..”

“အင်းးး”

“အင်း .. ဆို .. ခုချက်ချင်း .. ထွက်လာ ..”

“ငါ ညဖက်လောက်လာခဲ့မယ်လေ .. အခု .. ဟိုဥစ္စာ ..”

“ .. ပွမ်!!!!!!! ပွမ်!!!!!!!!!!!! ကြားတယ်မလား .. ကားဟွန်းသံ.. ငါနဲ့သမီး ခု ..

နင့်ခြံပေါက်ဝမှာ လာစောင့်နေတယ် ခုချက်ချင်း .. လာခဲ့.. ဒါပဲ...”

“သောက်ကျိုးတော့နဲပါ ပေါ့လား” .. ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အဝတ်အစား မြန်မြန်ကောက်ဝတ်ပီး

အိမ်သော့ခတ်၊ ခြံဝကိုအပြေးထွက်လာခဲ့ရတော့တာပေါ့။ စူပုပ်ပုပ်ရုပ်လေးနဲ့ ကားထဲမှာ

ထိုင်စောင့်နေတဲ့ သူ့ကို သေချာမကြည့်ရဲဘူး။ ကျနော့်ကိုမြင်တော့ တခစ်ခစ်နဲ့ရယ်ပြနေတဲ့ သမီးလေးကို

ကားထဲ ဝင်ထိုင်ရင်း ဆွဲပွေ့လိုက်တယ်။ ... လေးလေးက သမီးလေးကိုလွမ်းနေတာ .. သိလား လာစမ်း ..

မွှ.. မွှ.. ပေးဦးမယ်.. ဘာညာ .. ဆိုပီး လျှောက်လုပ်နေရတယ်။ ကျနော်ကားပေါ်ရောက်တာ နဲ့

စက်နှိုးပီး ဝူး ကနဲ ထွက်သွားတယ်။ ဒေါသဂုမ္ဘာရလေးကို ကြောက်ရ တော့ကာ ဘာမှ မပြောရဲပဲ

ငြိမ်ငြိမ်လေး ဘေးကနေ စကား ကောင်းကောင်း မတတ်သေးတဲ့ သမီးလေးကို ဟိုပြော ဒီပြောတေ

ွလျှောက်ပြောပီး ဖိန့်ဖိန့်တွေ လုပ်နေ ရတာပေါ့ဗျာ။

 ကား ထိုးရပ်လိုက်တော့မှ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုအကဲခတ်လိုက်မိတယ်။ မြို့ထဲမှာပဲ

ရှိသေးတယ်ဗျ။ ... ငါ ဗိုက်အရမ်းဆာ လာတယ်.. အိမ်မှာ ဘာမှ မချက်ထားဘူး ထမင်းစားမယ် ... ဆိုတဲ့

.. အသံပဲ ကြားလိုက်ရတယ်။ လူက အောက်ရောက်သွားပီ။ သမီးကို ချီရင်း ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တော့

စိတ်ထဲမှာ ငယ်မူပြန်ချင်သလိုလိုတောင်ဖြစ်သွားတယ်။ ကျောင်းသား ဘဝက သူနဲ့ကျနော် ကြိုက်လွန်းလို့

အမြဲ လာစားနေကြ ရှမ်း ထမင်းဆိုင်လေးဗျ။

 ဟင်းတွေ ကလည်း ကျနော်တို့ငယ်ငယ်က အတိုင်း လက်ရာ မပြောင်းဘူးရယ်။ ဆန်စေးနဲ့

ချက်ထားတဲ့ ထမင်းနဲ့မုန့်ညှင်းစောလို့ခေါ်တဲ့ အချဉ်ရည်ဟင်း ကြောင့် ရှလွှတ်ရှလွှတ်နဲ့ ထမင်းစား

မြိန်လိုက်တာဗျာ။ သူရော ကျနော်ပါ စကား တစ်ခွန်းမှ မပြောပဲ ထမင်းနဲ့ဟင်းကို ကုန်းလွေးေ နကြတယ်။

စားလို့ပီး ခါနီးမှာ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားတဲ့သမီးလေးက ဆော့ကစားရင်း ဟင်းရည်သောက်

ပုဂံလုံးကို လက်နဲ့လှမ်းပုတ်လိုက်တော့ ဂလွမ်ကနဲ မှောက်ကျ သွားပါ လေရော။ မှောက်သွားတဲ့

ဟင်းရည်တွေက သူ့အမေ ထိုင်တဲ့ဖက်ကို ဝရောကနဲ ဖိတ်ကျသွားတော့ မေ ခြေထောက်တွေ ပေါင်တွေ

အကုန်စိုရွှဲ ကုန်တာပေါ့။

 .. ဟောဗျာ! သမီးလေးရယ် .. လို့ ရေရွတ်ရင်း စားလက်စ တွေ ချ သမီးလေးကို

ကြမ်းပြင်ပေါ် ခဏ ရပ်ခိုင်း ထားရင်း.. စားပွဲပေါ် က တစ်ရှူးလေးတွေ ခပ်သွက်သွက်ဆွဲယူလိုက်ပီး မေ့

ခြေထောက်တွေ ပေါင်တွေကို သုတ်ပေး နေမိတယ်။ ဟင်းရည်က ဒုတိယ အကြိမ်ပြန်ထည့်ပေးထားတဲ့

ဟာ ဆိုတော့ နည်းနည်းပူနေတော့ကာ မေ့ခြေထောက်တွေ အပူလောင်သွားပီလား ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့

စက္ကူလေး တွေနဲ့ သုတ်ပေးတာ အပြင် ကယောင်ကတမ်းနဲ့ ခြေဖမိုးလေးကို ဆွဲယူပီး တဖူးဖူး နဲ့ လေမှုတ်

ပေးနေမိတယ်။

... ဟေ့! လူတွေ ကြည့်ကုန်ပီ .. လို့ .. သူ့ဆီက ခပ်တိုးတိုး .. သတိပေးသံကြားလိုက်ရမှ

ရှက်ကိုး ရှက်ကန်းနဲ့ ဟင်းရည်တွေ ပြောင်အောင် မြန်မြန်သုတ်ပေး လိုက်ပီး ကိုယ့်ခုံမှာ ကိုယ်ပြန်ဝင်ထိုင်

လိုက်တယ်။ ... ငါ့သမီးလေးက .. လူဆိုးမလေးပဲ ... ဆိုပီး သမီးကို ခေါင်းလေး ပွတ်ပီး ကျနော်

ပြောနေရင်း မေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်လို့မှန်းမသိဘူးဗျ။ သူပြုံးနေတယ်။ အင်မတန်ကျေနပ်

နှစ်သိမ့်ကြည်နူးသွားတဲ့ အပြုံးမျိုး။ ပြုံးရင်းနဲ့ မျက်ရည်တွေ ရစ်ဝိုင်းနေတယ်။ ကျနော်အံ့သြ သွားတယ်ဗျ။

သူဘာဖြစ်သွားတာလဲ ပေါ့။ အဲ့ဒီမှာပဲ .. စကားသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတော့ ကလေး တစ်ယောက်ကို

ပိုးသဘက်လေး နဲ့ကျောမှာ ပိုးထားတဲ့ ရှမ်းမလေး တစ်ယောက်ဗျ။

“အကိုနဲ့အမ ကျမကို မှတ်မိကြလား .. ? ..”

“အဟီး .. မသိဘူးဗ်”

“ .. ရော်! .. အကိုတို့အမတို့ ကျောင်းတက်တုံးက ဒီဆိုင်မှာ ထမင်း လာလာ စားရင်

"ကလီစာ စုံတွဲ" လာပါပီရှင် လို့ အော်အော်နေတဲ့ .. ကောင်မလေးဟာ .. ကျမပဲလေ”

“ဟေ! ဆိုင်ရှင်အန်တီကြီးရဲ့သမီးလေး ပေါ့.. အိမ်ထောင်ကျပီး ကလေးတောင်ရနေပီ

ဟုတ္လား?”

“.. ဟီး .. ဟီး .. ဟုတ်တယ်.. အကိုတို့ကို တွေ့ရတာ ပျော်လွန်းလို့ လာ နှုတ်ဆက်တာ ..”

“ .. ပြန်တွေ့ရလို့လား ..”

“ဟုတ်ပါ့.. အကိုတို့သူငယ်ချင်း၂ယောက်ထမင်း အမြဲ လာစားတိုင်း ဝက်ကလီစာမှာ

တတ်တာ မှတ်မိတယ်လေ.. ကျမ စိတ်ထဲမှာ ဒီအမ ချောချောလေး နဲ့အကို ချောချောလေးက တအား

လိုက်ဖက်တာ.. သူတို့ညားသွားရင်ကောင်းမှာလို့ဘေးကနေ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးတာ ...”

“ ... ဟား ... ဟား ... ”

“ .. ခုတော့ ကလေး တောင်ရနေပီနော ်.. သမီးလေးက ချောလိုက်တာ အဖေတူ

အမေတူလေး .. ဆံပင်နက်နက်ကလေးတွေက အစ တူတယ်နော်... ဝမ်းသာလိုက်တာ .. ခုနက အမကို

အကို ခြေထောက်သုတ်ပေးနေတာလေး ကြည့်ပီး ကြည်နူးသွားတာ အဲ့ဒါ မနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဖြစ်ပီး

လာနှုတ်ဆက်တာ သိလား ...”

“ ... သမီးလေး ချောတာက အမနဲ့တူလို့ပါကွယ်( မေက ပြုံးစိစိနဲ့ဝင်ပြော လာတယ် သူနဲ့

ကျနော်လင်မယား မဟုတ်ဘူးလို့ တစ်ခွန်းမှ မဟဘူးရယ်)

“ ဟီးဟီး ... အဖေကော အမေကော ချောပါတယ်အမရ.. ကျမ အံ့သြတာက အကိုနဲ့အမ

ဆိုင်ထဲ ဝင်ဝင်လာချင်း ဟော .. ဒီ၂ယောက်ကြည့်စမ်း ဟိုး အရင်က အတိုင်း ငယ်ငယ်တုံးက အတိုင်း

ဖြစ်နေတုံး လို့ငေးကြည့်ပီး အံ့သြနေတာ”

.... ..... ......

ထမင်းဆိုင်က စားသောက်ပီး ထွက်လာ ကြတော့ မေ က ကားမောင်း နေရင်း ကျနော့်ကို

ပြုံးစိစိနဲ့လှမ်းလှမ်း ကြည့်နေတယ်။ ဘာကနေ ဘယ်လို အူမြူး သွားတာလဲ မသိပါဘူး ဗျာ။ ဟို

ထမင်းဆိုင်က ကောင်မလေး သူ့ကို ချောတုံး ငယ်တုံး လို့များ ပြောခဲ့လို့လား မသိဘူးပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ပဲ မေ့

အိမ်ကို ရောက်သွား ကြရော ဆိုပါတော့ဗျာ။

ဘာဆက်ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ကတော့ နောက်တစ်ပို့စ်ကိုစောင့်ဖတ်ရင်သိမယ်ဗျား။

ခဏရပ်လိုက်ဦးမယ်။ နည်းနည်း မူးလာတော့ စာရိုက်ရတာ အဆင်မပြေတော့ဘူး ... အဟီး။

 အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဗိုက်အင့်လိုက်တာဟာ ဆိုပီး မေ တစ်ယောက် ဧည့်ခန်း ထဲက

ဆက်တီခုံရှည်ပေါ် ခြေပစ်လက်ပစ်လှဲ အိပ်ပီး စာအုပ်တစ်အုပ်ကောက်ဖတ်နေတယ်။ ကျနော် လည်း

ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ့ ခြေမကိုင်မိလက်မကိုင်မိဖြစ်ပီး ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဟိုဟာ လုပ်ရမလို ဒီဟာ လုပ်ရမလို

ယောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေတာ ပေါ့ဗျာ။ ဆိုလိုတာက ကျနော့်အသိစိတ်ထဲ ပေါက်ကရတော့

ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ အလိုလိုတွေးရင်း သိနေပီကိုး။ ဥပမာဗျာ.. အိမ်မှာ လူရှင်း သွားအောင် သူ့

ကြီးဒေါ်ကြီး တော ပြန်သွားတယ်ဆိုတဲ့ဟာမျိုးက ခင်ဗျားတို့ဖတ်ရတာ ထိုးဇာတ်ဆန်လွန်း မနေဘူးလား

ဟဲဟဲ။ ဆန်တာပေါ့ဗျ။ ဝတ္ထု ရေးနေတာ ဆိုရင် စာရေးဆရာ ဂွင်ဖန်လိုက်တာပေါ့။ ခုဟာက ဝတ္ထု မဟုတ်

လေ တော့ အဲ့ဒီကိစ္စနောက်ကွယ်မှာ အကြောင်း တရား တစ်ခုက ရှိနေတာ ဆိုပါတော့။ အိမ်ပြန်

ရောက်သွား ကထဲက ၂ယောက်လုံး ဘာ စကားမှ မပြောဖြစ်ဘူး။ ရုပ်တည်ကြီး တွေနဲ့ လုပ်နေကြတာဗျ။

 ခဏ နားပီးတော့ လှဲနေရာက ထပီး သူထွက်သွားတယ်။ ရေချိုးခန်း ထဲက အသံဗလံ

တွေကြောင့်ရေမိုး ချိုးနေတယ်ဆိုတာ သတိထား မိပေမယ့် ကလေး ထိန်းရင်း ရုပ်မြင်သံကြားက ဘောပွဲ

ဟိုက်လိုက်ပြနေတာ ဖွင့်ကြည့်နေလိုက်မိတယ်။ နာရီဝက်တစ်နာရီလောက်ကြာ သွားတော့မှ မွှေးကနဲ

ရနံ့တွေ ရလာလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ ရေချိုး ခေါင်းလျှော်ပီးစ ပုံစံလေးနဲ့ စိုနေတဲ့ဆံပင်တွေကို မွှေးပွ

တဘက်နဲ့သုတ်ရင်း ကျနော့်ဘေးနားမှာ လာရပ်နေတာ သတိထား လိုက်မိတယ်။

 “သမီးလေး ဆော့ရတာ မမော သေးဘူးလား ... လာ ... မေမေ ချော့သိပ်မယ်..

အိပ်ရအောင်နော် ... ဘာညာနဲ့ ကျနော့်ပေါင်ပေါ် တင်ထား တဲ့ ကလေးကို လာဆွဲယူတော့မှ ပက်လက်

ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်နေလျှက်နေ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ လူကိုဖျင်းကနဲဖြစ်သွားတယ်ဗျာ။

ဘာဖြစ်ရမလဲ.. ဒင်းက ထုံးစံအတိုင်း စွပ်ကျယ်ဂျိုင်းပြတ်လေး ဝတ်ထား တာကိုး။ လက်မောင်း

ချောမွှတ်မွှတ်လေး နှစ်ဖက်က သမီးကိုလှမ်းယူလိုက်တော့ ကျနော့် ပါးနဲ့ပွတ်တိုက်သွားတဲ့အပြင်

ကိုယ်ကိုကိုင်းထားတော့ အောက်က ဘာဆိုဘာမှ မဝတ်ထားတဲ့ ချိုဗူးကြီး၂လုံးက မီးရောင်

ဖွေးဖွေးအောက်မှာ ထင်းထင်းကြီးရယ်။ ကလေး ခေါ်မှာကို ချက်ချင်း မခေါ်သေးပဲ .. မြှူနေသလိုလို

ဘာလိုလိုနဲ့ ကျနော့်ရှေ့မှာ ခပ်ကိုင်းကိုင်း လာလုပ်နေတာ ဆိုတော့ လူလည်း အဲ့ဒီမပေါ့်တပေါ် ဟာကြီး

၂ခုကို မြင်ပီး စိတ်ထဲ သရိုးသရီကြီး ဖြစ်စ ပြုလာပီ။ သတိတစ်ချက်ဝင်လာတော့ ဆတ်ကနဲ မျက်နာ

လွှဲလိုက်ရတယ်။ ဒါတောင် ခပ်တည်တည်လုပ်နေတဲ့ ဒင့်မျက်နာက လှစ်ကနဲ ပြုံးစိစိဖြစ်သွားတာ

မြင်ဖြစ်အောင်မြင်လိုက်သေးတယ်ဗျ။

ခလေးကို ချီပီး သူ့အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားတာ တော်တော်ကြာ သွားပြန်တယ်။ သီချင်းလေး

တအေးအေးနဲ့ သမီးလေးကို ချော့သိပ်နေတာ ကြားနေရတယ်။ သမီး အိပ်သွား တော့မှ အပြင်ပြန်ထွက်

လာပီး အိမ်ရှေ့ ဆင်ဝင်အောက်က ကားကို အိမ်ဘေး ကားဂိုထောင်ထဲ သွားသွင်းတယ်။ သူပြန်ဝင်လာပီး

အိမ်ရှေ့ တံခါးမကြီး ပိတ်နေတဲ့ အချိန် မိုးတွေ တဖျောက်ဖျောက်ကျစပြုလာပီ။ မိုးပက်မှာစိုးလို့

ပြူတင်းပေါက်တွေကို ကျနော်ထပီး လျှောက်ပိတ်လိုက်ရင်း ကုလားထိုင်ပေါ် ပြန်ထိုင်မလို့

ကြည့်လိုက်တော့ သူက ခပ်တည်တည်ဝင်ထိုင်နေတာ တွေ့ရတယ်။ ရုပ်မြင်သံကြားကို စိတ်ဝင်တစား

ထိုင်ကြည့်နေတာဗျ။ ကျနော်လည်း ဘေးက ဆက်တီခုံမှာ ဝင်ထိုင်ပီး အတူတူဆက်ကြည့်နေလိုက်

သေးတယ်။ မှန်ရာကို ဝန်ခံရရင် ဘာတွေပြနေမှန်း သေချာ မသိပါဘူးဗျာ။ သူလည်း တူတူပဲ နေမှာပါ။ ဒါနဲ့ပဲ

အဲ့လို ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်လုပ်ရင်း မိုးချုပ်သွားရော။

အိပ်ချိန်တန်ပီဆိုတဲ့ဟန်နဲ့ ထိုင်ရာ ကနေ သူထတော့ ကျနော်လည်း ပျင်းကျောတွေ

ဘာတွေ ဆန့်ပီး သမ်းပြ လိုက်သေးတယ်။ လူလည်း ဘယ်လို စိတ်ခံစားမှုကြီး ဖြစ်နေမှန်းကိုမသိပါဘူးဗျာ။

ကျနော့်ကို မျက်လုံးတစ်ချက်လှန်ကြည့်ပီး အောက်နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်ကိုရင်း သူ့အခန်းထဲကို

ဇောင့်ဇောင့်ဇောင့်ဇောင့်နဲ့ ခြေသံခပ်ပြင်းပြင်း နင်းပီး ဝင်သွားရော။ ကျနော်လည်း သက်ပြင်း ခိုးချရင်း

ကိုယ့်အိပ်ခန်းထဲ ကိုယ်ဝင်လာခဲ့ရော ဆိုပါတော့လေ။ ဒါနဲ့ပဲ မနက်မိုးလင်း သွားပြန်တယ်။

 ကိုင်း! ကျနော့်ညီအကိုတွေ ဖတ်ရတာ စိတ်မရှည်တော့ဘူး ထင်တယ်။ အောဝတ္ထု

မဟုတ်လေ တော့ကာ ဖြစ်ချင်တိုင်း လျှောက်မဖြစ်ဘူး ရယ်။ ကျနော်လည်း ကိုယ်တွေ့ လေးကို

တတ်နိုင်သလောက် အဆင်ပြေအောင်ရေးပြနေတာပါဗျ။ ဆိုလိုတာ က ဗျာ။ မိုးရွာတဲ့နေ့မှာ

တစ်ကုတင်ထဲ တူတူအိပ်ရင်း သူ့ကို ကျနော်ချိုစို့၊ အဖုတ်လျှက်ပေးလိုက်မိတယ်။ နောက်ထပ်၃-၄ရက်

နေတော့ တက်အုပ်လိုက်ကော.. အဲ့လို ရေးလိုက်ရင်လည်း ရတာပဲ။ ဖတ်လို့ကောင်းမလား?

မကောင်းဘူး နော့်။ ဒါကြောင့် အဖြစ်အပျက်လေး ကို အတိအကျလေး ရေးပြ နေတာ။ စိတ်ကလေး

နည်းနည်း ရှည်ကြပါဦး .. လို့ကြိုပြောထား ချင်တယ်။ ဆက်ဖတ်ကြပါဦးဗျ။

မနက်မိုးလင်းတော့ နေတောင်အတော်မြင့်နေပီဗျ။ ဒါတောင် ကျနော့်အခန်းတံခါးကို မေ

က တဒေါက်ဒေါက်ခေါက်ပီး နိုးလို့ ထ လာတာ။ မဟုတ်ရင်ဘယ်လောက်ထိအိပ်ပျော်နေဦးမလဲ

မသိဘူး။ မနေ့ညက တလူးလူး တလှိမ့်လှိမ့်နဲ့ အိပ်လို့မပျော်ဘူး။ ဆေးလိပ်ထ ဖွာလိုက် ပြန်အိပ်လိုက်၊

ဟိုတွေး ဒီတွေး လုပ်လိုက်နဲ့ မိုးလင်းခါနီးမှ အိပ်ပျော်သွားတာလေ။ ငါအပြင်သွားမယ်.. ကလေး

ကြည့်ထားဦး .. မီးဖိုထဲမှာ ချက်စရာတွေ ဝယ်ထားတယ် လို့ အခန်း အပြင်ကနေ အော်သွားသံရယ်၊

ကားမောင်း ထွက်သွားသံရယ်ကြောင့် လူးလှဲ ထလိုက်ရတယ်။

 သမီးလေးက ဧည့်ခန်းထဲမှာ သူ့ဖာသူအရုပ်လေးတွေနဲ့ဆော့နေ ရှာတာ တွေ့လို့ ရေချိုးခန်း

ထဲဝင်မျက်နာသစ်ကိုယ်လက်သန့်စင်လိုက်တယ်။ မီးဖိုခန်းထဲက ထမင်းစား စားပွဲပေါ်မယ်

ထမင်းကြော်နဲ့ကော်ဖီချိုင့်အသင့်ဖြစ်နေတာ တွေ့လို့ မနက်စာ စားလိုက်တယ်။ စားပွဲပေါ်က

ဟင်းတောင်းထဲမှာ စျေးက ဝယ်လာဟန်တူတဲ့ အသား တချို့ အသီးအရွက်တချို့ တွေ့တာနဲ့ စားသောက်

ပီး ပီးချင်း ထပီး အကုန်လှီးချွတ်ခုတ်ထစ်ပီး ချက်ပြုတ်ဖို့ ပြင်ရတော့တယ်။ မေ က ထမင်း ပြန်စားမယ်

ထင္တာပဲ။

 ချက်ပြုတ်ပီး သွားတော့ ခဏနားရင်း သမီးကို ငါးနဲ့ထမင်း ချေထား တာလေး ချော့မော့ပီး ခွံ့၊

ဧည့်ခန်း ရှင်း၊ မီးဖိုချောင်ရှင်း လုပ်နေရင်း နာရီကြည့်လိုက်တော့၁၁နာရီလောက်ရှိသွားပီ။ မိုးမရွာတဲ့

အပြင် နေကြဲကြဲကြီး ပူနေတော့ကာ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ ကျနော် ချွေးပြန်လာတယ်။ အင်းကျီချွတ်၊

ပုဆိုးချွတ်ပီး ဘောကန်ဘောင်းဘီတိုလေး နဲ့လဲလိုက်မှလူလည်း နေသာ ထိုင်သာ ရှိသွားရော။

အပေါ်ပိုင်းဗလာ ဘောင်းဘီတိုလေးနဲ့ အားလုံး ရှင်းလင်းပီးစီး သွားတော့ မီးဖိုခန်းထဲက ဘေစင်မှာ ခုနက

ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ ဆပ်ပြာရည်စိမ်ထားတာ ဆေးကြော နေတုံး

ကားသံကြားလိုက်ရတယ်။ မေ ပြန်လာပီထင်တယ်ဗျ။ ဒီနေရာမှာ အကုန်ပြန်ရေး ပြရတော့မယ်

ထင်တယ်။ အရင်ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ ဇာတ်ကွက်နဲ့ခပ်ဆင်ဆင်ပဲ ဒါပေမယ့် မူကွဲတယ်အဟီး။

အိမ်ထောင်မှု.. တယ်နိုင်နင်းပါလား.. ဆိုတဲ့အသံနဲ့ မီးဖိုခန်း တံခါးဝမှာ မေ တစ်ယောက်

ရပ်နေတာ တွေ့တော့ ပန်းကန်ဆေးနေရင်းက လှမ်းအကဲခတ်ရင်း ရယ်ချင်သွားတယ်ဗျ။

သူ့ဆံပင်ရှည်တွေကို အဖျားမှာ အလိပ်လိပ်ကလေးတွေ လုပ်လာတာဗျ။ မျက်နာကလည်း မချိုမချဉ်ရယ်။

လက်ထဲမှာ ပလတ်စတစ်ထုပ်လေးတစ်ခုကိုင်လာတာကို တိုင်မှာချိတ်ရင်း ပြန်ထွက်သွားတယ်။

ခဏနေတော့ အဲ့ဒီအဝတ်အစား လဲလာဟန်တူတဲ့ အဲ့ဒီမမလေး ခုနက အထုပ်လေးကိုယူလာပီး

ပန်းကန်စင်က ပန်းကန်တစ်လုံးထဲ ထည့်ပီး ဇွန်းတပ်တယ်။ ... နင်က အလုပ်မသွားဘူးလား ... လို့ ..

သူ့ကို မကြည့်ပဲ ပန်းကန်ဆေးရင်း စကားလှမ်း ပြောလိုက်တော့.. အို! .. ငါက .. သူဌေးလေ သွားချင်မှ

သွားမှာပေါ့ ... လို့ငေါ့တော့တော့အသံနဲ့ အငေါ် တူးလာတယ်။ အလုပ်သွားတယ်ထင်နေတာ

အလှပြင်ဆိုင်လစ်သွားတာ နေမယ်ဗျ။

 ... အပြင်မှာ သောက်ရမ်း ပူတယ်ဟ.. ငါလည်း နင့်ကိုသတိရတာနဲ့ဒိန်ချဉ်ဝင်ဝယ်လာတာ

... ရော့! ငါ့ကောင်လေး အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ထားရတာ အမောပြေလေး ... ပါးစပ်ဟ ... ဆိုပီး

အနားကို ခွံ့ပေးဖို့ကပ်လာတော့ ဘေးတိုက်အနေအထား ကနေ သူ့ကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ မျက်လုံးကို

ပြာသွားတာပဲ ဆရာတို့ရေ။ ကျနော်ပြောပြခဲ့တဲ့ အထဲမှာ မေ စွပ်ကျယ်ဖြူဖြူလေးတွေ ဝတ်ထားတယ်

ဆိုတာ ခဏ ခဏ ပါတယ်မလားဗျ။ အင်း .. အဲ့ဒီစွပ်ကျယ်အဖြူတွေက တီရှပ်လို စွပ်ကျယ်တွေဗျာ။

အခုဟာက ယောကျ်ား လေးတွေ ဝတ်တဲ့စွပ်ကျယ်မျိုးဗျာ။ လည်ပင်း အဝိုက်နဲ့ မြင်းခေါင်း တံဆိပ်

စွပ်ကျယ်လို မျိုးဟာ။

 အောက်ကလဲ ဘာမှမပါဘူး။ ရက်စက်ချက်။ အဝိုက်အဝန်းတွေ အပြင်၊ နို့သီးခေါင်း

ထောင်ထောင်လေးပါ မြင်နေရတယ်။ လုံးဝ ဗြောင်ကြီးဗျာ ခင်ဗျားတို့မျက်စိထဲ မြင်လားတော့မသိဘူး။

ဝါဝင်းစိုပြေတဲ့အသား အရည်ကြောင့် ထင်းနေတဲ့ကိုယ်လုံး တောင့်တောင့်လေးကို ဖုံးထားတဲ့

အဝတ်တွေက တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြစ်နေပီဗျ။ အောက်ကလည်း ထမီမဟုတ်ဘူး။ ကျနော့်လိုပဲ

ပေါင်လယ်လောက်ရောက်နေတဲ့ ဘောင်းဘီအနီရဲရဲလေး ဆိုတော့ ပေါင်တံဖွေးဖွေး ဖြောင့်ဖြောင့်

လေးကလည်း ထင်းနေတာ။ ရင်ညွှန့်သား ဝင်းဝင်းလေးနဲ့အောက်က စွပ်ကျယ်က တအားကြပ်သလို

ဖြစ်နေတော့ ချိုဗူးကြီး၂လုံးက ဆွဲမသလို ဖြစ်ထားတော့ စွပ်ကျယ်အနားစက ဗိုက်သား

ရှပ်ရှပ်လေးကိုတောင်မထိနိုင်တော့ဘူး လေထဲမှာ လွှတ်နေတာ။ ကျနော်အာခေါင်တွေ ချက်ချင်း

ခြောက်ပီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေ ဆူဝေလာတယ်။ ... အဟမ်း!! ဆိုတဲ့ ချောင်းဟန့်သံကြားမှ လန့်ပီး

မျက်နာလွှဲ လိုက်ရတယ်။

“ရော့! ဒိန်ချဉ် ပါးစပ်ဟပါဆိုနေ.. ဘာဖြစ်နေတာလဲ နင့်ရုပ်က”

“.... .... ....”

( ပါးစပ်ရှေ့ ရောက်လာတဲ့ ဒိန်ချဉ်ဇွန်းကို ရှလွှတ်ကနဲ စုပ်ယူလိုက်ပီး မျိုချ လိုက်တာ နင်သလိုလိုတောင်

ျဖစ္သြားတယ္အဟီး )

“ မနေ့ညက တချွတ်ချွတ်နဲ့ အသံတွေ ကြားနေရတယ် အိပ်မပျော်ဘူး မလား”

“... အင်း... .”

“ .. ဘာဖြစ်နေတာလ ဲ.. ရင်ပူနေတာပေါ့ဟုတ်လား ... အဟိ.. .”

“..... ..... .....”

“ .. ကဲ! ဘုရားဖြစ်မယ့် အုတ်နီခဲကြီး .. အဲ့ဒါက ဘာဖြစ်နေတာတုံး ... ငါ့မျက်နာတောင်

သေချာ မကြည့်ရဲတော့လောက်အောင် ကြောက်နေတာ ဟုတ်လား? ...”

ပြောပြောဆိုဆိုဆူဆူဆောင့်ဆောင့်နဲ့ လက်ထဲက ဒိန်ချဉ်ပန်းကန်ကို ဂွပ်ကနဲ ပန်းကန်

စင်ပေါ် ဆောင့်ချ လိုက်တယ်။ ကျနော့်ကို မျက်နာချင်းဆိုင်ဖြစ်သွားအောင် ပုခုံးကို ကိုင်ပီး ဆွဲလှည့်

လိုက်တယ်။

“.. ဒေါ်ကြီးကို ငါ တမင်ပြန်ခိုင်းလိုက်တာ နင်သိပလား.. ဘာလို့ ပြန်ခိုင်း လိုက်တာလဲ

ကော သိတယ်မလား .. ငါ့ရှေ့မှာ မခုတ်တတ်တဲ့ကြောင်ပေါက်စ ကလေးလိုလာလုပ်မနေနဲ့ စိတ်တို

လာပီ..”

