ကျနော်နဲ့ သူ … စတွေ့တဲ့ နေရာက … ရွှေဘုံသာလမ်းက … ချစ်တီးထမင်းဆိုင်မှာဗျ … တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် … အဲဒီနေ့က … ကျနော် ချစ်တီးထမင်း စားချင်နေတယ် … ရွှေဘုံသာလမ်းကို သွားပြီး … ချစ်တီးထမင်းဆိုင်မှာ … ကျနော် သွားစားဖြစ်တယ် … ကုလားအစားအစာကို … သိပ်မကြိုက်ပေမယ့် … တခါတလေတော့ စားဖြစ်ပါတယ် … ကြိုက်တယ် … ငှက်ပျောရွက်ပေါ်မှာ ထမင်းပုံပေးတယ် … ပဲဟင်းရည် ချိုင့်ဆွဲထားတဲ့ ကုလားလေးက … ပဲဟင်းရည်ကို … ထမင်းပေါ်မှာ ဆမ်းပေးတယ် … ဆားနဲနဲတို့လိုက် … ငရုတ်သီးစပ်စပ်ကို ကိုက်လိုက် … ရှူးရှဲ ရှူးရှဲနဲ့ … ချစ်တီးထမင်းစားရတာ … မြိန်လိုက်တာဗျာ … အားလုံးစားပြီးတော့ … မနုဿီအရည်တခွက် သောက်လိုက်သေးတယ် … ကောင်းပါ့ … ဘေစင်မှာ လက်ကို သွားဆေးတဲ့အချိန်ကျမှ … ကျနော် သူ့ကို … သတိထားမိတယ် … ချောလိုက်တာဗျာ … ကျနော့်စိတ်ထဲမယ် … ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးကို မေ့သွားတယ် … ချောလိုက်တဲ့ မိန်းမလှလေး … ရှင်းပြီးသန့်နေတဲ့ … ကုလားမလေးရဲ့ မျက်နှာပေါက်လေးက … တော်တော်လှတယ်ဗျ … မျက်လုံးလေးက … လုံးပြီး ဝိုင်းစက်နေတာပဲ … သမင်မျက်လုံးမျိုးပဲဆိုပါတော့ … မျက်တောင်ရှည်တွေကလဲ … ကော့ပြီး ညွှတ်နေတယ် … နှာတံလေးကလဲ စင်းစင်းလေး … နှုတ်ခမ်းလေးကလဲ ပါးပါးလေး … ကျနော် အရမ်းစိတ်ဝင်စားသွားတယ် … ကုလားမဆိုပေမယ့် … အသားမမဲပါဘူး … သိပ်လှတယ် … အသားအရည်က ဖြူပြီး နို့နှစ်လိုပဲ … ဝင်းပြီးတောက်ပနေတယ် … ဟုတ်တယ် … သူ့ရဲ့ညာဖက်ပါးမှာ … ပါးချိုင့်လေးရှိတယ် … မဟုတ်ဘူး … ဘယ်ဘက်ပါးမှာလဲ ရှိတယ်ဗျ … နှစ်ဖက်လုံးမှာ … ပါးချိုင့်လေးတွေရှိတယ် … ဂါဝန်ရှည်ခေါ်မလား … အပေါ်အောက် တဆက်တည်း … အမဲရောင် ဂါဝန်ရှည်ကြီးဝတ်ထားတယ် … မြင်လိုက်ရတဲ့ခဏမှာ … သူ့ရဲ့ အမဲရောင်ဂါဝန်ရှည်ကြီးအောက်က … ရင်သားဆိုင်တွေက … ထွားတယ်ဆိုတာပါပဲ … ။
ကုလားမလေးမို့ … ထွားတာလားမသိ … ကျစ်ကျစ်လစ်လစ်နဲ့ … တင်းတင်းကြီး မို့နေတာကတော့ … ထင်းကနဲပဲ … တခြားဝိုင်းက ကောင်တွေကလဲ … ရှိုးနေကြတယ် … သူ့ပုံစံက အေးဆေးပါပဲ … ယောက်ျားလေးတွေ ငမ်းတယ်ဆိုတာ ကြုံနေကြ … ဖြစ်နေကြ … ပုံစံနဲ့ တူတယ် … ဂရုမစိုက်ဘူး … တယောက်ထဲ … အေးအေးဆေးဆေး … ထမင်းစားနေတယ် … ကျနော် … အရမ်းစိတ်ဝင်သွားတယ် … သူ ဘယ်သူလဲ … သူ ဘယ်မှာနေလဲ … သူက အပျိုလား … ကျနော် သိချင်တယ် … ကျနော် စိတ်ဝင်စားတယ် … ဖြစ်နိုင်ရင် … ကျနော်နဲ့ သူ … သမီးရီးစား ဖြစ်ချင်တယ် … လူမျိုးလဲ မတူပါဘူး … ဘာသာတော့မတူနိုင်ပါဘူး … ဒါပေမယ့် … ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ … သူ့ကို … မြင်မြင်ချင်း ချစ်သွားတယ် … ကျနော် သူ့ကို ချစ်တယ် … သူ့ကို ဘယ်လိုစကားပြောရမလဲ … ကျနော် မိတ်ဆက်ချင်တယ် … သူ ဖြတ်ကနဲ … မော့ကြည့်တယ် … ကျနော်နဲ့ အကြည့်ချင်းဆုံသွားတယ် … ကျနော် မျက်စိယောင်ပြီး မှိတ်လိုက်မိတယ် … သူ စိတ်တိုသွားတာလားမသိ … ဖျပ်ကနဲ ဟိုဘက်လှည့်သွားတယ် … ဟာ သွားပါပြီဗျာ … ကျနော် ဘာလုပ်လိုက်မိမှန်းမသိပါဘူး … ကျနော် ဘေစင်ဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း … သူ့ကို ငေးကြည့်နေဆဲ … သူ စားလက်စ ထမင်းကို ရပ်လိုက်တယ် … လက်ဆေးဖို့ သူ ထလာတယ် … ကျနော် ရပ်ကြည့်နေဆဲ … သူ အနားရောက်လာတယ် … သူ လက်လာဆေးတာ … ကျနော် ငေးကြည့်နေမိတယ် … သိပ်လှတယ်ဗျာ … ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက … ဖွံ့ဖွံ့ဖြိုးဖြိုးနဲ့ တင်းတင်းရင်းရင်းရှိတယ် … လက်ကလေးတွေကလဲ … သိပ်လှတာပဲ … လက်သည်းမရှည်တရှည်လေး … အဖြူရောင် လက်သည်းခွံလေးကို … ဘာအရောင်မှ မဆိုးထားဘူး … သူ့အနံ့က မွှေးတယ် … သင်းသင်းလေးနဲ့ … မွှေးတယ် … ကျနော် … သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း … မိတ်ဆက်လိုက်မိတယ် … “ကျနော့်နာမည် သော်ဇင်ပါခင်ဗျ … နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲဗျ …” “ရှင် … ဂျူလီယာ့နာမည်လား …” “ဟုတ်ကဲ့ …” “နာမည်က ဂျူလီယာပါရှင့် …” “အော် … ဟုတ်ကဲ့ … တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် …” “ကျမကတော့ ဝမ်းနည်းပါတယ် …” “အင် … ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ …” “နောက်က လိုက်မလာနဲ့နော် … မကြိုက်ဘူး ” ကျနော် … ကွက်ကနဲ မျက်နှာပျက်သွားတယ် … သူ လက်ဆေးပြီးတော့ … ကျနော့်ကို လှည့်တောင် မကြည့်ဘူး … ကောင်တာမှာ … ပိုက်ဆံရှင်းပြီး … အပြင်ကို ထွက်သွားတယ် … ကျနော် ဝမ်းနည်းသွားတယ် … သူ့ရဲ့ သိပ်လှတဲ့ … နောက်ပိုင်းအလှကို … ငေးပြီး ကျန်နေခဲ့တယ် … ဆံပင်ရှည်တွေ ဝေ့ကနဲ ၀ဲကနဲနဲ့ … အပြင်ကို ထွက်သွားတဲ့ ပုံလေးက … ဒေါင်းမလေး … လျှောက်သွားသလိုပဲ … ဒေါက်ဖိနပ် မစီးထားတာတောင် … သူ့ရဲ့ တင်သားဆိုင်လေးတွေက … အပေါ်ကို … ပင့်ပြီး ကောက်တတ်နေတယ် … ကျနော် လိုက်ကြည့်မယ် … ။
သူ ဘယ်မှာနေလဲ … ကျနော် သိချင်တယ် … ကေက်တာမှာ ပိုက်ဆံ အမြန်ရှင်းပြီးလိုက်ကြည့်တော့ … သူက လမ်းထိပ်တောင် ရောက်တော့မယ် … ကျနော် နောက်ကနေ သွက်သွက်လေး လိုက်ပြီး … သူ ဘယ်သွားလဲ နောက်ယောင်ခံလိုက်မိတယ် … သူ့လမ်းလျှောက်ပုံက တမျိုးဗျ … ကော့တက်နေတဲ့ တင်သားဆိုင်နှစ်ခုက … ရေလှိုင်းလေးလိုပဲ … လှုပ်လှုပ်သွားတယ် … ဇာအနားသတ် ဂါဝန်ရှည်ကြီး … ၀ဲကနဲ ၀ဲကနဲ … ဖြစ်ဖြစ်သွားတယ် … ကျနော် ကြိုက်တယ် … လိုက်ကြည့်နေမိတယ် … သူ … တိုက်တတိုက်ပေါ် … တက်သွားတယ် … လှေခါးက ကျဉ်းကျဉ်းလေး …မော့ကြည့်လိုက်တော့ … တိုက်က သုံထပ်တိုက် … သူ ဘယ်အခန်းမှာ နေတာလဲ … ဒုတိယထပ်လား … တတိယထပ်လား … ဘယ်လား … ညာလား … ကျနော် တအားသိချင်တယ် … ကျနော်လိုက်တက်သွားတယ် … လှေခါးသုံးထစ်လောက် တက်ရုံပဲရှိသေးတယ် … သူ ဒုတိယအထပ်မှာ … ခါးထောက်ပြီး ရပ်စောင့်နေတယ် … “ရှင် … ကျမနောက်ကို … ဘာလို့ လိုက်လာတာလဲ …” “ချစ်လို့ …” “ဘာာာ …” ကျနော့်ပါးစပ်က … လွှတ်ကနဲ ထွက်သွားတယ် … တကယ်ပါ … ကျနော် သူ့ကို ချစ်တယ် … ကျနော့်စိတ်ထဲ ချစ်နေတာကို … ထိန်းသိမ်း မထားချင်ဘူး … ဖွင့်ထုတ်ပစ်လိုက်ချင်တယ် … “ကျမ သေသာသေလိုက်ချင်တော့တယ် …” “ခင်ဗျာ … ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ …” “ဟိုတယောက်လာရင် … ရှင် အရိုက်ခံရလိမ့်မယ် … ပြန်ပါရှင်နော် …” “မဟုတ်ပါဘူးဗျာ … ဘာလို့အရိုက်ခံရမှာလဲ … ဂျူလီယာက … အိမ်ထောင်ရှိလား …” “အို … မရှိပါဘူး … ပြန်ပါနော် … ကျမတောင်းပန်ပါတယ် …” “ဒါဆို … ကျနော်က … ဂျူလီယာနဲ့ နောက်ထပ် ဘယ်လိုတွေ့ခွင့်ရမှာလဲဟင်” “ရှင့်မှာ ဖုန်းရှိလား …” “အင်း ရှိတယ် … ဒါ ကျနော့် လိပ်စာကဒ်” “အင်း … အင်း … အခုတော့ ပြန်လိုက်ပါနော် … ကျမ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ့မယ်ရှင့်” “ဟုတ်ကဲ့ … တကယ်ဆက်မယ်မှတ်လား” “ဂျူလီယာက မလိမ်တတ်ဖူး” “အိုကေ” ကျနော် … အိမ်အောက်ပြန်ဆင်းလာခဲ့တယ် … သူ လှစ်ကနဲ ပြုံးပြတယ် … ဟိုးအပေါ်ထပ်ထိ တက်သွားတယ် … ပြီးတော့ … သုံးလွှာပေါ့ … ညဖက်ကိုဝင်သွားတယ်ဆိုတော့ … သုံးလွှာညာဖက်ခန်းပေါ့ … အိုကေ … သူ ဘယ်မှာနေလဲ ကျနော်သိရပြီ … ကျနော့်ကို သူ ဖုန်းဆက်မယ်တဲ့ … ပျော်တယ် … ကျေလဲကျေနပ်တယ် … အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အထိ … ဖုန်းတမျှော်မျှော်နဲ့ပေါ့ … ကျနော်ကလဲ ပိန်းပါ့ … သူ့ဖုန်းနံပါတ်လေးတောင် … မတောင်းမိဘူး … သူ ဆက်မှာပါလေ … ကျနော် သူ့ကို ယုံတယ် … နားထဲမှာ “ဂျူလီယာက မလိမ်တတ်ဖူး” ဆိုတဲ့အသံလေးက စွဲနေတယ် … ချစ်မိပြီဆိုတော့လဲ ယုံတာပေါ့နော့ … သူ ဖုံးဆက်မယ့်အချိန်လေးကို … ထိုင်စောင့်နေတယ် … ။
ညနေစောင်းတဲ့အထိ … ဖုန်းမဆက်ဘူး … ၆ နာရီလဲ ဖုန်းမဆက်သေးဘူး … ၇ နာရီလဲမလာ … ၈ နာရီမှာလဲ မကြားရသေး … ဒေါသကထွက်လာတယ် … ဘာလဲကွာ … ဖုန်းဆက်မယ်ဆိုပြီးတော့ … ငါ့ကို ညာသွားတာပဲ … တောက် … စိတ်တိုနေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ် … ဖုန်းမြည်လာတယ် … အဟား … ကျနော် ပျော်သွားတယ် … ကျနော် ပျော်သွားတယ် … အမြန်ဖုန်းကောက်ကိုင်လိုက်တယ် … “ဟယ်လို …” “ဟယ်လို … သော်ဇင်လားဟင်” “ဟုတ် … ဟုတ် … ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျ …” “တို့ကို မှတ်မိလားဟင် …” “ဂျူလီယာ …” “အိုး … တကယ်မှတ်မိတာပဲ … ဘယ်လိုသိ” “သိတာပေါ့ … ဂျူလီယာ့အသံလေးကို နားထဲစွဲနေတာ … မေ့လို့မရဘူး” “အပိုတွေ … ဟုတ်လဲဟုတ်ပဲနဲ့” “ဟုတ်ပါတယ် … တကယ်ပြောတာပါ … ကျနော်က မြင်မြင်ချင်း” “ဟိုး … ဆရာ … နောက်မှပြော … သော်ဇင်က ဘယ်မှာနေတာလဲ” “ကျနော်က … လမ်း ၄၀ မှာ နေတာခင်ဗျ” “အော် နီးနီးလေးပေါ့” “နီးနီးလေးပဲ … တသက်လုံးနီးရင် ပိုကောင်းမယ်နော်” “ဟွန့် … တို့က ခင်လို့ ဖုန်းဆက်တာနော် … အဲဒီလိုတွေ မပြောကြေး” “ဆောရီး … ဒါပေမယ့်လဲ … ရင်ထဲမှာ …” “ဟိုး … ဆရာ … ကျောင်းရော တက်နေသေးလား” “သင်တန်းတွေပဲ တက်နေတယ် … ဂျူလီယာကရော” “အတူတူပဲ … ကျောင်းပြီးသွားပြီ … အင်္ဂလိပ်စာ သင်တန်းပဲ တက်နေတာ” “ဘယ်မှာတက်” “… သင်တန်းမှာလေ” “သိတယ် … ဘယ်အချိန်လဲဟင်” “ဘာလုပ်မလို့လဲ” “လာစောင့်နေမယ်လေ” “ဘာလုပ်ဖို့” “တွေ့ချင်လို့ပေါ့” “အင်း … ၁၂ နာရီခွဲ အတန်းဆင်းတယ်” “အိုကေ …” “ဒီဖုန်းကို ပြန်မဆက်နဲ့နော် … တို့ကပဲဆက်မယ်” “အင်းပါ” “နားလည်တယ်မှတ်လားဟင် … အိမ်က အရမ်းပွားတယ်” “ဟုတ်ကဲ့” “ဘိုင့်ဘိုင့်” “ဘိုင့်ဘိုင့် … မနက်ဖြန်စောင့်နေမယ်နော်” “အင်း အင်း” သူ ဖုန်းချသွားပေမယ့် … ကျနော် ဖုန်းကို ရွှတ်ကနဲ ဖက်နမ်းပစ်လိုက်တယ် … ကျနော် ပျော်နေတယ် … မနက်ဖြန် သူနဲ့ တွေ့ရအုံးမယ် … တကယ်ပါ … ကျနော် သူ့ကို ချစ်တယ် … လူမျိုးချင်းမတူပေမယ့်လဲ … ကျနော် သူ့ရဲ့ မျက်လုံးလေးကို … ချစ်တယ် … ရွှန်းလဲ့တောက်ပနေတဲ့ … မျက်လုံးလေးကိုပေါ့ … ကျနော်ယုံကြည်ပါတယ် … သူလဲ ကျနော့်ကို ပြန်ချစ်မယ်ဆိုတာ … ဒီလိုနဲ့ … ကျနော် အိပ်ပျော်သွားတယ် … မနက် ၈ နာရီလောက်မှာ ကျနော် နိုးလာတယ် … ကျနော် အိပ်ချဉ်မူးတူးနဲ့ သွားတိုက်ရင်း စဉ်းစားတယ် … ၁၂ နာရီခွဲ သင်တန်းဆင်းမှာဆိုတော့ … သင်တန်းက ၉ နာရီလောက်တက်ရတာ ဖြစ်မယ်ဗျ … နာရီကြည့်လိုက်တော့ ၈ နာရီကျော်နေပြီ … မနက်စာ မစားတော့ဘူး … ရေမိုးချိုး … ခပ်သွက်သွက် … အဝတ်အစားလဲပြီး … သူ သွားတက်မယ့် သင်တန်းအောက်မှာ … သွားစောင့်နေလိုက်တယ် … ။