( အခြေနေကိုစောင့်ကြည့်ကာလ ပီးဆုံးသွားပီမို့ဆက်ဆွဲမယ် ညီအကိုတို့ရေ။ တမင်သက်သက်ညစ်ပီး

ရပ်ထားတာ မဟုတ်ကြောင်းလေး အသိပေး ချင်ပါတယ်။ ကိုပေါနဲ့အူးဇော်အူးတို့ဟိုဖက်မှာ နှုတ်ခမ်း တစ်လံ

ပန်းတစ်လံနဲ့ ရန်ထောင်နေတာ မြင်ကြတယ်မလား ... ဟီး ... ဟီး။ ဆက်ပါပီခင်ဗျာ )

မေက ကျနော့်ပုခုံးကိုစုံကိုင်ပီး မျက်နာချင်းဆိုင်ဖြစ်အောင်ဆွဲလှည့်လိုက်ရင်း ဒေါသ

သံလေး နဲ့အပေါ်ပို့စ်က ရေးခဲ့သလို ဆူဆောင့်ဆောင့်နဲ့ရန်တွေ့လာတယ်။ အဲ့ဒီမတိုင်ခင်ညကထဲက

မိန်းမ တစ်ယောက်က ရေလာ မြောင်းပေး လုပ်နေတာတောင် အူတူတူလုပ်နေခဲ့တာ၊ ခုလည်း ကြက်ကြီး

လည်လိမ်ခံထားရသလို ငူတူတူကြီးနဲ့ တုံဏှိဘာဝေ လုပ်လွန်းလို့ သူက ပေါက်ကွဲ လာတာ တွေက

ကိုဇော်ဦး ပြောသလို မခုတ်တတ်တဲ့ကြောင်ကြီးကိုး ဆိုတာလိုသိပ်တော့ ယုတ္ထိမရှိဘူး ဖြစ်နေတယ်

မလားဗျ။ ကိုယ်တွေ့ဆို ပေမယ့် မယုံရင်ပုံပြင ်မှတ်ကြပါ ဆရာတို့ရယ်။ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့

ကျနော်လည်း ခင်ဗျား တို့လိုသာမန် ယောကျ်ား တစ်ယောက်ပါ။ လစ်ရင်အုပ်ချင်တဲ့ကောင်တစ်ကောင်

ပါပဲ။ သူငယ်ချင်း အပေါ် သနားတာ ရှက်တာ၊ ငဲ့ညှာတာ အဲ့လို စိတ်တွေကြောင့် ကျနော်မတုန်မလှုပ်

ဖြစ်နေ ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်ခုလို ပေါက်ကွဲ ပွင့်ထွက်လာတော့ ခင်ဗျားတို့ ကျနော့်

ေနရာမွာဆို ဘာလုပ္မလဲဗ်။

သူနဲ့မျက်နာချင်းဆိုင်နေရာကနေ ဘေစင်ဖက်ကို ကျနော်ပြန်လှည့်လိုက်ပီး

ဆပ်ပြာမြုပ်တွေ ပေနေတဲ့လက်ကို ရေသေချာ ဆေးလိုက်တယ်။ ခုနက သူ့ကို သေချာ မကြည့်ရဲပဲ

မျက်လွှာချပီး ခေါင်းငုံ့ထားခဲ့ရာ ကနေ လက်ဆေးပီး သူနဲ့မျက်နာချင်း ပြန်ဆိုင်လိုက်တော့ မျက်လုံးချင်း

ဆုံပီး စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အောက်နှုတ်ခမ်းကို တအား ကိုက်ထားရင်း ကျနော့်ကို ပြန်စိုက်

ကြည့်လာတယ်။ .. အဲ့ဒီမှာဗျာ.. အကြည့်တွေ ထဲမှာတင်၂ယောက်လုံးရဲ့ ဆာလောင်တက်မက်မှုတွေ

ကို မြင်သွားကြသလား မဆိုနိုင်ဘူး။ ဘာစကားမှပြောစရာကို မလိုတော့ပဲ ပြိုင်တူဆိုသလို တစ်ယောက်နဲ့

တစ်ယောက်အတင်း ရှေ့တစ်လှမ်း တက်ပီး ဆွဲဖက်ထားလိုက်တာ လွှတ်ထွက်သွားမှာ စိုးတဲ့အလားပဲ။

ကိုယ်လုံးချင်း ပူးကပ်သွားမှသတိထား လိုက်မိတာက သူ့ကိုယ်လုံးလေးက တဆတ်ဆတ်ကို

တုန်နေတာဗျ။ ၂ယောက်လုံးရဲ့ ပါးစပ်ကလည်း ကယောင်ကတမ်းတွေ လျှောက်ပြော ကုန်ကြတာဗျ။

ဘာတွေမှန်းကို မဆိုနိုင်ဘူး။ ကျနော်မှတ်မိသလောက်ပြန်ရေးပြ ရရင်..

" ... မောင်" .. " ..မေ့" ကိုဖက်ထားပေးကွာ ... တအား ဖက်ထား ... မေ့ ဒူးတွေ

ပျော့လာလို့ ခွေကျ တော့မယ်.. ဟာ”

“ ... မေလေး ... မောင် ပွေ့ထားတယ်လေကွာ”

“ ... အဟားး ... ချစ်တယ်ကွာ ... ငါဘာမှ မသိဘူး ငါ နင့်ကို ချစ်လိုက်တာ မောင်ရာ”

“ .. ခဏနေဦး မေလေး .. မောင့်ကိုယ်က ချွေးတွေ သံတွေနဲ့ အတင်းဖက်မထားနဲ့ .. .”

“ .. ဟင့်အင်း! ဟင့်အင်း! ငါ နင့်ကိုယ်နံ့ကို အရမ်းကြိုက်တယ် ... မလွှတ်ပူးကွာ..

နင်ရှောင်နေတဲ့ရက်တွေက ... ငါ နင့်ကိုလွမ်းလို့ မလျှော်ရ သေးတဲ့ ... နင့်အင်းကျီဟောင်း လေးတွေကို

ခိုးနမ်းခဲ့ရတာ နင်မသိပါဘူး မောင်ရာ ...”

“ ... ဟောဗျာ! ...”

အဲ့ဒီလိုတွေ ပြောနေရာ ကနေ သူက ကျနော့်ကိုတင်းတင်းဖက်ထားရင်း အပေါ်ပိုင်း

ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို ပါးအပ်ပီး လျှောက်ပွတ်နေတာဗျ။ ကိုင်းဗျာ ဘယ်သကောင့်သားက

တောင့်ခံထားနိုင်တော့မှာတုံး။ ကျနော်လည်း သူ့ကိုယ်လုံး အိထွေးထွေး လေးကို ပွေ့ပိုက်ထားရင်း ကနေ

ကျောလေး ပွတ်ပေး၊ ဘောင်းဘီအနီရဲရဲလေး အောက်က တင်ပါး အိအိကြီး တွေကို အုပ်ကိုင်ပီး ပွတ်သပ်

ဆုပ်ချေ ပေးနဲ့ အလိုလိုတုံ့ပြန်မိနေတာပေါ့။ အဲ့လိုတွေ ပူးကပ်ပီး တုန်တုန်ရီရီနဲ့ အချစ်ဆိပ်တက်နေ

ကြရင်း ရုတ်တရက်ကျနော့်တစ်ကိုယ်လုံး ဖျင်းကနဲ ဖြစ်သွားတယ်ဗျာ။

 ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို ပါးနဲ့ပွတ်နေရာကနေ သွားချွန်ချွန်လေးတွေနဲ့မနာအောင် ဖွဖွလေး

လျှောက်ကိုက်လာတာကိုး။ လူကို ဓာတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပဲ။ ဆစ်ကနဲ ဆစ်ကနဲ အရသာလေးကိုး။

သူ့ဆံပင်ရှည်လေး တွေကို ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အသက်ရှူသံခပ်ပြင်းပြင်းနဲ့ ကျနော်ဖီးလ်တက်

သွားတယ်။ မိန်းမတွေ ဟိုကိုက်ဒီကိုက်လျှောက်လုပ်တယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ ခင်ဗျားတို့

ကောင်းကောင်း သိကြမှာပါ။ စိတ်တအား ဖြစ်နေတာကို ဖော်ပြတဲ့လက္ခဏာပဲ မဟုတ်လား။ ရင်အုံ

တစ်ခုလုံး ဖွဖွလေး လျှောက်ကိုက်တာ ခံနေရလို့ ထွန့်ထွန့်လူး နေရာကနေ ကယောင်ကတမ်းနဲ့

သူ့ဆံပင်တွေကိုတင်းတင်း ဆွဲလိုက်မိပြန်တယ်။ ကျနော့်နို့သီးခေါင်းတွေကို ငုံပီး တပြွတ်ပြွတ်နဲ့

စို့ပေးလာတာကိုး။

( ဟယ်! ယောကျ်ား နို့စို့ ခံရတယ် ဆိုပီး မျက်လုံး မပြူးသွားပါနဲ့၊ သိပ် ကောင်းတာနော့် မယုံ ခင်ဗျားတို့ ကောင်မလေးကို

အစို့ခိုင်းကြည့်)

 ဘယ်လိုမှ မရတော့ဘူး ဗျာ။ ကျနော့်ဒုံးပျံကြီးက ဘောင်းဘီအောက်ကနေ ပေါက်ထွက်တော့

မတတ်ထောင်မတ်လာပီ။ ကျနော့်ရင်အုံပေါ် မျက်နာအပ်ပီး နို့သီးခေါင်းတွေကို ငုံစို့လိုက်၊ လျှာနဲ့ထိုးမွှေ

လိုက်လုပ်နေတဲ့ မေ့ ကိုဆွဲခွါလိုက်တော့ လိင်စိတ်တအားထနေတဲ့ ၂ယောက်စလုံး တစ်ယောက်

အောက်ပိုင်းကိုတစ်ယောက်အရင်ငုံ့ကြည့် ဖြစ်ကြတယ်ဗျ။ စက္ကန့်ပိုင်း အတွင်းမှာကို ကျနော်လည်း

ဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီတိုလေးကို ချွတ်ပစ်လိုက်သလို၊ သူလည်း (ရှက်စိတ်တွေ ဘာတွေကို လိင်စိတ်က

လွှမ်းမိုး သွားတယ်ပြောရမလား) ဘောင်းဘီတိုအနီရဲရဲလေးကို ချွတ်ချ ပစ်လိုက်တယ်။ ကုန်းကွကွနဲ့

ဘောင်းဘီချွတ်ပီးလို့အထမှာ ကျနော်ကိုယ်တိုင် သူ့စွပ်ကျယ်အဖြူလေးကို ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ခုဆို

မီးဖိုခန်း ထဲမှာ သူကော ကျနော်ပါ ဖင်တုံးလုံးလေးတွေ ဖြစ်သွားပီ။

လေထဲမှာ တရမ်းရမ်း ဖြစ်နေတဲ့ ကျနော့်လိင်တံမာတောင့်တောင့်၊ ထိပ်ဖူး နီရဲရဲကို

သူက သေချာစိုက်ကြည့်နေသလို၊ ကျနော်ကလည်း အဝါရည်လဲ့နေတဲ့ အဝတ်မပါတဲ့ သူ့

ကိုယ်လုံးလေးကို မှင်တက်ပီး ငေးကြည့်နေမိသေးတယ်ဗျ။

အစက်အပြောက် တစ်ခုမှမရှိတဲ့ကိုယ်လုံးလေးဗျာ။ ဝါဝင်းနေတဲ့ နို့ကြီးတွေ ကလည်း တွဲမကျနေဘူး။

တင်းရင်း နေတာပဲ။ ဗိုက်သားက လုံးဝအဆီပို မရှိပဲ ရှပ်ရှပ်ကလေး (ကလေးမွေးထားတော့ခွဲထားတဲ့ ဗိုက်

ချုပ်ရိုးလေးတော့ရှိတယ်) အောက်ဖက်က အမွှေး ရေးတေးတေးလေး ပေါက်နေတဲ့ အဖုတ်ဖောင်း

ဖောင်းလေး။ ဆတ်ကနဲ ကျနော့်ဟာကို သူလှမ်း အကိုင် ကျနော့်လက်ကလည်း သူ့အဖုတ်ကို လှမ်းကိုင်ဖို့

ကြိုးစားတာနဲ့ပြိုင်တူလိုလိုတောင်ဖြစ်သွားသေးတယ်။ သူ့လက်ချောင်း ပျော့ပျော့လေးတွေက ကျနော့်

လိင်တံကို အတင်း ဆုပ်မိသွားတယ်။ ... မာတောင့်နေတာပဲ..ကြောက်စရာကြီး ... လို့ သူ့ဖာသာ ရေရွတ်

နေရင်း လက်နဲ့အုပ်ကိုင်ပီး ပွတ်နေတယ်။ မမီ့တမီထိမိသွားတဲ့ ကျနော့်လက်ကလည်း သူ့အဖုတ်ကို

တို့ထိကြည့်လိုက်တာ အရည်တွေ စို့ပီး ချွဲကျိကျိဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။

“အေမ့! အာ့ ေမာင္.. ေမာင္.. မရဘူး ထင္တယ္..”

 စိတ်မထိန်း နိုင်တဲ့ ကျနော် သူ့ခါးလေးကို အတင်းဆွဲဖက်၊ နံရံကို ကျောကပ်ဖြစ်သွားအောင်

တွန်းကပ်၊ ပေါင်တံလေး တစ်ချောင်းကို ဆွဲမပီး မတ်တပ်အနေထားနဲ့ ဒူးကွေးပီး ထည့်ဖို့လုပ်တာ

မရဘူးဗျ။ သူလည်း အံလေးကြိတ်၊ ခြေဖျားလေး ထောက်ရင်း ခံရှာပါတယ်။ လုပ်နေကြမှ မဟုတ်တာ

မဝင်ဘူးရယ်။ ထိပ်ဖူးတော့ မြုပ်သွား သလိုလို ဖြစ်ပီး ... ပလောက်! ကနဲ ... အသံမြည်ပီး ချော်ချော်

ထွက်နေတာ။ ကျနော့်ဂုတ်ပိုးကို လက်၂ဖက်နဲ့ခိုစီးထားရင်း အားမလိုအားမရ အသံလေးနဲ့ ဝင်မလို

ဖြစ်သွားပီး ... ပလောက်! ဆို ချော်ထွက်သွားလိုက် ... အမေ့! ဆိုပီး ကယောင်ကတမ်းလေး အော်လိုက်၊

အဲ့လို တွေဖြစ်နေတယ်။ ကျနော်ကလည်း လုပ်ချင်တဲ့စိတ်က တစ်ပိုင်း သေနေပေမယ့် အလွှဲလွှဲ

အချော်ချော်တွေ ဖြစ်နေတာဗျာ။

နောက်ဆုံး အဲ့လို မတ်တပ်လုပ်နေတာ ဘယ်လိုမှမဝင်တော့ တင်ပါး အိအိကြီးတွေကို

စုံကိုင်ပီး ဆွဲပွေ့လိုက်ရင်း မီးဖိုခန်း အလည်တည့်တည့်က ထမင်းစား စားပွဲပေါ်ချီပီး တင်ပေးလိုက်တယ်။

အသာလေးငုံ့ပီး အရည်တွေ တစိမ့်စိမ့်ယိုနေတဲ့ အဖုတ်ကို လျှာအပြားလိုက်ထုတ်ပီး ပလပ်ပလပ်နဲ့

၂ချက်လောက် ကုန်း လျှက်လိုက်တာ တွန့်ကနဲ တစ်ချက်ဖြစ်သွားပီး၊ ထပ်အလျှက်မခံတော့ပဲ ကျနော့်

လက်မောင်း ၂ဖက်ကိုအတင်းဆွဲပီး မရတော့ဘူး! မရတော့ဘူး! ထည့်ပေးတော့ ကွာ လို့ အတင်း

ပြောလာလို့ မတ်တပ်ရပ်ပီး ကျနော့်လိင်တံကို အဖုတ်ဝမှာ တေ့ နှုတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်းရင်း ဖိထည့်လိုက်မှ

စီးကနဲ အရသာနဲ့အတူ တစ်ဝက်လောက်ဝင်သွားတယ်။ အသာလေးပြန် ထိပ်ဖူးပေါ်တဲ့အထိ

ပြန်ဆွဲထုတ်ရင်း ဒုတိယတစ်ချက်မှာ အဆုံးထိဆောင့်သွင်း ပစ်လိုက်တော့ နင့်ကနဲ ဖြစ်သွားတဲ့အရသာနဲ့

ဝင်ချသွားတယ်။

 အဲ့ဒီနောက်တော့အသေ ကို ဆောင့်တော့တာပေါ့။ ခါး ကျင်ကျင်လေးကို လက်၂ဖက်နဲ့

စုံကိုင်ထားရင်း ဆီးခုံချင်း တဖောက်ဖောက်ရိုက်သံထွက်လာအောင်ကို ကျုံးတော့တာ ဆရာတို့ရေ။

ကျနော်သေချာ မှတ်မိနေတာက အဲ့ဒီလို ထမင်းစား စားပွဲပေါ်တင်ပီး အသားကုန်ကြုံးနေကြတဲ့

အချိန်မှာပဲ မိုးတွေက တအုံးအုံး ရွာချ လာသေးတယ်။ မိုးသံလေသံတွေ ကြားထဲမှာ ၂ယောက်စလုံး

အော်ဟစ်ပီးမှကို လုပ်ကြတာ ( ပြန်ပြောရင်း လွမ်းလိုက်တာဗျာ)။ သူလည်း စားပွဲပေါ် လက်ပြန်ထောက်ရင်း

ပြန်ကော့ပေးရင်း ... ချစ်တယ်မောင်ရယ်! ... အားး ... ကောင်းလိုက်တာ! ... ကြမ်းကွာ .. ကြမ်း! ..

အဲ့လိုတွေ လျှောက်အော်တာဗျ။ ကျနော်လည်း သူ့နို့ကြီးတွေ ကို ညှစ်ချေလိုက်၊စို့လိုက်၊ အောက်ကလည်း

ကော့ကော့ပီး သွင်းလိုက်နဲ့ အရသာကိုအတော်တွေ့နေတာပေါ့။

 သူကိုယ်တိုင်က ဘယ်ကထဲက စိတ်ဘယ်လောက်ဖြစ်နေတယ်မသိဘူး စပီး လုပ်စ ၄-

၅ချက်လောက်အဆောင့်မှာကို အဖုတ်ထဲက ရှုံပွပွ ဖြစ်သွားပီး တစ်ချီပီး သွားတယ်။ ထပ်

ဆောင့်လိုက်တာ နောက်ထပ်အချက်၂၀-၃ဝလောက်အရောက်မှာ ကို နောက်ထပ်တစ်ချီအဲ့လို

ညှစ်ညှစ်ရင်း တစ်ချီထပ်ပီး ပြန်တယ်။ သူပီး ပီး နေတာကို သိနေတဲ့ကျနော်လည်း မညှာတော့ပဲ အသေ

ဆောင့်တော့တာပေါ့။ ဘယ်လောက်တောင် ကြမ်းပစ်လိုက်သလဲ ဆို ထမင်းစားပွဲက တကျွီကျွီနဲ့

နေရာတွေ ဘာတွေ ရွေ့ကုန်တာဗျ .. အဟိ။ စားပွဲပေါ်က ငရုတ်ဆီပုလင်းတို့ဘာတို့တွေလည်း ကြမ်းပေါ်

အကုန် ပြုတ်ပျက်ကျ အဲ့လိုတွေ ဖြစ်ကုန်တာ။

မိန်းမနဲ့မထိတွေ့ရတာ ကြာနေတဲ့ ကျနော်လည်း ကြာကြာ မခံပါဘူး။ အသားကုန်

ဆောင့်နေရင်း ပိုဇေရှင်တောင်မပြောင်းလိုက်ရပဲ အဲ့ဒ ီပုံစံအတိုင်းနဲ့ကို ပီးချင်လာတယ်။ ပီးခါနီးတဲ့

အနေအထား ဖြစ်ဖြစ်လာလို့ တစ်ချက်တစ်ချက်ဆွဲဆွဲထုတ်လိုက်တာကို သူက မကျေနပ်ဘူးဗျ။

ခေါင်းခါပြတယ်။ အပြင်မှာ မထုတ်နဲ့ပေါ့ အထဲမှာပဲ အပီး ခံချင်တယ်ဆိုတဲ့အမူအရာမျိုး။ ကျနော်လည်း

ကြာကြာ မအောင့်နိုင်တော့ နောက်ဆုံး အချက်၂ဝလောက်ကို တဖြောင်းဖြောင်းနဲ့ အသေဆောင့်

ပစ်လိုက်တာ သူလည်း နောက်ထပ်တစ်ခါ တွန့်လိမ်ပီး ပီးသွားသလို ကျနော်လည်း ခပ်ပြင်းပြင်းကို

သူ့အဖုတ်ထဲ အရည်တွေ ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်ရင်း ပီးသွားကော ဆိုပါတော့။

 ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက်တောင့်တောင့်တင်းတင်းနဲ့ ချောချော လှလှကောင်မလေးကို

အားပါးတရ လုပ်လိုက်ရတဲ့ အရသာကြောင့်လား မသိဘူး တစ်ကိုယ်လုံးကို တဖျင်းဖျင်းနဲ့ ကျေနပ်နှစ်သိမ့်

သွားတဲ့ စိတ်နဲ့ ပီတိဖြစ်သွားတဲ့ အပြင် နားထဲက လေတွေတောင် ထွက်သွားတယ်ဗျ။ သူလည်းကျနော့်ကို

ဟီးလေးခိုပီး အတင်း ဖက်ထားရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်ပီး မော နေရှာတယ်။ မိုးတွေ

တဝုန်းဝုန်း ရွာချလို့အေးနေ တာတောင် ၂ယောက်လုံး ချွေးတွေ ရွှဲနစ်နေတာပဲ။ ကျနော့်ကို အတင်း

ခိုစီးထားရင်း နားရွက်နားကပ်ပီး တိုးတိုးလေး ပြောလာသေးတယ်။

“... မောင်! ... မေ .. မဝသေးဘူးနော် .. ထပ်လုပ်ကြမယ် ဒါပဲ .. တဲ့ ..”

 မေ ပြောသလိုပါပဲ ကျနော်လည်း မဝ သေးပါဘူး .. အဟီး။ ဖြစ်သွားတဲ့အဖြစ်အပျက်က

မြန်ဆန်လွန်း သွားခဲ့တော့ ဘာမှကို သေချာ အရသာမခံလိုက်ရ သလို ကြီး မဟုတ်လားဗျာ။

အပျိုးကလေးတောင် ကောင်းကောင်း မဆင်လိုက်ရဘူး။ ငတ်ငတ်နဲ့ ၂ယောက်သား လိုရင်းကို

အရင်သွားပစ်လိုက်ကြတာကိုး။ မကောင်းဘူးလား ဆိုတော့ကာ မကောင်း တာတော့မဟုတ်ဘူး လေဗျ။

ခုချိန်အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်စဉ်းစား ကြည့်မိတာတောင် စလိုး မိုးရှင်းလေး ပြန်တွေး ယူလိုက်ရတယ်။

ဖြစ်သွားတဲ့အခြေနေက ရုန်းရင်း ဆန်ခတ်ဆန်လွန်း ခဲ့တာလေ။ ရမ္မက်စိတ်ရဲ့မောင်းနှင်မှုကို

အပြင်းအထန်ခံထားရတဲ့ ကျနော်တို့၂ယောက်လုံး ထူပူပီး အတင်း ဖြစ်ကုန်တာ ဆိုတော့ အရသာကို

သေသေချာချာ သိစိတ်နဲ့ကပ်ပီး ခံစားလိုက်ရ တာမျိုးကို မဟုတ်လိုက်ဘူး ဆရာတို့ရယ်။ နားရှုပ်

သွားကြသလားတော့မသိဘူး။ ဆိုလိုတာက ဗျာ ကျနော်နဲ့သူ စိတ်ထဲမှာ ဖောက်ပြန်နေကြတာ လွန်ခဲ့တဲ့

ရက်တွေကထဲက ပဲ။

 ( နောက်ပိုင်းမှာ သူဝန်ခံလာတယ်.. ကျနော်သူ့ကို အလုပ်အသွားအပြန်လိုက်ပို့ရင်း မတော်တဆ

အသားချင်းထိ၊ တခါတလေ ပုခုံးဖက် လုပ်နေ ခဲ့တာတွေကို ပထမတုံးက ကြည်နုူး မိတာ ကနေ အတော်ကြာ

လာတော့ အနားကပ်လာရင်ကို စိတ်ထဲ တဖျင်းဖျင်း ထလာပီး ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တစ ပြုလာတာ .. တဲ့)

 တောင့်တတယ်ဆိုတာက ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့သဘော ပေါက်တယ်နော်။

အဲ့ဒီမှာ ကျနော်ပြောပြခဲ့တဲ့ မိုးရွာတဲ့နေ့က ကျနော်ချိုစို့အဖုတ်လျှက်ပေး လိုက်မိတော့(အနားမှာ လာလှဲ

အိပ်ခဲ့တာလည်း ဖီးလ်ယူတာ ... ဟီး) သူ့ မြုံနေတဲ့စိတ်က ပွင့်ထွက်စ ပြုလာတယ်။ ကျနော်ရှောင်နေတဲ့

၃ရက်လောက်မှာ တအားကို နေရခက်တယ်တဲ့။ ဒါနဲ့ဒေါ်ကြီးကို တောက အမျိုးတွေဆီပြန်မလား ဆိုပီး

လမ်းကြောင်း ဖွင့်ပေး လိုက်တာလို့ပြောတာပဲ။

ကျနော့်ကိုအိမ်ကနေ လာခေါ် သွားတဲ့ ညက ကျနော်လှုပ်ရှား လာမယ်လို့

သေချာပေါက်တွက်ထားပီး စိတ်တွေ အရမ်း လှုပ်ရှား နေခဲ့တယ်တဲ့.. ဟီး .. ဟီး။ ရှက်သလိုလို

လန့်သလိုလို ဖြစ်နေတဲ့ ကျနော်က သူ့အိပ်ခန်းထဲ လိုက်မလာ ခဲ့တော့ ဟိုဖက်ကနေ အံတကြိတ်ကြိတ်နဲ့

တစ်ညလုံး ဒေါဖောင်း နေတယ်ဆိုလားဗျာ။(သနားပါတယ်... ခစ်) အဲ့ဒါနဲ့ပဲ နောက်တနေ့ အလုပ်မသွားဖို့

ဆုံးဖြတ်လိုက်ပီး အလှပြင်ဆိုင်တွေ ဘာတွေ သွားပီး ဆက်ဆီဖြစ်အောင်ဆံပင်တွေ ဘာတွေ အဖျားတွေ

သွားလိပ်လိုက်သေးတာ။ ပြန်လာပီး ဖြစ်တာ ကတော့ ကျနော်ခင်ဗျားတို့ကို ပြောပြခဲ့တဲ့အတိုင်းပါပဲ။

အခုတော့ စည်းကျော်ကုန်ပီဗျာ။ အရမ်း ချစ်တဲ့ သူငယ်ချင်း၂ယောက်မဟုတ်တော့ဘူး။

အခေါ်အဝေါ် တွေလည်း ကြည့်လိုက်ဦးလေ။ မေ တွေ မောင် တွေ ဖြစ်ကုန်ပီ။ သူကျနော့်ကို လိင်စိတ်

ဖြေရုံသက်သက်မဟုတ်ဘူး။ မိန်းမ တစ်ယောက်ဆိုတာ ဘယ်လောက်ပညာတတ်တတ်၊ ဘယ်လောက်

ပြည့်စုံနေပါစေ၊ မာန ထောင်လွှား နေပါစေ အချိန်တန်ရင် အားကိုးစရာ ရင်ခွင်တစ်ခုလိုတယ်ဗျ။ ကျနော်

ဘာကောင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ဗျာ။ သူ့မိသားစုလေးကို စောင့်ရှောက်နေတယ်။ မိန်းမသားတွေ ချည်းပဲ ရှိတဲ့

သူ့အိမ်လေး သူ့ခြံလေးကို လှတ ပတလေး ဖြစ်အောင်ပြုပြင်ပေး၊ သူ့အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်ပီး

အနောက်ကနေ တကောက်ကောက်လိုက်ပီး စောင့်ရှောက်ပေး နေတော့ အားကိုး တွယ်တာ လာရာ ကနေ

အသွေးအသားနဲ့တည်ဆောင်ထားတဲ့ လူဆို တော့ကာ သဒ္ဒါလွန်တော့ တဏှာကျွန်ဖြစ်ကရောပေါ့။

 ခုအရိုင်း စိတ်ဝင်ပီး ကြမ်းကြမ်း တမ်းတမ်း လိင်ဆက်ဆံလိုက်မိတယ်။ ပီးသွား တာတောင်

တုန်တုန်ရီရီလေးနဲ့ ကျနော့်ကိုအတင်းဖက်ထား တာ လုံးဝ မလွှတ်ဘူး။ ကျနော့်မေးစိတွေကို မော့မော့ပီး

နမ်း၊ ကျနော့်ရင်အုံထဲ မျက်နာအပ်ပီး တပြွတ်ပြွတ်နမ်း၊ ပါးစပ်ကလည်း မောင် မေ့ကို ချစ်လားဟင် ဆိုပီး

တတွတ်တွတ်မေးရင်း မျက်လုံးရွှဲကြီး တွေနဲ့ မော့မော့ကြည့်လာတာ။ ကျနော်ကကော? ခင်ဗျားတို့

သိပီးသားပဲ ကျနော် သူ့ဆီမလာခင်က အသည်းကွဲ သလိုလို ဖြစ်ပီး စိတ်လေလွှင့်နေခဲ့တဲ့ကောင်ဗျာ။

သူ့အိမ်မှာ ဝင်ထွက်ရင်း တတ်နိုင်သလောက် အရာရာကို ခဏ မေ့ထားဖို့ကြိုးစား နေခဲ့ရင်း ကျနော်

အင်မတန်ချစ်တဲ့ ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်းကို ဖက်လှဲတကင်း ဒီလိုပဲ နေ နေရင်း ခုလိုအခြေနေတွေ

ဖြစ်သွားခဲ့ ပြန်ပီ။ အမှန်တိုင်း ဝန်ခံမယ်ဗျာ။

ကျနော် သူ့ကို သံယောဇဉ် အင်မတန် ရှိတယ်။

 ခု လိင်ပိုင်း ဆိုင်ရာ တပ်မက်မှုပါ ရောသွားတော့ အင်မတန ်စွဲလန်းမိသွားပီ။ တစ်ခုလပ်

ကလေး တစ်ယောက်အမေ သူငယ်ချင်း မလေး ဆိုတဲ့ ဂရုဏာက သပ်သပ်ထားလိုက်ဦး ခင်ဗျား တို့ကို

သေချာ ပြန်ရှင်း ပြချင်တာ တစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ကျနော့်ဘဝမှာ ပတ်သက်ဖူး တဲ့မိန်းမတွေ ထဲမယ် မေ့

ကိုဘယ်သူမှမယှဉ်နိုင်ဘူးရယ်။ သောက်ပို ပြောတယ်ပဲ ထင်ထင်ဗျာ။ ခင်ဗျားတို့ သူအိမ်ထောင်

ပျက်ပီးတော့ ဘာကြောင့် တခြားချဉ်းကပ်တဲ့သူတွေ မရှိဘူး ထင်သလဲ? အင်း! သူ့ရုပ်က တော်ရုံ

ယောကျ်ား အနားမကပ်ရဲတဲ့ရုပ်ဗျ။ ပထမဆုံးပို့စ်မှာ ကျနော်ပြောခဲ့ဖူးပါတယ် မတော်တဆ အပြင်မှာ သူနဲ့

ဆုံခဲ့မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိလိမ့်မယ်ဗျ။

ယုံတာ မယုံတာ ခင်ဗျားတို့အပိုင်းပါ နော့်။ ငေးကြည့်ရုံပဲ ရမယ်။ အနားတော့

ကပ်ရဲကြမယ်မထင်ဘူး။ အရမ်းချော အရမ်းလှတာပဲ ဆိုတာထက်.. ကျနော်မပြောပြ တတ်ဘူးဗျာ။

ရှုပ်ကုန်ပီလား မသိဘူး။ တချို့မိန်းမ တွေဗျာ ချောတယ်လှတယ်၊ ဒါပေမယ့်တစ်ခုခုတော့ ချွင်းချက်ရှိနေ

တတ်တယ်။ မျက်နာလှတယ်၊ ကိုယ်လုံးက မလှ၊ မျက်လုံး နည်းနည်းစောင်း၊ လက်တံရှည်၊ အရပ်ပု၊

ဒါမှမဟုတ်ရင် အရှက်အကြောက်ကြီး၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ယုံကြည်မှုမရှိသလိုလို ရုပ်မျိုး ပေါက်ချင်

ပေါက်နေတာမျိုး အဲ့လိုတစ်ခုခုပေါ့ဗျာ။ မေ ကတော့ တစ်မျိုးရယ်။ သူ့ဖာသာ အိမ်နေရင်း အင်းကျီ

အနွမ်းလေးနဲ့ပဲ အပြင်ထွက်သွားပါစေဦး လူတွေ ကြားထဲ အဝေးကြနေ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်

ထင်းထင်းလေးရယ်။ မျက်နာ အကျအပေါက်၊ အသားအရည်၊ ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက်၊ ဆံပင်ကောင်းတာ

(ဖြောင့်တာ ဖယောင်း သွင်းတာ ခောတ်မစားခင်ကာလမှာကို ဆံပင်က ဖြောင့်ပီး လှလွန်းတာ)

အဲ့လိုတွေဗျာ။

 ပီးတော့ စကားပြောလိုက်ရင်လည်း အသံလေး စာစာ စာစာ နဲ့ လူတကာ ကျတဲ့

အသံလေး၊ ယုံကြည်မှုကလည်း အပြည့်ရယ ်( လူမကြောက်ဘူး ဇတ်ဇတ်ကြဲလေးပေါ့) ... ဆိုတော့ကာ

သူ့ဖာသာ တစ်ခုလပ်ကလေး အမေ မက လို့ဘာဖြစ်နေနေ (ကျနော်က နဂိုထဲက အဲ့ဒါမျိုး အစွဲတွေလည်း

မရှိဘူးရယ်) သာမန်ယောကျ်ား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်တဲ့ ကျနော်ကြိုက်တာ ပေါ့ဗျာ။ သူငယ်ချင်း ဘဝနဲ့

သူနဲ့တူတူလက်ချင်းချိတ်ပီး လျှောက်သွား ကြရင်း လူတကာက ဟာ ဒီကောင့်မိန်းမက ချောလိုက်တာ

ဆိုတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ဝိုင်းကြည့်တာကိုသာယာ ဖူးပါတယ်။ သမီးလေးနဲ့ ကျနော်တို့၂ယောက်

လျှောက်သွား ကြရင် လူတွေက အင်မတန်လိုက်ဖက်တဲ့ မိသားစုလေး အဖေကော အမေကော၊

ကလေးလေး ကောက ဖြူဖြူသန့်သန့် ချောချောလေးတွေဆိုပီး မကြားတကြား ပြောသွားတာ

ခံရတိုင်းလည်း သာယာမိပါတယ်ဗျာ။

ဟုတ်ပါပီ မောင်ချမ်းလေးရာ မင်း အဲ့လောက်ညွှန်းနေ ရအောင် မင်းနဲ့အင်မတန်

လိုက်ဖက် ညီတယ်ဆိုပါတော့ ဟုတ်လားလို့ ရိသဲ့သဲ့မေးလာရင်လည်း ကျနော်က အမှန်တိုင်း

ပြောရဲပါတယ်လေ။ ကျနော်က ခင်ဗျားတို့လို သာမန်ရုပ်ရည်ပဲ ပိုင်ဆိုင်ပါတယ်။ လူချောကြီးလည်း

မဟုတ်ဘူးရယ်။ မှန်ရာ ဝန်ခံရရင် သူနဲ့ဒီလိုဖြစ်တာ သူငယ်ချင်းမို့ ဖြစ်သွားတာပါ။ အပြင်မှာ သူတစိမ်း

တစ်ယောက်အနေနဲ့ ချဉ်းကပ်ဖို့ဆိုတာ ကျနော်လည်း ကိုယ့်ကိုကိုယ်အဲ့လောက်တော့ ယုံကြည်မှု

မရှိလောက်ဘူး ထင်တယ်ဗျ။ ကျနော်ပြောခဲ့ဖူး သလိုပါပဲ ကျနော့်ရုပ်က ပေါက်စီရောင်းတဲ့ ပြည်ကြီး

တရုတ်ရုပ်ပါ အဟီး့...