၉ နာရီတော့ မထိုးသေးဘူး … သင်တန်းလာတက်တဲ့ ကောင်မလေးတွေတော့ အများကြီးပဲ … ဟိုကြည့် ဒီကြည့်နဲ့ … ငေးကြည့်နေတုန်း … ဘေးကနေ တယောက် ဖြတ်သွားတယ် … သင်းသင်းလေးပဲ … သူ … ကျနော် သိပြီ … အဲဒါ ဂျူလီယာ … ကျနော်လိုက်ကြည့်တာပေါ့ … ဒီနေ့ … သူ ဂါဝန်ရှည်အဖြူရောင်ဝတ်လာတယ် … အဖြူရောင်ပေါ်မှာ … အမဲအကွက်လေးတွေနဲ့ … လှတယ် … ရင်နှစ်မွှာက … တင်းပြီး မို့နေတာပဲ … ခါးလည်မှာ … ခါးပတ်အမဲရောင်လေး စီးထားတယ် … ကြိုက်တယ် … လွယ်အိတ်တော့မပါဘူး … စာအုပ် နှစ်အုပ်သုံးအုပ်ပဲ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတယ် … ကျောမှာ ၀ဲနေတဲ့ ဆံပင်ရှည်တွေက … တင်ပါးထိ ဖုံးအုပ်ဆဲ … အနောက်က တင်သားကတော့ ပြောနေစရာကိုမလိုဘူး … တော်တော်တောင့်တယ်ဗျ … ဂါဝန်ရှည်ကြီးအောက်မှာ … တင်းတင်းလေးနဲ့ ကောက်နေတာ … ပြေးပြီး နမ်းပစ်လိုက်ချင်တယ် … ဖျစ်ညှစ်ပစ်လိုက်ချင်တယ် … ဂါဝန်က အရှည်ဆိုပေမယ့် … သူ့ ခြေသလုံးလေးတော့ ပေါ်နေတာပဲ … လှတယ် … ခြေသလုံးက သိပ်မတုတ်ဘူး … မော်ဒယ်လုပ်ရင် … နာမည်ကြီးအုံးမှာ … သတိရပြီဗျ … မော်ဒယ် ခရစ္စတီးနားလို ပုံစံမျိုး … ဟုတ်တယ် … ခရစ္စတီးနားက နဲနဲဝတယ် … သူက နဲနဲပိန်တယ် … ဒါပဲကွာတယ် … တင်သားဆိုင်လေး … လှုပ်လီလှုပ်လဲ့နဲ့ … သူ သင်တန်းထဲ မဝင်ခင် … ဖျပ်ကနဲ … နောက်ကိုလှည့်ကြည့်တယ် … ကျနော် ရီပြလိုက်မိတယ် … ချစ်တယ် … ဂျူလီယာရယ် … သူလဲ … ပြန်ရီပြသွားတယ် … အိုကေ … စောင့်နေပါ့မယ်ဗျာ … ဗိုက်ကနဲနဲဆာလာတယ် … ဟိုလျှောက် ဒီလျှောက် … ဟိုနားသွားကြည့်လိုက်နဲ့ … အချိန်ကလဲ ကုန်နိုင်ခဲတယ် … မတတ်နိုင်ဘူးလေ … ချစ်မိတဲ့သူဆိုတော့လဲ … စောင့်ရမှာပေါ့ … နေက ခြစ်ခြစ်တောက်ပူနေတုန်း … မိုးရွာချရင် ကောင်းမှာပဲ … အရမ်းအိုက်တယ် … ချွေးတွေတောင် စို့လာတယ် … ဟော … ၁၂ နာရီခွဲတော့မယ် … ဟော … သူ ဆင်းလာပြီ … သင်တန်းဆင်းလာတဲ့ ကောင်မလေးတွေကြားထဲမှာ … သူ့အလှက ထင်းနေတာပဲ … ကျနော့်ကို ပြုံးပြတယ် … ကျနော် သူ့အနားကပ်သွားတယ် … “မနက်ကတည်းက စောင့်နေတာလား” “ဟုတ်တယ် … တွေ့ချင်လွန်းလို့ …” “အခုတွေ့နေပြီလေ … ဘာပြောမလို့လဲ … ပြော …” ကျနော် စောင့်နေတာကို … သူ သဘောကျတဲ့ပုံပါပဲ … ကျနော် နေပူထဲမှာ စောင့်ရကျိုးနပ်ပါတယ် … ဟောကြည့် … အခုဆို သူလေးနဲ့ ကျနော် စကားပြောခွင့်ရပြီ … လမ်းအတူတူ လျှောက်ခွင့်ပြီ … သူ့လက်ထဲမှာ … အင်္ဂလိပ်အဘိဓါန် ခပ်ထူထူ တအုပ် ကိုင်ထားတယ် … ကျနောင် ကိုင်ပေးချင်တယ် … ။
“အဲဒီစာအုပ် ကိုင်ပေးမယ်လေ … လေးနေမှာပေါ့” “အင်း … ရော့ …” သူ့ပုံစံက ဟန်ဆောင်မှု မရှိဘူး … ကျနော် ကြိုက်တယ် … ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်မနေဘူး … ပြုံးပြံုးလေးနဲ့ ကျနော် အလိုက်သိတာကို ကျေနပ်နေတဲ့ပုံပဲ … “ထမင်းရော စားပြီးပြီလား …” “ဟင့်အင်း … မစားရသေးဘူး … ကျွေးမလို့လား” “ဂျူလီယာက ကြက်သားပလာစာ စားမလားလို့ …” “ကောင်းသားပဲ … ကျနော်လဲ ပလာတာ စားမယ်လေ …” “ကျွေးမယ်လို့လဲ မပြောမိပေါင် …” “ရပါတယ်ဗျာ … စေတနာပေါ့ …” “ဂျူလီယာက ကပ်စေးမနဲတတ်ပါဘူးနော် …” “သိတာပေါ့ … သိပ်လှတဲ့ကောင်မလေးတွေက … ကပ်စေးမနဲဘူးဆိုတာ” “တော်ကီကတော့ … ဟွန့်” ဒိုင်းကနဲ မျက်စောင်းလှလှလေး အထိုးခံရင်း … ကြက်သားပလာတာ ရောင်းတဲ့ဆိုင် ရောက်သွားရော … မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ကြတယ် … အစက … သူ့ဘေးမှာ ထိုင်မလို့ပါပဲ … စစချင်းဆိုတော့ … မကောင်းဖူး ထင်လို့ အရှေ့မှာ ထိုင်လိုက်တယ် … အရှေ့မှာလဲ ကောင်းတာပဲ … သိပ်လှတဲ့မျက်နှာလေးကို … တစိမ့်စိမ့်နဲ့ ကြည့်ခွင့်ရတယ် … ပြီးတော့ … တစိမ့်စိမ့်ကြွနေတဲ့ ရင်သားမို့မို့လေးကို ငမ်းခွင့်ရတယ် … ဝိတ်တာရောက်လာတော့ … ကြက်သားပလာတာ နှစ်ပွဲ မှာလိုက်တယ် … ကျနော် အသားတွေ နွှာပေးတယ် … သူ ခပ်စားတယ် … ကျနော် အရမ်းပျော်တာပဲ … ကိုယ်ချစ်တဲ့လူကို … ယုယုယယနဲ့ … အတူတူ စားခွင့်ရတာ … အရမ်းကြိုက်တယ် … တသက်လုံး စားဖူးသမျှ ပလာတာထဲမှာ … ဒီတခါ အကောင်းဆုံးပဲ … ကျနော် ကြက်သားဖတ်လေးကို … ခရင်းနဲ့ ထိုးပြီး … ဂျူလီယာ့ကို ခွံ့ကျွေးမိတယ် … အဟိ … သူ စားတယ်ဗျ … နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ဟပေးတယ် … ကျွန်တော် ခွံ့ကျွေးမိတယ် … ကျနော် ပျော်သွားတယ် … “ကောင်းလား …” “အင်း …” “ဒါဆို … ကို့ကို ခွံ့ကျွေး …” “ဟင့်အင်း … ကျွေးပါဘူး … ရှက်တယ် …” သူ စားပြီးမှ … ရှက်သွားတယ် ထင်ပါရဲ့ … မျက်နှာလေးက … နီရဲတွတ်သွားတယ် … အရမ်းလှတာပဲ … မျက်စောင်းလေး … ဒိုင်းကနဲ ထိုးတယ် … ခဏခဏထိုးတယ် … ဟင်းနော် … ဖက်နမ်းပစ်လိုက်ရ … ပိုက်ဆံရှင်းဖို့ ဝိတ်တာအနားရောက်လာလို့ … နို့မို့ဆို … ဖက်နမ်းပစ်လိုက်မိမှာ … အမှန်ပဲ … ကျနော်ပဲ … ပလာတာဖိုး ပေးလိုက်တယ် … သူ ပေးဖို့ ဟန်ပြင်သေးတယ် … ကျနော် အတင်းပေးလိုက်တယ် … သူ ဘာမှ မပြောဘူး … ပလာတာဆိုင်ထဲက ထွက်လာတော့ … “ဂျူလီယာ … အိမ်ပြန်တော့မှာလားဟင် …” “သော်ဇင်ရော … ပြန်တော့မလို့လား …” “ဟင့်အင်း မပြန်သေးပါဘူး …” “သင်တန်းနောက်တခု သွားရအုံးမယ် … လှည်းတန်းမှာ …” “အော် … လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ …” “အင်း … ပြီးရော … ဟော … ဟိုမှာ … ဘတ်စ်ကားလာနေပြီ … တက် … တက် …” တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ … ဘတ်စ်ကားက … မီးပွိုင့်မှာ ရပ်တယ် … သူက အရှေ့ကတက်တယ် …။
ကျနော်က … အနောက်က တက်တယ် … ကားက တော်တောာ်ကြပ်တာပဲ … အတင်းတိုးဝင်သွားမှ … နေရာရတယ် … ဂျူလီယာက … အရှေ့မှာရပ် … ကျနော်က နောက်မှာရပ်မိတယ် … သိပ်လှတဲ့ ကိုယ့်ချစ်သူကို … လက်ဖောက်ပြန်ခံရမှာ ကြောက်တယ် … ကိုယ်ပဲ တာဝန်ယူလိုက်မယ် … တာဝန်ယူရမှာပေါ့ … ဟုတ်တယ်ဟုတ် … ကြပ်တယ်ဗျာ … တော်တော်ကြပ်တယ် … မီးပွိုင့်စိမ်းသွားတော့ … ကားက ဝူးကနဲ ထွက်တယ် … ခရီးသည်တွေ အကုန်လုံး ယိုင်ကုန်တယ် … ကျနော် … သူ့ခါးလေးကို … ယောင်ပြီးဖက်မိတယ် … လက်တဖက်ပဲ အားတယ်ဗျ … တဖက်က … စာအုပ်ကိုင်ထားတော့ … ဆွဲမိဆွဲရာ … ဖက်လိုက်မိတယ် … အွန့်ကနဲ အသံလေး ထွက်လာတယ် … တင်သားဆိုင် မာမာအိအိလေးကို ကျနော့်ဟာနဲ့ ကပ်ထားသလိုဖြစ်သွားရော … ခါးကိုလဲ ဖက်ထားလိုက်သေးတယ် … သူ လှည့်ကြည့်ချင်တယ် … မျက်နှာလေး လှည့်လာတယ် … ကျနော် လက်ကို အမြန်ရုတ်ဖို့ အောက်ကို လျောလိုက်တယ် … လက်က ရုတ်လို့မရဘူးဗျ … ဘေးမှာ လူတွေက ကြပ်ညက်နေတာပဲ … ကျနော်လေ … ရင်တွေ တအားခုန်တာပဲ … ချစ်ရသူလေးရဲ့ အပျိုစစ်စစ် … တင်ပါးဆိုင်လေးကို ဖိကပ်ထားရင်း … ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ဖက်ထားရတာ … တမျိုးပဲဗျာ … တမျိုးပဲ … ကျနော့်စိတ်တွေ ကြွတက်လာတယ် … သူ့အရပ်က ကျနော့်ထက်နဲနဲတော့ နိမ့်တယ် … ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ … ကျောမှီနေသလိုဖြစ်နေတာပေါ့ … ခပ်သင်းသင်း အပျိုနံ့လေးကလဲ … ကျနော့်နှာခေါင်းကို တအားဒုက္ခပေးတယ်ဗျာ … ကျနော်ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ … ကျနော့်ညီလေးကလဲ … ဒုက္ခ … တဖြေးဖြေးထောင်လာတယ် … တော်သေးတယ် … ဂျင်းဘောင်းဘီ ဝတ်လာလို့ … ဒါပေမယ့် သူ သိတယ်ထင်ပါရဲ့ … သူ … အနောက်ကနေ အထောက်ခံထားရတာကို ရှောင်ဖို့ ကြိုးစားတယ် … မရဘူး … ကားကကြပ်နေတာကိုး … လှုပ်လို့မှ မရတာ … ကျနော် သူ့အနားကို တိုးတိုးလေး … ကပ်ပြောမိတယ် … “ဆောရီးပါဗျာ … တမင်သက်သက်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး …” “အင်း … ရပါတယ် …” အသံလေးက တိုးတိုးလေး … ကျနော့်ကို မော့ပြီး သမင်လည်ပြန်လေး ပြန်ပြောတယ် … ကျနော့်ပါးနဲ့ သူ့ပါးနဲ့ ကပ်တော့မယ် … နဲနဲလေးပဲ လိုတယ် … ကြက်သီးတွေ တဖြန်းဖြန်းထသွားတယ် … သူလဲ ကြက်သီးတွေ ထလာတယ် … ကျနော်လက်လေးက … တခုခုကို ဖိမိထားတယ်ဗျ … အရမ်းနူးညံ့တဲ့ ခပ်မို့မို့အရာလေးပေါ့ … သိပ်လှတဲ့ ပေါင်တံကျစ်ကျစ်လေး မဟုတ်တာတော့ … ကျနော်သိတယ် … ကျနော့်လက်တွေ ခွာလို့မရဘူး … ကျနော် အဲဒါလေးကို ဖိထားမိတယ် … ။
သူ မျက်နှာတွေ ရဲတက်လာသလိုပဲ … ကျနော့် တကိုယ်လုံးလဲ ပူလာတယ် … ကျနော့်ညီလေးက … ဇတ်ဇတ်တုန်အောင် … ခေါင်းထောင်ထလာတယ် … သူ … ကျနော့်ရင်ခွင်ကို ပိုပြီး မှီလာသလိုပဲ … ကျနော် အလိုက်သင့်လေး ဒီလိုပဲဖက်ထားရင်း … လက်ကစားမိတယ် … “အဟင့် …” သူ အတင်းပဲ လက်ကို လာကိုင်တယ် … အမှန်က ဆွဲဖယ်ပစ်တာ … ကျနော်က ပိုပြီး ဖိထားလိုက်မိတယ် … ကျနော့်ကောင်မလေးက အိုးတော်တော်တောင့်တယ်ဗျ … အရှေ့က အဖုတ်လေးကလဲ ခုံးထနေတာပဲ … မာမာအိအိလေး … ကျနော် … ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်ပစ်လိုက်တယ် … သူ မနေတတ်ဘူး … ဖင်ကောက်ကောက်လေးက တုံကနဲ … တုံကနဲ နောက်ကို ကော့ကော့ပေးတယ် … အပျိုလေးဆိုတော့ … အထိအတွေ့က ကြက်သီးထစရာဖြစ်နေမှာပေါ့ … လည်တိုင်လေးကို နောက်လှည့်ပြီး … ကျနော့်ကို ခပ်တိုးတိုးလေး … ပြောတယ် … “မလုပ်နဲ့လေ … လူတွေနဲ့ …” “ဂျူလီယာ ကို့ကို ချစ်တယ်မှတ်လားဟင် …” “အွန် … သော်ဇင်နော် …” ဂါဝန်ရှည်ပေါ်ကနေ … ဂျူလီယာ့အဖုတ်လေးကို … ကိုင်ရတာ … အရမ်းမိုက်တယ်ဗျာ … တင်းပြီးမို့ဖောင်းနေတဲ့ … အဖုတ်လေးကို ပိုပြီး နှိုက်လိုက်တယ် … သိပ်တော့ နှိုက်လို့မရဘူးပေါ့ … အလယ်အကွဲကြောင်းနေရာလေးကို … မှန်းပြီး ပွတ်ပွတ်ပေးတယ် … ကျနော်လဲ ထောင်နေပြီ … သူ့ဖင်ကို အတင်းဖိကပ်ထားပြီး … ပွတ်ပေးတဲ့အရသာက … အရမ်းမိုက်တယ်ဗျာ … ဖီးလ်အရမ်းတက်တယ် … သူ့အဖုတ်လေးကို နှိုက်နေတဲ့ ကျနော့်လက်ကို အတင်းပဲ … ဆုပ်ကိုင်ထားတယ် … ကားကလဲ အရမ်းမောင်းတော့ … မိုက်တယ် … နောက်ကနေ … သူ့ ဖင်လေးထဲကို … ကျနော့်ဟာနဲ့ ဆောင့်ဆောင့်ပေးတယ် … အရှေ့ရော အနောက်ရော … တိုက်စစ်ဆင်ခံရတော့ … သူ ဘယ်ခံနိုင်မလဲ … အထိအတွေ့မှာ မျောသွားတာပေါ့ … ဆတ်ကနဲ ကော့ပြီး … နောက်ကို တင်ပါးလေးကို … ပစ်ပစ်ပေးတယ် … ကျနော်ကလဲ နောက်ကနေ ညှောင့်ပေးတယ် … သူ ဖီးလ်အရမ်းတက်နေတဲ့ပုံပဲ … ကျနော့်လက်ကို သူ အတင်းလာကိုင်တယ် … ကျနော်ကလဲ ပေါ်တင်ပဲ … မိထားတဲ့ … အဖုတ်လေးကို … လွှတ်ကို မလွှတ်တော့ဘူး … ၀လုံးလေးတွေရေးလိုက် … ။