 ( ကိုရွှေဘက မိုက်ကမ်းတဲ့ ရှမ်းသူပုန်လို့ခေါ်ဖူးတယ်) ဂျစ်ကန်ကန်တရုတ်လူဆိုး

ဂိုဏ်းစတားရုပ်မျိုး။ ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက်ကလည်း တပ်ကြပ်ကြီးလို ဆစ်စ်ပက်တွေ ဘာတွေရအောင်

ကစားထားတဲ့ တောင့်တင်းတဲ့ကိုယ်ခန္ဓာ ပိုင်ရှင်မျိုး မဟုတ်ရပါဘူး။ မိန်းမ ကြိုက်လောက်တဲ့

အာလူးမျိုးလည်း ဖုတ်တတ်ဖို့နေနေ သာသာ ထစ်ကနဲဆို ဒေါသက ထွက်တတ်သေးတာမျိုး စိတ်က

လက်တစ်ဆစ်နဲ့တစ်ဖက်သား မခံချင်အောင် လျှောက်ပြောတတ်တဲ့သောက်ကျင့်ကလည်း ရှိသေးတယ်။

( ဒါပေမယ့် ကျနော်ဘာပြောပြော မေ ကတော့ သောက်ဂရုကို မစိုက်ဘူး တဟားဟားနဲ့အော်ရယ်

တတ္တယ္ဗ်)

 ကဲ! ကိုယ့်ဂုဏ်ကိုယ်ဖော်နေတာ များနေပီ။ ဆက်ပြောရအောင်။ အဲ့လိုဆိုတော့ကာ

ကျနော်ကတော့ ဘာပြောစရာ လိုမလဲဗျာ။ ကြိုက်တယ်ဗျာ။ ချစ်တယ်ဗျာ။ ခုလိုလက်လွန်ခြေလွန်တွေ

ဖြစ်ကုန်တာလည်း နောင်တမရမိတော့ဘူး။ စိတ်ထဲမယ် အို! မောင်ချမ်း မင့်ဘဝ

အခြေတကျဖြစ်ဖို့လမ်းစမြင်ပီ သမီးလေးနဲ့မိန်းမ နဲ့ဖြစ်တော့မယ်ပေါ့ ပျော်လိုက်တာအရမ်းပဲဟီဟိ။

သူက ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ပီး ချွဲနေတာကို ကျနော်ကလည်း ကြည်ကြည်နူးနူးနဲ့ နဖူး

ပြောင်ပြောင်လေးကို မွှေးကျူရင်း ချစ်တယ်... မေရယ်... မောင် မေ့ကို အရမ်းချစ်တယ်ပေါ့။ အဲ့ဒီလို

အချစ်နလံထနေရင်း ၂ယောက်စလုံး သမီးလေးကိုသတိရ သွားတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဒီတိုင်း ပစ်ထား

မိတာလေ။ ဒါနဲ့မေ တစ်ယောက် အဝတ်တွေ ကောက်ဝတ်ပီး သမီးလေးကို ပြေးကြည့်တယ်ပေါ့။ ကျနော်

ကတော့ ကိုယ့်ဘောင်းဘီတိုလေး ပြန်ကောက်ပီး ရေချိုးခန်းထဲဝင် ရေတစ်ခါထဲ ချိုးနေ လိုက်မိတယ်။

ဆပ်ပြာတိုက်သေချာ ပွတ်သပ်ဆေးကြောနေတုံး ရေချိုးခန်း တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။

“... မောင်! တံခါးဖွင့်စမ်းပါ.. ဘာကိစ္စကလန့်ထိုး ထားရတာလဲ မေ့ ကို ကြောက်လို့လား .. ခု ဖွင့်..”

ဆိုတဲ့အော်သံကြားလိုက်ရလို့ ဖွင့်ပေး လိုက်မိတော့ ... ဟိတ်! ကနဲ ... အော်သံနဲ့ မေ တစ်ယောက်

အပျိုပေါက်မလေးလို လွှားကနဲ ခုန်ဝင်လာတယ်။ သမီးလေးကော ဆိုတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ အရုပ်တွေနဲ့

ဆော့ရင်း ကွပ်ပျစ်လေးပေါ် အိပ်ပျော်နေရှာလို့ အိပ်ခန်းထဲ ပွေ့ပီး စောင်ခြုံ သိပ်ခဲ့ပီတဲ့။ ပြောပြော ဆိုဆိုနဲ့

သူ့ကျောလည်လောက်ရှိတဲ့ ဆံပင်တွေကို အုတ်ကန်ဘောင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဆံညှပ်တစ်ခုယူပီး

နောက်စေ့နားမယ် ချည်ပီး ညှပ်ထားရင်း အဝတ်တွေ ချွတ်ချပစ်လိုက်ရင်း ... တူတူချိုးမယ်လေကွာ ...

ဆိုပီး ကျနော့်ကို ဖက်လာတယ်။

 ကျနော့်ကိုယ်ပေါ်က ဆပ်ပြာတွေ အရင်ပြောင်သွားအောင်ရေတဗွမ်းဗွမ်း လောင်းချပီး

ချိုးလိုက်တော့သူက ကျနော့်တစ်ကိုယ်လုံး ကို ပွတ်သပ်ပေးနေပြန်တယ်။ အဲ့ဒီမှာ ခုနက တစ်ချီ

ပီးထားလို့ ငြိမ်နေတဲ့ ကျနော့် ဒုံးပျံက တဖြေးဖြေးချင်း ပြန်တက်လာပြန်ရော။ ကျနော်လည်း ရေဆက်

မလောင်း နိုင်တော့ဘူး .. ဗျို့။ ခွက်ကို ရေကန်ထဲ ဖလပ်ကနဲ ပစ်ချလိုက်ပီး မေ့ ကိုယ်လုံး

အိထွေးထွေးလေးကို ထွေးပွေ့လိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်း နွေးနွေးလေးကို အသေ စုပ်နမ်း ပစ်လိုက်တာ

ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ။ မေကလည်း ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကို ပြန်စုပ်ရင်း လျှာနဲ့ပါ ကျနော့်နှုတ်ခမ်း၂လွှာထဲ ထည့်ပီး

မွှေကရော။ အောက်ကလည်း မာတောင့်တောင့် ကျနော့် ကောင်ကြီးကို လက်ပြန်အုပ်ပီး ကိုင်ထားရင်း

လျှောတိုက်ပီး ဆော့တော့တာပဲ။ ဒီတစ်ချီတော့ ခုနက လို ဘာဖြစ်မှန်း မသိဆက်တိုက်ကြမ်းဖို့ထက်

တငွေ့ငွေ့နဲ့ အရသာခံရင်း အုပ်ကြဖို့ ပြင်နေကြတယ်ဆိုပါတော့လေ။

။...................။...................။...................။

 ကျနော့်ညီအကိုတွေကို တောင်းပန်လိုက်ပါဦးမယ်။ ဒီဟာကိုရေးနေတာ ပြတ်တောင်း ပြတ်တောင်း

ဖြစ်နေပီထင်တယ်ဗျာ။ အမှန်တိုင်း ဝန်ခံရရင် မအားတာထက် အားတဲ့အချိန်လေး အပြေးအလွှား

ကွန်ပြူတာရှေ့ထိုင် post reply: ဆိုတာလေးကို ကလစ်လိုက်ပီး စာရေးမဟဲ့ဆိုပီး ကြံလိုက်တိုင်း တစ်ခုမဟုတ်

တစ်ခု အရေးကိစ္စပေါ်ပေါ်လာတယ်ဆရာတို့ရေ။ ကိစ္စများမြှောင်လူတို့ဘောင်ဆိုတာ ကိုးနော့်။ တစ်ခေါက်လည်း

မဟုတ်နှစ်ခေါက်လည်း မဟုတ်ဒီလိုတွေချည်း ဆက်တိုက်ဖြစ်ဖြစ်နေတာဗျို့။ ဘယ်နည်းနဲ့မဆို ဒီကိုယ်တွေ့လေးကို

မပီးမချင်း အတင်း တွန်းပီး ရေးပစ်လိုက်ဖို့အားတင်း ထားပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့လည်း ကျနော်ရေးနေတာလေးကို

စောင့်ဖတ်နေ လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဇာတ်လမ်း ရေးနေတာ မဟုတ်လေတော့ ရေးရတာ ဒီလောက်

မခက်ပါ။ ဖြစ်ခဲ့သမျှ အဖြစ်အပျက်လေး တွေကို ခေါင်းထဲ ပြန်ဖော်လိုက်ရုံသက်သက်မျှသာ။ ဆက်ပြော ကြစို့ဗျာ။

chann

အပေါ်ကပို့စ်မှာ ပြောခဲ့သလို ပါပဲ ဒီတစ်ကြိမ်ကြတော့ ဘာဖြစ်မှန်းမသိ

ဖြစ်ကုန်တယ်ဆိုတာ မျိုး မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘယ်လို ပြောရမလဲ ဆိုတော့ ကာမ ဂုဏ်စည်းစိမ်ကို

တင်းပြည့်ကြပ်ပြည့်ကို ခံစားကြတော့တာဗျ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်နမ်းတာကို အားရပါးရ၊

ကိုယ်လုံးချင်း ထိပီး အပြန်အလှန်ပွတ်သပ်ချော့မြှူတာ ကလည်း တစ်ဆင့်ချင်း ... အဲ့လိုတွေပေါ့။

ရေချိုးခန်းက အသံလုံတော့ လှိုဏ်သံတွေ ထွက်နေတော့ကာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်နမ်းရှုံ့တဲ့

အသံတပြွတ်ပြွတ်တွေရယ်၊ "မေ့" လည်တိုင်လေးကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ရွရွကလေး နမ်းနေရင်း အိထွားလွန်းတဲ့

ချိုဗူးကြီးတွေနဲ့ တင်သားဆိုင်တွေကို အဆက်မပြတ်ဆုပ်ချေ ပေးလိုက်တော့ ... အဟင့်! မောင်.. ဆိုတဲ့

ရေရွတ်ငြီးတွားသံလေးတွေနဲ့ဆူညံနေတာပါပဲ ဗျာ။

အဲ့ဒီလို နမ်းနေကြရင်းနဲ့ မေ က ရုတ်တရက် ကျနော့်ကို အသာလေး တွန်းဖယ်လိုက်ရင်း

ရေချိုးခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်ချ လိုက်တယ်။ သူဘာလုပ်တော့မယ်ဆိုတာ ရိပ်မိလိုက်တဲ့

ကျနော်တစ်ယောက် ရင်ထဲမှာ လှိုက်ဖိုသွားတယ်ဗျာ။ ဒါမျိုး မကြုံ ဖူးတဲ့ လူပျို ပေါက်ကလေး

မဟုတ်ပေမယ့် ချစ်သူရည်းစားလည်း မဟုတ် သူငယ်ချင်းလည်း မက တော့တဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်က

ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိက တစ်မျိုးကြီးရယ်။ စိတ်တအား ထနေလို့ နီရဲ မာတင်း နေတဲ့

ကျနော့်လိင်တံက လေထဲမှာ တရမ်းရမ်းနဲ့ အငြိမ်နေဖြစ်နေတာ ကို သူ့လက်ချောင်း ပျော့ပျော့

လေးတွေနဲ့ အသာလေး ဖမ်းကိုင်လိုက်ရင်း ကျနော့်ကို မော့ကြည့်လာတယ်။ အဲ့ဒီမှာဗျာ.. ဘယ်လိုမှန်း

မသိပါဘူး။ သူ့မျက်နာ လှလှလေးက ရီဝေဝေလေး၊ မျက်လုံး ဝိုင်းစက်စက်လေးတွေကလည်း ချစ်ကြည်နူး

နေတဲ့ ဟန်လေး.. အဲ့လိုလေး မော့ကြည့်လာတော့ကျနော် ရေလည်ဖီးလ်ဖြစ်သွားတယ်ဗျာ။

(အဲ့ဒီအကြည့်တွေကို ဒီနေ့ထိပြန်မြင်ယောင်နေမိပါသေးရဲ့)

ရမ္မက်နဲ့သံယောဇဉ်ပေါင်းထားတဲ့အကြည့်မျိုး။ အဲ့လို လေး တစ်ချက်

မော့ကြည့်ပီးတာနဲ့ ကျနော့်ဒုံးပျံကို မိုးပေါ်ထောင်သွားအောင် မတ်ထား လိုက်ရင်း ဟိုး အောက်ခြေ ကနေ

ထိပ်ဖျားထိ လျှာရဲရဲလေးကို ထုတ်ပီး စလျှက်တော့တာပဲ။

ကျနော်လည်း ရှီးး ကနဲ အသံတစ်ချက်ထွက်ပီး ငြီးလိုက်မိတယ်။ လူကို ကတုန်ကယင်ကြီးရယ်။

အသာအယာ တစ်ချက်ချင်း လျှက်တာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ လျှာကိုဗျာ ဘယ်ညာ ယိမ်းပီး ဇတ်ဇတ်ဇတ်ဇတ်

အဲ့လိုလျှက်ရင်း ဖြေးဖြေးချင်း အရင်း ကနေ အဖျားထိတက်လာလိုက်ပြန်ဆင်းသွားလိုက်အဲ့လိုကြီး

လုပ်တာဗျ။ တက်သွားလိုက် ဆင်းလာလိုက်လုပ်နေတာ။ လူကို ဘုရားပွဲ စျေးမှာ ရဟတ်စီး နေရ သလိုပဲ

... ဟီး။ ဒုံးပျံကို ထောင်ထား လျှက်ကနေ လက်ပြန်ကိုင်ပီး အောက်ကို စိုက်ကျ သွားအောင် ဆွဲထားရင်း

ခုနကလို ဇတ်ဇတ်ဇတ်ဇတ်နဲ့ ဒုံးပျံ အပေါ်ဖက်တစ်ခြမ်းကိုလည်း ထပ်လျှက်ပေးနေ ပြန်တယ်။

 အဲ့ဒီလို အားရအောင် နှိပ်စက်ပီးတော့မှ ဒူးထောက်လျှက်ကနေ ခါးလေးကို

မတ်မတ်ကလေး ဖြစ်အောင်အနေအထားပြင်၊ ကျနော့်ဒုံးပျံထိပ်ဖူး ဒစ်ကို လျှာနဲ့ ဝိုက်ပီး ကစားပြန်တယ်။

လူကို ထူပူနေပီ ကောင်းလွန်းလို့ဗျာ ... ဟီး။ ပီးမှ နှုတ်ခမ်း နီရဲရဲလေးနဲ့ငုံပီး ဖြေးဖြေးချင်း စုပ်ယူ

ပစ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကျနော်လည်း ကယောင်ကတမ်းနဲ့ ခြေဖျား ထောက်ပီး ကော့တက်နေပီ။ တိုက်စစ်

အဖွင့်ခံထားရ တာက လည်း တစ်နေရာထဲ မကဘူးလေ။ သူ့လက်တစ်ဖက်က ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို

မမီမကမ်းနဲ့လှမ်းပွတ်နေသလို၊ ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်က ကျနော့် ဂွေး တွဲလဲကို ဖွဖွလေး ဆုပ်ပီး

ပွတ်သပ်ကစားလိုက်၊ ကျနော့်တင်ပါးတွေကို ပွတ်လိုက်( ချမ်းကို ဖင်အကိုင်ခံနေရတယ်ဆိုပီး မရယ်နဲ့ဗျ

တော်တော်ဇိမ်ရှိတာဟီး ) ၊ ပါးစပ်ထဲ ကျနော့်ဒုံးပျံကိုထည့်ထားရင်း ရှေ့တိုး နောက်ဆုတ်ကလည်း

လုပ်နေတော့ကာ ဘယ်လောက်ဇိမ်ရှိနေမလဲ စဉ်းစားသာ ကြည့်ကြပေတော့ ဆရာတို့ရေ။

ခဏလောက်နေတော့ ကျနော်မခံနိုင်တော့ဘူး ... ဗျ။ သူ့ပါးစပ်ထဲက

ပေါက်ကွဲတော့မတတ်ဖြစ်လာတဲ့ ကျနော့်ဒုံးပျံကြီးကို ကိုယ်ကို ရို့ပီး အတင်း ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်မိတယ်။

ကြာကြာ ခံနေရင် ကျနော်ပီးသွားတော့မှာ လေ။ အဲ့ဒီမှာ ကျနော့်ကို သောင်းကျန်း ချင်တိုင်း

သောင်းကျန်းနေတဲ့ မမလေးက မျက်နာလေးကို ရှုံ့မဲ့မဲ့လေး လုပ်ရင်း မော့ကြည့်လာတယ်။ ... ဘာလဲကွာ!

သူများဖြင့် စုပ်လို့မှ မဝသေးတာ ကြီး.. တဲ့။ ညောင်နာနာ ညစ်ကျယ်ကျယ်လေသံလေးနဲ့ ဆူဆောင့်ဆောင့်

အော်လာတယ်။ ဘယ်လိုဟာလေး မှန်း မသိဘူးဗျာ ချစ်စရာလေး။ ကျနော်လည်း ဒူးထောက်နေတဲ့ သူ့ကို

အတင်း ဆွဲထူရင်း ... မောင် မေ့ကို မလုပ်လိုက်ရပဲ ပီးတော့မယ်.. ဟ! ... နောက်မှအဝစုပ်တော့

လိမ္မာတယ် ငါ့အချစ်ကလေး ... နော်... လို့ချော့ရင်း နှုတ်ခမ်း ဖူးဖူးလေးကို ပြွတ်ကနဲ တစ်ချက်

နမ်းလိုက်ရင်း နားရွက်နားကပ်တိုးတိုးလေး ... အရမ်း ချစ်ချင်ပီကွာ ... လို့ခပ်ချွဲချွဲလေး ပြောလိုက်တယ်။

 မေ က အင်း..ချစ်ကွာ ချစ်ကွာ လို့ ပြန်ပြောရင်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း ကိုက်ရင်း

ကျနော့်ကို ကျောပေး တစ်ဖက်လှည့်၊ အုတ်ရေကန်ကို လက်လှမ်း ထောက်ရင်း တင်ပါးကို အနောက်ပစ်

ကော့ပေး ထားလာတယ်။ ဒေါ့ဂီ လို လေးဖက်ထောက်တာတောင် မဟုတ်သေးဘူး၊ ကိုယ်ကို

အသာလေးကိုင်း မတ်တပ်ရပ် အုတ်ကန်ကိုလက်ထောက်ပီး ဖင်ကော့ထားပေးတာကို သူ့ဖင်တုံး

ဝါ၀ါဝင်းဝင်း အိအိကြီးတွေက အားရစရာကြီးဗျာ။ ကျနော်လည်း အသာလေး တိုးကပ်၊ ဒူးလေးကွေး၊

တင်ပါးကြီး ၂ခြမ်းကို အသာလေး ဆွဲဟလိုက်ပီး အဖုတ်အိအိဖောင်းဖောင်းလေး အဝမှာ ဒုံးပျံကိုတေ့လို့

ကော့ပီး သွင်းလိုက်တယ်။ အာ့! လို့တော့ တစ်ချက်အော်သံထွက်လာတယ်။ ကြပ်တယ်ဗျာ။

တင်းကြပ်ကြပ်စီးပိုင်ပိုင်ကြီး။ ဒါပေမယ့် ဒုတိယအချက်မှာ အဆုံးထိဝင်သွားအောင် ထပ်ပီး အားနဲ့

ကော့သွင်း လိုက်တယ်။ အိစက်ချောမွှတ်နေတဲ့ တင်ပါး တွေနဲ့ ကျနော့်ဆီးခုံနဲ့ထိကပ်သွားပီ။

ဆံပင်ရှည်တွေကို နောက်စေ့နားမယ် ခေါက်ပီး ကလစ်နဲ့ညှပ်ထားတော့

ဝင်းမွှတ်မွှတ်လေး ပေါ်နေတဲ့ သူ့ဂုတ်ပိုးလေးကို ကျနော့်နှုတ်ခမ်းနဲ့ အနောက်ကနေ ဖိကပ်နမ်းရင်း

လက်နှစ်ဖက်က နို့ကြီး၂လုံးကို အားရပါးရ လှမ်းဆွဲနှိုက်ရင်း တစ်ချက်ချင်း တစ်ချက်ချင်း ဆောင့်နေမိတယ်။

ရေချိုးခန်းထဲမှာ တင်ပါးကိုဆီးခုံနဲ့ရိုက်ခတ်မိသံဖောက်ဖောက်ရယ်၊ အာ့ ဆိုတဲ့ မေ့ အော်သံလေးရယ်၊

ကျနော့် နှာမှုတ်သံတရှူးရှူးရယ်က အချက်ကျကျ ဆူညံနေတယ်။ အချက်၃-၄၀ ဆယ်လောက် အဲ့လို

ပုံမှန်လေး ကပ်ဆောင့်နေရင်း ကနေ ခုနက အစုပ်ခံထားရလို့ ပီးချင်သလိုလို ဖြစ်လာတဲ့ ဖီလင်ကို

ဖျောက်လို့ရသွားတယ်ဗျ။ ပီးချင်တယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကိုထိန်းလို့ရသွားပီဆိုပါတော့။

“မေ.. မောင်ခပ်ကြမ်းကြမ်း လုပ်ချင်ပီ.. လုပ်ရမလားဟင်”

“အင်း.. သဘောကွာ”

ခွင့်ပြုချက် ရသွားတာနဲ့ သူ့ကျောပေါ် မှီထားရင်း ကပ်တွန်းလေး ဆောင့်နေတဲ့

ကျနော် ကိုယ်ကို ပြန်မတ်လိုက်တယ်။ နို့၂လုံးကို လှမ်းဆွဲထားတဲ့လက်၂ဖက်ကို မေ့ခါးကျင်ကျင်လေး

ဆီကို ပြောင်းကိုင်လိုက်တယ်။ ပီးတာနဲ့ တဖြောင်းဖြောင်း မြည်အောင် အားနဲ့ပိတ်ပိတ်ဆောင့်တော့

တာပဲ။ ၁ဝချက်လောက် ဆက်တိုက် ဆောင့်ပစ်အလိုက်မှာ ကျော ပေးထားတဲ့ မေ့ဆီက အာခေါင်ခြစ်ပီး

အော်တဲ့အသံထွက်လာတယ်။ လှိုဏ်သံပါနေတဲ့ ရေချိုးခန်းဆိုတော့ အသံက အကျယ်ကြီးရယ်။

“မေ.. ဘာဖြစ်တာလဲ .. အရမ်းဆောင့်တာ အောင့်သလားဟင်”

“ကျွတ်! ဘာလဲကွာ.. ကောင်းလို့အော်တာ ကောင်းလွန်းလို့ .. ဘာတွေ လာ

မေးနေမှန်း မသိဘူး ဒါများ သူ့ကိုသူဆရာကြီး တဲ့ တောက်!”

ဆောင့်တာရပ်ပီး စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းမေးမိတဲ့ ကျနော့်ကို ရမ္မက်လွှမ်းတဲ့ ဒေါသ

သံလေးနဲ့အဲ့လို အော်ငေါက်ရင်း တောက်ပါ ခေါက်လာတယ်။ ကျောပေးထားလို့ မျက်နာ အမူအရာကို

မမြင်ရပေမယ့်အံလေး တင်းတင်းကြိတ်ရင်း မချိတင်ကဲလေး ဖြစ်နေမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။

(ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း .. တော်တော်ဒူတဲ့ ... ငါပါလား ... လို့ .. ခုပြန်စဉ်းစားရင်း ပြုံးနေမိတယ်ဗျ)

အဲ့ဒီနောက်တော့ သူ့ဖာသူ အာခေါင်ခြစ်ပီး အော်ရုံမက ဘာပဲ အသံထွက်ထွက် အသေကို

ဗျင်းတော့တာပေါ့။ သူတင် အော်တာလား ဆိုတော့ ကျနော်ပါ မာန်သွင်းရင်း အော်မိတော့တာဗျို့။

 ဘယ်လောက်တောင်ကြမ်း ပစ်လိုက်လည်း ဆိုရင် သူ့ခေါင်းက ညှပ်ထားတဲ့ ကလစ်ပါ

ပြုတ်ကျ၊ အဖျားလိပ်ထားတဲ့ ဆံပင်ရှည်နက်နက်လေးတွေ ကပိုကရို ပြေကျလာပီး ရေကန်ထဲက

ရေတွေနဲ့ထိပီး စိုရွှဲ ၊ မေ့ ပါးစပ်က ... အမေ့! .. သေပါပီ.. မောင်ရယ် ကြမ်းလိုက်တာကွယ်.. အားး

မောင်ရေ..မောင်ရေ ... အဲ့လိုတွေ ဗလုံးဗထွေး အော်ဟစ်ဆူညံသွားတဲ့ အထိဆောင့်ဆောင့်ပီး

ကြမ်းပစ်လိုက်တာဗျာ။ မေ့ ဖင်ဖွေးဖွေးကြီး၂ခြမ်းကြားထဲ ကျနော့်ဒုံးပျံက အရည်တွေ ပန်းထုတ်ပီး

ပီးသွားချိန်မှာ မေ့ ကိုယ်လုံးလေး တဆတ်ဆတ်တုန်နေရှာပီး မတ်တပ်တောင် မရပ်နိုင်ရှာတော့ပဲ

အုတ်ကန်ဘောင်ကို တတောင်ဆစ်နဲ့ထောက်ပီး တအင်းအင်းငြီးရင်း ပျော့ခွေ သွားရှာတယ်။ တဆစ်ဆစ်နဲ့

အရည်တွေ ကုန်အောင် ပန်းထုတ်ပီးမှ အားရ ကျေနပ်သွားတဲ့ ကျနော် သူ့ဖင်ကြားထဲက ဒုံးပျံကို

ပလွှတ်ကနဲ ဆွဲထုတ်ရင်း ခွေကျခါနီး နေတဲ့ မေ့ကို ဆွဲပွေ့ရင်း ဖက်ထား လိုက်ရတယ်။

သူ့အဖုတ်လေးနဲ့ ကျနော့်ဒုံးပျံကို သွက်သွက်ကလေး သန့်ရှင်းရေးလုပ်

ဆေးကြောပစ်လိုက်ပီးမှ မွှေးပွတဘက်နဲ့ ရေစိုသွားတဲ့ သူ့ဆံပင်ရှည်လေးတွေနဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို

သုတ်ပေး၊ ကျနော့်ကိုယ်ကိုလည်းသုတ်သက်ပစ်လိုက်တယ်။ မေ့ ကိုယ်လုံး အိထွေးထွေး လေးကို စွေ့ကနဲ

ကောက်ချီမ လိုက်ပီး အိပ်ခန်းထဲကို ကျနော်လည်း ဖင်တုံးလုံး၊ သူလည်း ဖင်တုံးလုံး အနေအထား အတိုင်း

ဝင်သွားရင်း ကုတင်ပေါ်ကို အသာအယာ ချထား ပေးလိုက်တယ်။

 မိုးက တဝေါဝေါ ရွာနေတုံး ဆိုတော့ ရာသီဥတုက အေးလာပီဗျ။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်

တီရှပ်တစ်ထည်နဲ့ ပုဆိုးတစ်ထည်ကောက်စွပ်လိုက်သလို၊ သူ့ကိုလည်း အိမ်နေရင်း ဝတ်နေကြ

ရှပ်လက်ရှည်လေး တစ်ထည်နဲ့၊ ဘောင်းဘီပွပွ ဒူးဆစ်လောက်တစ်ထည်ကောက်ကပ်

ဝတ်ပေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ထိဘာ စကား တစ်ခွန်းမှ မဆိုပဲ ကျနော်လုပ်ပေးသမျှကို ကလေး

ပေါက်စနလေးလို ငြိမ်ငြိမ်လေး ခံနေရှာတယ်။ အားလုံး ပီးသွားမှ ၂ယောက်စလုံး ကုတင်ပေါ်မှာ

လှဲအိပ်ရင်း ခပ်တင်းတင်းလေး ဖက်ထားရင်း မှိန်းနေ လိုက်ကြတယ်။ ၂ချီလောက် ဆက်တိုက်

ဆွဲလိုက်ရတော့ နည်းနည်းတော့ ပင်ပန်းပီပေါ့ဗျာ။ တိုတိုပြောရရင် ဖက်ထားရင်း တစ်ရေး အိပ်ပျော်သွား

လိုက်တာ ညနေစောင်း သမီးလေး တအီအီလုပ်သံကြားမှ ၂ယောက်လုံးနိုးလာ တယ်ဗျ။ အဲ့ဒီတော့မှ

လူးလှဲ ထကြရင်း သူက ကပိုကရိုနဲ့ ကလေးကို ပြေးချော့၊ ကျနော်လည်း မျက်နာလေး ဘာလေး သစ်၊

မှောင်နေပီဆိုတော့ မီးခလုတ်တွေ ဘာတွေဖွင့်၊ နေ့ခင်းက ချက်ပြုတ်ထားပီး မစားဖြစ်ခဲ့တဲ့ ထမင်းတွေ

ဟင်းတွေ ကို ပြန်နွေး ပြုပီး ဒါနဲ့ ဗိုက်ကလည်း တကြုတ်ကြုတ်မြည်ပီး ဆာလာ တော့ကာ ထမင်း ပွဲ

တစ်ခါထဲ ပြင်တော့တာပေါ့။

မေ က ကလေးပွေ့ထားရင်း ချော့နေရာက ကျနော်ရှိတဲ့ မီးဖိုခန်းထဲ ဝင်လာရင်း

ပြုံးစိစိနဲ့ ချစ်မဝတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ လာ လာ ကြည့်နေတယ်ဗျ။ ကျနော်လည်း ထမင်းတွေ ဟင်းတွေ ခူးခပ်

နေရင်းက မေနဲ့ကလေးကို ကြည့်ရင်း ခံစားချက်က တစ်မျိုးပဲ။ ဘယ်လို ပြောရမလဲ ကိုယ့်ကိုယကို