ကကြီးလေးတွေ ရေးလိုက်နဲ့ … သူ့ကိုယ်လုံးလေးက လိမ်တွန့်လာတယ် … ကျနော်လဲ ဖီးလ်တအားတက်တယ်ဗျာ … အိုးကောင်းတဲ့ ကုလားမလေးကို … လူကြားထဲ နှိုက်ရတဲ့ ဖီးလ်က အရမ်းတက်တာပဲ … ကျနော်လဲ ချစ်တာပါတာပေါ့နော့ … မျက်နှာရှေ့ရောက်နေတဲ့ … သူ့ပါးပြင်လေးနားကို ကပ်ပြီး … တိုးတိုးလေး … ကျနော် ပြောမိတယ် … “ဂျူလီယာ ကို့ကို ချစ်တယ်မှတ်လားဟင် …” “ဟင့် … သော်ဇင်နော် …” “တို့ကို ချစ်လားဟင် …” “သိဘူးကွာ” ရဲရဲနီတက်လာတဲ့ … နားရွက်ဖြူလေးကို … ကျနော် ကိုက်ခဲထားပစ်လိုက်ချင်တယ် … ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာကွာ … ခပ်သင်းသင်းရေမွှေးနံ့လေးရယ် … ကိုယ်သင်းရနံ့လေးရယ် … ကြက်သီးတွေ ဖြန်းဖြန်းထနေတဲ့ … လည်ဂုတ်သားလေးရယ် … ကျနော် အရမ်းချစ်တာပဲ … ကျနော် သူ့ကိုချစ်တယ် … ကျနော် သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ် … ခပ်ဖွဖွလေး နှိုက်နေတဲ့ … သူ့အဖုတ်လေးက … အစွမ်းကုန်မာပြီး ဖောင်းမို့နေတာပဲ … အရည်တွေလဲ စိုလာတယ် … သူ တချက် … ညွတ်ကနဲ ခွေသွားတယ် … ကျနော် ခါးကို ဖက်ထားပစ်လိုက်ရင်း … သူ့ကို ထိန်းထားမိတယ် … “အို …” ကျနော် သိလိုက်ပြီ … သူ ပြီးသွားလို့ … အားကုန်သွားတာလား … ဒူးချောင်သွားတာလား … ကားက ပုံမှန်ပဲ မောင်းနေတာပဲလေ … သေချာတာပေါ့ … ပေါင်နှစ်ချောင်းကြားက အရည်တွေ ပိုစိုလာသလိုပဲ … ပူလာတယ် … ကျနော် သိလိုက်ပြီ … ဂျူလီယာ ပြီးသွားပြီ … ထွာဆိုင်ခါးလေးကို ဖက်ထားရင်း … ကျနော် သူ့ကို ပြန်မလွှတ်တော့ဘူး … သူလဲ မရုန်းဘူး … ကျနော့်ကို မှီထားတယ် … ဘေးကလူတွေ ကြည့်ရင်တော့ … ကျနော်တို့က … သိပ်ချစ်တဲ့ သမီးရီးစားတွေပေါ့နော့ … ကျနော်နဲ့ သူနဲ့ ပူးကပ်နေတုန်းပဲ … ကျနော်ကတော့ ဖီးလ်တက်နေတုန်းပဲ … လူတွေသာမရှိရင် … ဂျူလီယာ့ကို … ဒီဘက်ဆွဲလှည့်ပြီး … အနမ်းတွေ ကြမ်းကြမ်းပေးပြီး … တကိုယ်လုံးကို … နမ်းပစ်လိုက်ချင်တယ် … ပြီးတော့ … မာပြီးတင်းမို့နေတဲ့ … အဖုတ်လေးကို … ဟောဒီလို … ဆောင့်ပစ်လိုက်ချင်တယ် … စိတ်ကူးနဲ့ လက်တွေ့က ထပ်တူမကျသေးပေမယ့် … ကျနော် တကယ်ပဲ ခပ်ပြင်းပြင်းလေး … ဆောင့်ပစ်လိုက်မိတယ် … သူ တုန်တက်သွားတယ် … ကျနော် သတိလွတ်တော့မလို့ … ကံကောင်းတယ် … သူ့ခါးလေးကို အတင်းဖက်ထားပြီး … နောက်တချက် ဆောင့်ပစ်လိုက်တယ် … “လှည်းတန်း … ရောက်ပြီ … ဆင်းမယ့်လူတွေ အပေါက်ဝကို ထွက်ထားပါ … မဆင်းသေးတဲ့လူတွေ … နေရာလဲပေးပါ …။
” တောက် … ဖီးလ်တက်တော့မှ … လှည်းတန်းရောက်ပြီတဲ့ … ဒီလိုပဲ တိုးခွေ့ပြီး … ဘက်စ်ကားအောက်ကို ဆင်းလာခဲ့တယ် … ဆင်းတဲ့လူတွေက တော်တော်များသား … ကျနော် အောက်ရောက်တော့ … သူက အရှေ့ကနေ သုတ်သုတ်နဲ့ … လျှောက်နေပြီ … ဂျူလီယာ ရှက်များသွားလားမသိ … ကျနော် အနောက်ကနေ အပြေးတပိုင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မိတယ် … သင်တန်းနားရောက်တော့ … သူ ကျနော့်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး … “သော်ဇင်က … ဘာလို့အဲဒီလိုလုပ်တာလဲ …” ကျနော့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး … ခပ်တည်တည်နဲ့ မေးလိုက်တော့ … ကျနော် နဲနဲတော့လန့်သွားတာပေါ့ … ဒါပေမယ့်လဲ … ခပ်တည်တည်ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ် … “ဂျူလီယာ့ကို ချစ်လို့ …” “ချစ်တိုင်းလုပ်စရာလား …” “ချစ်လို့ … ကိုင်မိတာပါဆို … စိတ်ဆိုးလား …” “ဆိုးတယ် …” “ဆိုးရင် … ဖက်နမ်းမှာ …” “ဟာကွာ … သော်ဇင်နော် … တော်တော်ဆိုး …” “တို့ကို ချစ်တယ်မှတ်လား …” “လက်ကိုလွှတ်ကွာ …” “မလွှတ်ဘူး … ချစ်တယ်ပြောမှ … လွှတ်ပေးမယ် …” “ဟေ့အေး … စဉ်းစားအုံးမယ်” လက်ဆွဲထားတဲ့ … ကျနော့်လက်ကို အတင်းရုန်းပြီး … သင်တန်းပေါ်တက်သွားပါလေရော … နေအုံးပေါ့ … အပြန်ကျရင်တွေ့မယ် … သိမ့်သိမ့်ခါတက်သွားတဲ့ တင်သားတွေကို … ကျနော် တမေ့တမော ငေးကြည့်ပြီး … ကြိမ်းဝါးမိတယ် … အရမ်းချစ်တယ် … ဂျူလီယာရယ် … ဟိုငေးဒီငေးနဲ့ … ဖြတ်သွားသမျှ … ကောင်မလေးတွေကို ငမ်းပြီး … ကိုယ့်ဟာကိုယ် စိတ်ထဲမှာ ပြောနေမိတယ် … ဟိုစော်လေးက … အိုးသေးလိုက်တာ … ဒီဆော်လေးက … အိုးကားတယ် … ဒီစော်လေးက အိုးကျစ်တယ် … ဟာ … ဒီဆော်ကြီးအိုး … တုန်တုန်ပြီး ခါခါသွားတယ် … အံမယ် … ဟိုစော်ငယ်ငယ်လေးက … အိုးသေးသေးလေးကို … ခါပြီးလျှောက်တယ် … ပဲများလိုက်တာကွာ … ခေါ်ပြီး … တချီလောက် ဖိလိုက်လို့ကတော့ … တအားအော်နေမှာပဲ … ကြည့်ပါအုံး … ဒီအတွဲကိုလဲ … စော်ကို ခါးလည်ကနေဖက်ထားတဲ့လက်က … လူလစ်ရင် … မနှိုက်ဘူးဆို ကြိုက်သလိုပြော … စော်လေးကလဲ … အပေးကောင်းမယ့်ပုံပဲ … မိုက်တယ်ကွာ … ဟိုလူကြီးလဲ ဘာထူးလဲ … ဘေးက စော်လေးက ငယ်ငယ်လေး … လက်ချင်းချိတ်လျှောက်သွားတာများ … တလောကလုံး … သူတို့နှစ်ယောက်ပဲ … ရှိနေလားမသိဘူး … ဒီလိုနဲ့ လှည်းတန်းမှာ … အိုးသုတေသန ထိုင်လုပ်နေတာ … အချိန် ၂ နာရီ … ဘယ်လိုကုန်သွားမှန်းမသိ … သင်တန်းအောက်ကို … အများကြီးဆင်းလာမှ သတိရမိတယ် … ငါပိုင်ဆိုင်ရမယ့် … အိုးလေး … ဆင်းလာတော့မယ် … ကျနော် ဂျူလီယာ့ကို ကြိုက်တယ် … စားရရင်ပြီးရော ဒီသဘော မဟုတ်ပါဘူး … တကယ်ချစ်တာပါ … ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ် … ကျနော် သူ့ကိုချစ်တယ် … သူ့အိုးလဲ မိုက်တာပဲ … ။
ဂျူလီယာက တောင့်တယ် … ကားတယ် … ကျစ်တယ် … ကျနော် နှိုက်ပြီးပြီ … အဖုတ်လေးက … ဖောင်းပြီး မို့နေတာများ … တင်းနေတာပဲ … ကျနော် သိတယ် … အဲဒီလို အဖုတ်မျိုးက … အောက်ပေးအရမ်းကောင်းတာ … အပေါ်ကနေ တဇတ်ဇတ်နဲ့သာ ဆောင့် … အောက်ကနေ ကော့ကော့ပေးမယ့်ပုံမျိုး … အရမ်းမိုက်တယ် … နောက်ကနေ ဆော်အုံးမလား … ခါးလေးခွက်ပြီး … နောက်ကို ကော့တင်ထားပေးမယ့် … ပုံစံမျိုး … ကျနော်ကတော့ … သူက ကျနော့်ကို ပြန်ချစ်မယ်လို့ ထင်တာပဲ … စဉ်းစားကြည့်လေ … ကားပေါ်မှာ အနှိုက်ခံရတာတောင် … စိတ်ဆိုးတဲ့ ဟန်ပန်မျိုးမတွေ့ရဘူး … ကလက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး … ချစ်လို့ အလိုလိုက်တာလို့ ယုံကြည်တယ် … ဟော … ဆင်းလာပါပြီဗျာ … ကျနော့်ရဲ့ ဂျူလီယာလေး … မျက်နှာလေးက ပန်းသွေးရောင် လွှမ်းနေတယ် … ကျနော့်စိတ်ပဲ ထင်လို့လားမသိဘူး … သူ့အပြုံးတွေက … ပိုပြီး နူးညံ့လာသလိုပဲ … “သင်တန်းပြီးသွားပြီလား …” “အင်း …” “အအေးသောက်အုံးမလား …” “အင်း … သောက်မယ်လေ … ” “စာအုပ်တွေပေးလေ …” “အင်း ရော့” သူ့လက်ထဲက … စာအုပ်တွေကို လှမ်းယူပြီး … သူ့လက်ကလေးကိုပါ … ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ် … အပိုင်ပဲ … ကျနော် သူ့ကိုချစ်တယ် … သူ့လက်ကလေးကို ဆွဲပြီး … တကမ္ဘာလုံး ပတ်လိုက်ချင်ရဲ့ … “အို …” သူ အသံလေးထွက်လာတယ် … ရှက်လို့နဲ့ တူပါတယ် … လက်ကလေးကို ရုန်းမိတယ် … ဘယ်ရမလဲ … ကျနော်ကလဲ မလွှတ်နိုင်ပေါင် … သင်တန်း … ဒီဘက်နားက … ကော်ဖီဆိုင်လေးကို … ကျနော်တို့ အတူလျှောက်လာမိတယ် … လူကြားထဲမှာ … မသိမသာ သူရုန်းတယ် … မျက်နှာလေးက ရဲရဲတွတ် နီတက်လာတယ် … “သော်ဇင်နော် … ” “ချစ်တယ်ကွာ …” “လက်ကိုလွှတ်အုံး …” “ချစ်တယ်ပြောမှ လွှတ်မယ် …” ကျနော်ကလဲ ဇွတ် … အဖြေမပေးမချင်း မလွှတ်ချင်ဘူး … သူကလဲ ချစ်တော့ချစ်မှာပါ … အဖြေပေးရတာ ရှက်လို့နဲ့ တူတယ် … ခပ်တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း … ကျနော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်မိတယ် … သူ ၀င့်ဝင့်စားစားလေး ပြန်ကြည့်တယ် … ကျနော် မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်မိတယ် … သူ လျှာလေးပြန်ထုတ်ပြတယ် … ဒါပဲလေ … ကျနော်နဲ့ သူနဲ့ … ချစ်သူဖြစ်သွားကြပြီ … လူမျိုးချင်းမတူပေမယ့် … ကျနော်နဲ့ သူနဲ့ ချစ်တယ် … ကျနော့်အချစ်ကို သူ ယုံကြည်မယ်လို့ ထင်ပါတယ် … ကျနော် ပျော်လိုက်တာဗျာ … အဖြေရပြီဆိုတော့ လက်မလွှတ်နိုင်ပေါင် … ပိုပြီးတော့ ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ် … ကော်ဖီဆိုင်ရှေ့ရောက်တော့ … လူတွေက အများကြီးပဲ … ဝိုင်းတော်တော်များများ ပြည့်နေတယ် …။
“ကော်ဖီဆိုင်က လူများမယ်နဲ့တူတယ်နော် …” “အင်း … ကန်ဘောင်မှာ သွားထိုင်မလား …” “သွားလေ …” ကားလမ်းကို ဖြတ်ကူးပြီး … ပြည်လမ်းအတိုင်း … လျှောက်ကြတယ် … “ဂျူလီယာ … ကို့ကို ချစ်လားဟင် …” “သူ့ကိုသူ … ကိုတဲ့ … အဟိ ” “ကို မခေါ်ချင်လဲ မောင်ခေါ်လေ …” “မခေါ်ပါဘူး … နှာဘူးလို့ပဲ ခေါ်မယ် …” “ဘာကွ” “အဟိ … ချစ်ရင် စိတ်မဆိုးရဘူးနော် … နှာဘူး” “ဟေ့ … ဟေ့ … တိုးတိုးခေါ်ပါဟ … လူကြားထဲ” “အံမယ် … သူလဲ လူကြားထဲ … လုပ်တုန်းကလုပ်ပြီးတော့” “ဒါကတော့ ချစ်လို့” “ချစ်တာရောဟုတ်လို့လား … သိပ်ဆိုးတယ်နော်” “ကြိုက်လားဟင် …” “သော်ဇင်နော် … ပါးချခံရမယ် … ဟွန့်” မျက်စောင်းလေးထိုးလိုက် … ချစ်တယ်ပြောလိုက်နဲ့ … မထိတတိ စရင်း … ကျနော့်စိတ်တွေ တဖြေးဖြေးကြွလာတယ် … ကန်ဘောင်ရောက်တော့ … ပန်းခြံထဲမှာပဲ သွားထိုင်ချင်တယ် … မနေတတ်တော့ဘူးဗျာ … သူ့တကိုယ်လုံးကို ဖက်ထားချင်တယ် … စိတ်ထဲမှာ … မရိုးမရွနဲ့ … တကယ်ပါပဲ … အခုချက်ခြင်း … အကျႌတွေ ချွတ်ပြီး … ချစ်ပစ်လိုက်ချင်တယ်ဗျာ … စိတ်ကို တော်တော်ထိန်းထားရတယ် … ပန်းခြံထဲရောက်တော့ … လူသိပ်မရှိဘူးဗျ … ဒါနဲ့ပဲ … ပန်းခြံဒေါင့်က ထိုင်ခုံလေးမှာ ထိုင်လိုက်မိတယ် … ထိုင်မိတယ်ဆိုတာနဲ့ … ကျနော် သူ့ပခုံးလေးကို ဖက်ထားပစ်လိုက်တယ် … ရုန်းတာပေါ့ … ရှက်မှာပေါ့ … မရဘူးလေ … ဒီကလဲ … စိတ်ကကြွနေပြီ … တအားဖက်ထားပစ်လိုက်ပြီး … သူ့နှဖူးလေးကို နမ်းပစ်လိုက်တယ် … ရွှတ် … “ကိုနော် … တော်တော်ဆိုး” သိပ်ချစ်တာပဲ … ဂျူလီယာရယ် … ခပ်တင်းတင်းလေး ဖက်ထားရင်း … ကျနော် သူ့ကို နမ်းလိုက်မိတယ် … ကိုနော်တဲ့ … အဟိ … ဝမ်းသာလိုက်တာကွာ … ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဆုပ်လေးနဲ့ ထုတယ် … ကျနော် ထပ်နမ်းမလို့ ဟန်ပြင်တော့ … သူ ခေါင်းလေး ၀ှက်ပြီး … ရင်ခွင်ထဲကို … တိုးဝင်လာတယ် … ကျနော် ဖက်ထားမိတယ် … လက်မောင်းသားလေးကို … ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပစ်လိုက်မိတယ် … “ချစ်တယ် … ဂျူလီယာရယ် …” “တကယ်ပြောတာလားဟင် …” “တကယ်ပေါ့ …” “ဟုတ်လို့လား … တို့ကို အတည်ယူမှာလား …” “ယူမှာပေါ့ …” ကျနော် ချက်ခြင်းပဲ အဖြေပေးလိုက်မိတယ် … ဟုတ်တယ် … ကျနော် သူ့ကို ယူမယ် … လက်ထပ်မယ် … ကလေးတွေ အများကြီးမွေးပစ်မယ် … ကျနော် သူ့ကို တကယ်ပဲ ချစ်မိသွားတယ် … “တို့ကတော့ … မယူဘူးနော် …” “အန် … နောက်တာလား …” “စတာ …” “မစနဲ့ကွာ … ရွှတ် …” “အွန် …” လျှာလေးထုတ်ပြပြီး … လှောင်ပြောင်ပြတဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းလေးကို … ဖိနမ်းပစ်လိုက်တယ် … ။