အိမ်ထောင်ကျ၊ ကလေးတွေ ဘာတွေ ရလို့၊ ဘဝတစ်ခုမှာ အခြေချနေ သလိုလိုဘာလိုလိုကြီးရယ်။

ထမင်းပွဲ ပူပူနွေးနွေးလေး ပြင်ပီးတော့ စားတော့မလားလို့ မေ့ကို လှမ်းမေးတော့မေက ... ငါးမိနစ်လောက်

စောင့်ဦး.. မေ ရေပြေးချိုးမယ်.. မောင်.. သမီးလေး ခဏပွေ့ထားနော်.. ခဏလေး ... ဆိုပီး လှစ်ကနဲ

အခန်းထဲ ပြေးဝင်သွားတယ်။ အီနေတဲ့ သမီးလေးကို အရင် ချော့ရင်း ထမင်းခွံ့နေရာက ထမီရင်လျားနဲ့

ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတဲ့ မေ က တယ်တော်တဲ့ဖေဖေ လို့အော်ပီး နောက်သွားတော့ ကျနော့်မယ်ရှိန်းတိန်း

ဖိန်းတိန်းကြီး ဖြစ်သွား သေးတယ်။

 ရေမိုးချိုး ပီးတဲ့ မေ တစ်ယောက် သနပ်ခါး ရေကျဲလေး ပွတ်၊ မွှေးတေးတေး

ကိုယ်နံ့လေးနဲ့ ကျနော်နဲ့သမီးလေး ရှိတဲ့ ထမင်းစားပွဲနား ပြန်ရောက်လာတော့ ဘာမပြော ညာမပြောနဲ့

ကျနော့်ကို ချစ်လိုက်တာ ငါ့ကောင်လေးရာလို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောရင်း ဖက်နမ်းတာ ခံလိုက်ရသေး

တယ်။ ကျနော်လည်း မီးရောင်အောက်မှာ ရေမိုးချိုးပီးစ ကြည်လင်နေတဲ့ မေ့ မျက်နာဖူးဖူးလေး

(နဖူးပေါ်က ဆံနွယ်စ တွေကို ဘီးကုတ်အဝါလေးနဲ့ အပြောင်သိမ်းထားတယ်) ကို ငေးကြည့်ရင်း မေ က

အရမ်းချောတယ်ကွယ် လို့သတိလက်လွှတ်လှမ်းပြော လိုက်မိသေးတယ်။ ... အို! ချောမှာပေါ့

မောင့်ချစ်သူပဲဟာ ... လို့.. နောက်တီး

နောက်တောက်ပြန်ပြောလာရင်း ... မောင်သက်တို့ တော့ ကလေး တစ်ယောက်အမေ ကိုမှ

ကြွေရသလားကွယ် ... လို့ပြောရင်း တခစ်ခစ်နဲ့ရယ်နေပြန်သေးတယ်။

အဲ့ဒီညက ထမင်းဝိုင်းလေးကို ကျနော်တသက်မမေ့ဘူးဗျ။ သမီးလေးကို ရင်ခွင်ထဲ

ထည့်ထားရင်း ချော့မော့ပီး ထမင်းခွံ့နေတဲ့ ကျနော့်ကို .. လာလာ ဖေဖေလည်း လိမ္မာတယ် ပါးစပ်ဟ ဆိုတဲ့

ခပ်ရွှင်ရွှင်လေသံကလေးနဲ့ မေ တစ်ယောက် ထမင်း လှမ်းလှမ်း ခွံ့ကျွေးခဲ့တာကိုး ဗျာ။ ဘဝမှာ စားဖူး

ခဲ့သမျှ ထမင်း အနပ်ပေါင်း များစွာမှာ ကျနော်အမြိန်ယှက်ဆုံးနဲ့ မမေ့နိုင်ဆုံး ထမင်းပွဲလေး ထင်ပါရဲ့။

တကယ်တမ်း တော့ ကျနော်ဟာ ကိုယ်မပိုင်တဲ့ ကမ္ဘာလေးတစ်ခုမှာ အချိုအချောင် ဝင်ကစွပ်လုပ်ရင်း

ပျော်နေမိခဲ့တဲ့ ငမိုက်သား တစ်ကောင်ပေါ့ ညီအကိုတို့ရာ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအချိန်တုံးကတော့ ကိုယ့်ဘဝကို

ကိုယ်

မေ့လျော့ပီး အင်မတန် ကြည်နူး ပျော်ရွှင်နေမိခဲ့တာပေါ့။

ခုထိမှတ်မိနေတာလေး တစ်ခု ရှိသေးတယ်ဗျ။ စားသောက်ပီးတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ

သမီးလေးကိုထိန်းရင်း စာအုပ်ကိုယ်စီနဲ့စာဖတ်လိုက်(ကျနော်တို့က ဝါသနာတူသူငယ်ချင်းတွေ

မဟုတ်လား) စကားစမြည်လေး လှမ်းပြော လိုက်နဲ့ တကယ့်လင်မယား စုံတွဲတစ်တွဲ လိုပါပဲ။ သမီးလေး

အိပ်ပျော်သွားတော့အခန်းထဲပို့ပီး သိပ်ထား လိုက်ခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်း ထဲက ဆက်တီခုံမှာ ကျနော်က ထိုင်၊

သူက ကျနော့်ပေါင်ပေါ် ခေါင်းအုံးရင်း အိပ်၊ နှစ်ယောက်သား ရုပ်မြင်သံကြားက လာနေတဲ့ ဇာတ်ကား

တစ်ခုကိုတူတူမော့ဖြစ်ကြသေးတယ်။ ကျနော်တို့ချာတိတ်ဘဝက ၂ယောက်လုံး ကြိုက်ခဲ့တဲ့

Terminator2: ဇာတ်ကား လာနေ တာကိုး။ အဲ့ဒီမှာ ရယ်ရတာက ဇာတ်ကား လာတဲ့အချိန်ဆို

၂ယောက်သား စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေ ကြပီး ကြော်ငြာထိုးပီဆို မေ က ဘာလုပ်တယ်မှတ်သလဲ?

ကျနော့်ပုဆိုးကို ဆွဲဖြေပီး လိင်တံကို ဆော့လိုက် စုပ်လိုက်လုပ်နေတာဗျာ ... အဟီး။ ဟိုကောင်က

တောင်လာ ပါပီဆိုမှ ဇာတ်ကား ပြန်လာပီဆို ... အင့်! ဆိုပီး ပါးစပ်ထဲက ဆွဲချွတ်ပီး သူ့ဖာသူ ဇာတ်ကားကို

ဆက်မော့နေပြန်တယ်။ ကြော်ငြာ ပြန်လာတယ်နော်၊ ပုဆိုး ဆွဲချွတ်ပီး ရန်ရှာ ပြန်တယ်။ လူကို ဘယ်နှယ့်

ဖီလင်မှန်း မသိပါဘူးဗျာ။ တောင်လိုက် ပျော့လိုက် တောင်လိုက် ပျော့လိုက်နဲ့ စဉ်းစားသာ ကြည့်ကြပါတော့

ညီအကိုတို့ရာ။



.

... ကိုင်း အခုပြောပြခဲ့တဲ့အခြေနေ အတိုင်းဆို ခင်ဗျားတို့မောင်ချမ်းကို ဘဝ သာယာ စိုပြေနေပီပေါ့။

တကယ်လည်း ပျော်နေခဲ့တာကိုး။ တချို့ အိမ်ထောင်ကျသွားတဲ့ စုံတွဲတွေ ပြောဖူးတယ် ညားခါစ

ကာလတွေဆို တစ်ရက်တစ်ရက် အချိန်တွေ ဘယ်လိုကုန်သွားမှန်းမသိလိုက်ကြဘူးတဲ့။ အဲ့ဒါ

ဟုတ်လောက်တယ်ဗျ။ ခုကျနော ်အိမ်ထောင်ကျတာတောင်မဟုတ်သေးဘူး။ အချိန်တွေဘယ်လို

ကုန်လို့ကုန်သွားမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။

ဟိုအရင် ကျနော့်ညီအကိုတွေ ပြောဖူးသလို ကြောင်ခံတွင်းပျက်နဲ့ဇရက်တောင်ပံကျိုး

လို့ပဲ ပြောပြော.. ခွေးငတ်နဲ့ဖိနပ်ပြတ်(ဒါကတော့ သိပ်မနိပ်ဘူး ထင်တယ်... ဟီး) လို့ပဲဆိုဆို

အရူးအမူးတွေ ဖြစ်ခဲ့ ကြရတာ ပေါ့လေ။ ကျနော်တို့၂ယောက်စလုံး ရဲ့ မျက်နာမှာ အပြုံးပန်းတွေ

ဝေဆာနေတာ အမြဲတမ်းပဲ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်လည်း အရိပ်တကြည့်ကြည့်လုပ်နေကြတာ

တချိန်လုံးပဲ။ မနက်ဆို အစောကြီး အလိုလို နိုးနေကြပီး အိပ်ယာထဲမှာ တင်းတင်း ဖက်ထားကြရင်း တီးတိုး

သဖန်းပိုးနဲ့ငယ်ဘဝ လေးတွေ စမြုံ့ပြန်ရင်း တခွိခွိနဲ့မြူးတူးလို့။ သူပြန်ပြောပြ တာတွေက (ဟုတ်လား

မဟုတ်လား တော့ မသေချာပါဘူး) ငယ်ငယ်က ကျနော်အရက်မူး လာတိုင်း သူတို့မေးသမျှ တဟီးဟီးနဲ့

ကျနော့်ရည်းစားတွေနဲ့ဘယ်လိုအိပ်တာ ဘယ်လိုလုပ်တာတွေ အကုန်လျှောက်လျှက်ပြောတာတွေ

နားထောင်ရင်း ဖီလင်တက်ဖူးသတဲ့။

 သူတို့မိန်းကလေး ၃ယောက်ထဲမှာ မေနဲ့နောက်ထပ်ကောင်မလေး တစ်ယောက်က

အဲ့ဒီအချိန်တုံးက ရည်းစားတောင်မထားဖူးသေးတဲ့အချိန်ကိုး။ မူးကြောင်ရူးကြောင်နဲ့ ကျနော်တိုးတိုး

တိုးတိုး ပြောပြတတ်တဲ့ ရင်သိမ့်တုန်စွန့်စားခန်းလေး တွေကို ကျနော့်ဘေး ဘယ်ညာမှာ ပူးပူး ကပ်ကပ်

လေးတွေ နားထောင်ရင်း အောက်က အရည်တွေ စိုရွှဲလို့တဲ့။ (ဒါမျိုးကို မေထုန်လေး မှီဝဲတယ်

ခေါ်မလားမသိဘူး .. ဟီး) အော စာရေးဆရာ ဖြစ်လာမယ့် ကျနော်မောင်ချမ်း ကလည်း သာမန်အချိန်သာ

သောက်ရှက်ကြီးတာ မူးများ နေပီလားဆို အဲ့လို စွန့်စားခန်း တွေကို လေသံအနိမ့်အမြှင့် အတိုးအကျယ်၊

တခါတလေ အမူအရာလေး တွေတောင်ပါလိုက်သေးတယ်(တေးသရုပ်ဖော်ပေါ့လေ) အဲ့လို အပီအပြင်ကို

လျှောက်ပြောတော့တာလေ။ သူတစိမ်း မိန်းကလေးတွေ ကိုတော့ ဘယ်ပြောရဲမလဲဗျာ။ အဲ့ဒီကောင်တွေ

ကတော့ သူငယ်ချင်း အရင်းတွေ ဆိုတော့ ယောကျ်ား/မိန်းမ ရယ်လို့ခွဲခြားမှုမှ မရှိတာ.. တစ်ယောက်နဲ့

တစ်ယောက်ခေါ်တာတောင်ဟေ့ရောင်ဘာညာ မင်းနဲ့ငါနဲ့ပြောနေကြကိုး။

ကျနော်က အဲ့လို တေးသရုပ်ဖော် အညှီအဟောက်တွေ ပြောပီး မူးမူးနဲ့ ပုံပြင်လေး

ကတော့ ဒါပါပဲကွယ်လို့ အဆုံးသတ်ပီး ငါတော့ မရတော့ဘူး အိပ်ပီဆိုပီး မှောက်သွားတတ်တယ်။ ကျနော့်

ဇာတ်လမ်းတွေ နားထောင်ထားတဲ့ သူတို့တွေကတော့ အောက်ခံဘောင်းဘီလေးတွေ တစိုစိုနဲ့

ငုတ်တုတ်လေးတွေ ကျန်ခဲ့ကြတာတဲ့... ဟီ.. ဟိ(ကျနော်သူတို့ အဲ့ဒါတွေ နားထောင်ပီး ဖီးလ်

တက်နေမှန်း ရိပ်ကို မရိပ်မိခဲ့တာဗျ) အဲ့ဒီတုံးက ကျန်တဲ့ကောင်မလေး၂ယောက်က အိမ်တစ်လုံး

တူတူငွားထား

ပီး မေ လည်း တခါတလေ လာ အိပ်တတ်သလို၊ ကျနော်လည်း ခုလို မူးပီဆို အိမ်မပြန်နိုင်တော့ဘူး သူတို့

ဧည့်ခန်းမှာပဲ သင်ဖျူးဖျာလေး ခင်းပီး အိပ်တော့တာဗျ။ တခါတလေဆို အရက်မူးမူးနဲ့ပူတယ်ဟေ့ ဆိုပီး

အင်းကျီတုံးလုံးချွတ်၊ ဂျင်းပန်ပါ ချွတ်ပီး ဘောင်းဘီတို လေးနဲ့ကွေးကွေးလေး ထိုးအိပ်ချင်အိပ်နေတတ်

တာမျိုးလေ။

 အဲ့လိုမှောက်သွားတဲ့ ကျနော့်ကို ဘေးကနေထိုင်ပီး ငါတော့ သူ့ဇာတ်လမ်းတွေနားထောင်ပီး

ဟိ တက်လာတယ်.. အေး ငါလည်းတူတူပဲ.. သေနာလေး ပြောချင်တာတွေ ပြောပီး ထိုးအိပ်သွားတယ်..

မထူးဘူးဟာ ဒီမအေဘေးလေးကို ငါတို့ ဘောင်းဘီဆွဲချွတ်ပီး တက်အုပ်ပစ်ရင်ကောင်းမလား ဘာညာနဲ့

ထိုင်ကြည့်ပီး ပြောနေကြတာ .. ဆို .. ဟီး .. ဟီး (မိန်းမတွေလည်း နှာဗူးထ တတ်မှန်း ခုမှသိတာနော့်)

သူတို့က လူများနေလို့သာ ဝမ်းဘိုင်ဝမ်း ဆို တကယ်တက်အုပ်မအုပ်ပြောမရဘူး ရယ်အဟိ။ သူအဲ့လို

ပြောလာမှ အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်တွေကို သေချာပြန်တွေးကြည့်မိသေးတယ်ဗျ။ ကျနော်အရက်သောက်ပီ

ဆိုအမြည်းလေး ဘာလေးတွေ ကြော်လှော်ပေးပီး ဘေးကနေ တပြုံးပြုံးနဲ့ မီးထိုး ပေးခဲ့ကြတာ ဒင်းတို့က

အညှီအဟောက်ဇာတ်လမ်းတွေ နားထောင်ပီး ဖီးလ်တက်ချင်လို့ကိုး။ တော်တော်ဆိုးတဲ့ဟာလေးတွေ။

ကျနော့်လွယ်အိတ်ထဲက ရတနာဝင်းထိန်စာအုပ်တွေ၊ ကွန်ဒုံး တွေလည်း ခဏ ခဏ အခိုးခံရတယ်။

ပထမတော့ ကိုယ့်ဖာကိုယ်ဘယ်လို ပျောက်သွားမှန်း မသိဘူး။

 နောက်နေ့ သူတို့နဲ့ ပြန်တွေ့မှ ကိုကျားကြီး! အာရာဖတ်! ကိုအောင်ဒင်! အဲ့လိုတွေ

ခေါ်ခေါ်ပီး နောက်ပြောင်လာမှ(အဲ့ဒါတွေက အောစာအုပ်ထဲက နာမည်တွေ လေ) ဒီကောင်တွေ

ခိုးထားမှန်း ရိပ်မိတော့တာ။ ကွန်ဒုံးတွေ ကိုလည်း ဖောက်ပီး လျှောက်တိုင်းကြည့်ပီးရင်

လာမေးကြသေးတာ ... ဟဲ့! နင့်ဟာက အဲ့လောက်တောင်ရှည်သလားတဲ့.. ဘာလဲဟဆိုတော့.. နင့်

ဟိုရာဘာ အစွပ်လေ အဲ့ဒါ ငါတို့ဖောက်ပီး ဆွဲထုတ်ကြည့်တာ အရှည်ကြီးပဲ ... ဟီးဟီး တဲ့.. (အလိပ်

လိုက်ကြီးကို ဆွဲဖြေ ပစ်လိုက်တာ နေမယ်) တကယ့်ကောင်တွေ ဗျာ။

 တခေါက်သား ၃ ယောက်လုံး ကျနော်နဲ့အရက်သောက်ချင်တယ်ဆိုလို့(အဲ့ဒီတုံးက

ဒင်းတို့က အူရိုင်းလေးတွေ) သူတို့အိမ်မှာ သေချာ စီစဉ်ပီး လေးယောက်သား သောက်ကြရော ဆိုပါတော့

မူးလည်း တော်တော်မူးလာကြရော ဘာထရစ်တယ်ထင်သလဲ။ ယောကျ်ား သုတ်ရည်ဆိုတာ မမြင်ဖူးဘူး

မြင်ဖူးချင်တယ်.. ရော့ဒီမှာ ပလတ်စတစ်ခွက်.. အခန်းထဲဝင်ပီး

ဂွေသွားလှိမ့်ပီး ထည့်လာခဲ့.. ငါတို့လေ့လာချင်တယ်တဲ့.. စိတ်လေ လိုက်တာဗျာ။

အာ! အဓိပ္ပါယ်မရှိတာကြီး.. တော်ပါ ... လို့ ငြင်းတော့ သောက်ရမ်းမူးနေတဲ့အဲ့ကောင်

တွေက သောင်းကျန်းတော့တာပဲ.. နင့်ဖာသာ သွားထုတ်လာမလား ငါတို့ ကိုယ်တိုင်ထုတ်ပေး ရမလား ...

တဲ့ ... အမငီးဂျာ မူးမူးနဲ့ ဆောင့်ကြောင့်လေးထိုင် လက်အုပ်ကလေး ချီပီး ရှိခိုးဦးတင်

တောင်းပန်လိုက်ရတာ.. မလုပ်ကြပါနဲ့ ငါအရက်မူးရင် အဲ့လိုလုပ်လို့မရလို့ပါ ... တောင်းပန်ပါတယ်... ပေါ့

.. ဟား .. ဟား။ တကယ်လုပ်မယ့်ရုပ်တွေဗျ။ ကျနော့်ကို ဆွဲလား ရမ်းလား တွေတောင် လုပ်နေကြပီ။

အဲ့ဒီညက ကျနော့်ခင်ဗျာ ဘောင်းဘီရှည်တောင်ချွတ်မအိပ်ရဲခဲ့ဘူး ခါးပတ်ကိုတင်းတင်း ပတ်ပီး

ေမွာက္အိပ္ခဲ့ရတာ ... ဟီး။

နောက်ပိုင်း သူတို့တွေ လည်း ဘဲကိုယ်စီရသွားတော့မှသာ အဲ့လိုကြီး

တအားလုံးထွေးလို့မသင့်တော့တာမို့ ကိုယ်ရှိန်သတ်လိုက်ကြတယ်ဆိုပါတော့လေ။ ဒါတောင်

သူတို့အိမ်သွားလည်လို့ ဘဲကိုယ်စီနဲ့ ချက်ပြုတ်စားသောက် ကြည်နူးနေတာ တွေ့ရင် မကြားတကြားနဲ့

ဆွဲပီးပီလား လို့ကျနော်က အသာလေး ကပ်စ လိုက်ရင်.. ကောင်းတော့ကောင်းပါတယ် နင့်

လောက်တော့ ဖီးလ်မလာဘူးဟ ... ဆိုပီး ပြန်ပက်လာလို့(သူတို့ဘဲတွေ ကြားသွားရင် ခက်ရချေရဲ့ဆိုပီး)

မသာမလေးတွေ ပေါက်ကရ လျှောက်ပြော မနေနဲ့လို့ ဟန့်ရသေးတယ်။ အံ့သြစရာ ကောင်းတာက

၃ကောင်စလုံး ပထမဆုံ းထားတဲ့ ရည်းစားဦးတွေ နဲ့ပဲ အိမ်ထောင်ပြု ကုန်ကြတာဗျ။ ကျနော်နဲ့သာ

နေချင်သလိုနေ ၊ပြောချင်သလိုပြော လုပ်တာ ပွေပွေ ရှုပ်ရှုပ်တော့ တစ်ယောက်မှ မဟုတ်ရှာဘူး။ မေ

ကလွှဲပီး ကျန်တဲ့ကောင်တွေ သူတို့အိမ်ထောင်ရေး အဆင်ပြေလို့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပါပဲ။

အဲ့လို အတိတ်က ရယ်စရာလေးတွေ မနက်စောစောစီးစီး အိပ်ယာထဲမှာ

ဖက်ထားကြရင်း စမြုံ့ပြန် တဟိဟိနဲ့ သဘောတွေကျ နေရာကနေ ရုတ်တရက်ထပီး မေ က ကျနော့်

ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဆုပ်ကလေးတွေနဲ့ထ ထုတတ်သေးတယ်။

... ဟမ်! ဘာ ... ထဖြစ်တာတုံး ဆိုတော့.. နင့်ရည်းစားတွေကို နင်အုပ်တာ ပြန်သတိရလာ ... လို့ ငါ

မနာလိုလို့လေ တဲ့ ဝူးမန်းနိုက်ဇာ .. အိုင်တွေ့ခြေဆေး တဲ့ကောင်..နင်ဟာ ဖာခေါင်းပဲ တဲ့။ စူပုတ်နေတဲ့

မျက်နာလေးကို ကြည့်ပီး ကျနော်က အို! နောက်မလုပ်တော့ပါဘူးကွယ်ဒါတွေက အတိတ်က

ဇာတ်လမ်းတွေ ခုဆို သက်ကျားအိုကြီး ဖြစ်နေပါပီဘာညာ ဆိုပီး ပါးလေးပွတ် အတင်း ဆွဲဖက်ပီး

ချော့ရသေးတယ်။

 ၅မိနစ်လောက်နေမှ ဦးကျောက်လုံး အပြုံးမျိုး ပြုံးရင်း နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်လောက်

ပွေပွေ ငါ့လက်ထဲ ရောက်တာပဲ မဟုတ်လား ငှဲငှဲ ဆိုပီး.. ပြောင်ချော်ချော်မျက်နာလေးနဲ့ ...

ရောင်နီလာတော့မယ် .. လင်းဆွဲလေး မောင်ရေ ... ဆိုပီး စိန်ခေါ်လာတော့တာပေါ့။ ကျနော်ကလည်း

မငြင်းပါဘူး။ ဘယ်အချိန်ကြည့်ကြည့် လုပ်ချင်စရာ ကိုယ်လုံး ကိုယ်ပေါက်ပိုင်ရှင် ချောချောလေးပါ ဆိုနေ

ဘယ်ငြင်းမလဲနော့် အဟဲ။

ထုံးစံအတိုင်း အိပ်ယာက ထလာ ကြပီဆို ရေမိုးချိုး မနက်စာ တူတူစား၊ သူ့ကို

အလုပ်လိုက်ပို့၊ ပြန်လာပီး ကလေးထိန်းရင်း ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ် အိမ်ထောင်မှုထိန်းသိမ်းပေါ့။ မေ က

နေ့လည်စာကို သူ့အလုပ်မှာပဲ စားတော့ တနေကုန်အိမ်မှာ ကျနော်တစ်ယောက်ထဲရယ်။ စာဖတ်လိုက်

ခြံထဲ ဟိုလုပ်ဒီလုပ် လုပ်လိုက်၊ သမီးလေးကိုထိန်းလိုက်နဲ့ အချိန်ဖြုန်း ရတော့တာ။ ညနေစောင်းမှ

ရေမိုးချိုး သမီးလေးပါ ခေါ်ပီး မေ့ကို သွားကြို။ (မေ က ကျနော့်ကို မြင်တာနဲ့ မျက်နာလေးကို ဝင်း

သြားတတ္တယ္)

ကားပေါ်ရောက်တာနဲ့ ဘာမှပြောမနေဘူး ရေမိုးချိုးပီး ကာစ ကျနော့်ကို အလစ်ချောင်းပီး ရွှတ်ကနဲ

အရင်ဖက်နမ်းပစ်တတ်တယ်။ အို! ငါ့ကောင်လေးက ရုပ်အတော်သန့်မှန်း ငါ့ဆိုင်က ကောင်မလေးတွေ

ဝိုင်းဝိုင်း ရှိုးမှပဲ သတိထား မိတော့တယ် ... ဟာဟ.. လို့လည်း မထိတထိစ တတ်သေးတယ်.. လေ။

သေချာတာက မေ တစ်ယောက်ကျနော်အနားမှာ ရှိနေတာကို အင်မတန်ကြည်နူးပီး ပျော်ရွှင်

ေနခဲ့တယ္ဗ်။

ကျနော်ကကော? ပျော်လွန်းလို့အမျှော်လင့်ကြီး မျှော်လင့်မိခဲ့တာပေါ့။ ဒီစာကို

ဖတ်နေတဲ့ ခင်ဗျားတို့ကော ကျနော်တို့သူငယ်ချင်း ချစ်သူ၂ယောက်ရဲ့ ဘဝလေးကို ဘေးကနေ ကြည့်ပီး

မပျော်ကြဘူးလားဗျာ?

။...................။...................။...................။

ဟဲဟဲ ကိုယ့်ဆရာတွေ ကလည်း ဟိုဖက်မယ်ပြောထား လိုက်ကြတာ စုံစိနေတာပဲ။

ဇာတ်သိမ်း ကိုတောင် ကြိုသိနေကြသေးတယ်။ ကိုတွတ်ကလည်း မဟုတ်တရုတ် တွေဗျာ ဆရာကြီးနဲ့

ကျနော့်ကို သွားနှိုင်းပီး ပြောထားလိုက်တာ မတော် ကျနော်ချေးစိမ်း ပန်းနေပါဦးမယ်ငါ့ အကိုရာ .. ဟီး။

စကားမစပ်အိမ်ထောင်ကျ ဘာပြုညာပြု မှတော့ ဒီထဲ လာပီး ကိုယ်တွေ့တွေ ဘာတွေ ရေးနေမလားဗျာ။

မိန်းမနဲ့ကွိုင်ပူကုန်မှာပေါ့။ ကျနော်အရင်ကလည်း ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။ နောက်နောင် မိန်းမ

ယူဖြစ်လို့ကတော့ ဒါမျိုးတွေကိုထာဝရ စွန့်ခွါတော့မယ်လ ို့။ ခက်တာက မိန်းမက ဒီတသက်ရမယ့်ပုံ

မပေါ်ချေဘူး ညီအကိုတို့ရေ။ ဒီတော့ကာ တသက်လုံး ဖတ်ဖို့သာ ပြင်ထားပေတော့။ ကိုယ်တွေ့

အဖြစ်အပျက်တွေ ကုန်သွားရင်တောင် တသက်လုံး ဟိုနားဒီနား လျှောက်ဖတ်ထားခဲ့တဲ့

ဘုတ်အုပ်ကလေး နည်းနည်းပါးပါးကို အခြေခံပီး မဟုတ်တရုတ်အောဇာတ်လမ်းတွေ လျှောက်ရေးဦးမှာ...

ဟီး ဟီး။ တောက်တီး တောက်တဲ့ရေဇလုံတို့ဘာတို့ပေါ့ဗျာ။

ကျနော့်ဇာတ်လမ်းကိုဆက်ရရင်တရားဝင်အိမ်ယာ မထူထောင်ပဲ အိမ်ထောင်

ကျနေတယ်လို့တောင်ပြောရမလားပဲ။ အမယ် လင်မယား ရန်ဖြစ်သလို၊ ရန်တွေ ဘာတွေ ဖြစ်ကြသေးတာ

ဆရာ။ မေ က အတော်ရီရတဲ့ကောင်၊ ကျနော်နဲ့အဲ့လိုဖြစ်ပီး ကြိုက်သွားတာနဲ့ ကျနော်မြင်ကာစက လို

မဟုတ်တော့ဘူး။ တချိန်လုံး သူ့ကိုသူမလှလှအောင် ရှိုးထုတ်တော့တာဗျ။ မောင် .. ငါ့ကို

ငြီးငွေ့သွားမှာစိုးလို့... ဆိုပီး အမျိုးမျိုး ကို ဒီဇိုင်းတွေ ပြောင်း၊ အိမ်မှ၂ယောက်ထဲ ရှိတဲ့အချိန် ကျနော်

စိတ်မထ ထအောင်ဆိုပီး မပေါ့်တပေါ် ဆက်ဆီဖြစ်တဲ့ အဝတ်ကလေးတွေ ဝတ်ပြ၊ အဲ့ဒါ အပြင် ဟိုဟာ

လုပ်တဲ့နေရာမှာလည်း အမျိုးမျိုးကိုတီထွင်ဆန်းသစ်နေတော့တာ လေ။

ဥပမာလေးတွေ ပေးရရင် သူအလုပ်က ပြန်လာ ရေမိုးချိုး နေတုံး ကျနော်က ထမင်းပွဲလေး

ဘာလေး ပြင်နေတုံး ဆိုပါတော့.. အဲ့ဒီမယ် ရေချိုးရာက တက်လာတဲ့သူက ရေလဲထမီရင်ခေါင်းလျား၊

ဘီးဆံပတ်လေးနဲ့ကော့တော့တော့လေး အနောက်ကနေ လာဖက်ပီး ပွတ်သီး ပွတ်သပ်လာလုပ်၊

ကျနော်က ... ဟဲ့ကောင်! ရေပြောင်အောင်သုတ်ပီး အဝတ်အစား

သွားဝတ်ချေ အအေးမိနေမယ်... လို့ ငေါက်နေတာကို ဂရုမစိုက်ပဲ အတင်းနှိုက်ပီး ကျနော့် ဒုံးပျံကို ဆော့ဖို့

ကြိုးစားတယ်။ ကျနော်က ဟိုယိမ်း ဒီယိမ်း လုပ်ပီး ရှောင်ရင်း ထမင်း အရင်စားမယ်ဆို.. ကျွတ်! ဒီကောင်

ပြောရခက်တာလို့ ငေါက်လိုက်ရင်.. မမှီ့တမှီနဲ့ခြေဖျားထောက် ကျနော့်နားရွက်နား ကပ်ပီး..

“ထမင်းမစားသေးဘူး မောင့် ဂေါက်တံကြီး ကိုအရင်စားဦးမယ်လေ ..” တဲ့

အဲ့လိုကို ပြောချ ပစ်တာဗျာ။ လူကိုနားရွက်တွေ ဘာတွေ ထူပူတက်သွားတာ။

(တမင်သက်သက် ကျနော်စိတ်လှုပ်ရှားအောင် ခပ်ကြမ်းကြမ်းတွေ ပြောပစ်တာဗျာ) ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့

ကျနော်ရုန်းနေလျှက်နဲ့ကို ပုဆိုးကို ဆွဲဖြေချပီး အတင်းစုပ်ပေးတော့တာဗျ။ ကိုယ်က မကြံစည်သေးပဲနဲ့

ရုတ်တရက် အလစ်ငိုက် အဲ့လိုအလုပ်ခံရတာ ရင်တဖိုဖိုကြီးနော်။ ခုနက လို အပြောခံလိုက်ရလို့ ရှိန်းကနဲ

ထူပူသွားတဲ့အရှိန်နဲ့ဘာမှန်း မသိခင်မှာ သူက ဒူးလေးထောက်ပီး တပြွတ်ပြွတ်စုပ်နေတာ ၄-၅ -၁၀

ချက်လောက်ရှိနေပီ။ ခြေဖျားထောက် ပီး အလိုလိုကို ကော့ထားပေး နေမိပီ။

 ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ထမီရင်ခေါင်းလျား၊ ဘီးဆံပတ်ကလေးနဲ့ မျက်နာမှာ ရေစို

လက်လက်ကလေး ဖြစ်နေဆဲ အိမ်ထောင်ရှင်မ ချောချောလေးက ပြုံးစိစိနဲ့ ဒုံးပျံကို စုပ်လိုက် လျှာကစား

လိုက်လုပ်နေတာဗျာ။ ဘယ်ရမလဲဗျာ ချက်ချင်း တဟင်းဟင်းနဲ့ အဖျားတက်သလိုလိင်ဆိပ်

တက်လာတာပေါ့။ ကျနော့်ဒုံးပျံသောက်ရမ်းတောင်မတ်လာပီဆိုမှ ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်ခိုင်း၊ ကျနော့်

အပေါ်တက်ခွပီး တက်အုပ်တော့တာဗျ။ သူ့ကိုဘာမှကို မလုပ်ပေးလိုက်ရတာ။ အလုပ်ကနေ

ပြန်လာကထဲက စိတ်ကူးလေး တယဉ်ယဉ်လုပ်လာတာ နေမှာပေါ့။ အိမ်ရောက်ရင် ဟိုကောင့်ကို

ငါဘယ်လို ဗျင်းပစ်မယ်ဆိုပီး ကြိုတွေးလာပုံ ရတယ်။ သူ့အဖုတ်က ကျနော်ဘာမှမလုပ်ပဲ နဲ့ကို ပူနွေးပီး

စိုအိနေတာ။

 ထိုင်နေတဲ့ ကျနော့်ကို မျက်နာချင်းဆိုင်တက်ခွပီး တက်ထည့်၊ ရင်ခေါင်းလျားထားတဲ့

ထမီကို ချွတ်ပီး ဖင်တုံးလုံး လေးနဲ့ အမယ် ဆံပင်သေချာပြန်ပြင်ပီး ခပ်တင်းတင်း ပတ်ချည်လိုက်သေးတာ၊

သေချာအောင်ပေါ့လေ။ ပီးမှ ကျနော့်တင်းတင်းဖက် မျက်နာကို သူ့နို့အိအိကြီးတွေ အပ်(အမှန်က နို့နဲ့

ပွတ်တာ မျက်နာ တစ်ပြင်လုံး ကို) ပီး အသေ ဆောင့်တော့တာ၊ ရေလည်ကြမ်းတာ ဆရာတို့ရေ၊

ကျနော်ဆိုရင် ပါးစပ်ကနေ တဟားး ဟားးး နဲ့အကျယ်ကြီး အသံထွက်အော်နေမိတာ။ ဆောင့်တယ်၊

ဖိကြိတ်ပီး ပွတ်တယ်၊ မုန့်ကြိတ်ဆုံ မွှေသလို မွှေတယ်၊ နှဲ့တယ်၊ ရှေ့တိုး နောက်ဆုတ် မြင်းစီးတယ်

ဆက်တိုက်ကိုအုပ်နေတာများ အအားကိုမပေးတာ။ လုပ်နေရင်း နဲ့လည်း ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကို ငုံ့ငုံ့ပီး

စုပ်နမ်းလိုက်၊ ... မောင် မေ့ ကို ချစ်လားဟင်.. မောင်မေ့ကိုချစ်လားဟင် ... ဆိုပီး ခဏခဏ

(မောဟိုက်နေတဲ့ အသံနဲ့) အော်အော်ပီး မေးသေးတာဗျ။ အဲ့လိုတက်ကြမ်းပီဆို သူကြာကြာ မခံဘူးရယ်။

ခဏပဲ ကြာတယ် ဖြစ်လာပီ.. ဖြစ်လာပီ.. အားး မောင်ရာ ချစ်လိုက်တာ ... လို့ ဆက်တိုက်အော်ရင်း

ဒွန့်ဒွန့်ဒွန့်ဒွန့်ဖြစ်ရင်း ပီးသွား ပါလေရော။

ကျနော်က တန်းလန်းကြီး အဖုတ်ထဲ ဒုံးပျံမာတောင့်တောင့်တပ်လျှက်ကြီး

ဖြစ်နေကော။ သူက ကျနော့်ကို ဖက်ရင်း ပျော့ခွေ သွားတာကိုး။ ကိုင်း မထူးပါဘူးကွာ ဆိုပီး အဖုတ်နဲ့ဒုံးပျံ

တပ်လျှက်ကို မချွတ်ပဲ ထိုင်ရာကထ၊ သူ့ကိုယ်လုံးလေး ကိုပါ ဖင်အောက်ကနေ သိုင်းမ ပွေ့ချီရင်း

အိပ်ခန်းထဲကို ခေါ်သွား လိုက်တယ်။ ကုတင်စောင်းပေါ် အသာလေး ပက်လက်တင်ပီး အသားကုန်

ဆောင့်ပီး တဖန်းဖန်းနဲ့ အုပ်ပေးတော့တာပေါ့။ ကြာလာ လေလေ ကျနော်က ငါ့ကိုလာ စ သွားတာ

ဒီတစ်ခါ ငါ ကြမ်းတယ်ကွာ ဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ တဒိုင်းဒိုင်း မြည်အောင် ပစ်ကျုံးတော့ကာ ခုနက ပီးသွားတဲ့

အရှိန်လေးနဲ့ မှိန်းနေတဲ့ မေ တစ်ယောက်အမေ့.. ကြမ်းလိုက်တာ.. အို.. အာ ..မောင်.. ကျွတ်ကျွတ်..

အဲ့လိုတွေ အသံပြန်ထွက်လာပီး အလူးအလှိမ့်ခံရတော့တာပေါ့။

 ဒီတစ်ခါတော့ ပက်လက်ခံရရှာ လေ တော့ကာ ဆံပင်တွေလည်း ပြေကျ ဖရိုဖရဲ

ကပိုကရိုတွေဖြစ်၊ ကျနော်ကလည်း ပေါင်၂ချောင်းကို အသားကုန်ဖြဲပီး တစ်ကိုယ်လုံး အားနဲ့ဆောင့်

ဆောင့်ဗျင်းတာ ဆိုတော့ သူချိုဗူး အလုံးကြီးတွေက ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့တုန်ခါနေတော့တာပေါ့။ နောက်ဆုံး

မခံနိုင်တော့မှ နို့၂လုံးကို အသားကုန်လှမ်းဆုပ်ကိုင်ချေမွှရင်း တဖန်းဖန်းဆောင့်ပီး ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်

မိတာပေါ့။ ကျနော်လည်း အားပါးတရ ပီးသွားတဲ့ အချိန်ဆို သူက နောက်ထပ် ၂ကြောင်းလောက်ရှုံပွပွနဲ့

ထပ်ပီးနေပီဗျ။ ၂ယောက်သား ၁ဝမိနစ်လောက် ခဏထပ်ပီး မှိန်းနေလိုက်ကြသေးတယ်။ နောက်တော့

သန့်ရှင်းရေးလေး ပြန်လုပ်၊ အဝတ်အစား ကိုယ်စီပြန်ဝတ်၊ ထမင်းစားဖို့ ပြင်တော့တယ်။

 ထမင်းစားတဲ့အခါ မြိန်ရည်ယှက်ရည်ပဲ .. ဗိုက်ချောင်သွားလို့လား မသိဘူးနော်..

စားကောင်းလိုက်တာ .. လို့ မေ က ကျနော့်ကိုလှမ်းပြောရင်း မချိုမချဉ်နဲ့မျက်စိမှိတ်ပြသေးတယ်။ အဲ့လို

အလစ်ချောင်းပီး အုပ်တဲ့ဇာတ်ကွက်တွေက အများကြီးရယ်၊ တခါနဲ့တခါ မရိုးရအောင်ကြံစီပီးမှကိုအုပ်ဖို့

ကြိုးစားတာဗျ။ ချစ်လည်း ချစ်စရာကောင်း သလို ရင်ဖိုစရာလည်း ကောင်းတဲ့ ကောင်မလေး။

သူ့အကွက်တွေ ထဲမယ် ထူးဆန်းတဲ့ လုပ်ကွက်တွေ ရှိသေးတယ်။ ပြောရင် ဆုံးမယ်မထင်ဘူး။

 တခါကဆို ဘာလုပ်တယ်ထင်လဲ။ နေ့လည်ခင်းကို ဆိုင်က အလုပ်သမလေး တစ်ယောက်

ယောက်ဆီက ဆိုင်ကယ်တစ်စီးလောက် အသာလေးယူ(ကားက ကျနော်သူ့ကိုလိုက်ပို့ပီး

အိမ်ပဲပြန်ယူလာတာ) တိတ်တိတ်လေး ပြန်လာ၊ ဆိုင်ကယ်ကို ခြံအပြင်ဖက်မှာ အသာလေး ထောင်ထားခဲ့ပီး

ဒိုင်လျှိုလေး အိမ်ထဲခိုးဝင် ကျနော့်ကို ပြန်လာ ချောင်းတာ၊ ကျနော်ကလည်း သူပြန်လာနေကြ မဟုတ်တော့

ဘယ်မျှော်လင့်ထားမလဲဗျ။ နေ့လည်ပိုင်း စားသောက်ပီး သမီးလေး တစ်ရေးတစ်မော အိပ်တဲ့ အချိန်

ဆိုတော့ ဧည့်ခန်း ဆက်တီခုံ ရှည်ပေါ်မှာ လှဲရင်း စာဖတ်ရင်း ငိုက်သွားလိုက်၊ ဖျတ်ကနဲ နိုးလာလိုက်၊ စာ

ဆက်ဖတ်လိုက် အဲ့လိုလုပ်နေတာပေါ့။

တစ်ချက်မှိန်းကနဲ ဖြစ်သွားတာ နည်းနည်းကြာသွားတယ်၊ ဆက်တီခုံရှည်ပေါ် ဘေးတိုက်

လှဲနေတာ လက်ထဲက စာအုပ်ကလည်း လွှတ်ကျပီး ငိုက်သွားတာ၊ နည်းနည်းကြာတော့ ဆတ်ကနဲ နိုးလာ

မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ ... ဟမ်! ... ဆိုပီး ဖြစ်သွားတယ် မွှေးပျံ့ပျံ့ ကိုယ်နံ့ရပါတယ်ပေါ့၊ ဘာမှလဲ

မမြင်ရတော့ဘူး။ ဘယ်မြင်ရမလဲ အဲ့သေချင်းဆိုး မလေးက ကျနော့်ကို မျက်နာချင်းဆိုင်ဘေးတိုက်

လှဲအိပ်ရင်း ဖက်ထား တာကိုး၊ ကျနော့်မျက်နာက သူ့ရင်ညွှန့်ထဲ အပ်လျှက်ကလေး၊ ဒါကြောင့်

မွှေးတေးတေး အနံ့လေးရနေတာ။

“သားသား .. ကျွတ်ကျွတ်.. အိပ်အိပ်.. မေမေ .. ချိုချိုတိုက်ရမလား.. .” ဆိုပီး

ေနာက္လာမွ

 “ဟကောင်.. မေလေး .. ဘာလုပ်တာတုံး ..” ဆိုပီး အံ့သြသွားတယ်။

အဲ့ချိန်မှာကို ဒင်းက သူ့အင်းကျီရှေ့ကြယ်သီးတွေ ဖြုတ်ထားနှင့်နေပီ၊ ဘော်လီအနီရဲရဲ ကြပ်ထုပ်ထုပ်ကို

လည်း ဂျိတ်ဖြုတ်ပီးသား ဖြစ်နေပီဗျာ။ ဘာပြန်လာလုပ်တာလဲ ဆိုတဲ့ စိတ်ကြောင့် လူက အိပ်ချင်

မူးတူးစိတ်က ချက်ချင်း ပျောက်သွားပီး သူ့ရင်ခွင်ထဲကနေ ခေါင်းထောင်ထရင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲဟင်လို့

လှမ်းမေးတာကိုအမေးမခံတော့ဘူး။ ကျနော့် ခေါင်းကို အသာလေး ဖိပီး မပေါ့်တပေါ်

ပြူတစ်တစ်ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ချိုဗူးတွေဆီတွန်းပို့ရင်း ... မောင့်ကို အုပ်ချင်လာလို့.. ခဏ လစ်လာတာလေ ...

အဟိ... တဲ့။

တကယ်ဆိုးတဲ့ဟာလေးဗျာ။ ဧည့်ခန်းထဲမှာတင်ကိစ္စ ဝိစ္စပီးသွားတဲ့နောက်၊ အဝတ်အစား

ကပိုကရို ဖြစ်နေတာလေးတွေ တွန့်ကြေနေတာလေးတွေ ပြန်ဆွဲဆန့်( အဝတ်တွေကိုအကုန်မချွတ်ပဲ

လုပ်လိုက်ကြတာ ) ကျနော့်ပါးကို ရွှတ်ကနဲ နမ်းရင်း အလုပ်ကို ပြန်လစ်ဖို့ပြင်တယ်။ ပြန်မထွက်သွားခင်

ပြုံးစိစိနဲ့ "ကောင်းထှာ ဖျားတောင် ဖျားမလား မသိဘူး" လို့ပြောင်ချော်ချော် လျှာလေး တစ်လစ်ထုတ်ပီး

ပြောရင်း လစ်သွားကရော။ ကျနော့်မှာတော့ တဟားဟား အော်ရယ်ရင်း ကျန်ခဲ့တယ်ဆိုပါတော့ဗျာ။

( အဲ့ဒီကောင်းထှာ ဖျားတောင်ဖျားမလား မသိဘူး ဆိုတဲ့ဟာသ က ကျနော်တို့ ငယ်ငယ်က နောက်နေကြ

လိင်ဟာသ တစ်ခုပါ ခင်ဗျား တို့လည်း ကြားဖူးမှာပါ အရူးနဲ့အရူးမ လမ်းလယ်ခေါင်မှာ အုပ်နေကြတာကို

မြင်မကောင်းလို့ တာလပတ်နဲ့လူတွေက ဝိုင်းအုပ်ထား ပေးကြတယ်.. ပီးလည်း ပီးသွားကော အရူးမက အရင်

တာလပတ်ထဲ ကနေ ဝုန်းကနဲ ထွက်လာပီး ဝိုင်းကြည့်နေတဲ့လူတွေကို ပြုံးပြ၊ ထမီပြင်ဝတ်လိုက်ရင်း "

ကောင်းထှာအေ ဒီနေ့ဖျားတောင်ဖျားမလား မသိဘူး " လို့ပြောလိုက်တယ် ဆိုတဲ့ဟာသပေါ့)

ဒီဟာသက ကျနော်တို့ သူငယ်ချင်းတွေ ကြားထဲ ငယ်ငယ်ထဲက ပြောနေကြလေ။ ခုလည်း

ကျနော့်ကို လာတက်အုပ်ပီး အဲ့လို ပေါက်ကရတွေ ပြောင်ချော်ချော်ပြောပီး ထွက်သွားလေရဲ့။

ခင်ဗျားတို့ ဖတ်ပီး ဘယ်လို ဖြစ်နေသလဲ ညီအကိုတို့။ ကျနော်ရင်ဖိုခဲ့သလို

ပျော်ခဲ့သလိုပဲ ဖြစ်သလား။ ရယ်ချင်နေကြသလားပဲ။ ဆယ်ကျော်သက်သမီးရည်းစားလေးတွေ

မဟုတ်ပေမယ့်၊ ငယ်စိတ်ကလေးတွေ မကုန်သေး တဲ့ လူလတ်ပိုင်း စုံတွဲလေး ဆိုတော့လည်း အဲ့လို

ပေါက်ကရလေးတွေ လုပ်တတ်တုံးပဲ ဆိုပါတော့ဗျာ။ ရန်ဖြစ်ပီး သတ်တာတွေလည်း ရှိသေးတယ်။

သတ်တယ်ဆိုတာက သတ်တာ ပုတ်တာ နပန်းလုံးတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ တခါတလေဗျာ အလုပ်နားတဲ့

ရက်ဆို အပြင်လေး ဘာလေး ထွက်ကြတယ်။ သူက မျက်နာပေါင်းတင်၊ ဆံပင်နည်းနည်းပြင်မယ်၊

ခေါင်းလျှော်မယ်ဘာညာပေါ့။ ကျနော်လိုက်ပို့ပါတယ်။ ပီးတော့ကြာမယ်ဆိုတော့(အဲ့ဒီဆိုင်က

နာမည်ကြီးတော့လူများလွန်းတော့စောင့်ရတယ်) သူ့ကိုထားပီး သမီးလေးနဲ့ ခဏ ထွက်သွား မိတာပေါ့။

ခဏနေတော့ ဖုန်းဆက်လာတယ် ပီးတော့မယ် လာကြိုလာတဲ့။ ဒါနဲ့ အဲ့ဆိုင်ကိုပြန်သွား၊ သမီးကိုကားထဲမှာ

ခဏလေး ထားခဲ့ပီး ဆိုင်ထဲ ဝင်ခေါ်ဖို့သွားတော့ ကျေးဇူးရှင်လေးက မပီးသေးဘူး။ ဒါနဲ့ကိုယ်ကလည်း

ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး အပေါက်ဝ နားမှာ လက်ကလေးပိုက်ပီး ဟိုငေး ဒီငေး လုပ်နေမိတယ်။

 အဲ့ဒီမှာဗျာ.. ကောင်မလေး တစ်ယောက်က စကား လာပြောတယ်။ အဲ့ဒီဆိုင်ကလား

ဆိုင်ကိုလာတဲ့ဟာလား ဘာလား မသိပါဘူး။ သကြားလုံးလေး လက်ထဲ ထိုးထည့်ပီး စားလေ ... အကိုတဲ့။

ကျနော်ကလည်း ဘာရယ်မဟုတ်ဘူးလေ။ အေး ကျေးဇူး ညီမလေးရာ လို့... ဆိုပီး အခွံလေး ခွါ

ကောက်စား လိုက်မိကော။ ပီးတော့ စကား ဆက်ပြောလာတယ်။ ကျနော်ကလည်း ဘာမှန်းမသိ

ညာမှန်းမသိဆက်ပြော နေမိတယ်။ အဲ့ဒီမှာဗျို့ ... အမေဂျမ်း စီးနေတဲ့ မမလေးက ... ဟိုင်း ဆိုပီး ကျနော်နဲ့

ကောင်မလေး ကြားထဲကို နောက်ဂျွမ်း ပစ်ပီးဝင်လာ (... ဟီး ... ဟီး .. လွန်ကုန်ပီ) ဇိုးကနဲ ဇတ်ကနဲ

ကျနော့်လက်ကို ကောက်ဆွဲ ခံလိုက်ရလို့ မော့ကြည့်လိုက်တော့ မေ ဖြစ်နေတယ်။ စူပုတ်နေတဲ့မျက်နာနဲ့

... ပီးပီလေ ..ပြန်မယ်.. အလစ်ကို ပေးလို့မရဘူးနော့်.. တဲ့။ အဲ့လိုပြောပီး ဆောင့်ဆွဲ ခေါ်သွားတာ။

ဟိုကောင်မလေး တော့ ဘယ်လိုကျန်ရစ်ခဲ့တယ်မသိဘူး။ လူတွေ အရှေ့မှာ ကျနော်ဒရန့်ဒရန့်လေး

ပါသွားတယ်။

ကျနော်မှ ဘာမှ မလုပ်တာ ဆရာတို့ရေ။ သကြားလုံးဆိုလို့ကောက်စားလိုက်မိတယ်။

စကားလာပြောတော့ လူမှုရေးအရ တစ်ခွန်း နှစ်ခွန်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပဲလေ။ အဲ့ဒါကို ဒေါသူပုန်

ထတော့တာပါပဲ။ ကျနော်က ဘာဖြစ်မှာတုံး။ သူစိတ်တိုလေလေ တဟားဟား အော်ရယ်လေ လေ ပေါ့။

ကျနော်က ရယ်လေလေ သူက ဒေါသထွက်လေလေ။ တရှူးရှူးနဲ့ နဂိုက အသားဖြူ ဆွတ်ဆွတ်လေး

ဆိုတော့ မျက်နာတွေကို ရဲပဒေါင်း ခတ်နေတာ။

“ေရႊပုဇြန္မွာ ကူဖီးလ္ဆို?”

“မစားဘူး”

“ဟမ်! ဆေးကျောင်းနားက အသုတ်စုံအုပ်မယ်ဆို?”

“တော်ဘီ”

“ဘုရား အရင်ဝင်မလား .. ဒါဆို?”

“စိတ်တွေ ပူလောင်နေတယ် သွားလည်း .. အလကားပဲ”

“ဟောဗျာ! ဒါဆို ဘာလုပ်ရမှာတုံး ... မေလေးရာ”

“ပြန်မယ်.. ပြန်မယ် အိမ်ကို မောင်း”

“နင်က ကလေး လေးလား .. ဟာ .. ကျွတ်! လိမ္မာတယ် တော်တော့နော်?”

“....... ..... .......”

“ဒါဆိုလည်း ခိုတောင်မုန့်တီသွား တွယ်မလား ဗိုက်က အတော်ဟာ နေတာ .. ဟ .. နင့်

ဆေးဆိုးပန်းရိုက်လုပ်တာက ကြာလို့စောင့်နေတာ အူကိုလိမ်နေတာပဲ ဆာနေတာ ..”

“ဘာဆာတာလဲ.. ဘာဆာတာလဲ.. ဟိုကောင်မလေးနဲ့လေ နင့်မျက်နာကြီးက ဖြီးနေတာ

. .အဲ့တုံးက မဆာဘူးလား ဟမ်! ငါကြည့်နေတာ ကြာလှပီ.. ခုခေတ်ဟာမလေးတွေ ကလည်း အရှက်ကို

နည်းလိုက်တာ ဘုမသိဘမသိဝင်ရောတာပဲ ..”

“.. ဟီးးးး ..”

“ဘာဟီးလဲ ငသက္! ဘာဟီးလဲ”

(လက်ကမြန်တယ်ဆရာ ကားမောင်းနေတဲ့ ကျနော့်နားထင်ကို လက်သီးတစ်လုံးဝင်လာတယ်

ဒုတ်ကနဲနေတာပဲ)

“ဟဲ့! သောက်ကောင်မလေး ကားတိုက်ကုန်မယ် သောက်ရမ်း လုပ်ရလား ခွီးးး”

 နားထင်ကို ပူကနဲ နေအောင် အကျွေးခံလိုက်ရတော့ လူက နည်းနည်း ယိုင်ထွက်

သွားတယ်။ မထင်မှတ်ထားပဲ ခံလိုက်ရတော့ ကားကိုလမ်းဘေး ဆွဲချလိုက်သလိုဖြစ်ပီး စိတ်ကလည်း

ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ အခြေနေက မကောင်းတော့ဘူး ဆိုတာ ရိပ်မိပီး ကောင်းကောင်း မွန်မွန်

ချော့မယ်ဆိုတဲ့ အကြံနဲ့ အိမ်ကိုပဲ ပြန်လာခဲ့ရော ဆိုပါတော့။ အိမ်ရောက်တော့ ကားပေါ် ကနေ ဝုန်းဒိုင်း

ကျဲပီး ဆင်းသွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ထိ ကျနော်က အေးဆေးပဲဗျ။ စိတ်လည်း တို မနေပါဘူး။ ဗိုက်ဆာ

နေတာပဲ ရှိတာ။ ရယ်ချင်နေတဲ့စိတ်ကို မနည်း အောင့်အီးပီး ပြုံးစိစိဖြစ်နေတုံးပဲ။

အိမ်ထဲ ရောက်တော့ သူ့ဖာသူအဝတ်အစား တွေလဲ၊ ဟိုလုပ်ဒီလုပ်တွေ လုပ်နေတယ်။

ဒုန်းဒိုင်း၊ ဂုံဂလွမ်တွေနဲ့ ဆောင့်ကြီး အောင့်ကြီးတွေပေါ့ဗျာ။ ကျနော်က ပြုံးစိစိနဲ့ထိုင်ကြည့်နေတာ။

ကျနော့်ကို မျက်နာချင်း မဆိုင်တော့ဘူး။ ကျနော်က ခပ်တည်တည်နဲ့ အနားကပ်သွားရင်ကို ရှောင်ရှောင်

ထွက်သွားတယ်။ အိမ်ထဲမှာ ဟိုပတ်ရှောင်ဒီပတ်ရှောင်နဲ့... ဟီး ... ဟီး။ ဒါနဲ့ သူ့ဖာ သူနေပါစေ ဆိုပီး

လွှတ်ထား ပေးလိုက်တယ်။ အနားကို မကပ်တော့ဘူး။ သမီးလေး ကို ထိန်းရင်း တွေ့တဲ့စာတစ်အုပ်

ကောက်ဖတ်နေလိုက်တယ်။ ကလေးကတော့ ဘာမှ နားမလည်သေးတဲ့ အရွယ်ဆိုတော့ ဘာမှမသိရှာပဲ

အခါတိုင်းလို ကျနော့်နားမှာ တတောက်တောက်နဲ့ ဆော့နေရှာတယ်။ သူ့ကိုလည်း သောက်ဖက်

မလုပ်တော့မှန်း သတိထားမိသွားကော ဘာလုပ်သလဲဆို တော့ ကျနော့်အနားမှာ ဆော့နေတဲ့ သမီးကို

အတင်း ကောက်ချီပီး အိပ်ခန်းထဲ ခေါ်သွားတယ်။ ကလေးကို ပွေ့ရင်း အသံလေး စာစာ စာစာနဲ့

ပြောလိုက်သေးတယ်။

သမီး ... မေမေ့ဆီလာ.. ဒီနားမှာ .. ဆော့မနေနဲ့ .. အဲ့ဒါ .. နင့်အဖေ .. မဟုတ်ဘူး .. တဲ့။

ရုတ်တရက်တော့ ဘာလဲဟ .. ဆိုပီး ဖြစ်သွား သေးတယ်။ နောက်တော့လည်း တွေးကြည့်မိသွားတယ်။

အေးလေ .. နင့်အဖေ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ တကယ်လည်း ဟုတ်တာပဲ ဟာ ... အဟီး .. ။ အိပ်ခန်း တံခါးကို

ဝုန်းကနဲ ဆောင့်ပိတ်သွားတဲ့ အလံနီသူပုန်မလေးကို ကြည့်ပီး ကိုင်း! ကောက်ချင်သလောက်ကောက်

စေသတည်း ဆိုပီး လက်လျှော့ထားလိုက်တော့တယ်ဗျာ။ ကောက်ဖတ်နေတဲ့ မဂ္ဂဇင်း အဟောင်းထဲက

ဝတ္ထုတိုလေးကို စိတ်ဝင်စား နေမိတာနဲ့ အချိန်ဘယ်လိုကုန်သွားမှန်း တောင်မသိဘူး။ မှတ်မှတ်ရရ

တင့်တယ်ရဲ့ "သူကလဲသူ ကျနော်ကလဲ ကျနော်" ဆိုတဲ့ဝတ္ထုဗျ။ ဖတ်လို့လည်း ပီးသွားကော ခံတွင်း

ချဉ်ချဉ်နဲ့စီးကရက်တစ်လိပ်လောက် ကောက်ဖွာရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်တော့

သောက်ကျိုးနဲ မိုးချုပ်စ ပြုနေပီဗျ။ ဗိုက်လည်း ဆာလွန်းလို့ အောင့်တောင့်တောင့် တောင်ဖြစ်နေပီ။ ဒါနဲ့

မထူးပါဘူး ဆိုပီး အပြင်ထွက်လာခဲ့တယ်။ တရုတ်ဆိုင်ကနေ အသားဖတ်များများနဲ့ခေါက်ဆွဲ ကြော်

တစ်ထုပ်၊ ကြာဆံကြော်တစ်ထုပ်ပါဆယ်ဆွဲလာ ခဲ့တယ်။ နေ့လည်က ကူဖီးလ်စားချင်တယ်လို့

ပြောထားတာ သတိရလို့ ဝင်ဝယ်တဲ့ အပြင် သူ့အကြိုက် ကြက်မောက်သီး တစ်တွဲပါ ဆွဲလာ ခဲ့သေးတယ်။

အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ သူပုန်မလေးကို ဧည့်ခန်းမှာ ငူတူတူလေး ထိုင်နေတာ

တွေ့ကရော။ အိပ်ယာထစ မကြည်မလင်ရုပ်ကလေးနဲ့။ ရယ်ပြ လိုက်ရင်း လက်နောက်ပစ်ပီး ဖွက်ယူလာတဲ့

ဟာတွေကို ဟော့ဒီမှာကွ.. ဆိုပီး ပြလိုက်တယ်။ ဆက်တီစားပွဲပေါ် ကြက်မောက်သီးတွဲ ကိုတင်၊

ခေါက်ဆွဲကြော်ထုပ်၊ ကြာဆံကြော်ထုပ်၊ကူဖီးလ်ထုတ်တွေကို သူ့မျက်နာရှေ့မှာ ဝဲပြရင်း .. ငါ့မေလေး ..

အတွက် စပါယ်ရှယ်လေးတွေ ဝယ်လာတာကွ .. ဆိုပီး ဖားပြလိုက်တယ်။

 အဲ့ဒီမှာ ဘာ ထ လုပ်သလဲ ဆိုတော့ အထုပ်တွေကို ဆွဲယူပီး နံရံဆီကို ပစ်ပေါက်ပလိုက်တယ်

ဗျာ။ ကျနော်က တစ်ကိုယ်လုံး တုန်နေအောင်ဗိုက်တအား ဆာနေလျှက်နဲ့ စားမလာပဲ . . သူကို ချော့ရင်း

တူတူစားမယ်.. ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့အောင့်ပီး ပါဆယ်ထုပ်လာ တာကို အဲ့လိုကြီး အလုပ်ခံလိုက်ရတော့

ဒေါသက ထိန်းမရတော့ဘူး။ ဟာကွာ! လို့.. တစ်ခွန်းပဲ ပြောပီး ဘယ်ဖက်လက်က ကိုင်လာတဲ့ မုန့်ညှင်း

ချဉ်ထုပ်နဲ့ဟင်းချိုရည်ထုပ်ကို နံရံဆီ.. ဂွမ်း .. ဆို ပစ်ပေါက်လိုက်ကရော။ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဘာမှ

မဖြစ်ရင် ဘာမှမဖြစ်ပေမယ့် ဒေါသက ထွက်ပီဆို မရဘူးဗျာ။ နံဘေးနားမှာ ရှိတဲ့ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို

ခြေထောက်နဲ့အားရပါးရလွှဲပီး ကန်ချိုးလိုက်ကရော။ သူ့ကိုတော့လက်ဖျားနဲ့မထိပါဘူး။ (ကျနော့်ဘဝမှာ

ဘယ်မိန်းမ ကိုမှ လက်နဲ့တောင်မရွယ်ဖူးခဲ့ပါဘူး .. ဗျာ)

 အဲ့လိုရုတ်တရက်ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တဲ့ အကျင့်က မကောင်းဘူးဗျ။ ကျနော်လည်း

သိပါတယ်။ ( ကိုရွှေဘလည်း အကြိမ်ကြိမ်ကျနော့်ကို ဆုံးမဖူးတယ် ဆင်ခြင်တုံတရား မရှိလျှောက်

လျှောက်လုပ်လွန်းလို့) ဒါပေမယ့် ချက်ချင်း ကိုယ့်အကြောင်း ကိုယ်သိနေတော့ သူ့ရှေ့မှာ ဆက်ရပ်

မနေတော့ပဲ အိမ်ရှေ့ ဆင်ဝင်အောက်ကို ထွက်လာခဲ့ပီး ဆေးလိပ်ထိုင်ဖွာနေမိတယ်။ ၁၅မိနစ်လောက်

နေတော့ ကျနော့်အကျင့်အတိုင်း ရေချိုးခန်းထဲဝင် ရေအေးအေးတွေကို ခေါင်းကနေ တဗွမ်းဗွမ်း

လောင်းချပီး ချိုး ပစ်လိုက်တယ်။ ချက်ချင်း စိတ်ကြည်လင်ပီး အေးမြသွားတယ်။ ရေဝ သွားတော့မှ

ဒေါသက ကင်းစင်သွားတယ်။ ရေသုတ်ပီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မြင်းခေါင်းစွပ်ကျယ်နဲ့ သော့တံဆိပ်ပုဆိုးအပြာ

အဟောင်း တစ်ထည်ကောက်စွပ် ခြံထဲမှာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်လမ်းလျှောက်ရင်း မေ့ကို ဘယ်လို

ပြန်ချော့ရမလဲ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိတယ်။ ခုနက ကျနော်ထပီး ဝုန်းဒိုင်းကျဲ မိလိုက်တာ သူလန့်သွား

ေလာက္ပီဗ်။

အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာတော့ သူတို့သားအမိနှစ်ယောက် ကို ဧည့်ခန်းထဲမှာ တွေ့တယ်။

သမီးလေးက အိပ်ယာ ဝင်ခါနီး ထုံးစံအတိုင်း တအီအီနဲ့ဂျီကျနေပီ။ မေက ရေမိုး ချိုးပီးဟန်နဲ့ သနပ်ခါး

ရေကျဲလေးပွတ် ဆံပင်ကို မြင်းမြီးလေး နောက်စေ့မှာ ချည်၊ အိမ်နေရင်း ဘလောက်စ်အပြာ၊ ထမီ

တပတ်နွမ်းလေး လဲ ထားနှင့်တယ်။ မျက်နာက မကောင်းဘူး။ နွမ်းဖတ်ဖတ်ကလေး ဖြစ်နေတာ

မြင်ရတယ်။ အခါတိုင်းဆို ကလေးကို ကျနော်ချော့သိပ်နေကြကိုး။ ခုဟာက သူ့လက်ထဲမှာ ကော့လှန်

ကော့လှန်နဲ့ဂျီကျနေတော့ အတင်းချော့ရင်း ခဏနေတော့ သူတို့သားအမိထိုင်နေတဲ့ အရှေ့မှာ ရပ်ပီး

ခပ်တည်တည်လက်ပိုက်ကြည့်နေတဲ့ ကျနော့်မျက်နာကို ညှိုးငယ်ငယ်လေးနဲ့တစ်ချက်မော့ ကြည့်ရင်း ..