သူ ရုန်းတယ် … မရဘူးလေ … ကျနော် သူ့ကို အတင်းဖက်ထားရင်း … ဖိနမ်းပစ်လိုက်တယ် … နှုတ်ခမ်းလေးက ပါးလွန်းတယ် … ကျနော် ဖိနမ်းထားရင်း … လျှာကို … နှုတ်ခမ်းပါး နှုတ်ခုကြားထဲ ထိုးထည့်ပစ်လိုက်တယ် … သူ တားတယ် … နှုတ်ခမ်းပါးလေးနှစ်ခုကို အတင်းပဲ စိထားတယ် … ဘယ်ရမလဲ … ဒီကလဲ … နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကြားကို လျှာနဲ့ထိုးကြည့်လိုက် … အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆွဲစုပ်ကြည့်လိုက် … လက်ကလဲ ပေါင်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးမိတယ် … အနမ်းက အရှိန်တက်လာတော့ … သူ့ပါးစပ်လေး ဟသွားတယ် … ကျနော့်လျှာလေး တိုးဝင်သွားပြီး … သူ့ရဲ့လျှာဖျားလေးနဲ့ … ထိတွေ့မိတ်ဆက်မိတယ် … ဆတ်ကနဲ သူ တုန်တက်သွားတယ် … ချစ်တယ် … ဂျူလီယာရယ် … မျက်စိလေးကိုမှိတ်ပြီး … သူ ငြိမ်ကျသွားတယ် … ကျနော်တို့ နမ်းကြတယ် … ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားတယ်မသိဘူး … ဘေးက ဖြတ်သွားတဲ့ အတွဲက … အဟမ်း အဟမ်းချောင်းဆိုးမှ … ကျနော်တို့ အလန့်တကြား … အနမ်းခွာသွားမိတယ် … သူ ရှက်လွန်းလို့ … မျက်နှာလေးက နီရဲတွတ်နေတာပဲ … ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ရှက်သွေးဖြာနေပုံလေးကို … ကျနော် ချစ်တယ် … မျက်နှာတွေ ပူနေလို့လားမသိ … နှဖူးလေးမှာ ချွေးလေးတွေတောင် စို့တက်လာတယ် … ကျနော် မြတ်မြတ်နိုးနိုးနဲ့ သုတ်ပေးနေတဲ့ အချိန်မှာ … အင်းယားကန်က … လေနုအေးက ဝှေ့ကနဲ တိုက်ခတ်သွားတယ် … သူလဲ သဘောကျတယ်ထင်ပါရဲ့ … ကျနော် သူ့ကို ပြန်ပြီး ဖက်ထားလိုက်မိတယ် … သူကလဲ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ မှီထားတယ် … “ကိုက … မိန်းမတော့ မရှိဘူး မှတ်လား …” “အာ … ရီးစားတောင် ဒီနေ့မှရတာ …” “အပိုတွေ … ဘယ်သူက သူ့ရီးစားလို့ ပြောလို့လဲ …” “အွန် … အခုပဲ နမ်းပြီးပြီလေ …” “နမ်းပြီးတိုင်း ရီးစားလို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ” “သေပြီဆရာ … ရီးစားမဟုတ်ရင် … ဘာလဲ …” ကျနော် နဲနဲတော့ နှာတင်းသွားတယ် … ချစ်တာလဲ ချစ်တာပေါ့ … စတာလဲ စတာပေါ့ … လက်ဆွဲပြီး လမ်းလျှောက်ပြီးပြီ … ပန်းခြံထဲမှာလဲ နမ်းပြီးသွားပြီ … ဒါတောင် ရီးစားမဟုတ်ဘူးတဲ့ … ဘာလဲဟ … “ချစ်သူလေ … ချစ်သူ … ခိ” ဟုတ်သားပဲ … သူ ပြောတော့လဲ ဟုတ်သားပဲ … ရီးစားမဟုတ်ဘူး … ချစ်သူတဲ့ … တဘဝစာ ချစ်ကြမယ်ပေါ့ … ရှေ့ခရီးအတွက် လက်တွဲကြမယ်ပေါ့ … ကျနော် ကျေနပ်သွားတယ် … ဟားခနဲ ခေါင်းမော့ပြီး … အားရပါးရ ရီလိုက်မိတယ် … သူလဲ တခိခိနဲ့ ရီတယ် … ပျော်ပျော်နေတတ်တဲ့ သူ့စရိုက်ကို … ကျနော် အရမ်းသဘောကျမိတယ် … ။
မိန်းကလေးဆိုပေမယ့် … ပဲမများဘူး … ကျနော် ကြိုက်တယ် … သဘောကျလွန်းလို့ … နောက်တခါ တအားဖက်ပစ်လိုက်တယ် … “ချစ်သူတဲ့ကွ … ဟား ဟား …” “ခိခိ … အွန် …” ခိုးခိုးခစ်ခစ် ရီမောနေတဲ့ … သူ့နှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို … ဖိနမ်းပစ်လိုက်တယ် … ဒီတခါတော့ အနမ်းတွေက ပိုပြီးချိုမြနေတယ် … စိတ်တွေက ပိုပြီး ကြွလာတယ် … ကျနော့်လက်တွေက … သူ့ခါးလေးကို ဖက်ထားမိတယ် … လက်တဖက်က … ဂါဝန်ဖုံးထားတဲ့ ပေါင်လေးကို … အစုန်အဆန် … ပွတ်သပ်လိုက်တယ် … လူရှင်းတယ်လေ … ဒီတော့ အနမ်းတွေ ခြွေမိတာပေါ့ … ကျနော့်နားထဲ ကြားနေရတယ် … ရင်ခုန်သံတွေ တဒိန်းဒိန်းနဲ့ … ကျနော်နဲ့ သူနဲ့ … တအားနမ်းမိတယ် … သူ ကျနော့်ကို ဖက်ထားတယ် … ကျနော့်လက်လေးက … တဖြေးဖြေးနဲ့ ပေါင်အပေါ်ပိုင်းကို … ရွေ့လာတယ် … ကျနော့်လက်က ပေါင်ရင်းနား ရောက်သွားချိန်မှာ … သူ အလန့်တကြား … ရုန်းတယ် … “ဟေ့အေးနော် … ပန်းခြံထဲမှာ ကိုင်နဲ့ကွာ … ” “ကိုင်ချင်တယ် … ချစ်သူရယ် …” သူ ကျနော့်ကို ရွှန်းရွှန်းစားစားလေး စိုက်ကြည့်တယ် … ကျနော့်နဖူးကို လက်သီးဆုပ်လေးနဲ့ တချက်ထုပြီး … ဟိုဘက်ကို လှည့်သွားတယ် … သူ ရှက်မှာပေါ့ … သူ့ခါးကို ဖက်ထားတဲ့ ကျနော့်လက်က အပေါ်ကို ဖြေးဖြေးလေး တက်လာပြီး … ဂျိုင်းအောက်ကနေ … ရင်သားမို့မို့လေးကို ထိလိုက်မိတယ် … ဟုတ်တယ်လေ … ပေါင်ကြားထဲကို နှိုက်လို့မှမရတာ … ရတာပဲ ပွတ်ရတော့မှာပေါ့ … “ဟေ့အေးနော် … လူတွေတွေ့သွားအုံးမယ်ကွာ” “ခဏလေးပါ … ကိုင်ချင်တယ်ကွာ” “ကျွတ် …” ဒိုင်းကနဲ မျက်စောင်းလေးထိုးပြီး … စာအုပ်လေးကို ရင်ခွင်ရှေ့မှာ ကွယ်ပေးလိုက်တယ် … ဘယ်လိုလေးမှန်းမသိပါဘူး … ကျနော် တအားချစ်မိသွားတယ် … “တအားဆိုးတာပဲ … ဟွန့် …” “ချစ်ချစ်က … ကို့ကို တကယ်ချစ်တာလား …” “ချစ်တယ် … ကိုကရော … တို့ကို ချစ်လို့လား” “ချစ်တာပေါ့ … စတွေ့တုန်းကထဲက … ချစ်တာ” “အော် … တို့က အဖြေအမြန်ပေးလို့ … အထင်မသေးပါဘူးနော်” “သေးစရာလား ချစ်ချစ်ကလဲ … ဒီခေတ်က အင်တာနက်ခေတ်လေ” “အင်း … တသက်လုံးချစ်မှာလား” “ချစ်မှာပေါ့ …” စကားလဲပြော … မသိမသာလေး … သူ့ဂျိုင်းအောက်ကနေ … ဖက်ထားတဲ့လက်က … လုံးလုံးကျစ်ကျစ် … ရင်သားဆိုင်ကို … အုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ် … အထိအတွေ့က အိစက်လွန်းတယ် … ဘရာစီယာ အုပ်ထားပေမယ့် … ရင်သားက ထွားမို့လွန်းတယ် … ကျနော် ထင်တယ် … ၃၄ ကျော်မယ်ထင်တာပဲ … တင်းတင်းလေး … မို့မို့လေးကို … ဖွဖွလေး နယ်ပစ်လိုက်တယ် … ။
“အို … ဟင့် …” “ဖြေးဖြေးနော် … အ” “ဖြေးဖြေးကိုင် … နာတယ် …” “အကြီးကြီးပဲကွာ … အရမ်းကြိုက်တယ် …” “နှာဘူး …” “ဘာနှာဘူးလဲ … ချစ်လို့ကိုင်တာနော် …” “တမျိုးကြီးပဲကွာ … အဟင့်” “ခဏလေးကွာနော် …” “တော်တော့ကွာ … မနေတတ်တော့ဘူး” သူ တကယ်ပဲ မနေတတ်တော့ဘူး … မျက်နှာလေးက နီရဲတွတ်ပြီး … တကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ပြီး … ကျနော့် ရင်ခွင်ထဲမှာ … ခေါင်းလေး လာဖွက်ထားတယ် … အနေအထားက ပိုပြီး လုံခြုံသွားတာမို့ … ရင်သားဆိုင်မို့မို့လေးကို … ကျနော့်သဘောရှိ … ဖြေးဖြေးပဲ နယ်ပေးလိုက်တယ် … တင်းပြီး မာကျစ်နေတာပဲ … သူ မပြောနဲ့ … နယ်ပေးတဲ့ ကျနော်တောင် … တအားစိတ်ကြွလာတယ် … အလုံးအထည်က ခပ်ထွားထွားမို့ … အားရမိတယ် … နယ်ပေးနေရင်း … လက်ညှိုးနဲ့ လက်မက … နို့သီးခေါင်းထိပ်ဖျားလေးကို လိုက်ရှာမိတယ် … တွေ့သလိုတော့ရှိသား … သူလဲ ဖီးလ်တက်လာတာမို့ … နို့သီးခေါင်းလေးက ဘရာစီယာအောက်မှာ … ထောင်ထနေတယ် … ဒါပေမယ့် ကျနော် ညှစ်လို့မရဘူး … ဖမ်းလို့လဲ မရဘူး … ဘရာစီယာက နဲနဲမာတယ် … အပျော့သားမဟုတ်တာ … ဆိုးတာပဲ … ကြံရာမရတဲ့အဆုံး … နို့သီးခေါင်းနေရာလေးကို လက်မနဲ့ ဖိပြီး ပွတ်ပစ်လိုက်တယ် … “အို … ကို …” “ဘာတွေလုပ်နေတာလဲကွာ … မနေတတ်ဘူး” ကျနော့်ကို သူ မော့ကြည့်တယ် … သူ့အကြည့်တွေရဲ့ နောက်မှာ … အထိအတွေ့ကို သာယာနေမှန်း … ကျနော် နားလည်ပါတယ် … အစဆိုတော့ သူ ဘယ်နေတတ်ပါ့မလဲ … အထိအတွေ့က အစဆိုတော့ … ခံစားရခက်နေမှာပေါ့ … ဖွဖွလေး နယ်ပေးရင်း … သူ … ငြီးတွားသံလေး … တိုးတိုးလေး ထွက်လာတယ် … ကျနော်လဲ … စိတ်တွေကြွတက်လာတယ် … ကျနော့်ဟာက ပေါင်ကြားမှာ ထောင်နေပြီ … တင်းနေပြီဗျာ … သူရော … သူ့အဖုတ်ကြီးလဲ … အရည်တွေ စိုပြီး တင်းနေလောက်ပြီ … ကျနော် အပေါ်ပိုင်း ကလိနေရင်းကနေ … အောက်ကို လျှောဆင်းလာတယ် … ပေါင်သားလေးကို တချက် ပွတ်လိုက်ပြီး … အတွင်းပိုင်းကို လက်ညှိုးလေးနဲ့ … ထိုးနှိုက်လိုက်မိတယ် … “အို … ကို … တော်ပြီကွာ … ” “ခဏလေးပါ … ချစ်ချစ်ကလဲ …” “ဟင့် … ယားပါတယ်ဆိုနေမှ …” ဂါဝန်စလေး ပေါ်ကနေ … ကျနော် သူ့အဖုတ်ကို နှိုက်တော့ … သူ အလန့်တကြား … ဘေးဘီဝဲယာကို လိုက်ကြည့်တယ် … လူရှင်းတယ်ဆိုပေမယ့် … သူ စာအုပ်လေးကို … အပေါ်မှာ အုပ်ပြီး … အကာအကွယ် ယူပေးတယ် … ။
ရှက်လဲရှက်တယ် … ခံလို့လဲ ကောင်းလို့ နေမှာပေါ့ … ကားပေါ်မှာ အနှိုက်ခံရတုန်းက … သူပြီးသွားလို့လားမသိဘူး … အခုတခါ ထပ်နှိုက်တော့ … ပေါင်ကြားမှာ ပူနွေးနေတယ် … စိုထိုင်းထိုင်းဖြစ်နေတယ် … ပေါင်နှစ်ချောင်းကို လိမ်ကျစ်ထားတော့ … နှိုက်လို့တော့ မကောင်းဘူးပေါ့ … မရမက အတင်းနှိုက်တော့မှ … လက်တချောင်းစာ နေရာရတယ် … ဘယ်ရမလဲ … ကျနော် … လက်ညှိုးလေးနဲ့ ဟိုထိုးဒီထိုး … ဟိုပွတ်ဒီပွတ် … လုပ်တာပေါ့ … သူ့အဖုတ်ကြီးက … တကယ်ပဲ ဖောင်းမို့ပြီး … တင်းကားနေတာပဲ … ကျနော် နှိုက်ရတာ အား မလို အားမရဖြစ်မိတယ် … ဂါဝန်ရယ် … ပင်တီရယ် ခံနေလို့သာပေါ့ … နို့မို့ဆို … ကျနော် အဖုတ်ထဲ လက်ညှိုး ထိုးထည့်ပြီး … မွှေပစ်လိုက်တာ ကြာပြီ … ဖွဖွလေး ပွတ်ပွတ်ပေးတော့ … သူလေ … မျက်စိလေး စင်းကျလာတယ် … ဇတ်ဇတ်တုန်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို … ဖိကိုက်ထားတယ် … အပေါ်အောက် ပွတ်ဆွဲတာ ရှည်သွားရင် … တချက်တချက် သူ တုန်တက်လာတယ် … “ကောင်းလားဟင် …” “သိဘူး … မမေးနဲ့ …” “အရမ်းချစ်တာပဲ … ချစ်ချစ်ရယ် …” “အင်း … ဟင့် …” လက်ညှိုးလေးက … အဖုတ်ကြီးကို ပွတ်ရင်းသပ်ရင်း … တဖြေးဖြေးနဲ့ … အကွဲကြောင်းနေရာကို စမ်းမိတယ် … အဖုတ်ကြီးရဲ့ အလယ်ကောင်တည့်တည့်မှာ … အကွဲကြောင်းရှိမှန်းသိတော့ … လက်သည်းလေးနဲ့ … ခြစ်ခြစ်ပေးတယ် … သူ တွန့်တွန့်တက်သွားတယ် … ကျနော့်ကိုလဲ တအားဖက်ထားတယ် … ဖီးလ်တက်လွန်းလို့ ထင်ပါရဲ့ … မျက်စိလေးတောင် မဖွင့်တော့ဘူး … မှိတ်ပြီး … ဖီးလ်ခံနေတယ် … ကျနော်ကလဲ … ကုတ်ကုတ်ပေးတယ် … အကွဲကြောင်းနေရာကနေ … အရည်တွေက စိုလာတယ် … တစိမ့်စိမ့်ထွက်လာလေ … ကျနော်က ပွတ်ပေးလေ … ကျနော် တခုတွေးမိတယ် … ပင်တီလေး ဝတ်ထားတော့ … ပင်တီလေးအောက်ကနေသာ … အဖုတ်ကြီးထဲကို လက်ညှိုးနဲ့ ကလိနိုင်ရင် … ဖီးလ်ပဲ … ကျနော် ရှာတာပေါ့ … အဖုတ်ကြီးကို အုပ်ထားတဲ့ ပင်တီလေးရဲ့ အနားသတ်ကို … ရှာတယ် … အကွဲကြောင်းရဲ့ လက်နှစ်လုံးအကွာလောက်မှာ … ပင်တီလေးရဲ့ အနားသတ် … ချုပ်ရိုးရာ လုံးလုံးကို … ကျနော် စမ်းမိတယ် … ဘယ်ရမလဲ … လက်ညှိုးလေးက … ပင်တီလေးကို ဆွဲမတာပေါ့ … ။
သူ သိတယ် … လက်ကို အတင်းပဲ လာညှစ်တယ် … အဖုတ်ကြီးကို အနှိုက်ခံရတော့မယ်ဆိုတာ … သူ သိတယ် … ကျနော်ကလဲ မရတော့ဘူး … ပူထူနေပြီ … ဖတ်ကနဲ … ပင်တီချုပ်ရိုးလေးကို … ဆွဲမလိုက်ပြီး … အဖုတ်ကြီးရဲ့ အကွဲကြောင်းရှိရာကို … အမြန်နှိုက်ပစ်လိုက်တယ် … “အို … မာမားရေ …” “ဟေ့အေး … ဟေ့အေးကွာ … အဲဒီလို မနှိုက်နဲ့ကွာနော် …” မျက်နှာလေးက ပျက်နေတယ် … အသံလေးက … တုန်တုန်ရီရီနဲ့ … သူ တောင်းပန်တယ် … သူ ကြောက်နေတယ် … ကျနော်ကတော့ မကြောက်ပါဘူး … နှိုက်ချင်တာပဲ သိတယ် … အတင်းဖက်ထားရင်း … သူ့အဖုတ်ကြီးရဲ့ အကွဲကြောင်းလေးထဲကို … ကျနော့်လက်ညှိုး ရောက်သွားတယ် … သူ ထွန့်ထွန့်လူးတယ် … ကျနော် ယုံပါတယ် … သူ့အဖုတ်ကြီးကို … ဘယ်သူမှ မထိရသေးဘူးဆိုတာ … ဒီလိုမျိုးလဲ တခါမှ အနှိုက်မခံရဘူးနဲ့ တူတယ် … တကိုယ်လုံး ကြက်သီးဖြန်းဖြန်းထပြီး … ထွန့်ထွန့်လူးနေတာပဲ … မရတော့ဘူး … ကျနော့်စိတ်တွေ ထိန်းမရတော့ဘူး … ဖီးလ်ကလဲတက် … စိတ်ကလဲ အရမ်းကြွလာတော့ … နှိုက်တာပေါ့ … ဂါဝန်စလေး ပေါက်ထွက်သွားမတတ် … နှိုက်တာပေါ့ … အဖုတ်ကြီးရဲ့ အောက်ဘက်နားက … အပေါက်ဝလေးကို လက်ညှိုးလေးက … စမ်းမိထားပြီ … ဝင်ဖို့တော့ ကြိုးစားတာပဲ … မရဘူးလေ … အပျိုလေးဆိုတော့ … တအားညှစ်ထားတာပေါ့ … ကျနော် သိလိုက်တာက … ဂျူလီယာက အဖုတ်ကြီးတယ် … ညှစ်အားသန်တယ်ဆိုတာပဲ … ကျနော့်ဟာသာ ထည့်ပစ်လိုက်ရင် … ဝင်ပါ့မလား … ဟင့်အင်း … အတင်းဆောင့်ထည့်ပစ်မှ … ရမယ်နဲ့တူတယ်ဗျာ … ဒါဆို ဂျူလီယာလေး တအားအော်မှာပေါ့ … အခုတောင်ကြည့် … လက်ညှိုးလေးတောင် မဝင်သေးဘူး … အော်ချင်နေပြီ … တိုးတိုးလေး ငြီးတယ် … အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ထားတယ် … ကျနော့်ကို တအားဖက်ထားတယ် … သူ့ခမျာ … ဖီးလ်တက်တာလား … အရမ်းခံချင်တာလား မသိ … ကျနော်ကတော့ မရမက နှိုက်တာပဲ … အဖုတ်ကြီးရဲ့ အပေါက်ဝလေးမှာ … လက်ညှိုးလေးနဲ့ ပိတ်ထားရင်း … ဖိပြီး ပွတ်ပစ်လိုက်တယ် … သူ မခံနိုင်ဘူး … ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ထားရင်း ငြီးတယ် … “အဟင့် … ဟင့် … ” “ကိုရယ် … အို … သေပါပြီ… အီးး … ဟင့် … ” “အို့ … မာမားရေ … ရှီးးးးး” “အဟင့် … အို … ဟင့် …” “ကိုရယ် … ဟင်းးးး” ကျနော့်လက်ကို … ပေါင်နှစ်ချောင်းနဲ့ တအားလိမ်ညှစ်ထားရင်း … ထွန့်ထွန့်လူးကာ … သူ ပြီးသွား၏ … ။