“.. တိတ်ပါ သမီးရယ်.. လိမ္မာပါတယ်.. သမီးမှာ အဖေမရှိသလို ... မေမေ့မှာ လည်း ...

အားကိုး အားထား မရှိတစ်ကောင်ကြွက်မို့ အားငယ်ရတဲ့အထဲ .. မဆိုးပါနဲ့တော့ကွယ် ... ဘာလုပ်ရမှန်း

မသိ.. တော့ဘူးကွယ် .. မေမေ ..ငိုချင်လာပီနော်..”

အဲ့လို ပြောရင်း ငိုပါလေရော လား ဗျာ။ (တမင်ကျနော့်ကို ချွဲမှန်း နောက်မှ ပြန်စဉ်းစား

မိပေမယ့်) အဲ့ဒီတုံးကတော့ ကျနော့်ရင်ထဲ ကျဉ်ကနဲ ဖြစ်သွားပီး သူ့လက်ထဲက သမီးလေးကိုဆတ်ကနဲ

ဆွဲပွေ့ ... သမီးနဲ့အပြိုင်တဟင့်ဟင့်ရှိုက်နေတဲ့ မေမေ လှလှလေး ကိုပါ ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲထည့်ပီး ချော့ရတော့

တာ ပေါ့ဗျာ။ အမလေး ချော့တော့မှ ငိုလိုက်တာ အာဗြဲနဲ့။ ဂျီကျနေတဲ့ သမီးတောင် တိတ်သွားတယ်...

ဟီး .. ။ ဘာ စကားမှ မဆိုပဲ တဟင့်ဟင့်နဲ့ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ မျက်နာအပ်ပီး ရှိုက်နေတဲ့ မေ့ ကို ကျနော်

ကျောလေးပွတ်၊ တစ်ဖက်က သမီးကို ပွေ့ပီး ချော့ အဲ့လိုလုပ်ရင်း သမီးက အိပ်ပျော်သွားတယ်။

အဲ့ဒီတော့မှ မေ့ကို အသာလေး ဆွဲခွါလိုက်ရင်း သမီးကို သွားသိပ်လိုက်မယ်လို့ အမူအရာ ပြရင်း

အိပ်ခန်းထဲကို ကလေးပွေ့ရင်း ထ ထွက်လာ ခဲ့တယ်။ ကလေး သိပ်ပီး အိပ်ခန်းထဲက ထွက်လာတော့

ဧည့်ခန်းထဲမှာ မေ မရှိတော့ဘူး။ ဘယ်များ ရောက်သွား ဘာလိမ့်ဆိုပီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်နေတုံး

ငိုထားလို့ မျက်နာက သနပ်ခါး ရေကျဲ ပွတ်ထားတာ လေးတွေ ပျက်နေတဲ့ ရုပ်ကလေးနဲ့မီးဖိုခန်း ထဲက

ထွက်လာတယ်။ လက်ထဲ မှာလည်း ကြွေရည်သုတ်ဇလုံကြီး တစ်လုံး ကိုင်လို့။ လက်တစ်ဖက်က

ရေနွေးကြမ်း မတ်ခွက်လေးနဲ့။ ဆက်တီခုံပေါ် တူတူထိုင်ရင်း ကျနော့်ကို ဇလုံထဲက ဟာတွေခွံ့မယ်

လုပ်တော့မှ ကြည့်လိုက်တော့ ခေါက်ဆွဲကြော်တွေဗျ။

“ ဟောဗျာ.. အောက်ပြုတ်ကျထားတာတွေ မလား ငါ့ကောင်.. ဘယ်လိုလုပ်

ကောင်းမှာတုံး... .”

“ ကြာဆံကြော်ထုပ်ပဲ ပေါက်သွားတာ.. ခေါက်ဆွဲကြော်က ဘာမှမဖြစ်သွားဘူး.. မောင်

ဗိုက်တအား ဆာနေတာမလား .. ဟ ...”

ဆိုပီး ခွံ့လာလို့ စားလိုက်ရတယ်။ ကောင်းထှာ ဗျာ။ ကျနော့်ကို တစ်လုတ်ခွံ့လိုက်၊ သူ

တစ်လုတ်စားလိုက်။ ရေနွေးကြမ်းလေး မှုတ်သောက်လိုက်ကြနဲ့ မြိန်လိုက်တာ။ စားသောက်ပီးစီး သွားကြ

တော့မှ အိမ်တံခါးတွေ ပိတ်၊ ခြေလက်ဆေး၊ မျက်နာသစ်၊ သွားတိုက်၊ အိပ်ယာဝင်. အဲ့ဒီတော့မှ အချော့

ဇာတ်လမ်းလေး က စရတော့တာ ဆရာတို့ရေ ... ဟီ.. ဟိ။ ဆံပင်တွေ ချည်ထားတဲ့ ကြိုးလေးကို

ဖြုတ်ပေး၊ သာသာလေး ပွေ့ပီး ကုတင်ပေါ်ကိုတင်ပေး၊ ကိုယ်ပါ ကုတင်ပေါ် ရောက်မှ ကိုယ်လုံး အိအိ

ထွေးထွေးလေး ကို ပွေ့၊ နဖူးလေးကို မေးစိနဲ့ပွတ်၊ လက်မောင်း ချောချော အိအိလေးတွေကို ပွတ်ပေး၊

အင်းကျီအောက်ကနေ လျှိုပီး ကျောပွတ်ပေး၊ ခြေထောက်တစ်ချောင်းနဲ့ခွ၊ တင်ပါးကိုချိတ်ပီး အတင်း

ကိုယ့်ဖက်ကိုဆွဲထား .. အဲ့လိုအင်ထရိုလေးတွေ ဝင်ပီးတော့မှ.. မျက်နာချင်းကပ် မျက်လုံးချင်း

စိုက်ကြည့်ပီး..

“မေလေး ... မောင့်ကို စိတ်ဆိုးလားဟင် ..”

“ဟင့်အင်း! မေက အရင်ပြဿနာ လုပ်မိတာပါ.. မောင်သနားပါတယ် တနေကုန်

ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ လှိမ့်ခံနေရရှာတယ်”

“မောင် ဟိုနေ့လည်က ဥစ္စာလေ.. အဲ့ဒါ ဘုရားစူးပါဗျာ .. ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ငယ်ငယ်က

မောင်ပွေတာ ရှုပ်တာ ကြောင့် မေ ခုထိမောင့်ကို မယုံနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတာ နေမယ်.. ဟ ..”

“ဟုတ်ပါဘူး .. မောင်ရာ.. ငါက ကလေးအမေ .. တစ်ခုလပ်ကြီးဟာ... နင်အဲ့လို

ကောင်မလေးတွေနဲ့စကားပြောတာ မြင်တော့ အရမ်း အူတို မိတာ .. ဘာမှမဟုတ်မှန်း သိတယ်

ဖြေရှင်းစရာ မလိုဘူး ..”

“ခွီးး .. နင့်ဖာ နင် ကလေးအမေ မကလို့ဘာကြီး ဖြစ်နေနေ.. ဘယ်ကောင်မလေးမှ နင့်

လောက်မလှပါဘူး.. အဲ့ဒီဆိုင်ထဲမှာ ရှိနေသမျှ မိန်းမတွေ နင့်ခြေဖျား တစ်ယောက်မှ မမီဘူး.. အကုန်လုံး

နင့်ကို ငေးနေတာ”

“အပိုတွေကွယ်.. မေ့အသက်၂ရနှစ်ရှိပီဟ .. ဘယ်လောက်လှတယ်ပြောပြော.. အို

နေပါပီ အပျိုလေးတွေ နဲ့ နှိုင်းလောက်စရာ မရှိတော့ပါဘူး ... မောင်ရာ ...”

“အို! ငါကလည်း အပျိုပေါက်လေးတွေ ကြိုက်တာမှ မဟုတ်တာ.. မေ သိတယ်မလား ငါ့

စိတၱဇကို ဟာ ဟ ..”

“အန်တီလေး ဝင်နီရဲ့ ကောင်ပေါက်စလေး ဖိုးသက် လား..”

“ဟုတ်ပါ့ .. ခုတော့ မမေလေးရဲ့ ကောင်လေး ဖိုးသက်ပေါ့ကွာ .. ကိုင်း ကြေစို့ကွာနော်..”

“အင်းပါ .. နေ့လည်က မောင့်ကို ပိတ်ထိုး လိုက်မိတာ ဘွာတေးကွာ ချစ်လို့ထိုးမိတာနော်

သနားပါတယ် တော်တော်နာ သွားသေးလား ..”

“နာပါဘူး ေအး ေဆး ..”

အဲ့လို လေးတွေ အပြန်အလှန်ပြောရင်းနဲ့ ကျနော်က ထထိုင်လိုက်ပီး မေ့ ပေါင်ကြားထဲ

ဒူးထောက်ပီး နေရာ ယူလိုက်တော့တာပါပဲ။

.... ဟင် ... မင်းတို့ဟာကြီးက .. ဘယ်လိုကြီးလဲလို့.. မေးချင်နေကြပီလား .. ဟီး .. ဟီး။ အမှန်က

ဒီလိုဗျာ။ အပေါ်က ရေးပြခဲ့တဲ့ စကားတွေ အပြန်အလှန်ပြောနေကြတုံး ကထဲ ကျနော့်လက်တွေက

သူ့ချိုဗူးတွေကို ပွတ်သပ်ချေနေသလို၊ ထမီလေးကို ဖြေလျော့ပီး အဖုတ်ကို နှိုက်နေတာကိုးဗျ။

သူ့လက်ကလည်း ကျနော့်ပုဆိုးစကိုဆွဲဖြေပီး အောက်က ကျနော့်ဒုတ်ကို လျှောတိုက်ပီး ဆော့ကစား

ပေးရင်း ပြောနေ ကြတာလေ။ အပေါ်က စစ်ပြေငြိမ်းရေး ကမ်းလှမ်းချက်တွေ အပြန်အလှန်ကြေငြာပီးတဲ့

အချိန်မှာ အောက်က စစ်တိုက်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပီ.. ဟဲ .. ဟဲ။ အဖုတ်လည်း အရည်ရွှဲနေ သလို၊

ဒုံးပျံကလည်း မိုးပေါ် ထောင်ပီး နီရဲ တင်းပြောင်နေပီ။ ဒူးထောက်ပီး အဖုတ်ဝ တေ့အသာဖိ

ထည့်လိုက်တာနဲ့အေးဆေး လမ်းကြောင်း အတိုင်း အိကနဲပဲ။ မေ ကလည်း အောက်ကနေ ပြန်ကော့

ပေးရင်း ကျနော့်လက်၂ဖက်ကိုအတင်း ဆွဲပီး ဘလောက်စ်အင်းကျီကို ချွတ်ပစ်လိုက်ရင်း ဗလာဖြစ်နေတဲ့

ရင်နှစ်မြွှာ အပေါ် တင်ပေးတယ်။ ချိုဗူးကိုင်ရင်း ချစ်ပေးပါ ပေါ့... ဟီ.. ဟိ.. ။

ဟဲဟဲ! ဒီစာကို ဖတ်နေတဲ့ ညီအကိုတွေ ထဲမယ် အိမ်ထောင်သယ်တွေ ပါမှာပါ။

ရန်ဖြစ်ကြ၊ သတ်ကြပီး .. ငိုပြုရာ ကနေ ခုလို ချော့ရင်း မော့ရင်း အဆင်ပြေ သွားလို့ ပြန်ချစ်ကြရင်း

အုပ်ရတဲ့ အရသာက သိပ်ကောင်းတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့သိပါတယ်လေ။ ဟုတ်တယ်မလား။

မဆီမဆိုင်တွေ ထ ထ ပြောတတ်တဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကိုတောင်သတိရမိသေးတယ်။ အဲ့ဒီလို

ရန်ဖြစ်ရာက ပြန်တည့်ပီး အုပ်ရတဲ့ အရသာကို ဘာပြောလဲ ဆိုတော့ အဲ့ဒီအရသာမျိုးကို ကြက်သား

အုန်းထမင်းနဲ့မလဲဘူး ဆရာတဲ့... ဟီး။ .. အီ.. စိမ့်.. နေအောင်ကောင်းချက်များ ပြောပါတယ်။

။...................။...................။...................။

 ဟီး ချောဒီးဂျာ။ ကျနော်နားလိုက်တာ ၃-၄ ရက်ဖြစ်သွား ပြန်တယ်။ စောင့်စောင့်ဖတ်နေရတာ

စိတ်ကော ရှည်ကြသေးရဲ့ လား မသိဘူး။ အမှန်က သိပ်လည်း ပြောပြစရာ မကျန်တော့ပါဘူး။ ပွဲက သိမ်းခါနီး

နေပါပီ။ ဒါပေမယ့် ကြည်နူးစရာ လေးတွေ မှတ်မိသမျှ ပြန်ရေးပြ နေတာလေ။ ဆိုလိုတာက ဒီနေရာကို ဝင်ဖတ်နေတဲ့

ကျနော့်ညီအကိုတွေ ကို ကျနော်ချစ်လို့မြန်မြန်ပွဲ မသိမ်းသေးတာ ပါဗျာ။ တကယ်ပြောတာပါ ကျနော်ခင်ဗျား

တို့ကို ချွဲတာ မဟုတ်ရပါဘူး ဗျာ။ ဘယ့်နှယ့် အောဇာတ်လမ်းလည်း မဟုတ် အုပ်တဲ့အခန်းတွေလည်း

ဟုတ်ဟုတ်ငြားငြား မပါ ... ယုတ်စွ အဆုံး ဆော့ဖ်ကိုး အော ဇာတ်လမ်းမှာ ဆရာကြီး တစ်ဆူဖြစ်တဲ့ "အဂျင့်" စာတွေ

လိုလည်း တငွေ့ငွေ့နဲ့ဖီးလ်တက်ချင်စရာလည်း မကောင်းတဲ့ဟိုရောက်ဒီရောက်လျှောက်ပြော နေတာ မျိုးကို

လာလာ ဖတ်နေကြတဲ့ ခင်ဗျား တို့ကိုကျေးဇူးလည်း တင်သလို.. တချို့ ညီအကိုတွေ ဟိုဖက်မှာ ပြောထား သလို

ဝုန်းကနဲ ဆွဲသိမ်း လိုက်ရင်လည်း ခင်ဗျားတို့ စိတ်ထဲ တစ်မျိုး ခံစားရမှာလည်း စိုးသေးတယ်ဗျ။ သို့သော်ကျနော်

ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ ကိုအမှန်တိုင်း ရေးပြ ပါတော့မယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကျနော့်ကို သနားတာထက် စိတ်မကောင်း

ျဖစ္သြားၾကမွာပဲ စိုးတာ ... ဟီး။

"နာက" ညီလေး .. မင်း .. အကို့စာတွေ စောင့်ဖတ်နေသေးတယ်ဆိုလို့ဝမ်းသာ ပါတယ်။

ကိုဆူပါရေခဲ မေးထားတဲ့မေးခွန်းကို ဒီမှာပဲ ဖြေလိုက်မယ်ဗျာ။ မေ့သမီးလေးက အဲ့ဒီအရွယ်မရှိသေးပါဘူး ခင်ဗျားက

ကျနော်ပေါက်ကရ ရေးသမျှ အကုန်မှတ်မိနေတာပါလား ... ဟား ... ဟား။ က ို"ပေါကို" ဏှာဗူးစုံတွဲလေး

ဘာလေးနဲ့ .. ဒီမယ် လောကမှာ .. အပြင်းထန်ဆုံးသော အချစ်က ... တဏှာ အချစ်ဗျို့။.. ခင်ညားကြီး နားမလည်

ချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့ ... ဒါဗြဲ ... ဟွန်း။ ကိုင်း! တော်ပီ။ ဇာတ်လမ်း ... ဆက်ရအောင်.. လား .. ညီအကိုတို့ရာ။

အများကြီး ထပ်ပြောပြစရာ မကျန်တော့ပါဘူး။ ကျနော့်ကိုသူ တော်တော်

ချစ်မိသွားမှန်း ကျနော ရိပ်မိခဲ့သလို။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်လည်း အပေါ်ပို့စ်တွေမှာ ပြောခဲ့သလို သူနဲ့ကျနော်

ညားနေတာလို့တောင ်ထင်နေမိပီဗျ။ တကယ်ဆို အဆင်မပြေ စရာ ဘာမှလည်း မရှိပါဘူး။ အင်မတန်

ချစ်တဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ။ အူမက စ ချေးခါး မကျန်အကုန် တစ်ယောက်အကျင့် တစ်ယောက်

စိတ်အကုန်ထွင်းဖောက်မြင်နေတဲ့သူတွေပဲဟာ။ ကျနော်ဘယ်လို ခံစားနေရသလဲ။ သူ့စိတ်ထဲ ကျနော့်ကို

ဘယ်လောက်တွယ်တာ နေပီလဲ ရိပ်မိနေကြပီပဲ ဗျာ။ ဒါပေမယ့် ဘဝမှာ မျှော်လင့်တိုင်းလည်း ဖြစ်မလာ

တတ်တာတွေ အများကြီးပဲ မဟုတ်လား ညီအကိုတို့ရာ။

အမှန်က ကျနော့်ဖက်က အရူးအမူး ဖြစ်လာ ရတာလည်း သူကျနော့်အပေါ်

ဆက်ဆံလာတဲ့ပုံစံတွေကြောင့်ဆိုလည်း မမှားဘူးရယ်။ ဘယ်လိုတွေလဲ ဆိုတော့ကာ ဥပမာ အဲ့ဒီရန်ဖြစ်

စိတ်ကောက် သတ်ကြ ရန်ဖြစ်ကြတဲ့နေ့ပီးတော့ နောက်တနေ့မနက်သူ့ကိုအလုပ်လိုက်ပို့တယ်

ဆိုပါတော့။ ကားပေါ်က ဆင်းခါနီးမယ် ထုံးစံအတိုင်း အပြုံး ချိုချိုလေးနဲ့ ကျနော့်နဖူးကို မွှေးမွှေးပေးရင်း

အိမ်ကိုတန်းပြန်နော်.. ဟေ့ကောင်! ဆိုပီးပြော လာတော့ ... ... ဟေ့. အေး! ပြန်သေးဘူး မနေ့က

ကောင်မလေးနဲ့တွေ့စရာ ရှိသေးတယ် ... လို့ ပြောင်ချော်ချော်လုပ်ရင်း နောက်လိုက်တော့ ရုတ်တရက်

ဒေါသ ထောင်းကနဲ ထွက်လာဟန်လေးနဲ့ ကျနော့်ရှပ်အင်းကျီရင်ဘတ်ကို လှမ်းဆုပ်ကိုင်ပီး ဆောင့်ဆွဲ

လာတယ်။ ဒါပေမယ့်ချက်ချင်း ဆိုသလိုပဲ ဒေါသ မျက်နာလေးက အရောင်မှိန်ကျသွား ရှာတယ်။

သက်ပြင်းလေး ခပ်တိုးတိုး ချတယ်။

... နင်တကယ်လုပ်ရင်လည်း ငါ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးပေါ့မောင်ရယ် .. တဲ့

အဲ့ဒီစကားတွေကို သူ့မျက်ဝန်း ညိုညိုလေးတွေနဲ့ ဆွေးရီရီလေး ကျနော့်ကို ငေးကြည့်ရင်း အသံ

တုန်တုန်ရီရီလေးနဲ့ပြောလာ တယ်ဗျာ။ ပြောပီးတာ နဲ့ မျက်နာကို အပေါ် အတင်း မော့ထားတယ်။

( ငယ်ငယ်ကထဲက တစ်ခုခု စိတ်ထိခိုက်စရာ ကြုံလာတိုင်း မျက်ရည်ကျတော့မယ်ဆို သူလုပ်တတ်တဲ့

အကျင့်လေ)

 မေ .. ဟေ့ကောင်! တော်တော့... ငါ .. အလကား .. လျှောက်စ နေတာ သိရဲ့သားနဲ့ ..

အရူးမလေး.. လို့ပြောရင်း ကျနော့်စိတ်ထဲ သနားစိတ်တွေ လျှံတက်လာလို့ အတင်း ဆွဲဖက်ပီး

ချော့လိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီတော့မှ ဒင်းကလေးက မျက်ရည်တွေ ရစ်ဝဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ပြုံးရင်း သိပါတယ

်.. ငါအရမ်း ဝမ်းနည်းသွား လို့ဟ ..ဆိုပီး .. ချွဲချွဲလေး ပြောရင်း ကျနော့်ကိုအကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေတတ်

သေးတယ်ဗျ။ တော်တော်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးနော့်။ ဒီလောက်ချစ်နေကြ မှတော့

ဘာလိုသေးလဲ ပေါ့။ ပွဲက သိမ်းနေပီပဲဟာ။

 လိုတိုရှင်း ဆက်ပြော ရရင် တောကို ခဏပြန်သွားတဲ့မေ့အဒေါ် ဒေါ်ကြီး ပြန်ရောက်လာ

ပါတယ်။ ကျနော်တို့ ခါတိုင်းလိုတူတူအိပ်လို့မရတော့ဘူးပေါ့။ လူကြီး အရှေ့မှာ ဆိုတော့ အနေထိုင်

ဆင်ခြင်ရတာကိုး။ ဒေါ်ကြီး ပြန်မလာခင် တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်အားရအောင်

ချစ်လိုက်ကြမယ်ဆိုပီး သောင်းကျန်း ကြသေးတယ်။ ပြန်လည်း ရောက်လာကော တစ်ရက်နှစ်ရက်

လောက်တော့ ကိုယ်ရှိန်သတ်လိုက်ကြတာပေါ့လေ။ ရက်နည်းနည်း ကြာလာတော့ ဟိုဟာ

မလုပ်ရတာထက် တူတူမအိပ်ရတာကို တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်လာ ကရော။ ညားကာစ လင်မယားတွေ ခွဲအိပ်ရတဲ့

အခါ ဖြစ်တဲ့ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်မယ်ထင်တာပဲ။

( ကိုယ်လည်း အိမ်ထောင်မကျဘူး သေးတော့သေချာတော့မပြောပြ တတ်ပါဘူးလေ ... ဟီ.. ဟိ)

 ဒီတော့ အမျိုးမျိုး ကြံရတော့တာပေါ့။ ချာတိတ်လေး ချာတိတ်မလေးတွေ ညဖက်

လူခြေတိတ်မှ ချိန်း တွေ့တာလိုတွေ လုပ်ကုန်ကြရော။ ညသန်းခေါင် ဒေါ်ကြီးနဲ့သမီးလေး(သူတို့က

တစ်ခန်းသပ်သပ်အိပ်ကြတာ) အိပ်မောကျနေတဲ့အချိန်လောက်မှ

မေ့အခန်းထဲ ကျနော်တိတ်တိတ်ကလေး ခိုးဝင်ပီး တူတူအိပ်ရတာမျိုး ( မနက်မိုးလင်းခါနီးမှ အသာလေး

ထပီး ကိုယ့်အခန်းထဲ ကိုယ်ပြန်လစ်ရတာ တော့ ကသိကအောက်နိုင်တယ်ဗျာ ) ဟိုဟာ လုပ်တာတောင်

ခါတိုင်းလို စိတ်ရှိတိုင်း မလုပ်ရဲဘူး။ ကြိတ်ပီး ကပ်တွန်းလေး ဆွဲ၊ ကုတင်ပေါ်မှာ ဝုန်းရင် အသံတွေ

ထွက်မယ်စိုးတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ၂ယောက်လုံး မတ်တပ်ရပ်ပီး မော်တော်ဆပ်ရတာမျိုးလေးတွေ ပေါ့။

သိပ်အဆင်မပြေ ပေမယ့်လို့ ရင်သိမ့်တုန်ဖီလင်လေးတော့ အရသာ ဗျ။ ခိုးစားရတာ ဆိုတော့လေ ... ဟိ

.. ဟိ။

နေ့စဉ်ရက်ဆက်ကြီး လည်း မေ့အိမ်မှာ ဆက်နေ နေလို့ မဖြစ်သေးတော့

တစ်ပတ်ကို၂ရက်၃ရက် ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ပြန်အိပ်ရသေးတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကျနော့်ရောဂါက စတော့တာပဲ။

မေ့ကိုယ်လုံး အိအိထွေး ကို ဖက်မအိပ်ရတဲ့ညတွေ၊ မေ့ကိုယ်နံ့သင်း ချိုချိုလေး မရတဲ့အခါ၊ မေ့

ဆံပင်ရှည်လေး တွေထဲ မျက်နာအိပ်ပီး မအိပ်ရတဲ့အခါ၊ တရေးနိုး လာတိုင်း ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ ကနေ

မျက်လုံးလေး မှေးထားလျှက်မှိန်းနေရာက ကျနော့် ရိပ်ပီးစ အငုတ်ကလေး တွေ ထွက်နေတဲ့ မေးဖျားက

စူးရှရှကို လက်ဖဝါး လေးနဲ့ မေ လှမ်းပွတ်တာကို မခံရတော့တဲ့အခါ၊ ရောင်နီလာခါစ အလင်းရောင်

အောက်မှာ လှချင်တိုင်း လှနေတဲ့ ကပိုကရို မျက်နာဝိုင်း စက်စက်ကလေးကို မမြင်ရတော့တဲ့

မနက်ခင်းတွေမှာ ကျနော်နေမရ ထိုင်မရတွေ ဖြစ်လာတတ်ခဲ့ပီဗျာ။ ပွေ့ဖက်ထားရာက လွှတ်

ထွက်သွားတိုင်း မျက်လုံးလေး မဖွင့်ပဲ ... ဟင့်အင်းကွာ.. ဖက်ထားပါ.. ဘယ်ရောက်သွားတာတုံး ... လို့

ကယောင်ကတမ်း အော်တတ်တဲ့ ကောင်မလေးရှိတဲ့ အိပ်ယာထဲမှာ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရတဲ့အခါတိုင်း

ကျနော်ခြောက်ခြားစ ပြုလာပီ။ ကြက်အိပ်ကြက်နိုးတွေ ဖြစ်ပီး မနက်လင်းတာနဲ့ ရေမိုးချိုးပီး မေ့ဆီ

ပြေးတော့တာပါပဲ။

 မနက်စာ တူတူစားရင်း ဒေါ်ကြီး အလစ်မှာ ... မေ.. ငါ တစ်ယောက်ထဲ အိပ်တာ အိပ်လို့

ကောင်းကောင်း မပျော်တော့ဘူးဟာ ရူးတော့မယ်... လို့ မျက်နာ ငယ်လေး နဲ့ပြောမိတော့ မေ ကလည်း

... တူတူပဲ ... မောင်.. လို့ အိပ်ရေး ပျက်ထားတဲ့ မျက်နာလေးနဲ့ ညှိုး ငယ်ငယ်လေး ပြောတတ်လာတယ်။

အဲ့ဒီနေ့မျိုးဆို သူ့ကိုအလုပ်လိုက်ပို့တော့ သူ့အလုပ်တိုက်အရောက်မှာ ခဏစောင့်ဦး ဆိုပီး ကားပေါ်က

ဆင်းသွားတယ်။ ၁၅မိနစ်လောက်ကြာတော့ ပြန်ထွက်လာပီး ... မောင့် အိမ်ကို မောင်းတဲ့။ ဟမ်!