ကျနော် သိလိုက်တာက … ရုတ်တရက် … အဖုတ်ဝလေးမှာ … ပူကနဲ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားလို့ပဲ … အရည်တွေလဲ စိမ့်ထွက်လာတယ် … သူ ကျနော့်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားတယ် … သိသိသာသာကြီး ဖင်လေးက ယမ်းခါသွားတယ် … အရှေ့ကို ကော့ကော့သွားတယ်ဆို ပိုမှန်လိမ့်မယ်ဗျ … သူ ပြီးသွားတော့ အကြောဆွဲတာပေါ့ … ချစ်ချစ်လေး … ငြိမ်ကျသွားတဲ့အထိ ကျနော့်လက်ညှိုးကို … နေရာမရွှေ့မိဘူး … ဒီအတိုင်းလေးပဲ ဖိကပ်ထားပေးလိုက်တယ် … ကျနော် ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့လေ … သူ မောနေရှာတယ် … ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ မှီထားရင်း … သူ မျက်စိလေးကို မှိတ်ထားတယ် … သိမ့်သိမ့်တုန်အောင် … လှိုက်ဖိုမောနေတဲ့သူ့ကို … အင်းယားကန်က … လေပြေတွေက … ဝေ့ကနဲ … လှောင်ပြောင်သွားတယ် … မျက်နှာလေးက ပန်းဆီရောင်လေး သမ်းပြီး … မှိန်းနေရှာတယ် … သူ့ပုံစံလေးကလေ … ကလေးငယ်လေးလိုပဲ … အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ … ကျနော် သူ့နဖူးလေးကို နမ်းလိုက်မိတယ် … ရွှတ် … “ကောင်းလားဟင် …” “အင်း … ဂျူလီယာတော့ သေမှာပဲ …” “အွန် … ဘာဖြစ်လို့လဲ …” “ကို မကောင်းဘူးကွာ … အရမ်းမောသွားပြီ …” “ဒါဆိုလဲ ကို့ကို မောအောင် ပြန်လုပ်ပေးလေ …” “အင် … ဘယ်လိုလုပ်ပေးရမှာလဲ …” “ကို့ဟာကိုလဲ ကို့လိုပဲ လုပ်ပေး …” “အာ … နှာဘူး …” “လုပ်ပေးပါကွာနော် …” “ဟေ့အေးကွာ … ရှက်တယ်” “မရှက်ပါနဲ့ကွာ … ကိုင်ကြည့်” “ကိုနော်” “နောက်မှ အရမ်းကောင်းလို့ ကိုင်ချင်ပါတယ်ဆို” “အာာ … ဖြစ်ရလေ …” “အခုတောင် … လက်ညှိုးလေးနဲ့တင် … မျော့နေပြီမှတ်လား … ကို့ဟာကြီးနဲ့ဆို …” “ကိုနော် … ဟွန့် … တအားညစ်ပတ်တယ် …” မျက်နှာလေး နီရဲတွတ်ပြီး … ကျနော့်ရင်ခွင်ကို လက်သီးဆုပ်လေးနဲ့ တဖုန်းဖုန်း ထုတယ် … ရိုက်တယ် … ဒါပေမယ့် … ရိုက်ချက်တိုင်းမှာ အားမပါတာ … ချစ်လို့လား … အားမရှိတာလား ကျနော်မပြောတတ် … လက်သီးဆုပ်လေးတွေကို ဖမ်းဆွဲပြီး … လူတကိုယ်လုံးကို ဖက်ထားပစ်လိုက်တယ် … သူ … ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ … ခေါင်းလေးမှီပြီး … ခဏခဏမော့ကြည့်တယ် … ကျနော် သူ့ကို ဖွဖွလေး နမ်းမိတယ် … အရမ်းချစ်မိသွားလို့ပါဗျာ … “ချစ် …” “ဟင် … အင် …” “ချစ် … လို့ …” “ဟင် … လို့ …” “ချစ်က … ကို့ကို အတည်ကြံမှာလားဟင်” “အွန် … ကိုနော် …” “ယောက်ျားလေးဆိုတာက မေးထားရတယ်လေ … ဆူးပေါ်ဖက်ကျလဲ ဆူးကျိုး … ဖက်ပေါ်ဆူးကျလဲ ဆူးကျိုး …” “တော်ပါ … တို့က တသက်လုံးချစ်မှာ … သူကသာ ” “တကယ်နော် … ဟိုလိုရော ချစ်မှာလား …” “အာ … နှာဘူး … ဒါပဲတွေးနေတယ် …” “တွေးမှာပေါ့ … ချစ်ချစ်က အရမ်းမိုက်တယ်လေ …” “ဘာမိုက်တာလဲ ” “အိုး …” “ဒေါက် …” သူ ကျနော့်ခေါင်းကို ဒေါက်ကနဲ ခေါက်ပြီး … နှာခေါင်းကို … ဆွဲလိမ်ပစ်လိုက်တယ် … ။
“အ … နာတယ်ကွ …” “ချစ်ချစ်နော် … ပြန်လုပ်လိုက်ရ …” သူ့ပေါင်ကြားထဲက … ကျနော့်လက်ညှိုးလေးကို ပြန်ကလိလိုက်တယ် … သူ ထွန့်ထွန့်လူးသွားတယ် … “အို .. ကိုနော် မနေတတ်ဘူးကွာ … အဲဒီလို အနိုင်မကျင့်နဲ့” “အနမ်းနဲ့ လက် ရုတ်သိမ်းရေး လဲမှာလား …” “လဲမယ် … လဲမယ် … ရွှတ် …” သူ ကျနော့်ပါးကို ရွှတ်ကနဲ အမြန်နမ်းတယ် … မနမ်းလို့လဲ မရဘူးလေ … နောက်တခါ ကျနော် သူ့အဖုတ်ကြီးကို ကလိလိုက်ရင် … သူ မျော့သွားမှာပေါ့ … ရင်တွေ အရမ်းခုန်သွားမှာပေါ့ … “ကြောက်ပြီလား” “ကြောက်ပါပြီရှင့်” “ဟား ဟား ဟား” “ခစ် … ခစ် …” “လာ … ထ … အိမ်ပြန်နောက်ကျနေအုံးမယ်” “အင်း … ဟုတ်သားပဲ” သူ … မတ်တပ်ရပ်လိုက်တော့ … လူက နဲနဲယိုင်ကျသွားတယ် … ကျနော် သူ့လက်မောင်းကို … ဖမ်းကိုင်လိုက်တော့ … သူ ကျနော့်လက်မောင်းကို ထုတယ် … ကျနော် ခွိကနဲ ရီမိတယ် … ဒိုင်းကနဲ မျက်စောင်းထိုးခံရတယ် … ပျော်ပါတယ် … ကျနော်တို့ရဲ့ အိမ်ပြန်ခရီးလေးဟာ … အချစ်တွေ … နားလည်မှုတွေ အပြည့်နဲ့ ပျော်ရွှင်ခဲ့ရပါတယ် … အပြန်ကျတော့ ကားမကြပ်ဘူးဗျ … ထိုင်ခုံနေရာတောင် ရသေးတယ် … နှိုက်ခွင့်မရတော့ဘူးပေါ့ဗျာ … ဒါပေမယ့်လဲ … ကျနော်နဲ့ ချစ်ချစ် … အရမ်းနားလည်ရင်းနှီးသွားတယ်လို့ ခံစားမိပါတယ် … သူ့အိမ်နားထိ လိုက်ပို့ပေးပြီး … ကျနော် အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ် … အိမ်တောင်မရောက်သေးဘူး … သူ ဖုန်းဆက်တယ် … “ဟယ်လို …” “ကိုလား …” “ပြောလေ … ချစ်ချစ် …” “အရမ်းချစ်တယ် … ရွှတ် … ဒါပဲနော် … မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်” ဒါပဲနော် ပြောပြီး … ဖုန်းချသွားတယ် … ကျနော် တအားပျော်မိတယ် … ကျနော် တအားကျေနပ်မိတယ် … ကျနော် သူ့ကို တအားချစ်တယ်ဗျာ … အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ရေမိုးချိုးထမင်းစားပြီး … အိပ်ပျော်သွားတယ် … မနက်ဖြန်ရယ် မြန်မြန်ရောက်ပါတော့ … သိပ်ချစ်တဲ့ ချစ်သူလေးနဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါဗျာ … မနက်မိုးလင်းတော့ … နှိုးစက် မမြည်ခင် … ကျနော် နိုးနေပြီ … အိပ်ယာထဲမှာ အရင်လို ပြန်မအိပ်တော့ဘူး … ပျင်းကြောလဲ မဆွဲတော့ဘူး … ဆတ်ကနဲ ထလိုက်တယ် … ဟုတ်တယ်လေ … ကျနော်က ရီးစားရနေပြီ … ချစ်ချစ်နဲ့ သွားတွေ့ရမယ် … နောက်ကျနေရင် … စိတ်ဆိုးနေအုံးမယ် … မကောင်းဘူး … ခပ်သွက်သွက်ပဲ … ရေမိုးချိုး … အဝတ်စားလဲ … Rollon ကို ခပ်ပြင်းပြင်းလေး လှိမ့်ပစ်လိုက်တယ် … ချွေးထွက်သံယိုတွေ လုပ်ရမယ်ဆို … နံနေမှာစိုးလို့ … သေချာပြင်ဆင်လိုက်တယ် …။
ပြီးတော့ … ချစ်ချစ်က အမွှေးနံ့ ကြိုက်တဲ့ပုံပဲလေ … မွှေးတာကတော့ မမှားပါဘူး … ချစ်သူနဲ့သွားတဲ့အခါ စိတ်ကြည်နူးမှုရတာပေါ့နော့ … ခပ်သွက်သွက်လေး လျှောက်ရင်း … ကားမှတ်တိုင်မှာ … ချစ်ချစ် စောင့်နေတယ် … သိပ်လှတာပဲ … အဖြူရောင် ရင်စေ့အကျႌလေးနဲ့ … အနီရောင်ထမီလေးနဲ့ သိပ်လှတာပဲ … ခပ်ထွားထွားရင်သားဆိုင်တွေကို … အမဲရောင် ဘော်လီနဲ့ အုပ်ထားတယ် … အဖြူရောင် ရင်စေ့အကျႌလေးက နဲနဲပါးတော့ မြင်ရတာပေါ့ … တမျိုးလေးပဲ … သိပ်ချစ်မိတယ် … ဖြစ်ညှစ်ပစ်လိုက်ချင်တယ် … အကျႌတွေ အကုန်ချွတ်ကြည့်ရင် … ချစ်ချစ်ရဲ့ ရင်သားဆိုင်တွေက … သိပ်ထွားမှာပဲ … နို့သီးခေါင်းလေးတွေက … သေးသေးလေးလား … ကြီးကြီးလေးလား ကျနော် သိချင်လိုက်တာဗျာ … “ဟိတ် … ဘာလို့ အဲဒီလောက် စိုက်ကြည့်နေတာလဲ …” “အရမ်းလှလို့ …” “အပိုတွေ … နှာဘူးလေးနော် …” “ရှူးတိုးတိုး … မနေ့က အိပ်လို့ ပျော်လား …” “ဟင့်အင်း … ကောင်းကောင်းအိပ်လို့ မရဘူး …” “အတူတူပဲ … ကိုလဲ အိပ်လို့မပျော်ဘူး …” “ကြမ်းပိုးကိုက်လို့မှတ်လား …” ှအရွှတ်အနောက် ပြောပေမယ့် … ဖြန်းကနဲ ရှက်သွေးဖြန်းသွားတဲ့ … ပါးပြင်လေးက … နံနက်ခင်းရဲ့ နေရောင်အောက်မှာ … သိပ်လှတာပဲ … လူရှင်းလို့ကတော့ … ဖက်နမ်းပစ်လိုက်မယ် … ပါးချိုင့်လေး မြုပ်သွားအောင် … နှာခေါင်းလေးနဲ့ ဖိပြီး နမ်းပစ်လိုက်လို့ကတော့ … အဟိ “ချစ်ချစ် … ဘယ်လိုသိ” “ရင်ဘတ်ထဲက သိ … ခစ် … ခစ် …” နှစ်ယောက်လုံး တခစ်ခစ်နဲ့ ရီလိုက်မိတယ် … ပျော်လိုက်တာဗျာ … ဆတ်ကနဲ သူ့လက်ဖဝါးလေးကို … ကျနော် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ် … ခိုင်ခိုင်တွဲထားတဲ့လက်တွေ … တသက်လုံး … ဆုပ်ကိုင်ထားခွင့်ရမယ်ဆိုရင် … ကျနော် အရမ်းပျော်မိမှာပဲ … “ချစ်ချစ် …” “အင် …” “သင်တန်းမသွားနဲ့ကွာ” “အွန် … ဘာလို့လဲ” “ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်တယ် …” “အာ … ဖျက်စီးရေးသမားပဲ … နောက်နေ့မှ ကြည့်ကွာနော် …” “ဟင့်အင်း … အခုပဲ ကြည့်မယ် …” “စိတ်ညစ်ပါ့ … သွားလေ …” “အိုကေ …” “အခုကြည့်ချင်တာလား … နေ့လည်မှ ကြည့် ပြီးရော ” “ဟင့်အင်း … အခုဆို အခုပဲ” ခေါင်းမာတဲ့ ကျနော့်ကို … ချစ်ချစ်က အလိုလိုက်ရှာတယ် … သင်တန်းမတက်ပဲ … ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ဖို့ … ခြေလှမ်းတွေက … ဦးလှည့်လိုက်တယ် …ကိုးနာရီခွဲတော့မယ် … ရုပ်ရှင်ရုံတွေဘက်ကို … ခပ်သွက်သွက်လေး လျှောက်ပြီး … အဆင့်မြင့်ရုပ်ရှင်ရုံတခုထဲ ဝင်လိုက်မိတယ် … ဘာကားမှန်းတောင် မသိပါဘူး … ကျနော် လက်မှတ် ဝယ်လိုက်မိတယ် … ။
စာရေးမလေးက … ဘယ်နေရာလဲ အကိုလို့ မေးတော့ … ထောင့်စွန်းနေရာကိုပဲ လက်ညှိုးထိုးပစ်လိုက်တယ် … ကောင်းရော … ရုပ်ရှင်ရုံထဲ ရောက်တော့ … သူူ့ပုံစံလေးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေပုံပဲ … ကျနော့်လက်ကို ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားရင်း … အပေါ်ထပ်ကို တက်လာခဲ့တယ် … ကျနော် ဝယ်ထားတဲ့လက်မှတ်က … DC လက်မှတ် … ၄၅၀၀ ကျပ် … စျေးကြီးပေမယ့် … ကျနော် ဝယ်ခဲ့တယ် … ချစ်ချစ်နဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ … အေးအေးဆေးဆေး ကိုင်ချင်လို့ … အဲလေ … ထိုင်ချင်လို့ပါဗျာ … “ကို … အောက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား …” “ဟင့်အင်း … အပေါ်ထပ်မှာက လူနည်းတယ်လေ …” “အော် … အော် … အဲဒါလဲ ကောင်းတာပဲ … တယောက်ယောက်တွေ့သွားမှာ စိုးလို့ …” “အင်း … အဲဒါကြောင့် DC ခုံ ဝယ်လိုက်တာ …” “အင်း …” အပေါက်ဝ ရောက်တော့ … လက်မှတ်ဖြတ်တဲ့ မမ တယောက် ရပ်နေတယ် … ခပ်ချောချောလေးပါပဲ … ကျနော်တို့ အတွဲကို ကြည့်ပြီး … သူ့မျက်နှာက ပြုံးတုံ့တုံ့ ဖြစ်သွားတယ် … ကျနော် သိပါတယ် … သူ့ စိတ်ထဲမှာ … အတွဲတတွဲတော့ တက်လာပြန်ပြီ … အမှောင်ထဲမှာ … ရုပ်ရှင်မကြည့်ပဲ … အဟိဆိုပြီး တွေးနေမှာ သေချာတယ် … ဝင်ပေါက်ဝက … လိုက်ကာကြီးကို ဆွဲဖယ်လိုက်တာနဲ့ … ရုပ်ရှင်ရုံထဲက အအေးဓါတ်က … အေးစိမ့်နေတာပဲ … မှောင်လဲ မှောင်နေပြီ … ရုပ်ရှင်စပြနေပြီကိုး … ကျနော် … ချစ်ချစ်လက်ကို ဆွဲရင်း … DC တန်းပေါ်တက်သွားတယ် … ကျနော် ယူထားတဲ့ နေရာက … ထောင့်စွန်းခုံ … အပိုင်ပဲ … မီးရောင် မှိန်မှိန်လေးအောက်မှာ … ကျနော်နဲ့ ချစ်ချစ် … ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်မိတယ် … သူ ရင်တွေ ခုန်နေတယ် … ကျနော် ရင်တွေ တုန်နေတယ် … ချစ်တယ်ဗျာ … ကျနော် သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်မိတယ် … “အိုး … နေပါအုံး …” “အရမ်းချစ်တယ် … ချစ်ချစ်ရယ် …” “အတူတူပါပဲနော်” “အရမ်းအေးလား … ချစ်ချစ် …” “အေးတယ် … ဖက်ထား” ဟုတ်ပဗျာ … ကျနော်တို့ ခေါင်းပေါ်မှာ … အဲယားကွန်းကြီးက … တဝှီးဝှီးနဲ့ မှုတ်နေတာ … အေးလိုက်တာ … ကျနော် ချစ်ချစ်ကို ဖက်ထားပြီး … ရင်ခွင်ထဲကို ထည့်ထားလိုက်တယ် … ဟုတ်ပဗျာ … နှစ်ယောက်ကိုယ်ငွေ့နဲ့ဆိုတော့ … ။
ရင်ဘတ်က နဲနဲနွေးသွားတယ် … ချစ်ချစ်ရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးက … ကျစ်ကျစ်လေးဗျ … လက်မောင်းသားလေးဆိုလဲ တင်းနေတာပဲ … ကျနော် ဖက်ထားရင်း လက်မောင်းသားလေးကို … “ချစ်ချစ် …” “အင် … ပြောလေ ကိုရဲ့ …” “ချစ်ကို နမ်းချင်တယ်ကွာ …” “လုပ်ပြီ … ကိုနော် … ဟင့် …” ရုပ်ရှင်ပိတ်ကားက အလင်းရောင်နဲ့ … မလင်းတလင်း ခပ်မှိန်မှိန်ကြားထဲမှာ … ကျနော့်ရင်ခွင်ကြားထဲက … သူ့မျက်ဝန်းတွေက … အရောင်လက်နေတယ် … နှုတ်ခမ်းလေးက ဖူးကြွနေတယ် … ကျနော် သူ့ကိုချစ်တယ် … ငုံ့နမ်းမိလိုက်တယ် … ချစ်ချစ် မျက်နှာလေး မော့တက်လာတယ် … ကျနော် နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ဖွဖွလေး ငုံလိုက်မိတယ် … ချစ်တယ် … ချစ်ချစ်ရယ် … အဲယားကွန်းကြောင့် … အေးစက်နေပေမယ့် … ကျနော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ခပ်နွေးနွေးအချစ်တွေက … လွှမ်းခြုံသွားတော့ … ကျနော်တော့ မအေးတော့ဘူး … ကျနော့်ရင်တွေ ပူလာတယ် … လက်မောင်းလေးကို ပွတ်သပ်နေတဲ့ လက်က … အောက်ဘက်ကို လျှောဆင်းသွားတယ် … ခါးလေးကို ပွတ်လိုက် … ပေါင်သားလေးကို ပွတ်လိုက် … အနမ်းကတော့ မပျက်ဘူး … ပျားရည်လို ချိုတဲ့ … သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို … ကျနော် လျှာလေးနဲ့ တို့လိုက်မိတယ် … ပြီးတော့ … ဇတ်ဇတ်တုန်နေတဲ့ သူ့လျှာလေးကို … ကျနော့်လျှာနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တယ် … သူ တုန်တက်သွားတယ် … ဆတ်ကနဲ လူးလွန်းသွားတယ် … ကျနော် ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားရင်း … အနမ်းတွေ ဖလှယ်ကြတယ် … သူ့လက်လေးက … ကျနော့် ပေါင်ကြားကို လာဖိထားတယ် … နမ်းရင်းပြုရင်း … သူ့လက်က နေရာမှားပြီး … ဖိထားဟန်တူပါရဲ့ … အနမ်းတွေက တဖြေးဖြေး မွတ်သိပ်လာတယ် … ဖီးလ်လဲ တက်လာတယ် … ပေါင်ကြားကဟာကလဲ တဖြေးဖြေး ကြွတက်လာတယ် … သူ့လက်ကလေးတော့ ရိုးရိုးသားသား ဖိထားတုန်းပဲ … “၀ရော … ဒိုင်း … ဒိုင်း … ဒိုင်း …” ရုပ်ရှင်က … စစ်ကားလား မသိပါဘူး … ဒိုင်းဒိုင်းဒက်ဒက် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသံတွေကြောင့် … ကျနော်တို့ … အလန့်တကြား အနမ်းတွေ ရပ်သွားတယ် … တယောက်မျက်နှာ တယောက် ကြည့်ပြီး … ခစ်ကနဲ ရီလိုက်မိတယ် … ဘယ်ရမလဲ … ကျနော် သူ့ကို ပြန်ဖက်ပြီး … ပြန်နမ်းတာပါ့ … ပါးလေးကို နမ်းတယ် … ရွရွလေး … နှုတ်ခမ်းသားနဲ့ ပွတ်ဆွဲပစ်လိုက်တော့ … သူ့မျက်နှာလေး မော့တက်လာတယ် … ရင်သားလေးက ကော့တက်လာတယ် … ချစ်တယ် … ကျနော် သူ့လည်တိုင်လေးကို … ဖိနမ်းလိုက်မိတယ် … “အို … ကို့ … ဟင့် …” ထွန့်ထွန့်လူးသွားတယ် … ဒါပေမယ့် ကျနော် ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားရင်း … လက်ဖဝါးက … မို့မောက်နေတဲ့ ရင်သားဆိုင်လေးကို … အုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ် … သူ ဘာမှ မပြောဘူး … ကျနော်ဆက်နမ်းတယ် … ။
နားရွက်လေးကို … ဖွဖွလေး … ထိမိတယ် … သူ တွန့်သွားတယ် … ရုန်းတယ် … “အိ … ယားတယ်ကွာ … တမျိုးကြီးပဲ …” “အရမ်းချစ်တယ် …” “အင်း … အို့ … ယားတယ် … အရမ်းယားတယ်နော် … ” ကျနော် … သူ့နားရွက်လေးကို နမ်းလိုက် … နားရွက်လေးကို … ဖိကိုက်လိုက် … သဲကြီးမဲကြီး နမ်းနေမိတယ် … ကျနော့်လက်ကလဲ မာန်ပါလာတယ်ဗျ … ကျနော့်လက်ဖဝါးနဲ့ ခပ်ထွားထွားရင်သားကို … ဘရာစီယာပေါ်ကနေ … အုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ် … ခဏခဏလဲ ညှစ်မိတယ် … ကျနော် ဒီလိုမျိုး လုပ်ပေးတော့ … သူလဲ စိတ်ကြွလာတယ်နဲ့ … တူတယ် … မရိုးမရွနဲ့ … ရိုးသားတဲ့ သူ့လက်က … ကျနော့်ဟာကို ဆုပ်နယ်လာတယ် … အားပါပါလေး ညှစ်တယ် … ကျနော် ကြိုက်တယ်ဗျာ … မလုပ်တတ် လုပ်တတ်နဲ့ … ကျနော့်ဟာကို … သူ ကစားပေးနေတဲ့ပုံလေးက … ကျနော့်စိတ်ကို ပိုကြွစေတယ် … ကျနော့် လက်တဖက်နဲ့တင် အားမရတော့ဘူး … နောက်လက်တဖက်ကပါ … ချိုင်းအောက်ကနေ လျှိုပြီး … နှိုက်လိုက်တယ် … “အို … ကို့ … ဘယ်လိုကြီးလဲကွာ … နေရခက်လိုက်တာ … ဟင့် …” တဖက်ကနယ် … တဖက်က … နို့သီးဖျားလေးကို … လိုက်ရှာ … မတွေ့ဘူးဗျ … ဘရာစီယာပဲ ခံနေလို့လား မသိပါဘူး … ဒါနဲ့ပဲ … မာန်ထနေတဲ့ ကျနော့်လက်တွေက … ရင်စေ့အကျႌလေးရဲ့ … ကြယ်သီးတွေကို … ရန်ရှာမိတယ် … ကြယ်သီး … တလုံး နှစ်လုံး … ပြုတ်သွားတနဲ့ … လက်က သူ့အလိုလို … အကျႌထဲကို ဝင်သွားတယ် … ကေင်းလိုက်တာဗျာ … အိနေတာပဲ … ကျစ်နေတာပဲ … ဘရာစီယာခံထားတဲ့ သူ့ရင်သားတွေက … သစ်တော်သီးအလားပဲ … နာနာလေး ညှစ်ပစ်လိုက်တယ် … အားရဖို့ကောင်းလိုက်တာ … အလုံးအထည်က လက်ဖဝါးတအုပ်စာလောက်ရှိတယ်ဗျ … ကျနော် မွှန်သွားပြီဗျာ … အတင်းပဲ … နယ်ပစ်လိုက်တယ် … “အ … နာတယ် … ဖြေးဖြေးကိုင် … ကျွတ် …” ကျွတ်ကျွက်မြည်သံတွေကို … ကျနော် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး … ခပ်ဆဆလေး စိတ်ကြိုက်နယ်ပစ်လိုက်တယ် … ရင်သားဆိုင်ကလဲ … ကိုင်လေထွားလေဆိုသလိုပဲ … လက်ထဲမှာ ပိုကြီးလားသလိုပဲ … ကျနော် တအား သဘောကျမိတယ် … ညှစ်နေရင်း … နို့သီးခေါင်းလေးကို ရှာတာပေါ့ … ဟောတွေ့ပါပြီ … ဘရာစီယာအောက်မှာ စူထွက်နေတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးကို စမ်းမိတယ် … တွေ့တာနဲ့ … လက်ညှိုးနဲ့ လက်မ … ညှစ်ပြီး ဖိချေပစ်လိုက်တယ် … ။
“အား … အဟင့် … ကို … ကို့ … တော်ပါတော့နော် … တို့ မနေတတ်တော့ဘူးကွယ် …” “ချစ်ချစ် … အရမ်းချစ်တယ်ကွာ …” “အင်းအင်း … အရမ်းချစ်တယ်” ဆိုပြီး … ကျနော့်ကို အတင်းဖက် .. .နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့ပြီး … ကျနော့်ကို ဖိနမ်းပစ်လိုက်တယ် … သူ့လျှာလေးက … အတင်းပဲ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကြားထဲ တိုးဝင်လာတယ် … လျှာချင်း ကလိကြတယ် … ထိကြတယ် … တုန်ကနဲ တုန်ကနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားတယ် … ကျနော့်လက်ကလဲ သူ့နို့သီးခေါင်းလေးကို … ရေဒီယိုလိုင်းရှာသလို … ဟိုဘက်လှည့်လိုက် … ဒီဘက်လှည့်လိုက် … လက်ညှိုးနဲ့ လက်မ ဖိပြီး … လှိမ့်လှိမ့်ချေနေမိသည် … သူ ကြိုက်မှာပါ … တချက်တချက် … ဖီးလ်တက်သံက … လှိုဏ်သံပါတယ် … ဝမ်းတွင်းကနေ ထွက်လာတဲ့ … ဖီးလ်တက်သံက ကျနော့်ကို အရမ်းပဲ ဖီးလ်တက်စေတယ် … နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းနေလို့ပေါ့ … နို့မို့ဆို … ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ အကျယ်ကြီးထွက်လာမယ်ထင်တာပဲ … ရေဒီယိုချိန်တာ ၀သွားတော့ … ကျနော့်လက်က အငြိမ်မနေတော့ဘူး … အောက်ဘက်ကို … လျှောဆင်းလာတယ် … အထက်ဆင်လေးကို … ဖြည်ချလိုက်ပြီး … အနီရောင်ထမီလေးကြားထဲကို … ကျနော် လက်လျှိုလိုက်တယ် … ဖောင်းအိနေတဲ့ အဖုတ်ကြီးကို … ကျနော် နှိုက်လိုက်မိတယ် … ကောင်းတယ် … ပင်တီခံနေပေမယ့် … တင်းနေတာပဲဗျာ … ဖောင်းဖောင်းမို့မို့ကြီးကို … ကျနော် အားရပါးရ … ကလိပစ်လိုက်တယ် … “အို … ကို့ … ဖြေးဖြေးနော် … ” “ရှီးးးး” အနမ်းချင်းကွာပြီး … နှုတ်ခမ်းလေးက သတိပေးသံထွက်လာတယ် … ရှီးကနဲ အော်သံလေးက နဲနဲကျယ်သွားတယ် … ဒုက္ခပါပဲ … နှုတ်ခမ်းချင်းပြန်တေ့ပြီး … အောက်က အဖုတ်ကြီးကို အသေနှိုက်တော့တာပဲ … ပင်တီပေါ်ကနေ အကွဲကြောင်းကို … လက်နဲ့ ထိုးတယ် … ပွတ်ဆွဲတယ် … အောက်နားက … အပေါက်ဝလို့ ထင်တဲ့နေရာကို လက်နဲ့ထိုးတယ် …သိပ်မကြာခင် လက်မှာအချစ်ရည်တွေ ရွဲဆိုကာသွားလေတော့သည်…ပြီး။
ကုလားမလေးမို့ … ထွားတာလားမသိ … ကျစ်ကျစ်လစ်လစ်နဲ့ … တင်းတင်းကြီး မို့နေတာကတော့ … ထင်းကနဲပဲ … တခြားဝိုင်းက ကောင်တွေကလဲ … ရှိုးနေကြတယ် … သူ့ပုံစံက အေးဆေးပါပဲ … ယောက်ျားလေးတွေ ငမ်းတယ်ဆိုတာ ကြုံနေကြ … ဖြစ်နေကြ … ပုံစံနဲ့ တူတယ် … ဂရုမစိုက်ဘူး … တယောက်ထဲ … အေးအေးဆေးဆေး … ထမင်းစားနေတယ် … ကျနော် … အရမ်းစိတ်ဝင်သွားတယ် … သူ ဘယ်သူလဲ … သူ ဘယ်မှာနေလဲ … သူက အပျိုလား … ကျနော် သိချင်တယ် … ကျနော် စိတ်ဝင်စားတယ် … ဖြစ်နိုင်ရင် … ကျနော်နဲ့ သူ … သမီးရီးစား ဖြစ်ချင်တယ် … လူမျိုးလဲ မတူပါဘူး … ဘာသာတော့မတူနိုင်ပါဘူး … ဒါပေမယ့် … ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ … သူ့ကို … မြင်မြင်ချင်း ချစ်သွားတယ် … ကျနော် သူ့ကို ချစ်တယ် … သူ့ကို ဘယ်လိုစကားပြောရမလဲ … ကျနော် မိတ်ဆက်ချင်တယ် … သူ ဖြတ်ကနဲ … မော့ကြည့်တယ် … ကျနော်နဲ့ အကြည့်ချင်းဆုံသွားတယ် … ကျနော် မျက်စိယောင်ပြီး မှိတ်လိုက်မိတယ် … သူ စိတ်တိုသွားတာလားမသိ … ဖျပ်ကနဲ ဟိုဘက်လှည့်သွားတယ် … ဟာ သွားပါပြီဗျာ … ကျနော် ဘာလုပ်လိုက်မိမှန်းမသိပါဘူး … ကျနော် ဘေစင်ဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း … သူ့ကို ငေးကြည့်နေဆဲ … သူ စားလက်စ ထမင်းကို ရပ်လိုက်တယ် … လက်ဆေးဖို့ သူ ထလာတယ် … ကျနော် ရပ်ကြည့်နေဆဲ … သူ အနားရောက်လာတယ် … သူ လက်လာဆေးတာ … ကျနော် ငေးကြည့်နေမိတယ် … သိပ်လှတယ်ဗျာ … ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက … ဖွံ့ဖွံ့ဖြိုးဖြိုးနဲ့ တင်းတင်းရင်းရင်းရှိတယ် … လက်ကလေးတွေကလဲ … သိပ်လှတာပဲ … လက်သည်းမရှည်တရှည်လေး … အဖြူရောင် လက်သည်းခွံလေးကို … ဘာအရောင်မှ မဆိုးထားဘူး … သူ့အနံ့က မွှေးတယ် … သင်းသင်းလေးနဲ့ … မွှေးတယ် … ကျနော် … သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း … မိတ်ဆက်လိုက်မိတယ် … “ကျနော့်နာမည် သော်ဇင်ပါခင်ဗျ … နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲဗျ …” “ရှင် … ဂျူလီယာ့နာမည်လား …” “ဟုတ်ကဲ့ …” “နာမည်က ဂျူလီယာပါရှင့် …” “အော် … ဟုတ်ကဲ့ … တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် …” “ကျမကတော့ ဝမ်းနည်းပါတယ် …” “အင် … ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ …” “နောက်က လိုက်မလာနဲ့နော် … မကြိုက်ဘူး ” ကျနော် … ကွက်ကနဲ မျက်နှာပျက်သွားတယ် … သူ လက်ဆေးပြီးတော့ … ကျနော့်ကို လှည့်တောင် မကြည့်ဘူး … ကောင်တာမှာ … ပိုက်ဆံရှင်းပြီး … အပြင်ကို ထွက်သွားတယ် … ကျနော် ဝမ်းနည်းသွားတယ် … သူ့ရဲ့ သိပ်လှတဲ့ … နောက်ပိုင်းအလှကို … ငေးပြီး ကျန်နေခဲ့တယ် … ဆံပင်ရှည်တွေ ဝေ့ကနဲ ၀ဲကနဲနဲ့ … အပြင်ကို ထွက်သွားတဲ့ ပုံလေးက … ဒေါင်းမလေး … လျှောက်သွားသလိုပဲ … ဒေါက်ဖိနပ် မစီးထားတာတောင် … သူ့ရဲ့ တင်သားဆိုင်လေးတွေက … အပေါ်ကို … ပင့်ပြီး ကောက်တတ်နေတယ် … ကျနော် လိုက်ကြည့်မယ် … ။