အလုပ်က ဘယ်လိုလုပ်မှာတုံး ဆိုတော့ နေ့လည်မှ ပြန်လာမယ်ဟာ လျှာမရှည်နဲ့ ငါက သူဌေး ဘယ်သူ့မှ

ဂရု မစိုက်ဘူး.. မြန်မြန်မောင်းကွာ မောင်နဲ့တူတူဖက်အိပ်ချင်နေပီတဲ့။

ကျနော့်အိမ်ရောက်သွား တာနဲ့ အိပ်ခန်းထဲ တန်းသွားကြတာပဲ။ အိမ်ကြီး တစ်ခုလုံး

ဘယ်သူမှ မရှိဘူး ဆိုတော့ကာ အရင်လိုလွတ်လွတ်လပ်လပ် မချစ်ရတော့တာကို အတိုးချပီး

ခပ်ကြမ်းကြမ်း တစ်ခါလောက် ချစ်လိုက်ကြသေးတယ်။ ၂ ယောက်လုံး အဝတ်တွေ အကုန်ချွတ်ပီး

တစ်ကိုယ်လုံး နမ်းစုပ် တ ဟင်း ဟင်း အော်ငြီးရင်း၊ ကျနော့်ကုတင်စောင်းပေါ် သူ့ကို ပွေ့တင်ပီး

အသားကုန်ဆောင့်၊ ခေါ်မကြား အော်မကြား ခြံဝင်းထဲက အိမ်ဆိုတော့ စိတ်ကိုလွှတ်ချလိုက်ပီး လေးဖက်

ထောက် ဆံပင်အရှည်ကြီးတွေကို ဆွဲပီး တအား ကြမ်းကြမ်းဆောင့် မေ့ဖင်ဖွေးဖွေးကြီး တွေကို လက်နဲ့

ပွတ်သပ်ဆုပ်ချေလိုက်၊ လက်ဖဝါးနဲ့မနာအောင် ခပ်စပ်စပ်ကလေး တဖန်းဖန်း ရိုက်ရင်း ပါးစပ်က

အော်ချင်တာတွေ အော်

(မေ ကလည်း ခုမှလွတ်လပ်သွားတယ်ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ အသားကုန်ဆောင့်ခိုင်း ပီး သူကိုယ်တိုင်ကပါ

အသေအော်တာ ဆူညံနေတာပဲ) ပီးသွားတော့မှ အဝတ်တွေတောင် ပြန်မဝတ်နိုင်တော့ပဲ ၂ယောက်စလုံး

ဖင်တုံးလုံးလေးတွေ နဲ့ဖက်ရင်း အိပ်ပျော်သွားကြ တော့တာပေါ့။ တစ်နာရီကျော်ကျော်လောက်

မှေးလိုက်ကြပီး ပြန်နိုး လာကြတော့မှ အိပ်ယာထဲမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ခပ်တင်းတင်း ဖက်ရင်း

ကျေနပ်နှစ်သိမ့်နေကြတယ်။

 ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ မျက်နာလေး အပ်နေရတော့ သူက ကြည်နူး နေသလို၊ မေ့ကျောပြင်၊

လက်မောင်း ချောအိအိလေး တွေကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ကိုယ်လုံးလေး ကိုခွ ထားရတော့ ကျနော်လည်း

ကျေနပ်နေတာပေါ့။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြုံးပီး စိုက်ကြည့်လိုက် နမ်းလိုက်နဲ့ဇိမ်တွေ့

လိုက်တာဗျာ။ (ခု ပြန်ပြောရင်းနဲ့တောင် လွမ်းလာပီ ... အဟင့်) ကျနော်ပြောသလို ပဲလေ လူမရှိသူမရှိ

၂ယောက်ထဲ ကမ္ဘာလေး ဆိုတော့ ထပ်သောင်းကျန်း ကြ ပြန်သေးတာ။ အိမ်အပေါ်ထပ်၊ တက်တဲ့ အတွင်း

လှေကား မှာ လက်ထောက်ပေးပီး အနောက်ကအုပ်တာတို့၊ ဧည့်ခန်းထဲ သွားပီး သူ့ကို ဆက်တီခုံမှာ

ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပေါင်ကား ခိုင်း ထားပီး ကျနော်က ခွေးခြေလေးနဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် စိတ်ပြေနပြေ ထိုင်ပီး

အဖုတ်လျှက်ပေးတာတို့၊ အိမ်ထဲ သွင်းထားတဲ့ ဒေါက်ထောက်ထားတဲ့ ယောကျာ်းစီး ဆိုင်ကယ်ပေါ်

တက်ခွပီး လုပ်ကြတာတို့( ပြောရင်းနဲ့မျက်စိထဲ ပြန်မြင်လာပီး ရယ်ချင်လာ ပြန်ပီ ကျနော်တို့တော်တော်

ဆိုးခဲ့တာဗျာ ... ဟီး ) ဧည့်ခန်း စားပွဲပေါ် သူ့ကို ပက်လက်တက်အိပ်ခိုင်းထားပီး ရင်ဘတ်ပေါ်က

ကျနော်က တက်ခွ၊ သူ့ချိုဗူး ဝါဝင်းဝင်းကြီး ၂ခုနဲ့ ကျနော့်ဒုံးပျံကို ညှပ်ခိုင်းထားရင်း ရှေ့တိုး နောက်ဆုတ်

လုပ်တာတို့၊ အဲ့ဒီစားပွဲပေါ်မှာပဲ ကျနော်က ပက်လက်အိပ်ပီး မေ က ဆံပင်ရှည်လေး တခါခါနဲ့ မြင်း

တက်စီး ခိုင်းတာတို့ .. အဲ့လိုမျိုး ရှုပ်ရှက်ခတ်နေအောင်ကို သောင်းကျန်း ကြတာဗျ။ လုံးဝ အီစိမ့်သွားပီး

ဝသွားမှ ၂ယောက်သား ကျနော့်အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားကြပီး မောမောနဲ့ အိပ်တော့တာပေါ့။

နေ့ခင်း၂ချက်ကျော် ၃ချက်လောက်မှ တူတူလူးလဲထ၊ ရေလေး ဘာလေး ချိုးပီး သူ့အလုပ်ကို

ပြန်လစ်ကြတော့တာ။ ကျနော်လည်း တခါထဲ

ထိုင်စောင့်ပီး ပြန်ကြို လာခဲ့တာပေါ့။ မေ့ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ခပ်တည်တည်နဲ့ ၂ယောက်သား အလုပ်

ရှုပ်လာသလိုလိုဘာလိုလိုနဲ့ ... ဟိ... ဟိ။

ဒါတောင် မိုးချုပ်လို့ ညစာ စားသောက်ပီး၊ သူက သူ့ဖာသာ စာရင်းဇယားနဲ့ အလုပ်ရှုပ်၊

ကျနော်က သတင်းလေး ဘာလေး ထိုင်ကြည့်ရင်း ပျင်းလာလို့ ပြန်တော့မယ့်ဟန်နဲ့ထိုင်ရာက ထ လိုက်ရင်

သူ့အလုပ်စားပွဲကနေ လှမ်းကြည့်ပီး မျက်နာရိပ်မျက်နာကဲ က မပြန်နဲ့ဆိုပီး လုပ်ပြ လာသေးတာ။ ဒီမှာ

အိပ်မှာ လိုလို ပြန်မှာ လိုလိုလုပ်နေရာက ဒေါ်ကြီးတို့ အိပ်သွားမှ ခပ်တည်တည်နဲ့ အိမ်တံခါးတွေ လိုက်ပိတ်

လိုက်ပီး မေ့ အိပ်ခန်းထဲ လှစ်ကနဲဝင် အိပ်ယာထဲကနေ စောင့်နေ လိုက်တော့တာဗျ။ ခဏနေတော့

ခြေလက်ဆေး၊ သွားတိုက် မျက်နာသစ်ပီး တဲ့မေ က အသာလေး အိပ်ခန်းထဲဝင်လာ အတွင်းခံလေးတွေ

ခၽြတ္ခ်၊

စွပ်ကျယ်အပါး၊ ထမီအပါးလေး ကောက်ဝတ်ပီး ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ ဝင်လာ တော့တာပဲ။ နေ့လည်က

အားရအောင် လုပ်ထား ကြပီးသား ဆိုတော့ ဘာမှ မလုပ်တော့ပါဘူး။ ၀ နေကြပါပီ။ ဖက်ပီး အိပ်ချင်တာပါ

ဆိုနေမှဗျာ။ တစ်ယောက်နားရွက်နား တစ်ယောက်ပါးစပ်လေး ကပ်ပီး တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ့ ချစ်စကား

လေးတွေ ပြောလိုက်၊ အသံမထွက်အောင် ကြိတ်ပီး ရယ်လိုက်၊ စလိုက်၊ နောက်လိုက် ကလေးတွေ လုပ်ပီး

တင်းတင်းဖက်ရင်း အိပ်ပျော်သွား ကြတာပဲ။ ( မိုးလင်းခါ နီးတော့ လင်းဆွဲ ကြိတ်ဆွဲလေး တစ်ခါ

ထဆွဲတယ်ဗျ ဟီး ဆွဲတယ်ဆိုတာ ကလည်း ကျနော်က ဆွဲချင်လို့မဟုတ်ပါဘူး ကျနော်ဆတ်ကနဲ လန့်နိုး

လာပီဆို ဒင်းက ကျနော့်ဟာကို တပြွတ်ပြွတ်နဲ့စုပ်ပီး သောင်းကျန်း နေပီကိုး ဒီတော့လည်း အိပ်ချင်

မူးတူးနဲ့ ထ ဆွဲရတော့တာပေါ့ လုပ်ချင်လွန်းလို့တော့မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ .... ငှဲ)

ဒီလိုအခြေနေတွေ ဖြစ်နေပီဆိုတော့ကာ ရှေ့ဆက်မလွယ်တော့ဘူး။ မလွယ်တော့ဘူး

ဆိုတာက ဒေါ်ကြီးရှေ့မှာ လေဗျာ။ သူ့အဒေါ်ရှေ့မှာ ကျနော်တို့ အဲ့လို ဖြစ်နေတာကို လူကြီးက တနေ့

နေ့တော့ သိသွား မှာပဲ။ အမှန်က ရိပ်တောင်ရိပ်မိနေ ပါပီလို့ထင်ပါတယ်။ ဒီလောက်မူပျက်နေကြတာ။

ဒေါ်ကြီး အနေနဲ့လည်း ကျနော်ဝင်ထွက်နေတာကို သဘော အကျသားပဲ။ သားလေး ဖိုးသက်ဆိုတာ

ပါးစပ်ဖျား ကမှ မချတာလေ။ ဟိုးအရင်ကထဲက ကျနော့်ကို တူသား နောင်မယ်လို ချစ်လာတဲ့ အဖွားကြီးပဲ

ဟာ။ ကျနော်လည်း ဒီလိုတိတ်တိတ်ပုန်း ဖြစ်နေရတာ မကြိုက်ချင်တော့ဘူး။ ယူလိုက်ချင်ပီဗျာ။

လမ်းပေါ်မှာ လေလွှင့်နေတဲ့ကျနော့်ဘဝကိုလည်း အဆုံးသတ်ချင်ပီ။ အရေးကြီးဆုံး အချက်က ကျနော်

မေ့ကို ရင်နင့်အောင်ချစ်မိနေပီကောဗျာ။ တစ်ခုလပ်ကလေး တစ်ယောက်အမေ ချောချောလေး

အရှေ့မှာ မားမား ရပ်ပီး တစ်ဘဝလုံး စောင့်ရှောက်ချင်နေပီ။ ညအိပ်တိုင်း ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲကို ငုံ့ကြည့်

လိုက်ရင် အဲ့ဒီအပြစ်ကင်းစင်တဲ့မျက်နာ ဝိုင်းစက်စက်ကလေးကို အမြဲ မြင်ချင်နေပီဗျာ။ ဒါနဲ့ သိပ်စဉ်းစား

မနေတော့ဘူး။ တရက်မှာ မေ့ကို ကျနော်ပြောလိုက်တယ်။

“ မေ! ငါ့အိမ်ကိုလှမ်းအကြောင်း ကြားလိုက်တော့မယ်.. ဟာ .. လို့။ အဲ့မှာ သူက

မျက်လုံးလေး .. ဝိုင်းသွားပီး ဘာကိုလဲဟင်? တဲ့..”

“ ဟောဗျာ! ငါတို့ကိစ္စ ကိုပေါ့.. ငါ အိမ်ထောင်ပြုချင်ပီ သူတို့ နင့်အဒေါ်ဆီမှာ လာ

ကြောင်း လှန်းပေးဖို့ အဲ့ဒါလေ..” ဆိုတော့ မျက်နာက ကွက်ကနဲ ပျက်သွားတယ်ဗျ။ ကျနော့်ကို သေချာ

မကြည့်ပဲ မျက်နာ လွှဲထားရင်း ခေါင်းခါတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာကို ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်ဗျာ။

“မေ! ဘာတုံးဟ .. ငါ့ကိုမနောက်နဲ့နော်.. ငါတသက်လုံး ဘယ်မိန်းမကိုမှ ဒီစကား

မပြောဖူးသေးဘူး. . ဘာလဲဟာ ဘာလို့ခေါင်းခါနေတာလဲ ..” လို့ဒရောသောပါး မေးလိုက်တော့

သက်ပြင်း ဟင်းကနဲ ချရင်း..

“မောင်ရာ ငါ နင့်ကိုချစ်ပါတယ် ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီကိစ္စတော့မဖြစ်ဘူးဟ..

ထပ်မပြောနဲ့တော့..” တဲ့ .. ကျနော်ကယောင်ကတမ်းနဲ့ သူ့ပုခုံး၂ဖက်ကို စုံကိုင်ပီး အော်လိုက်မိတယ်။

“မေ! နင်အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့စကားတွေ ပြောနေတယ်ကွာ ..”

။...................။...................။...................။

နောက်တစ်ပို့စ်ဆိုပီးပါ ပီ ညီအကိုတို့ရာ။ သိပ်လည်း ရေးစရာ မကျန်တော့သလို အသေးစိတ်တွေလည်း

မရေး ပြချင်တော့ပါဘူး။ အဲ့ဒါတွေ ပြန်ပြောရတာ စိတ်ဆင်းရဲတယ်ဗျ။

နက်ဖန်တစ်ပို့စ်တင်ပီး ဇာတ်သိမ်း လိုက်မယ်နော်။

ငါ နင့်ကို လွမ်းတယ် "မေ"



နောက်ဆုံးအပိုင်းပါပဲ ညီအကိုတို့။

မုဒ်သွင်းထားတာ ဘဒ္ဒဝိဇ္ဇာ လေးလုံး ရှိနေပီ။ ပေါက်ကွဲ သံစဉ်တွေ လာပါပီခင်ညာ။

မေ အဲ့လို ငြင်းဆန်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျနော်ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗလောင်

ဆူသွားတယ်ဗျာ။ Boxing စကားနဲ့ပြောရရင် left hook: မိသွားတယ်ပေါ့။ ထိချက်ပြင်းတယ်ဆရာ။

ထင်မှ မထင်မှတ်ထားတာကိုး။ သူပဲ ကျနော့်ကို ဒီလောက်ချစ်ပြ တွယ်တာ ပြနေတာ ကြီးလေ။

ကယောင်ကတမ်းနဲ့ ဘာမှကို ပြန်မပြော နိုင်တော့ပဲ ထိုင်လိုက်ထလိုက်ကို ဖြစ်နေခဲ့တာဗျ။ မှတ်မှတ်ရရ

အဲ့ဒီစကားတွေ ပြောနေခဲ့စဉ်က မေ တို့ ခြံထဲက စံပယ်ခြုံလေး ဘေး ခုံတန်းလေးပေါ်မှာ ညနေစောင်း

အချိန်။ မေ က ကျနော့်စကားတွေ နားထောင်ပီးတာနဲ့ အဝေးကိုပဲ ငေးနေတော့တာ။

 ကျနော်က ထရပ်ပီး ခြေတုန်လက်တုန်နဲ့စီးကရက်ဖွာလိုက် .. ဘာလဲကွာ!

ဘာတွေဖြစ်ကုန်ပီလဲကွာ! ... ဆိုတဲ့ဝါကျ ၂ကြောင်း ကိုတတွတ်တွတ်ရွတ်ရင်း မေ့အရှေ့မှာ ခေါက်တုံ့

ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေမိတယ်။ တစ်တင်္ဂ ရူးသွားသလား တောင်မှတ်ရတယ်။ စီးကရက်၃-၄လိပ်

ကုန်တော့ မေ က သူ့ဘေးမှာ လာထိုင်ဖို့ခေါ်တယ်။ ဝင်ထိုင်လိုက်တော့ လူက အငြိမ်မနေဘူး။ တုန်တက်

နေတာ။ မေ က ကျနော့်ကျောပြင်ကိုလက်နဲ့ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးနေတာကို ခါချသလိုလုပ် သူ့လက်တွေကို

ဆွဲဖယ်လိုက်ရင်း ကျနော်မေးခွန်းတွေ ဆက်တိုက်ထုတ်နေမိတယ်။

“ေမ! ငါ့ကိုခ်စ္တယ္ဆို”

“အင်းလေ.. ..” ( သူ့အင်းလေ ဆိုတဲ့အသံက တုန်ပီး အဖျားခတ်နေတယ်)

“ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့ ?”

“ချစ်တိုင်း လက်ထပ်စရာ မလိုပါဘူး မောင်ရာ”

“မေ.. နင် ငါ့ကို အရူးစကားတေ ွမပြောနဲ့ဟာ .. ဘာလဲ.. ငါ့ကိုမယုံလို့လား”

“မဟုတ်ပါဘူး .. မောင်ငါ့ကို အရမ်း ချစ်မှန်း သိပါတယ် ငယ်ငယ်က

ကောင်ရှုပ်လေးလို မဟုတ်တော့မှန်းလဲ သိပါတယ်..”

“ဒါဆိုဘာကြောင့်လဲ!!!!! မေ.. ငါ မခံနိုင်တော့ဘူးးးး”

“ကျွတ်! ငါတို့ လက်ထပ်စရာ လိုလို့လား .. တသက်လုံး ဒီအတိုင်းနေမယ်ကွာ မေနဲ့

မောင်ညတိုင်း တူတူအိပ်မယ် ဒါဆို ရပီမဟုတ်လား ..”

“သြော် ... တိတ်တိတ်ပုန်း လင်မြှောင်လေး ပေါ့ .. ငါ့ကိုယ်ငါတောင် ရွှံသလိုလို

ဖြစ်သွားတယ် .. အဲ့ဒါ မျိုးတော့ ငါ့ကိုလာမလုပ်နဲ့ ငါ ယောကျာ်းဟ ငါ့မှာ အတ္တမာန ရှိသေးတယ် နင်ငါ့ကို

ခိုင်မာတဲ့ အကြောင်း ပြချက်ခုပေး အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ မကြားချင်ဘူး”

အဲ့လိုမျိုး ပွဲကြမ်းနေတဲ့ အချိန်မှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်ဖွယ်တိုက်ဆိုင်မှုက

ဖြစ်သေးတယ်။ ဖုန်းဝင်လာတာဗျ။ ပွဲကြမ်းနေတော့ကာ မကိုင်ဘူး။ မကိုင်လေ လေ ဆက်တိုက်ခေါ် လေ

လေ ဖြစ်လာတော့ လူက စိတ်တိုတိုနဲ့ ကောက်ကိုင်လိုက်ကော။ ဘယ်သူဘယ်ဝါ ခေါ်မှန်းလဲ

သေချာသတိမထားမိလိုက်ဘူး။ ဘယ်သူဖြစ်နေတယ်ထင်လဲဗျ။ ကျနော်ပြောပြော နေတဲ့ ကျောင်းနေဖက်

သူငယ်ချင်း မိန်းကလေး ၃ ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဗျာ။ ပွဲက ကောင်းချက် အဲ့လို။ .

 .. ဟဲ့! သေနာလေး နင့်အသံက လူသတ်ခါနီး အသံ ဖြစ်နေပါလား ဘာတွေ

ဖြစ်နေတာလဲ ... တဲ့။ ခိခိ ဆိုတဲ့ကောင်မလေး .. သူက အိမ်ထောင်ကျပီး နယ်မှာ တာဝန်ကျနေတာ ။

မေရယ် ခိခိရယ် မိဝါရယ် ဆိုပီး ရဲသုံးဖော်ဆိုတာ ကျနော့်ပြောမနာ ဆိုမနာတွေ ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့သိပီး

သားပဲ။ ကျနော်လည်း အခွင့်ကြုံတာနဲ့ မထူးဘူး ဆိုပီး အတော်ပဲ မိခိရယ် ဒီမှာကွာ မိန်းမတစ်ယောက်က

ငါ့ကို အုပ်ပီး မယူနိုင်ဘူး လုပ်နေလို့ အဲ့ဒါ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေပီလို့ဟီး။ အဲ့လို ပြောထည့်ပစ်

လိုက်ကော။

 ဟိုဖက်က ဖွီးးး ကနဲ အသံနဲ့ချောင်းဆိုးသွားသံကြားလိုက်ရတယ်( လက်ဖက်ရည်

သောက်ရင်း ဖုန်းပြော နေတာတဲ့) ခဏနေမှ မြတ်စွာဘုရား! ငါ လက်ဖက်ရည်တောင်သီးကုန်ပီ

ဘာတွေလဲ ဖိုးသက်ရာ.. နင့်ဟာကလဲ အဆန်း တကြယ်တွေ ထဖြစ်ပြန်ပီ သေသေချာချာ

လျှောက်တင်စမ်း ငါ့ကိုဆိုပီး ပြန်မေး လာတယ်။ အေး ငါလည်း ဒါမျိုး မကြုံဖူးဘူး သူငယ်ချင်း ..

ငါတသက်လုံး ဘယ်မိန်းမကိုမှ ဒီလို အောက်မကျို့ဖူးဘူး။ ငါ့ရည်းစားဟောင်းတွေ အကုန်လုံး နဲ့တုံး

ကလည်း တခါမှ လက်ထပ်ပါရစေလို့ ခွင့်မတောင်း ခဲ့ဖူးဘူး။ ခုတော့ ငါ့ကိုအိပ်ရုံတင်ပဲ တော်ပီဆိုတဲ့

မိန်းမနဲ့တွေ့လို့ အသည်းကွဲ ရတော့မယ်ဟာ ဆိုပီး မေ့ မျက်နာကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း တမင်ရွဲ့ပီးကို

ပြောနေလိုက်တယ်။ မေ က ကျနော်နဲ့ဖုန်းပြောနေတာ ဘယ်သူမှန်း ရိပ်မိသွားပီး မျက်နာ အတော်ပျက်စ

ပြုလာပီ။ ဖုန်းထဲက မိခိ ကတော့ တဟားဟား နဲ့ ကျနော့်ကို နောင်ပြောင်နေတုံးပဲ။ ဖုန်းထဲကနေ

အင်တာဗျူး လာလုပ်နေသေးတယ်။

“ဟဲ့! နင့်ကိုအိပ်ရုံတင်ကြံတယ်ဆိုတော့ အပျိုပေါက်စလေး ဟုတ်မယ်မထင်ဘူး

ဖိုးသက် ဟုတ်လားဟ ဟီဟိ”

“အင်း မဟုတ်ဘူး ကလေးတစ်ယောက်အမေ”

“ဟယ် ကလေးတစ်ယောက်အမေကြီး လား ခွီး နင်အတည်လိုချင်နေတယ်

ဆိုမှတော့ တော်တော်ချော တော်တော်လှတဲ့ မိန်းမ သေချာပေါက ်ဖြစ်ရမယ်”

“ဟုတ်တယ် ချောမှ ချော လှမှလှ.. နင်ငါ့ကိုကူညီမလား သူငယ်ချင်း?”

“အမ္! ငါက ဘာကိုကူညီရမွာတုံး ငေၾကာင္”

“ကြည့်ပြောပေးကွာ .. ခဏကိုင်ထား”

“ဟဲ့! သောက်ပလုတ်တုပ် ဘာတွေတုံး”

စပ်မြင်ကပ်ကပ်နဲ့ မျက်ရည်တစိုစို၊ နှပ်ချေး တရွတ်ရွတ်လုပ်နေတဲ့ ကျနော့်

အရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ မေ့ လက်ထဲ ဖုန်းထိုး ထည့်ပေး လိုက်တယ်။ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ဖုန်းကို လှမ်းယူပီး

ကျနော့်ကို မော့ကြည့်နေတဲ့ မေ့ ကို ပြောလေ လို့ပိတ်ဟောက်လိုက်မှ ဖုန်းကို နားရွက်နားကပ်ပီး

ငိုထားလို့ နှာခေါင်းသံပါနေတဲ့ အသံနဲ့... မိခိလား! အေး ငါဗျိုင်းလေး ... တဲ့။ ဟိုဖက်က ကောင်မတော့

ဘယ်လောက်တောင် ရှော့ခ်ရသွားမလဲ မသိဘူး ... အဟီး။ သူလည်း ဘယ်လိုမှ မျှော်လင့်မထားတဲ့

အသံကြား လိုက်ရမှာ ကိုးဗျ။ ဟုတ်တယ်! အင်း! ဆိုပီး ၂ခွန်းလောက်စကားပြော အပီးမှာ ကျနော့်ကို

မော့ကြည့်လာပီး ... မောင်! နင်အိမ်ထဲ ခဏသွားပေး.. ငါ မိခိနဲ့စကားပြော ဦးမယ်... ဆိုပီး ရှောင်ခိုင်း

လာတော့ .. ကျနော်လည်း ဘာမ ှပြန်မပြောတော့ပဲ အိမ်ထဲ ဝင်လာပီး ဧည့်ခန်းထဲ ငုတ်တုတ်

ထိုင်နေမိတယ်။

 တစ်နာရီကျော် နှစ်နာရီလောက်တောင်ကြာမလား မသိဘူး။ မေ အိမ်ထဲ ဝင်လာတယ်။

ကျနော့်ဖုန်းကို ဆက်တီစားပွဲပေါ် အသာလေး တင်ပီး သူ့အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ ဘာမှလဲ မပြောဘူး။

ကျနော်ချက်ချင်းထပီး လိုက်သွားတော့သူ့အိပ်ခန်း တံခါးကို အတွင်းကနေ ဂျက်ချ ထားတယ်ဗျ။

ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့တာနဲ့ ခုနက သူငယ်ချင်း မိခိကို ဖုန်းပြန်ခေါ်လိုက်တယ်။ ချက်ချင်း

ဖုန်းကိုင်တယ်။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲဟာ.. ဆိုတဲ့စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့အသံအရင်ကြားလိုက်ရတယ်။

ငါ့ကိုအကုန်ပြောပြသွားတယ် နင်တို့ဟာ ကလည်း ငါဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး တဲ့။ အမော တကောနဲ့

ကျန်တာတွေ နောက်မှပြောတော့ မေ နင့်ကိုဘာပြောသွားလဲ လို့မေးလိုက်တော့.. သက်ပြင်းရှည်ချသံနဲ့

အင်းး အဓိက က နင့်ကို မကြိုက်တာ မဟုတ်ဘူးဟေ့ မလိုချင်တာလဲ မဟုတ်ဘူး။ သူ့သမီးလေး

ပထွေးရမှာစိုး လို့တဲ့ ဆိုတဲ့အသံကြားလိုက်ရ တော့မှ ဇာတ်ရည်လည်သွားတော့တယ်။ လူလည်း

ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ နင်စိတ်အေးအေး ထားပီး အိမ်ပြန်အိပ်တော့.. ငါဂိုဏ်းချုပ်ဆီ

ဖုန်းဆက်ဦးမယ် စိတ်မပူနဲ့ဆိုပီး ဖုန်းချသွားတယ်( ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုတာ ကျန်တဲ့သူငယ်ချင်းမ တစ်ယောက်ကိ

ုပြောတာ သူတို့အထဲမှာ အသက်အကြီးဆုံး တစ်ယောက်)

ဒါနဲ့ ကျနော်လည်း လစ်လာခဲ့ရော ဆိုပါတော့။ နောက်နေ့ကြတော့ ဖုန်းတွေ

တဂွမ်ဂွမ်ဖြစ်နေတယ်။

ဂိုဏ်းချုပ် မိဝါဆီက ဖုန်း၊ မိခိဆီက ဖုန်း တစ်ယောက်နဲ့ပြောလိုက်၊ နောက်တစ်ယောက်နဲ့

ဆက်ပြောလိုက်။ ရှုပ်ရှက်ကို ခတ်နေတာပဲ။ အမှန်က သူငယ်ချင်း အချင်းချင်း သူတို့လည်း ညားစေချင်

ကြတာပေါ့ဗျာ။ အရင်ကထဲက သူတို့တွေ ကျနော်နဲ့မေ့ ကို ပေးစားချင်နေကြတာ ဆိုလား။ ခပ်ပေတေတေ

လုပ်နေတဲ့ကောင်ရယ်၊ အိမ်ထောင်ပျက်ပီး အားကိုး အားထား မရှိတဲ့သူရယ် မထူးပါ ဘူးဟာ ငါတို့စပ်ပီး

ပေးစားလိုက်ကြအောင်ဆိုပီး ခဏခဏ နောက်နေကြဆိုလား။ ခုလို သူတို့ကွယ်ရာမှာ ဒီလိုဖြစ်ကုန်တယ်

ဆိုတော့ ကြားကြားချင်း ဝမ်းတွေသာ လို့ပေါ့။ ဒါပေမယ့် သူတို့ဘယ်လိုပဲ ကြားထဲက ကြောင်းလှမ်း

စေ့စပ်ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့တော့ပါဘူးလေ။

 မေ က ခေါင်းမာတယ်။ တသက်လုံး သူနဲ့လာအိပ်လာ ရတယ်။ မလိုချင်တော့တဲ့အချိန်

ကြိုက်တဲ့မိန်းမ သွားယူချေ သူ့ကိုတော့ လက်ထပ်ဖို့ရာ ဒီတသက်မဖြစ်နိုင်ပါ တဲ့။ ဒါပါပဲဗျာ။ ဒီကြားထဲ

ကျနော်လည်း အတင်း ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်။ အသေးစိတ်တွေ မပြောချင်တော့ဘူး။ မေရယ် နင့်သမီး

ငါ့သမီးပေါ့ဟာ။ ငါလည်း နင့်သမီးလေးကို ဒီလောက်ချစ်တာ မဆိုင်တာတွေ မတွေးစမ်းပါနဲ့ဘာညာ ဆိုပီး

ချော့မော့ပြောတာလည်း မရပါဘူး။ တခါတလေ အရက်မူးမူးနဲ့ ပြုံးစိစိလုပ်ပီး ရိသဲ့သဲ့တွေလည်း

လုပ်ဖူးခဲ့တယ်။ ... မေ! ငါနင့်ကို ပိုင်းလုံး လုပ်မှာကြောက်လို့လားကွယ်.. နင်ချမ်းသာတာ ငါသိပါတယ်..

ဒါပေမယ့် ငါ့အဘွားလည်း သေတော့မှာပါ သိပ်မနေရတော့ပါဘူး လို့.. သူသေရင် နို့ခြောက်မှုန့်ဗူးတွေ

အကုန်ငါရမှာပါလို့ ... ဟီဟိ။

 ဘာဗူးတွေလဲ ဆိုတော့ လက်တိုဂျင်နို့မှုန့်ဗူးတွေ လေဟာ.. ၈ဗူး ၉ဗူးလောက်ရှိတယ်

သူ့ကုတင်အောက်မှာ ထည့်ထားတာ အထဲမှာ ရွှေထည်စိန်ထည်တွေ ငါ ဘိန်းစားတုံး ကတောင် တစ်ဗူး

ခိုးရောင်းဖူးတယ် နည်းတဲ့ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ဘူး စိတ်ကူး မလွှဲနဲ့ .. မန်းလေးက အိမ် အပြင် ရှမ်းပြေက

ခြံတွေလည်း ငါ့ကို အမွေပေးမှာ သိလား.. ကဲ! ဒါဆို ဘယ်လိုလဲ ငါ့ကိုယူမှာလားလို့ ငါမညာဘူး နင်မယုံရင်

ငါ့အဘွားကို ဖုန်းဆက်မေးကြည့်ဘာညာဆိုပီး မူးမူးနဲ့ အဲ့လိုတွေ ပေါက်ကရ လျှောက်ပြောခဲ့တာတွေ။

နောက်ဆုံးတော့ ကျနော်ရှုံးသွားတယ်ဗျာ။ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းရေး ပွဲစားလုပ်တဲ့ ဟို၂ကောင်လည်း

လက်မြှောက်အရှုံးပေး သွားတယ်။ ငှက်ပျောတုံးသာရှာပီး ဖက်အိပ်လိုက်တော့ ဖိုးသက်ရေတဲ့ အဟင့်။

ကျနော်ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ရေးခဲ့သလို ပါပဲ။ အလက်ဇန်းဒါးသည်ဂရိတ်

ဆိုတဲ့ကောင်က အသက်၃ဝမှာ ကမ္ဘာ တစ်ခြမ်းကို အောင်နိုင်ခဲ့သတဲ့ ကျနော်ဆိုတဲ့ကောင်က အသက်၃၀

မပြည့်တပြည့်မှာ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝ တစ်ခြမ်းကိုတောင် မအောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ကောင်ပေါ့ဗျာ။ ရှုံးတယ်။

ဒါပါပဲ။ တစ်ပတ်ဆယ်ရက်လောက် တစ်ဖက်ကမ်း စစ်ကိုင်းဖက်ကူးပီး ဦးဇင်း ရွှေဘဆီ သွားအိပ်နေ

လိုက်ခဲ့သေးတယ်။ ကိုယ်တော်ကလည်း အဖြစ်အပျက်တွေ အကုန်ကြားတော့ .