သူ ဘယ်မှာနေလဲ … ကျနော် သိချင်တယ် … ကေက်တာမှာ ပိုက်ဆံ အမြန်ရှင်းပြီးလိုက်ကြည့်တော့ … သူက လမ်းထိပ်တောင် ရောက်တော့မယ် … ကျနော် နောက်ကနေ သွက်သွက်လေး လိုက်ပြီး … သူ ဘယ်သွားလဲ နောက်ယောင်ခံလိုက်မိတယ် … သူ့လမ်းလျှောက်ပုံက တမျိုးဗျ … ကော့တက်နေတဲ့ တင်သားဆိုင်နှစ်ခုက … ရေလှိုင်းလေးလိုပဲ … လှုပ်လှုပ်သွားတယ် … ဇာအနားသတ် ဂါဝန်ရှည်ကြီး … ၀ဲကနဲ ၀ဲကနဲ … ဖြစ်ဖြစ်သွားတယ် … ကျနော် ကြိုက်တယ် … လိုက်ကြည့်နေမိတယ် … သူ … တိုက်တတိုက်ပေါ် … တက်သွားတယ် … လှေခါးက ကျဉ်းကျဉ်းလေး …မော့ကြည့်လိုက်တော့ … တိုက်က သုံထပ်တိုက် … သူ ဘယ်အခန်းမှာ နေတာလဲ … ဒုတိယထပ်လား … တတိယထပ်လား … ဘယ်လား … ညာလား … ကျနော် တအားသိချင်တယ် … ကျနော်လိုက်တက်သွားတယ် … လှေခါးသုံးထစ်လောက် တက်ရုံပဲရှိသေးတယ် … သူ ဒုတိယအထပ်မှာ … ခါးထောက်ပြီး ရပ်စောင့်နေတယ် … “ရှင် … ကျမနောက်ကို … ဘာလို့ လိုက်လာတာလဲ …” “ချစ်လို့ …” “ဘာာာ …” ကျနော့်ပါးစပ်က … လွှတ်ကနဲ ထွက်သွားတယ် … တကယ်ပါ … ကျနော် သူ့ကို ချစ်တယ် … ကျနော့်စိတ်ထဲ ချစ်နေတာကို … ထိန်းသိမ်း မထားချင်ဘူး … ဖွင့်ထုတ်ပစ်လိုက်ချင်တယ် … “ကျမ သေသာသေလိုက်ချင်တော့တယ် …” “ခင်ဗျာ … ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ …” “ဟိုတယောက်လာရင် … ရှင် အရိုက်ခံရလိမ့်မယ် … ပြန်ပါရှင်နော် …” “မဟုတ်ပါဘူးဗျာ … ဘာလို့အရိုက်ခံရမှာလဲ … ဂျူလီယာက … အိမ်ထောင်ရှိလား …” “အို … မရှိပါဘူး … ပြန်ပါနော် … ကျမတောင်းပန်ပါတယ် …” “ဒါဆို … ကျနော်က … ဂျူလီယာနဲ့ နောက်ထပ် ဘယ်လိုတွေ့ခွင့်ရမှာလဲဟင်” “ရှင့်မှာ ဖုန်းရှိလား …” “အင်း ရှိတယ် … ဒါ ကျနော့် လိပ်စာကဒ်” “အင်း … အင်း … အခုတော့ ပြန်လိုက်ပါနော် … ကျမ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ့မယ်ရှင့်” “ဟုတ်ကဲ့ … တကယ်ဆက်မယ်မှတ်လား” “ဂျူလီယာက မလိမ်တတ်ဖူး” “အိုကေ” ကျနော် … အိမ်အောက်ပြန်ဆင်းလာခဲ့တယ် … သူ လှစ်ကနဲ ပြုံးပြတယ် … ဟိုးအပေါ်ထပ်ထိ တက်သွားတယ် … ပြီးတော့ … သုံးလွှာပေါ့ … ညဖက်ကိုဝင်သွားတယ်ဆိုတော့ … သုံးလွှာညာဖက်ခန်းပေါ့ … အိုကေ … သူ ဘယ်မှာနေလဲ ကျနော်သိရပြီ … ကျနော့်ကို သူ ဖုန်းဆက်မယ်တဲ့ … ပျော်တယ် … ကျေလဲကျေနပ်တယ် … အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အထိ … ဖုန်းတမျှော်မျှော်နဲ့ပေါ့ … ကျနော်ကလဲ ပိန်းပါ့ … သူ့ဖုန်းနံပါတ်လေးတောင် … မတောင်းမိဘူး … သူ ဆက်မှာပါလေ … ကျနော် သူ့ကို ယုံတယ် … နားထဲမှာ “ဂျူလီယာက မလိမ်တတ်ဖူး” ဆိုတဲ့အသံလေးက စွဲနေတယ် … ချစ်မိပြီဆိုတော့လဲ ယုံတာပေါ့နော့ … သူ ဖုံးဆက်မယ့်အချိန်လေးကို … ထိုင်စောင့်နေတယ် … ။
ညနေစောင်းတဲ့အထိ … ဖုန်းမဆက်ဘူး … ၆ နာရီလဲ ဖုန်းမဆက်သေးဘူး … ၇ နာရီလဲမလာ … ၈ နာရီမှာလဲ မကြားရသေး … ဒေါသကထွက်လာတယ် … ဘာလဲကွာ … ဖုန်းဆက်မယ်ဆိုပြီးတော့ … ငါ့ကို ညာသွားတာပဲ … တောက် … စိတ်တိုနေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ် … ဖုန်းမြည်လာတယ် … အဟား … ကျနော် ပျော်သွားတယ် … ကျနော် ပျော်သွားတယ် … အမြန်ဖုန်းကောက်ကိုင်လိုက်တယ် … “ဟယ်လို …” “ဟယ်လို … သော်ဇင်လားဟင်” “ဟုတ် … ဟုတ် … ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျ …” “တို့ကို မှတ်မိလားဟင် …” “ဂျူလီယာ …” “အိုး … တကယ်မှတ်မိတာပဲ … ဘယ်လိုသိ” “သိတာပေါ့ … ဂျူလီယာ့အသံလေးကို နားထဲစွဲနေတာ … မေ့လို့မရဘူး” “အပိုတွေ … ဟုတ်လဲဟုတ်ပဲနဲ့” “ဟုတ်ပါတယ် … တကယ်ပြောတာပါ … ကျနော်က မြင်မြင်ချင်း” “ဟိုး … ဆရာ … နောက်မှပြော … သော်ဇင်က ဘယ်မှာနေတာလဲ” “ကျနော်က … လမ်း ၄၀ မှာ နေတာခင်ဗျ” “အော် နီးနီးလေးပေါ့” “နီးနီးလေးပဲ … တသက်လုံးနီးရင် ပိုကောင်းမယ်နော်” “ဟွန့် … တို့က ခင်လို့ ဖုန်းဆက်တာနော် … အဲဒီလိုတွေ မပြောကြေး” “ဆောရီး … ဒါပေမယ့်လဲ … ရင်ထဲမှာ …” “ဟိုး … ဆရာ … ကျောင်းရော တက်နေသေးလား” “သင်တန်းတွေပဲ တက်နေတယ် … ဂျူလီယာကရော” “အတူတူပဲ … ကျောင်းပြီးသွားပြီ … အင်္ဂလိပ်စာ သင်တန်းပဲ တက်နေတာ” “ဘယ်မှာတက်” “… သင်တန်းမှာလေ” “သိတယ် … ဘယ်အချိန်လဲဟင်” “ဘာလုပ်မလို့လဲ” “လာစောင့်နေမယ်လေ” “ဘာလုပ်ဖို့” “တွေ့ချင်လို့ပေါ့” “အင်း … ၁၂ နာရီခွဲ အတန်းဆင်းတယ်” “အိုကေ …” “ဒီဖုန်းကို ပြန်မဆက်နဲ့နော် … တို့ကပဲဆက်မယ်” “အင်းပါ” “နားလည်တယ်မှတ်လားဟင် … အိမ်က အရမ်းပွားတယ်” “ဟုတ်ကဲ့” “ဘိုင့်ဘိုင့်” “ဘိုင့်ဘိုင့် … မနက်ဖြန်စောင့်နေမယ်နော်” “အင်း အင်း” သူ ဖုန်းချသွားပေမယ့် … ကျနော် ဖုန်းကို ရွှတ်ကနဲ ဖက်နမ်းပစ်လိုက်တယ် … ကျနော် ပျော်နေတယ် … မနက်ဖြန် သူနဲ့ တွေ့ရအုံးမယ် … တကယ်ပါ … ကျနော် သူ့ကို ချစ်တယ် … လူမျိုးချင်းမတူပေမယ့်လဲ … ကျနော် သူ့ရဲ့ မျက်လုံးလေးကို … ချစ်တယ် … ရွှန်းလဲ့တောက်ပနေတဲ့ … မျက်လုံးလေးကိုပေါ့ … ကျနော်ယုံကြည်ပါတယ် … သူလဲ ကျနော့်ကို ပြန်ချစ်မယ်ဆိုတာ … ဒီလိုနဲ့ … ကျနော် အိပ်ပျော်သွားတယ် … မနက် ၈ နာရီလောက်မှာ ကျနော် နိုးလာတယ် … ကျနော် အိပ်ချဉ်မူးတူးနဲ့ သွားတိုက်ရင်း စဉ်းစားတယ် … ၁၂ နာရီခွဲ သင်တန်းဆင်းမှာဆိုတော့ … သင်တန်းက ၉ နာရီလောက်တက်ရတာ ဖြစ်မယ်ဗျ … နာရီကြည့်လိုက်တော့ ၈ နာရီကျော်နေပြီ … မနက်စာ မစားတော့ဘူး … ရေမိုးချိုး … ခပ်သွက်သွက် … အဝတ်အစားလဲပြီး … သူ သွားတက်မယ့် သင်တန်းအောက်မှာ … သွားစောင့်နေလိုက်တယ် … ။
၉ နာရီတော့ မထိုးသေးဘူး … သင်တန်းလာတက်တဲ့ ကောင်မလေးတွေတော့ အများကြီးပဲ … ဟိုကြည့် ဒီကြည့်နဲ့ … ငေးကြည့်နေတုန်း … ဘေးကနေ တယောက် ဖြတ်သွားတယ် … သင်းသင်းလေးပဲ … သူ … ကျနော် သိပြီ … အဲဒါ ဂျူလီယာ … ကျနော်လိုက်ကြည့်တာပေါ့ … ဒီနေ့ … သူ ဂါဝန်ရှည်အဖြူရောင်ဝတ်လာတယ် … အဖြူရောင်ပေါ်မှာ … အမဲအကွက်လေးတွေနဲ့ … လှတယ် … ရင်နှစ်မွှာက … တင်းပြီး မို့နေတာပဲ … ခါးလည်မှာ … ခါးပတ်အမဲရောင်လေး စီးထားတယ် … ကြိုက်တယ် … လွယ်အိတ်တော့မပါဘူး … စာအုပ် နှစ်အုပ်သုံးအုပ်ပဲ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတယ် … ကျောမှာ ၀ဲနေတဲ့ ဆံပင်ရှည်တွေက … တင်ပါးထိ ဖုံးအုပ်ဆဲ … အနောက်က တင်သားကတော့ ပြောနေစရာကိုမလိုဘူး … တော်တော်တောင့်တယ်ဗျ … ဂါဝန်ရှည်ကြီးအောက်မှာ … တင်းတင်းလေးနဲ့ ကောက်နေတာ … ပြေးပြီး နမ်းပစ်လိုက်ချင်တယ် … ဖျစ်ညှစ်ပစ်လိုက်ချင်တယ် … ဂါဝန်က အရှည်ဆိုပေမယ့် … သူ့ ခြေသလုံးလေးတော့ ပေါ်နေတာပဲ … လှတယ် … ခြေသလုံးက သိပ်မတုတ်ဘူး … မော်ဒယ်လုပ်ရင် … နာမည်ကြီးအုံးမှာ … သတိရပြီဗျ … မော်ဒယ် ခရစ္စတီးနားလို ပုံစံမျိုး … ဟုတ်တယ် … ခရစ္စတီးနားက နဲနဲဝတယ် … သူက နဲနဲပိန်တယ် … ဒါပဲကွာတယ် … တင်သားဆိုင်လေး … လှုပ်လီလှုပ်လဲ့နဲ့ … သူ သင်တန်းထဲ မဝင်ခင် … ဖျပ်ကနဲ … နောက်ကိုလှည့်ကြည့်တယ် … ကျနော် ရီပြလိုက်မိတယ် … ချစ်တယ် … ဂျူလီယာရယ် … သူလဲ … ပြန်ရီပြသွားတယ် … အိုကေ … စောင့်နေပါ့မယ်ဗျာ … ဗိုက်ကနဲနဲဆာလာတယ် … ဟိုလျှောက် ဒီလျှောက် … ဟိုနားသွားကြည့်လိုက်နဲ့ … အချိန်ကလဲ ကုန်နိုင်ခဲတယ် … မတတ်နိုင်ဘူးလေ … ချစ်မိတဲ့သူဆိုတော့လဲ … စောင့်ရမှာပေါ့ … နေက ခြစ်ခြစ်တောက်ပူနေတုန်း … မိုးရွာချရင် ကောင်းမှာပဲ … အရမ်းအိုက်တယ် … ချွေးတွေတောင် စို့လာတယ် … ဟော … ၁၂ နာရီခွဲတော့မယ် … ဟော … သူ ဆင်းလာပြီ … သင်တန်းဆင်းလာတဲ့ ကောင်မလေးတွေကြားထဲမှာ … သူ့အလှက ထင်းနေတာပဲ … ကျနော့်ကို ပြုံးပြတယ် … ကျနော် သူ့အနားကပ်သွားတယ် … “မနက်ကတည်းက စောင့်နေတာလား” “ဟုတ်တယ် … တွေ့ချင်လွန်းလို့ …” “အခုတွေ့နေပြီလေ … ဘာပြောမလို့လဲ … ပြော …” ကျနော် စောင့်နေတာကို … သူ သဘောကျတဲ့ပုံပါပဲ … ကျနော် နေပူထဲမှာ စောင့်ရကျိုးနပ်ပါတယ် … ဟောကြည့် … အခုဆို သူလေးနဲ့ ကျနော် စကားပြောခွင့်ရပြီ … လမ်းအတူတူ လျှောက်ခွင့်ပြီ … သူ့လက်ထဲမှာ … အင်္ဂလိပ်အဘိဓါန် ခပ်ထူထူ တအုပ် ကိုင်ထားတယ် … ကျနောင် ကိုင်ပေးချင်တယ် … ။
“အဲဒီစာအုပ် ကိုင်ပေးမယ်လေ … လေးနေမှာပေါ့” “အင်း … ရော့ …” သူ့ပုံစံက ဟန်ဆောင်မှု မရှိဘူး … ကျနော် ကြိုက်တယ် … ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်မနေဘူး … ပြုံးပြံုးလေးနဲ့ ကျနော် အလိုက်သိတာကို ကျေနပ်နေတဲ့ပုံပဲ … “ထမင်းရော စားပြီးပြီလား …” “ဟင့်အင်း … မစားရသေးဘူး … ကျွေးမလို့လား” “ဂျူလီယာက ကြက်သားပလာစာ စားမလားလို့ …” “ကောင်းသားပဲ … ကျနော်လဲ ပလာတာ စားမယ်လေ …” “ကျွေးမယ်လို့လဲ မပြောမိပေါင် …” “ရပါတယ်ဗျာ … စေတနာပေါ့ …” “ဂျူလီယာက ကပ်စေးမနဲတတ်ပါဘူးနော် …” “သိတာပေါ့ … သိပ်လှတဲ့ကောင်မလေးတွေက … ကပ်စေးမနဲဘူးဆိုတာ” “တော်ကီကတော့ … ဟွန့်” ဒိုင်းကနဲ မျက်စောင်းလှလှလေး အထိုးခံရင်း … ကြက်သားပလာတာ ရောင်းတဲ့ဆိုင် ရောက်သွားရော … မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ကြတယ် … အစက … သူ့ဘေးမှာ ထိုင်မလို့ပါပဲ … စစချင်းဆိုတော့ … မကောင်းဖူး ထင်လို့ အရှေ့မှာ ထိုင်လိုက်တယ် … အရှေ့မှာလဲ ကောင်းတာပဲ … သိပ်လှတဲ့မျက်နှာလေးကို … တစိမ့်စိမ့်နဲ့ ကြည့်ခွင့်ရတယ် … ပြီးတော့ … တစိမ့်စိမ့်ကြွနေတဲ့ ရင်သားမို့မို့လေးကို ငမ်းခွင့်ရတယ် … ဝိတ်တာရောက်လာတော့ … ကြက်သားပလာတာ နှစ်ပွဲ မှာလိုက်တယ် … ကျနော် အသားတွေ နွှာပေးတယ် … သူ ခပ်စားတယ် … ကျနော် အရမ်းပျော်တာပဲ … ကိုယ်ချစ်တဲ့လူကို … ယုယုယယနဲ့ … အတူတူ စားခွင့်ရတာ … အရမ်းကြိုက်တယ် … တသက်လုံး စားဖူးသမျှ ပလာတာထဲမှာ … ဒီတခါ အကောင်းဆုံးပဲ … ကျနော် ကြက်သားဖတ်လေးကို … ခရင်းနဲ့ ထိုးပြီး … ဂျူလီယာ့ကို ခွံ့ကျွေးမိတယ် … အဟိ … သူ စားတယ်ဗျ … နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ဟပေးတယ် … ကျွန်တော် ခွံ့ကျွေးမိတယ် … ကျနော် ပျော်သွားတယ် … “ကောင်းလား …” “အင်း …” “ဒါဆို … ကို့ကို ခွံ့ကျွေး …” “ဟင့်အင်း … ကျွေးပါဘူး … ရှက်တယ် …” သူ စားပြီးမှ … ရှက်သွားတယ် ထင်ပါရဲ့ … မျက်နှာလေးက … နီရဲတွတ်သွားတယ် … အရမ်းလှတာပဲ … မျက်စောင်းလေး … ဒိုင်းကနဲ ထိုးတယ် … ခဏခဏထိုးတယ် … ဟင်းနော် … ဖက်နမ်းပစ်လိုက်ရ … ပိုက်ဆံရှင်းဖို့ ဝိတ်တာအနားရောက်လာလို့ … နို့မို့ဆို … ဖက်နမ်းပစ်လိုက်မိမှာ … အမှန်ပဲ … ကျနော်ပဲ … ပလာတာဖိုး ပေးလိုက်တယ် … သူ ပေးဖို့ ဟန်ပြင်သေးတယ် … ကျနော် အတင်းပေးလိုက်တယ် … သူ ဘာမှ မပြောဘူး … ပလာတာဆိုင်ထဲက ထွက်လာတော့ … “ဂျူလီယာ … အိမ်ပြန်တော့မှာလားဟင် …” “သော်ဇင်ရော … ပြန်တော့မလို့လား …” “ဟင့်အင်း မပြန်သေးပါဘူး …” “သင်တန်းနောက်တခု သွားရအုံးမယ် … လှည်းတန်းမှာ …” “အော် … လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ …” “အင်း … ပြီးရော … ဟော … ဟိုမှာ … ဘတ်စ်ကားလာနေပြီ … တက် … တက် …” တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ … ဘတ်စ်ကားက … မီးပွိုင့်မှာ ရပ်တယ် … သူက အရှေ့ကတက်တယ် …။