 .. အိမ်း! ရှမ်းသူပုန် မင့်မလဲ ခုထိဝဋ်ကြွေးဆပ်တုံး ပါလား မထူးပါဘူးကွာ ... ငါ့ဆီမယ်

အပီးအပိုင်သင်္ကန်းသာ ဝတ်လိုက်ပါတော့... တဲ့( ကြပ်ချက်ဟီးဟီး )။ ဒကာ့... ဥစ္စာက အဆင့်တွေ

တော်တော်ကျ လာလိုက်တာ ခုဆို တစ်ခုလပ်မလေး ကတောင် မလိုချင်တော့တဲ့ အခြေနေ ဖြစ်လာတယ်

နောက်နောင်ဆို ကလေး ၃-၄ယောက်အမေ မုဆိုးမနဲ့များ ညားမလားပဲ ... တဲ့။

ဦးပဇင်း ကလည်းဗျာ စိတ်ညစ်ရတဲ့အထဲ ပေါက်ကရ တွေလို့ပြောပီး အော်ရယ်နေမိတယ်။

နည်းနည်း နေသာထိုင်သာ ရှိလာတော့မှ ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကျနော်အရှုံးပေးလိုက်ပီဗျာ။ မေ့ အနားမှာလည်း

ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။ အဝေးဆုံးကိုထွက်သွား လိုက်တော့မယ်။ ခေါင်းမာတာက မေ တစ်ယောက်ထဲ

မဟုတ်ဘူး။ ကျနော်လည်း တူတူပဲ။ အိပ်တော့အိပ်မယ် လက်မထပ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ အင်မတန်အတ္တမာနကို

ထိခိုက်တဲ့ စော်ကားမှုလို့ ကျနော်ယူဆသွားပီဗျ။

တိုတိုနဲ့လိုရင်းပြောရရင် ကျနော်နောက်ဆုံးအကြိမ်မေ့ဆီကို သွားတွေ့လိုက်ပါတယ်။ သူ့

ဆီလာတယ်လို့တော့ အကြောင်း မပြဘူးပေါ့လေ။ ဒေါ်ကြီးကို လာ ကန်တော့တာ ကျနော်ခရီးထွက်တော့

မယ်ပေါ့ ဖိန့်ဖိန့်။ ခပ်တည်တည်နဲ့ လမ်းမှာတွေ့တဲ့ ကောက်ဝယ်လာတဲ့လက်ဆောင်လေးနဲ့ဒေါ်ကြီးကို

ဧည့်ခန်းမှာ ကန်တော့နေတဲ့ အချိန် မေ က မီးဖိုခန်းထဲမှာ ချက်ပြုတ်နေရာက တစ်ချက်ထွက်ကြည့်ပီး

ပြန်ဝင်သွားတယ်။ ဒေါ်ကြီး ကတော့ ကျနော့်ကို စိတ်မကောင်းတဲ့မျက်နာလေးနဲ့ ကြည့်ပီး ခပ်တိုးတိုးနဲ့

ပြောရှာပါတယ်။ ... ဒေါ်ကြီး စိတ်မကောင်းဘူး သားလေးရယ်... တဲ့။ ... သား ဒီမှာရှိသွားတဲ့၄-၅-၆လ

အတွင်းမှာ အင်မတန်အားကိုးရလို့ ခြံလည်း လုံတယ်လေ တဲ့( ဂိန်! ကျနော်က ခွေးလိုလိုကြီး

ဖြစ်မနေဘူးလား ... အဟီး ) သူစကား ပြောမတတ်လို့ပါဗျာ။ အမှန်က ယောကျာ်းသား ရှိတော့

မိန်းမသားတွေ လုံခြုံတယ်ဆိုတာ မျိုးကို ပြောချင်တာပါ။ မေလေးနဲ့လည်း သားကို ကြိတ်ပီး သဘောတူပီး

သားပါကွယ်တဲ့။ ဒါပေမယ့်ကွယ် ကလေးမလေးက စိတ်ဒဏ်ရာကြီးတယ်ကော ကွယ်တဲ့။ သမီးလေး

ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ ခါးပတ်နဲ့ချွတ်အရိုက်ခံရ၊ မူးမူးနဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမကို လေးဖက်ထောက်ခိုင်းပီး ခွစီး

လို စီး အဲ့လိုတွေ သူ့ယောကျာ်းက နှိပ်စက်တာ ခံခဲ့ရရှာတာ တဲ့။ ဒီလောက်ချောတဲ့မိန်းမ ရထားရက်နဲ့ကို

မိန်းမတွေလည်း ရှုပ်ဆိုလား နောက်ဆုံး ပိုက်ဆံပုံပေးပီး ကွာလိုက်ရတယ်တဲ့။ ဒီတော့ ကလေးမလေး

ကြည့်ရတာ နောက်အိမ်ထောင်မပြုရဲတဲ့စိတ်ရောဂါ ရနေဟန်တူပါရဲ့ကွယ်တဲ့။ ကျနော်က သူ့ငယ်

သူငယ်ချင်းပါ ဒေါ်ကြီးရာ၊ ပီးတော့ သူ့ယောကျ်ားဟောင်းလို သူ့ပိုက်ဆံတွေ မက်လို့ ကြိုက်တာမှ

မဟုတ်တာ အဲ့လိုတွေ လုပ်မလားဗျ လို့ပြောလိုက်တော့ ဒေါ်ကြီးက သားကိုယုံပါတယ်ကွယ်။ ဒါပေမယ့်

ကာယကံရှင်က အဲ့လိုဆိုတော့ ခက်သားပဲကွယ်တဲ့။ နောက်တော့ သက်ပြင်းချရင်း ဒီရက်ပိုင်း

မေတစ်ယောက်ညတိုင်း မအိပ်ပဲ ငိုသံတအိအိ ဒေါ်ကြီး ကြားပါတယ် စိတ်မကောင်းဘူး ကလေးတို့

၂ယောက်စလုံးကို ဒေါ်ကြီး သနားပါတယ်လို့ ပြောရင်း ပုခုံးပေါ် တင်ထားတဲ့ တဘက်ပိုင်း လေးနဲ့

မျက်လုံးထောင့်က မျက်ရည်စ တွေ သုတ်နေတယ်။ ကျနော်လည်း ဘာမှ မပြောတတ်ပါဘူး ဗျာ။

ဒေါ်ကြီး ထသွားတော့ မီးဖိုခန်းထဲ ဝင်ပီး မေ့ ကို ဝင်နှုတ်ဆက်တယ်။ ညနေ

စောင်းဆိုတော့ ဘီယာသောက်သွားမလားတဲ့။ ဒါနဲ့အကြော်အလှော်လေး တွေ ယူ ရေခဲသေတ္တာ ကိုမွှေ

လိုက်တော့ ကျားတံဆိပ်ဘီယာ ၃လုံးတွေ့တယ်။

ငါတို့၂ယောက် မလောက်မင ဖြစ်မယ်ဆိုပီး သူ့အတွက်အဲ့ဒီ၃လုံးကို ပေးလိုက်ပီး အရင်က ကျနော်

သောက်လက်စ ခေါင်းကျိုးစပဲ ရှိသေးတဲ့ ဂျေဒီတစ်ပိုင်းကိုယူလာခဲ့ရင်း ခြံထဲဆင်းထိုင် သူက

ဘီယာသောက်၊ ကျနော်က ဝီစကီမော့ပေါ့။ ရေကို မရောတော့ပဲ တစ်ပက်ပီး တစ်ပက်ချပစ်လိုက်တယ်။

သူလည်း ကျနော့်ကို ဘာစကားမှမပြောဘူး။ ဘီယာကိုကျိုက်လိုက်၊ ငါးမုန့်ခြောက်ကြော်၊ မြေပဲလှော်

ကောက်ဝါးလိုက် လုပ်ပီး ကျနော့်မျက်နာကိုပဲ ဆွေးရီရီငေးနေတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်က ကျနော် သူ့အပေါ်

အင်မတန်နာကျည်းထားတဲ့ အချိန်ဆိုတော့ သူကျနော့်ကို ငေးနေမှန်း သိသိနဲ့ မသိချင်ယောင်

ဆောင်နေမိခဲ့တယ်။

“နင်ဘယ်ကိုထွက်သွား မလို့လဲ”

“အေဝးႀကီးကို”

“ငါ့ဆီပြန်လာဦးမှာလား လို့ မမေးတော့ပါဘူး”

“မမေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ”

အဲ့လို မပွင့်တပွင့်တွေ ပြောရင်း ဆက်ပြောစရာ စကား မရှိတော့ဘူး။ ဝီစကီပုလင်း

ကော၊ ဘီယာပုလင်း တွေကော ပြောင်သလင်း ခါသွားပီ။ အမှောင်ထုထဲမှာ ကျနော်တို့ တငုတ်

တုတ်တုတ်ကလေးတွေ ထိုင်ပီး တိတ်ဆိတ်နေကြတယ်။ တော်တော်ကြီး ကြာလာတော့ သူစကား စ

လာပြန်တယ်။

“ဘယ်နေ့သွားမှာလဲ”

“နက္ဖန္”

“လိုက်ပို့ရမလား”

“နင့်မှာ အဲ့လောက်သတ္တိရှိမယ်လို့ ငါမထင်ဘူး”

စကားပြောသံတွေ ပြန်တိတ်သွားကြပြန်တယ်။ ငါးမိနစ်၊ ဆယ်မိနစ်၊

ဆယ့်ငါး၊နှစ်ဆယ်။ ပြောလိုက်တော့လေဟာ။

... မောင်ရေ ...မေလေး ... မောင်မရှိရင်သေလိမ့်မယ်သိလား။ ခဏလေး စောင့်ပါကွာ မေ

မောင့်ကိုတချိန်ချိန်လက်ထပ်နိုင်အောင်ကြိုးစားပါ့မယ်။ ခုချက်ချင်းတော့ မေ မပြောတတ်သေးလို့ပါ။

မေ့ကို ထားမသွားပါနဲ့ကွယ်... လို့ပြောလိုက်လေ။

ပြောလိုက်စမ်းပါ ငိုသံပါပါလေး နဲ့တစ်ချက်ရှိုက်သံပေးပီး ပြောလိုက်။ ငါ နင့်ကို အတင်း ပွေ့ပီး ငါ ဘယ်မှ

မသွားတော့ဘူး ဟာ လို့ ချက်ချင်း ပြောဖို့ဝန်မလေး ပါဘူးကွာ။ ငါစောင့်နေတယ်ပြောလိုက်တော့။ ငါ့ကို

ချစ်တယ်ဆို ပြောလိုက်စမ်းပါဟာ။ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ အဲ့လိုတွေ အော်ဟစ်နေတယ်။ ဒါပေမယ့်

သူမပြောဘူးဗျာ။ ကျနော်မျှော်လင့်သလိုပြောမလာဘူး။ စကားတော့ပြောလာတယ်။

ကျနော်မမျှော်လင့်ထားတဲ့စကားတွေ။

“ေမာင္!”

“အင်း

“မေ့ ကို တစ်ခါချစ်သွား ချင်သေးလား”

“ဘာပြောတယ် ဟားဟား ရှိကြီးခိုးပါရဲ့ တော်ပါတော့ ဗျိုင်းလေးရာ”

(ကျနော့်ရယ်သံက အရူးရယ်သံလိုလို ဖြစ်နေတာ သေချာတယ်ဗျ)

“ဒါဆို မေ မောင့်ကိုနမ်းလို့ရမလား”

“ယုဒ က ခရစ်တော်ကိုနမ်းတဲ့ အနမ်းမျိုးလား မရဏအနမ်း ဟားဟား” (ကျနော်

တော်တော်မူးနေပီဗျ)

ဘာမှမပြောတော့ပဲ ခြံထဲကနေ အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်လာကြတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲ

ရောက်တော့ စားပွဲပေါ်က ဆိုင်ကယ်သော့ ကိုလှမ်းယူရင်း ဆော့နေတဲ့ သမီးလေးကို ကျနော်ပွေ့ချီရင်း

ပါးဖောင်း ဖောင်းလေးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်နမ်းပီး နှုတ်ဆက်နေမိတယ်။ ဘီယာ အရှိန်ကြောင့်လား

ဘာကြောင့်လား မသိဘူး မျက်နာလေး နီရဲနေ တဲ့ မေ တစ်ယောက် ကျနော်နဲ့သမီးလေးကို ကြည့်ပီး

ဆတ်ကနဲ မျက်နာကျက်က လေးပေ မီးချောင်းကို မော့ကြည့်နေတယ်။ ( မျက်ရည်မကျအောင်မျက်နာကို

မော့ထားတယ်) သမီးကို မြှူနေရင်း ခပ်အုပ်အုပ်အသံနဲ့ပြောလိုက်မိသေးတယ်။

နောက်ဆို လေးလေး မင့်ကို အရင်လိုမစောင့်ရှောက်နိုင်တော့ဘူး သမီးလေးရာ.. လိမ်လိမ်မာမာနေရစ်

ခဲ့တော့နော်လို့( ဝင်းဦးလေသံတွေ ဖမ်းပီး ပြောလိုက်တာ ဟိဟိ) သမီးလေးကို လက်ထဲက ချပေးလိုက်ပီး

မေ့ မျက်နာကိုတစ်ချက်မှ မကြည့်တော့မှ ချာကနဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ သမီးလေးက

ဘာမှမသိတတ်တဲ့အရွယ်လေး ဆိုတော့ ဗမာ ရုပ်ရှင်ကားဟောင်းထဲတွေ ကလို .. ဦးဦး ဖေဖေ ဆိုပီး

ဗြဲကနဲ အော်ငိုပီး ပြေးလိုက်မလာဘူးရယ်... အဟီး။ ဒေါ်နန်းမေမေကြည် တစ်ယောက်ကလည်း မောင်

ကျမတို့သားအမိကိုထားသွားတော့မလို့လားရှင် ဆိုပီး ငိုသံပါလေးနဲ့ ပြေးလိုက်မလာခဲ့ပါဘူး။

တစ်ထပ်တိုက်ပုလေး ရှိတဲ့ ခြံဝင်းထဲကနေ ဝေါကနဲ မောင်းထွက်သွားတဲ့ ယောကျ်ားစီး

ဆိုင်ကယ်အိုလေးပေါ်မှာ ကျနော်တစ်ယောက်ထဲရယ်။

တခါက အဲ့ဒီဆိုင်ကယ်အိုလေးရဲ့နောက်မြီးမှာ ထိုင်ရင်း ကျနော့်ကျောပေါ် ပါးလေးအပ်လို့မှီတွယ်ခဲ့ဖူးသူ

တစ်ယောက် အဲဒီညက ပါမလာ ခဲ့တော့ဘူး။ သ ထာဝရ ကျန်ရစ်ခဲ့ပီ။



ဟုတ်ကဲ့။ ပီးပါပီလို့ပြောထားမှပဲ ဇာတ်လမ်း ဆက်ရမယ့် အခြေနေ ဖြစ်လာပြန်တယ်။

ဟိုဖက်က ညီအကိုတွေ ပြောထားတာ လေးတွေ ဖတ်ပီး ကျနော်မအောင့်နိုင်တော့ဘူးဗျာ။ ဆက်ပြောမှကို

ဖြစ်တော့မယ်။ အထူးသဖြင့် အော ကိုယ်တွေ့လေး ဆိုပီး ရင်တုန်စရာ၊ စိတ်ရွှင်စရာလေးတွေပဲ

ဖြစ်စေချင်တော့ကာ တချို့ဟာတွေ ဖျောက်ပီးရေးခဲ့လေတော့ ခင်ဗျားတို့ဘဝင်သိပ်ကျဟန်မတူဘူး။

အထူးသဖြင့် ကိုကြပ်နဲ့ကိုဇော်ဦး တို့ဟာကို reply: ပြန်ချင်တာ။ ဟိုဖက်မှာ မပြန်ချင်တော့လို့

ဒီအောက်မှာပဲ ဆက်ရေး လိုက်တော့မယ်။

ကိုသရဲပြောတဲ့ နောက်ယောကျ်ား မယူဘူးလားဆိုတဲ့ကိစ္စကိုအရင်ပြောရရင်.. ဟုတ်ကဲ့

ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ရေးတဲ့ဇာတ်ကွက်ကတော့ ဇာတ်လမ်း ကိုးဗျာ။ ဇာတ်မနာ နာအောင် လုပ်ပေး

ရတာပေါ့။ သူ့ယောကျာ်း ပိုင်းလုံးကောင်က တသက်လုံး ပြန်လာမပေါင်း နိုင်တော့ပါဘူး။ သေဘီလေ။

အကယ်၍ မသေသေးလို့ ကျနော်နဲ့မျက်နာချင်းဆိုင်တွေ့ရင်လည်း ကျနော့်လက်ချက်နဲ့သေမယ်

ထင်တာပဲ ဟီး။ ဟိုးအရင်သူတို့ကြိုက်ကထဲက ကျနော်သတိပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်။ ယောကျာ်း

ချင်းချင်း ပဲဗျာ။ ဒီကောင့်သောက်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့။ အင်မတန်နှုတ်ချို လွန်းပီး

စကားလေး ပြောလိုက်တိုင်း တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ့ မိန်းကလေးတွေကို လက္ခဏာကြည့် ဗေဒင်တွက်ပေးမယ်

တို့၊ ကျနော်က အင်မတန်ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့မိသားစုက လာတာခင်ဗျ ဘာညာ ဆိုပီး မျက်ရည်ချူ တဲ့

စကားတွေ လူတကာကို လျှောက်ပြော။ စာရိတ္တမောင်လိုလိုအကွက်တွေလုပ်။

 မိန်းမတွေ ကလည်း အများစုက ခပ်ပိန်းပိန်းလေး တွေလေ။ အဲ့မှာ သနား သလိုလို

ဘာလိုလိုဖြစ်၊ ဆေးလိပ်မဖွာ၊ အရက်မသောက်(အမှန်က လူရှေ့မှာ မလုပ်တာ မအေဘေးက) လူကောင်း

သူကောင်းလေး ဆိုပီး အယုံလွယ်။ ဟဲဟဲ! အဲ့လို မိန်းကလေး တွေတော့ ဒီကောင့်လက်ချက်နဲ့ "တင်ပဆုံ

ဂိုင်းကန်" သွားမယ်သာမှတ်။ ဂိုင်းကန်သွားတဲ့မိန်းမ တွေလည်း များပီ။ (လေတံခွန် ဂိုင်းကန်ရင်

ဘာဖြစ်သွားလဲ ခင်ဗျား တို့သိမှာပါ) ချစ်လို့ ကြိုက်လို့အိပ်မိသွားတဲ့ရည်စားတွေလိုမှတ်မနေနဲ့။

အဲ့လိုလည်း ဖြစ်ပီးပီဆို အကြောင်း အမျိုးမျိုးပြ ပိုက်ဆံချုစား တော့တာ ပါပဲ။ ဘယ်သူမှမသိပေမယ့်

အဲ့ဒီတုံးက မိုက်တိမိုက်ကန်း အပေါင်းအသင်း စုံတဲ့ ကျနော်က ကောင်းကောင်း သိပါ့ ဒီကောင့်

သောက်ကြောင်း။ ရေမထွက်တော့တဲ့ မိန်းမဆို ဗွမ်းပစ်လိုက်ကရော။ ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ။ မေ နဲ့

ဒီကောင် လာ ပတ်သက်နေမှန်း ကျနော်သေသေချာချာ မသိလိုက်ဘူးဗျ။

 ကျနော်က သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ တော်တော်နောက်ကျသွားပီ။ မေ့ ကို ကျနော်ခေါ်မေးတဲ့

အချိန်မှာ ငါ သူနဲ့ခြေလွန်လက်လွန်ဖြစ်ကုန်ပီ နင်ငါ့ကိုတားလည်း မမှီတော့ဘူး တဲ့။ ထပီး ကန်ချင်တဲ့

စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထားရ တယ်ဗျာ။ တကယ်ဆို မေ့လို ကောင်မလေးမျိုး (အဲ့ဒီတုံးက တော်တော်

ငယ်သေးတယ်) က အဲ့လို အရူးကွက်တွေ လျှောက်လုပ်တဲ့ကောင်ကိုဘယ်လိုအနား အကပ်ခံပီး ဘာလို့

အဲ့လိုတွေ အဖြစ်ခံလိုက်ရတာလဲ ကျနော်နားကို မလည်ခဲ့ဘူး။ နင့်ဖာနင်ဘယ်နှစ်ခေါက်အိပ်ပီး အိပ်ပီး

ဖြတ်လိုက်တော့ ဆိုတာကို ဟင့်အင်း ဆိုပီး ငြင်းတယ်ဗျာ။ ဟိုကောင့်မှိုင်းမိနေတာကိုး။

မေ့ မိဘတွေ ကလည်း လူကြီးတွေပဲဗျာ။ ဟိုကောင့်ကိုအိမ်ခေါ်သွားတာ နောက်ထပ်

ခေါ်မလာပါနဲ့တဲ့။ ရုပ်ကို ကြည့်တာနဲ့ဘာကောင်ဆိုတာ ရိပ်မိသွားပုံ ရတယ်... ဟဲ .. ဟဲ။ သူများကို

နိုင့်ထက်စီးနင်း ပြောတယ်ပဲ ထင်ထင် ကျနော့်အမြင်အတိုင်း ပြောရရင် အဲ့ဒီကောင်က စော်တကာကို

ကပ်ကပ်နူးပီး သာဖန်စား ကြူစား နေတာ ရုပ်က စစ်ပြေးရုပ်ဗျ ... ဟီး။ တကယ်ပြောတာ။ ARMY

RUN(M) လို့ ဒီကောင့်ကို ကျနော်တို့မကြား တကြား ခေါ်နေကြ။ အဲ့လို ခေါ်တိုင်း မကျေနပ်သလို

ဘုကြည့်ကြည့်ပေမယ့်လို့ ကျနော်တို့အဖွဲ့ကို လန့်တော့ ဘာမှမပြောရဲဘူးရယ်။ ( ကျနော်နဲ့ကိုယ်တွေ့

ဟာသထဲမယ် တခါက ပြောဖူးတဲ့ကျောင်းနေဖက် ဘော်ဒါ၂ကောင်က အဲ့ဒီခေတ်က ဥပဒေမဲ့ဒေသလို့

နာမည်ကြီးတဲ့နေရာမှာ ဆေးသွားရှာရင်း ဖျံကျ သလိုလိုလာလုပ်တဲ့ လူမိုက်တွေနဲ့ အသေအကျေ ခုတ်ကြ

ထစ်ကြ သတ်ကြ ချကြ ဖြစ်ဖူးတော့ တစ်ကျောင်းလုံးက မိုက်ကန်းကန်း ကောင်တွေ ဆိုပီး သတ်မှတ်ခံ

ထားရတော့ မလှန်ရဲဘူးပေါ့လေ) တခါတလေ အရက်မူးမူးနဲ့ ကျနော်တို့ထိုင်နေတဲ့ရှေ့ အဲဒီကောင်

စော်တွေ ဘာတွေနဲ့တွဲပီးဖြတ်လာရင် ဟေ့ရောင်! ဘူတာကြီး ရှေ့မသွားနဲ့နော် မင့်ကို စစ်ပြေး ဆိုပီး

ဖမ်းသွားဦးမယ်လို့ ပေါ်တင်ပြောပေးနေကြ ... ဟီး ... ဟီး။ အဲ့ဒီခေတ်က ဘူတာကြီး နားမယ် ဥပဓိရုပ်

သိပ်မကောင်းရင်ခေါ်ခေါ်စစ်တဲ့ခေတ်ဗျ။ စစ်ပြေး၊ တပ်ပြေးတွေ များလွန်းလို့။

အဲ့ဒီအချိန်က ယောကျာ်းနဲ့ပတ်သက်ပီး မေ က အရိုင်းလေးပဲ ရှိသေးတယ်ဗျ။ အဲ့ဒီမှာ

ဒီကောင်ဘယ်လို ဝိုက်ပစ်တယ်မသိဘူး။ နောက်ဆုံး ကျောင်းတက်နေရင်းနဲ့ကို ခိုးပြေးသွားတာ။

သူဌေးသမီးလေး အပိုင်ကြံခံလိုက်ရတယ်ပေါ့။ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲဗျာ။ တိုတို ပြောရရင် မေ့မိဘ

တွေလည်း တစ်ဦး တည်းသော သမီး ဆိုတော့ ပြန်ခေါ်ပီး ပေးစား လိုက်တယ်ပေါ့။ ဂြိုဟ်ကောင်လည်း

အိမ်ပေါ် ရောက်သွားကော အဘိုးကြီး အဘွားကြီးလည်း ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဆုံး။ အဲ့ဒီမှာ ဆရာသမားက

အစွယ်ထုတ်ပြတော့တာပါပဲ။ ကျန်တာကတော့ ခင်ဗျားတို့လည်း သိပီးသားပဲ။ ပိုက်ဆံအပုံလိုက်ပေးပီး

ကွာပစ်လိုက်ရတယ်။ ဒါပါပဲ။ သေသွားတာ ကတော့ ကျနော်လည်း သူများပြောလို့သိရတာ။

အကုသိုလ်တွေ များလွန်းတော့ သက်ဆိုး မရှည်တာ နေမှာပါ။

အဲ့ဒီလို အိမ်ထောင်ရေးမျိုး ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ တစ်ခုလပ်မလေးက နောက်

ယောကျာ်းယူဦးမယ်လို့ ကိုသရဲ ယူဆ သလားဗျာ။ သူ့ကိုဘာမဆိုအလိုလိုက်၊ တုန်နေအောင်ချစ်ပြ

(သူငယ်ချင်းဘဝကထဲက) ၊ ဆိုးနွဲ့ သမျှလည်း ခံ၊ ဘာမဆိုအကုန်သိတယ်လို့( သူ့အထင်ကို

ပြောတာနော ်) ယူဆ ခံထားရတဲ့ ကျနော့်ကို တောင် ငြင်းလိုက်မှ တော့ ဘယ်သူ့သွားယူဦးမှာလဲ။

လိင်ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပီး သူ့ခံယူချက်ကလည်း ရှင်းတယ်ဆရာ။ ကျနော်နဲ့အိပ်ရတာ သူကြိုက်တယ်။

ကျနော်မရှိတော့ရင်ကော ဆိုတော့။ မိန်းမတွေက (ရတနာဝင်းထိန်စာအုပ်တွေထဲ ကလို) တချိန်လုံး

ဆာလောင်နေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး တဲ့။ ပီးတော့ ဘဝကိုတစ်ယောက်ထဲ ရုန်းကန်လှုပ်ရှား နေရတဲ့ မိန်းမ

ဘဝမှာ အဲ့ဒီကိစ္စကို တွေးမိအောင် အားတဲ့အချိန်က ခပ်ရှားရှား ရယ်တဲ့။ နောက်ဆုံး လိင်စိတ်ဖြစ်လာရင်

တောင် လက်နဲ့ပွတ်ရင်ရတာပဲ တဲ့။ ချစ်တဲ့ယောကျာ်းနဲ့အိပ်ရတာ မဟုတ်ရင် ဘာမှ မထူးဘူး တဲ့။ အဲ့ဒါ

သူပြောခဲ့သမျှ အတိုင်း ပြန်ပြောပြတာ။ ကျနော်တော့ သူနောက်ထပ်အိမ်ယာ ထူထောင်လိမ့်မယ်လို့

မထင္တာ အမွန္ပဲဗ်။

ကိုင်း! ကိုကြပ်နဲ့ကိုဇော်ဦး။

ကိုဇော်ဦး ကျနော့်ကို နောက်မှန်း ကျနော်သိပါတယ်ဗျာ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီစကားကြောင့် ကျနော်မပြောပဲ

ချန်ထား ခဲ့တာလေး ပြောရတော့မယ်။ ဒီလို ကောင်မျိုး ယူလိုက်လို့ကတော့ သမီး ရှေ့ရေး ရင်လေးစရာ

ဆိုတာ။ အင်းဗျာ.. ကျနော်ပြောရတော့မယ်။ ကျနော့်လက်ပေါ်မှာ တင်အရွယ်လေး ရလာတဲ့ သမီးလေး

ပါဗျာ။ ကျနော့်သမီးလေး။ ကိုးလလွယ်ဆယ်လဖွား မဟုတ်ခဲ့ပေမယ့်(ဟီး မောင်ချမ်း ကနေ မချမ်း

ဖြစ်သွားပလားဟင်) ကျနော့်လက်ပေါ်မှာတင် လေးဖက်သွားရာက တတောက်တောက်နဲ့လမ်းစ

လျှောက်တတ်လာတဲ့ သမီးလေး။ သူ့အမေက မိုးလင်းကထဲက ထွက် မိုးချုပ်မှ ပြန်ရောက်လာ တတ်လေ

တော့။ ကျနော့်ပဲ ထိန်းခဲ့ရတာ။ နောက်ဆုံးဗျာ ကျနော်လူပျိုကြီး အဲ့ဒီကလေး ပုစိကွေးလေးကို ကိုယ့်

သမီးလေးလို့ထင်မှတ်မှားလာရာ ကနေ သူ့အမေကိုပါ အတည်ကြံခဲ့မိတာပါ။

 ကိုကြပ်ပြောထား တယ်ဗျာ။ စာချုပ်တွေ မလိုဘာမလိုဆိုတာ။ အဲ့ဒါ ကျနော်ဘာလုပ်ဖို့

ကြိုးစားခဲ့မှန်း မသိလို့ပြောနေတာ ထင်တာပဲ။ ကျနော်ရူးကြောင်ကြောင်တွေ ဖြစ်လာတာဗျ။ မေနဲ့

လက်ထပ်မယ်။ သမီးလေးရဲ့ အဖေ အဖြစ်ခံယူမယ်။ မေ့ဖက်က ဒေါ်ကြီးက လွှဲပီး ဘာ အသိုင်းဝိုင်းမှ

မကျန်တော့ဘူး။ ဒီတော့ ဘယ်သူမှ ကျနော်ဘယ်သူဆိုတာ မသိနိုင်တော့ဘူး။ ကျနော့်သမီးလေး

ကြီးပြင်းလာတဲ့ အခါ ကျနော်က သူ့အဖေပဲ လို့ ထင်မှတ်နေစေရမယ်။ အဲ့လိုမျိုးတွေ တွေးမိလို့

အဲ့ဒီစကားတွေနဲ့ အဲ့လိုအရေးဆိုခဲ့မိတာဗျ။ ကိုယ့်သွေးလည်း မဟုတ်ပဲ ကျနော့်မှာ ချစ်လိုက်ရတာ

တုန်နေပီ။ ဖခင်မရှိပဲ ကြီးပြင်း ရတော့မယ့် ဒီသမီးလေးကို ဂရုဏာ ပိုနေမိပီ။ ကျနော့်ကိုသောက်ရူးလို့

ပြောလဲ ခံပါ့မယ်ဗျာ။ အဖေတစ်ခုသားတစ်ခုထဲက စိန်မြင့်ကြီးလို စိတ်မျိုး ဝင်နေတာ ... ဟီး။

နောက်ဆုံးဗျာ ကုန်ကုန်ပြောရရင် ကျနော်တို့ကွဲရတဲ့အခါ ရင်အနာဆုံးက ကျနော်

ချော့မသိပ်ရင် မအိပ်ပဲ ဂျီကျ တတ်တဲ့ သမီးလေးကို လွမ်းလွန်းလို့ အဝေး တစ်နေရာကနေ ရူးမတတ်

ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒီအချိန်ဆို ငါ့သမီးလေး ငိုနေရှာ မလား ဆိုပီး မခံနိုင်တဲ့ အဆုံး အခန်းတံခါးပိတ်

မီးအမှောင်ချ၊ အခန်းထောင့်မှာ ခွေခွေလေး လှဲ အိပ်ပီး ကြူကြူပါအောင် တအီးအီးနဲ့ ငိုခဲ့ဖူးတယ်။ ကျနော်

တသက်လုံး ရည်းစားတွေနဲ့ခဏခဏ ကွဲခဲ့တုံး ကတောင် ဒီလောက်ဝမ်းမနည်းခဲ့ဖူးဘူး။ အဲ့လိုလည်း

ဝမ်းနည်း ပက်လက်မငိုခဲ့ဖူးဘူးဗျ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ သူ့အမေ တစ်ယောက်ထဲ ဟိုဒင်း ပါတာမှ မဟုတ်တာဗျာ။

မိန်းမများ ပေါလွန်းလို့။ သူ့ဖာသူသေလောက်အောင်ချော သေလှအောင်လှနေပါစေ သူ့ထက်လှတဲ့

မိန်းမတွေ ကမ္ဘာပေါ်မယ်သန်းချီပီး ရှိနေသေးတာပဲ။ ကျနော့်ဖာသာ သူ့ကို သေလောက်အောင်ချစ်ပါစေ

ကိုယ့်ကို မကြင်နာနိုင်တော့ရင်လည်း သွားစေသတည်း ပေါ့။ တကယ်တမ်းတော့ သမီးလေးကြောင့်

ကျနော့်ကိုလက်မခံနိုင်ဘူးလို့သာ ပြောခဲ့ပေမယ့် သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့်သာလျှင် ကျနော့်သမီးလေး

ဖခင်မဲ့သွားရတာ သူမသိဘူး ဗျ။ ကျနော်တို့ သားအဖရဲ့ ချစ်ခြင်းကို ခွဲပစ်ရက်တဲ့မိန်းမ။

ကိုကြပ်က ကျနော့်ကို နောင်တ ရပါပီ လုပ်ခိုင်း လိုက်မှ ဒါတွေလျှောက်ပြောမိပြန်တယ်...

ဟီ... ဟိ။

တော်ပါပီဗျာ။ ခင်ဗျားတို့လည်း စိတ်ဆင်းရဲ ပါတယ်။ ဒီပို့စ်နောက်ဆုံးပဲ တကယ်ရပ်လိုက်တော့မယ်။

ပျော်ပျော်ပါးပါး လောင်တီး စေမယ့်ကိစ္စလေးတွေပဲ ဆက်ပြောရအောင် ညီအကိုတို့ရာ နော့်။ ခင်ဗျား

တို့ကိုလည်း ကျနော်မကျေနပ်ဘူးဗျာ။ ဘယ့်နှယ့် တသက်လုံး ခင်ဗျားတို့အပျင်းပြေဖတ်ဖို့

တနေကုန်စာတွေ ထိုင်ထိုင်ရေးခဲ့တဲ့ ကျနော့်ကြ မသနားကြဘူး။ ဟိုဟာမပဲ ဂရုဏာ သက်နေကြတယ်။

ခင်ဗျားတို့ကို ချစ်ရတာများ မတန်ချက်... အဟီး။

ကိုပေါ ကလည်း ကျနော့်ကို အငြှိုး ထားနေတာ မှတ်တယ်။ မှတ်မိပါသေးတယ်။ အရင်

ကျနော့်သူနာပြုဆရာမလေး ဇာတ်လမ်း ဇတ်သိမ်း ခါနီးမယ် ကိုချမ်းကိုလေး ဒါမျိုး အပြင်မှာ မရှိခဲ့၊

မဖြစ်ခဲ့ဖူးတာမှ မဟုတ်တာ ၂ယောက်လုံးနဲ့ညားလိုက်ပါဗျာ ဆိုပီး တောင်းဆိုတာလေ ... ဟိ... ဟိ။

အဲ့ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မသေပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သေခိုင်း လိုက်တော့ ပေါက်ကွဲ သွားတယ်မှတ်တယ်။

ခုကိုယ်တွေ့မှာ ဆိုင်ကယ်မှောက်ပီး သေလိုက်ရင် အရမ်းလှသွားမယ်ဆိုပီး လာကြပ်နေတယ်...ဟီး။

(ဟိုအေဘေး မိုးမြေကပါ အဆင်းဘီးတပ်လိုက်သေးတယ်) အဲ့ဒီညက လူကသာ မူးနေတာ ဆိုင်ကယ်ကို

သတိနဲ့ပဲ ဖြေးဖြေးလေး မောင်းခဲ့တာဗျို့။ မတော်ဟိုတိုက်ဒီတိုက်ဖြစ်ခဲ့ရင် သူ့ကြောင့်ဖြစ်ပါတယ်ဆိုပီး

သိက္ခာကျလို့ဗျာ ... ဟီး။

ကိုင်း.. ဒီကိုယ်တွေ့ ဒီတင်ပဲ ပီးပါကြောင်း နိဂုံး ချုပ်အပ်ပါသည်။



ၿပီးပါၿပီ

ချမ်းကိုရေးသည်