ကျနော်က … အနောက်က တက်တယ် … ကားက တော်တောာ်ကြပ်တာပဲ … အတင်းတိုးဝင်သွားမှ … နေရာရတယ် … ဂျူလီယာက … အရှေ့မှာရပ် … ကျနော်က နောက်မှာရပ်မိတယ် … သိပ်လှတဲ့ ကိုယ့်ချစ်သူကို … လက်ဖောက်ပြန်ခံရမှာ ကြောက်တယ် … ကိုယ်ပဲ တာဝန်ယူလိုက်မယ် … တာဝန်ယူရမှာပေါ့ … ဟုတ်တယ်ဟုတ် … ကြပ်တယ်ဗျာ … တော်တော်ကြပ်တယ် … မီးပွိုင့်စိမ်းသွားတော့ … ကားက ဝူးကနဲ ထွက်တယ် … ခရီးသည်တွေ အကုန်လုံး ယိုင်ကုန်တယ် … ကျနော် … သူ့ခါးလေးကို … ယောင်ပြီးဖက်မိတယ် … လက်တဖက်ပဲ အားတယ်ဗျ … တဖက်က … စာအုပ်ကိုင်ထားတော့ … ဆွဲမိဆွဲရာ … ဖက်လိုက်မိတယ် … အွန့်ကနဲ အသံလေး ထွက်လာတယ် … တင်သားဆိုင် မာမာအိအိလေးကို ကျနော့်ဟာနဲ့ ကပ်ထားသလိုဖြစ်သွားရော … ခါးကိုလဲ ဖက်ထားလိုက်သေးတယ် … သူ လှည့်ကြည့်ချင်တယ် … မျက်နှာလေး လှည့်လာတယ် … ကျနော် လက်ကို အမြန်ရုတ်ဖို့ အောက်ကို လျောလိုက်တယ် … လက်က ရုတ်လို့မရဘူးဗျ … ဘေးမှာ လူတွေက ကြပ်ညက်နေတာပဲ … ကျနော်လေ … ရင်တွေ တအားခုန်တာပဲ … ချစ်ရသူလေးရဲ့ အပျိုစစ်စစ် … တင်ပါးဆိုင်လေးကို ဖိကပ်ထားရင်း … ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ဖက်ထားရတာ … တမျိုးပဲဗျာ … တမျိုးပဲ … ကျနော့်စိတ်တွေ ကြွတက်လာတယ် … သူ့အရပ်က ကျနော့်ထက်နဲနဲတော့ နိမ့်တယ် … ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ … ကျောမှီနေသလိုဖြစ်နေတာပေါ့ … ခပ်သင်းသင်း အပျိုနံ့လေးကလဲ … ကျနော့်နှာခေါင်းကို တအားဒုက္ခပေးတယ်ဗျာ … ကျနော်ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ … ကျနော့်ညီလေးကလဲ … ဒုက္ခ … တဖြေးဖြေးထောင်လာတယ် … တော်သေးတယ် … ဂျင်းဘောင်းဘီ ဝတ်လာလို့ … ဒါပေမယ့် သူ သိတယ်ထင်ပါရဲ့ … သူ … အနောက်ကနေ အထောက်ခံထားရတာကို ရှောင်ဖို့ ကြိုးစားတယ် … မရဘူး … ကားကကြပ်နေတာကိုး … လှုပ်လို့မှ မရတာ … ကျနော် သူ့အနားကို တိုးတိုးလေး … ကပ်ပြောမိတယ် … “ဆောရီးပါဗျာ … တမင်သက်သက်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး …” “အင်း … ရပါတယ် …” အသံလေးက တိုးတိုးလေး … ကျနော့်ကို မော့ပြီး သမင်လည်ပြန်လေး ပြန်ပြောတယ် … ကျနော့်ပါးနဲ့ သူ့ပါးနဲ့ ကပ်တော့မယ် … နဲနဲလေးပဲ လိုတယ် … ကြက်သီးတွေ တဖြန်းဖြန်းထသွားတယ် … သူလဲ ကြက်သီးတွေ ထလာတယ် … ကျနော်လက်လေးက … တခုခုကို ဖိမိထားတယ်ဗျ … အရမ်းနူးညံ့တဲ့ ခပ်မို့မို့အရာလေးပေါ့ … သိပ်လှတဲ့ ပေါင်တံကျစ်ကျစ်လေး မဟုတ်တာတော့ … ကျနော်သိတယ် … ကျနော့်လက်တွေ ခွာလို့မရဘူး … ကျနော် အဲဒါလေးကို ဖိထားမိတယ် … ။
သူ မျက်နှာတွေ ရဲတက်လာသလိုပဲ … ကျနော့် တကိုယ်လုံးလဲ ပူလာတယ် … ကျနော့်ညီလေးက … ဇတ်ဇတ်တုန်အောင် … ခေါင်းထောင်ထလာတယ် … သူ … ကျနော့်ရင်ခွင်ကို ပိုပြီး မှီလာသလိုပဲ … ကျနော် အလိုက်သင့်လေး ဒီလိုပဲဖက်ထားရင်း … လက်ကစားမိတယ် … “အဟင့် …” သူ အတင်းပဲ လက်ကို လာကိုင်တယ် … အမှန်က ဆွဲဖယ်ပစ်တာ … ကျနော်က ပိုပြီး ဖိထားလိုက်မိတယ် … ကျနော့်ကောင်မလေးက အိုးတော်တော်တောင့်တယ်ဗျ … အရှေ့က အဖုတ်လေးကလဲ ခုံးထနေတာပဲ … မာမာအိအိလေး … ကျနော် … ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်ပစ်လိုက်တယ် … သူ မနေတတ်ဘူး … ဖင်ကောက်ကောက်လေးက တုံကနဲ … တုံကနဲ နောက်ကို ကော့ကော့ပေးတယ် … အပျိုလေးဆိုတော့ … အထိအတွေ့က ကြက်သီးထစရာဖြစ်နေမှာပေါ့ … လည်တိုင်လေးကို နောက်လှည့်ပြီး … ကျနော့်ကို ခပ်တိုးတိုးလေး … ပြောတယ် … “မလုပ်နဲ့လေ … လူတွေနဲ့ …” “ဂျူလီယာ ကို့ကို ချစ်တယ်မှတ်လားဟင် …” “အွန် … သော်ဇင်နော် …” ဂါဝန်ရှည်ပေါ်ကနေ … ဂျူလီယာ့အဖုတ်လေးကို … ကိုင်ရတာ … အရမ်းမိုက်တယ်ဗျာ … တင်းပြီးမို့ဖောင်းနေတဲ့ … အဖုတ်လေးကို ပိုပြီး နှိုက်လိုက်တယ် … သိပ်တော့ နှိုက်လို့မရဘူးပေါ့ … အလယ်အကွဲကြောင်းနေရာလေးကို … မှန်းပြီး ပွတ်ပွတ်ပေးတယ် … ကျနော်လဲ ထောင်နေပြီ … သူ့ဖင်ကို အတင်းဖိကပ်ထားပြီး … ပွတ်ပေးတဲ့အရသာက … အရမ်းမိုက်တယ်ဗျာ … ဖီးလ်အရမ်းတက်တယ် … သူ့အဖုတ်လေးကို နှိုက်နေတဲ့ ကျနော့်လက်ကို အတင်းပဲ … ဆုပ်ကိုင်ထားတယ် … ကားကလဲ အရမ်းမောင်းတော့ … မိုက်တယ် … နောက်ကနေ … သူ့ ဖင်လေးထဲကို … ကျနော့်ဟာနဲ့ ဆောင့်ဆောင့်ပေးတယ် … အရှေ့ရော အနောက်ရော … တိုက်စစ်ဆင်ခံရတော့ … သူ ဘယ်ခံနိုင်မလဲ … အထိအတွေ့မှာ မျောသွားတာပေါ့ … ဆတ်ကနဲ ကော့ပြီး … နောက်ကို တင်ပါးလေးကို … ပစ်ပစ်ပေးတယ် … ကျနော်ကလဲ နောက်ကနေ ညှောင့်ပေးတယ် … သူ ဖီးလ်အရမ်းတက်နေတဲ့ပုံပဲ … ကျနော့်လက်ကို သူ အတင်းလာကိုင်တယ် … ကျနော်ကလဲ ပေါ်တင်ပဲ … မိထားတဲ့ … အဖုတ်လေးကို … လွှတ်ကို မလွှတ်တော့ဘူး … ၀လုံးလေးတွေရေးလိုက် … ။
ကကြီးလေးတွေ ရေးလိုက်နဲ့ … သူ့ကိုယ်လုံးလေးက လိမ်တွန့်လာတယ် … ကျနော်လဲ ဖီးလ်တအားတက်တယ်ဗျာ … အိုးကောင်းတဲ့ ကုလားမလေးကို … လူကြားထဲ နှိုက်ရတဲ့ ဖီးလ်က အရမ်းတက်တာပဲ … ကျနော်လဲ ချစ်တာပါတာပေါ့နော့ … မျက်နှာရှေ့ရောက်နေတဲ့ … သူ့ပါးပြင်လေးနားကို ကပ်ပြီး … တိုးတိုးလေး … ကျနော် ပြောမိတယ် … “ဂျူလီယာ ကို့ကို ချစ်တယ်မှတ်လားဟင် …” “ဟင့် … သော်ဇင်နော် …” “တို့ကို ချစ်လားဟင် …” “သိဘူးကွာ” ရဲရဲနီတက်လာတဲ့ … နားရွက်ဖြူလေးကို … ကျနော် ကိုက်ခဲထားပစ်လိုက်ချင်တယ် … ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာကွာ … ခပ်သင်းသင်းရေမွှေးနံ့လေးရယ် … ကိုယ်သင်းရနံ့လေးရယ် … ကြက်သီးတွေ ဖြန်းဖြန်းထနေတဲ့ … လည်ဂုတ်သားလေးရယ် … ကျနော် အရမ်းချစ်တာပဲ … ကျနော် သူ့ကိုချစ်တယ် … ကျနော် သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ် … ခပ်ဖွဖွလေး နှိုက်နေတဲ့ … သူ့အဖုတ်လေးက … အစွမ်းကုန်မာပြီး ဖောင်းမို့နေတာပဲ … အရည်တွေလဲ စိုလာတယ် … သူ တချက် … ညွတ်ကနဲ ခွေသွားတယ် … ကျနော် ခါးကို ဖက်ထားပစ်လိုက်ရင်း … သူ့ကို ထိန်းထားမိတယ် … “အို …” ကျနော် သိလိုက်ပြီ … သူ ပြီးသွားလို့ … အားကုန်သွားတာလား … ဒူးချောင်သွားတာလား … ကားက ပုံမှန်ပဲ မောင်းနေတာပဲလေ … သေချာတာပေါ့ … ပေါင်နှစ်ချောင်းကြားက အရည်တွေ ပိုစိုလာသလိုပဲ … ပူလာတယ် … ကျနော် သိလိုက်ပြီ … ဂျူလီယာ ပြီးသွားပြီ … ထွာဆိုင်ခါးလေးကို ဖက်ထားရင်း … ကျနော် သူ့ကို ပြန်မလွှတ်တော့ဘူး … သူလဲ မရုန်းဘူး … ကျနော့်ကို မှီထားတယ် … ဘေးကလူတွေ ကြည့်ရင်တော့ … ကျနော်တို့က … သိပ်ချစ်တဲ့ သမီးရီးစားတွေပေါ့နော့ … ကျနော်နဲ့ သူနဲ့ ပူးကပ်နေတုန်းပဲ … ကျနော်ကတော့ ဖီးလ်တက်နေတုန်းပဲ … လူတွေသာမရှိရင် … ဂျူလီယာ့ကို … ဒီဘက်ဆွဲလှည့်ပြီး … အနမ်းတွေ ကြမ်းကြမ်းပေးပြီး … တကိုယ်လုံးကို … နမ်းပစ်လိုက်ချင်တယ် … ပြီးတော့ … မာပြီးတင်းမို့နေတဲ့ … အဖုတ်လေးကို … ဟောဒီလို … ဆောင့်ပစ်လိုက်ချင်တယ် … စိတ်ကူးနဲ့ လက်တွေ့က ထပ်တူမကျသေးပေမယ့် … ကျနော် တကယ်ပဲ ခပ်ပြင်းပြင်းလေး … ဆောင့်ပစ်လိုက်မိတယ် … သူ တုန်တက်သွားတယ် … ကျနော် သတိလွတ်တော့မလို့ … ကံကောင်းတယ် … သူ့ခါးလေးကို အတင်းဖက်ထားပြီး … နောက်တချက် ဆောင့်ပစ်လိုက်တယ် … “လှည်းတန်း … ရောက်ပြီ … ဆင်းမယ့်လူတွေ အပေါက်ဝကို ထွက်ထားပါ … မဆင်းသေးတဲ့လူတွေ … နေရာလဲပေးပါ …။
” တောက် … ဖီးလ်တက်တော့မှ … လှည်းတန်းရောက်ပြီတဲ့ … ဒီလိုပဲ တိုးခွေ့ပြီး … ဘက်စ်ကားအောက်ကို ဆင်းလာခဲ့တယ် … ဆင်းတဲ့လူတွေက တော်တော်များသား … ကျနော် အောက်ရောက်တော့ … သူက အရှေ့ကနေ သုတ်သုတ်နဲ့ … လျှောက်နေပြီ … ဂျူလီယာ ရှက်များသွားလားမသိ … ကျနော် အနောက်ကနေ အပြေးတပိုင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မိတယ် … သင်တန်းနားရောက်တော့ … သူ ကျနော့်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး … “သော်ဇင်က … ဘာလို့အဲဒီလိုလုပ်တာလဲ …” ကျနော့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး … ခပ်တည်တည်နဲ့ မေးလိုက်တော့ … ကျနော် နဲနဲတော့လန့်သွားတာပေါ့ … ဒါပေမယ့်လဲ … ခပ်တည်တည်ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ် … “ဂျူလီယာ့ကို ချစ်လို့ …” “ချစ်တိုင်းလုပ်စရာလား …” “ချစ်လို့ … ကိုင်မိတာပါဆို … စိတ်ဆိုးလား …” “ဆိုးတယ် …” “ဆိုးရင် … ဖက်နမ်းမှာ …” “ဟာကွာ … သော်ဇင်နော် … တော်တော်ဆိုး …” “တို့ကို ချစ်တယ်မှတ်လား …” “လက်ကိုလွှတ်ကွာ …” “မလွှတ်ဘူး … ချစ်တယ်ပြောမှ … လွှတ်ပေးမယ် …” “ဟေ့အေး … စဉ်းစားအုံးမယ်” လက်ဆွဲထားတဲ့ … ကျနော့်လက်ကို အတင်းရုန်းပြီး … သင်တန်းပေါ်တက်သွားပါလေရော … နေအုံးပေါ့ … အပြန်ကျရင်တွေ့မယ် … သိမ့်သိမ့်ခါတက်သွားတဲ့ တင်သားတွေကို … ကျနော် တမေ့တမော ငေးကြည့်ပြီး … ကြိမ်းဝါးမိတယ် … အရမ်းချစ်တယ် … ဂျူလီယာရယ် … ဟိုငေးဒီငေးနဲ့ … ဖြတ်သွားသမျှ … ကောင်မလေးတွေကို ငမ်းပြီး … ကိုယ့်ဟာကိုယ် စိတ်ထဲမှာ ပြောနေမိတယ် … ဟိုစော်လေးက … အိုးသေးလိုက်တာ … ဒီဆော်လေးက … အိုးကားတယ် … ဒီစော်လေးက အိုးကျစ်တယ် … ဟာ … ဒီဆော်ကြီးအိုး … တုန်တုန်ပြီး ခါခါသွားတယ် … အံမယ် … ဟိုစော်ငယ်ငယ်လေးက … အိုးသေးသေးလေးကို … ခါပြီးလျှောက်တယ် … ပဲများလိုက်တာကွာ … ခေါ်ပြီး … တချီလောက် ဖိလိုက်လို့ကတော့ … တအားအော်နေမှာပဲ … ကြည့်ပါအုံး … ဒီအတွဲကိုလဲ … စော်ကို ခါးလည်ကနေဖက်ထားတဲ့လက်က … လူလစ်ရင် … မနှိုက်ဘူးဆို ကြိုက်သလိုပြော … စော်လေးကလဲ … အပေးကောင်းမယ့်ပုံပဲ … မိုက်တယ်ကွာ … ဟိုလူကြီးလဲ ဘာထူးလဲ … ဘေးက စော်လေးက ငယ်ငယ်လေး … လက်ချင်းချိတ်လျှောက်သွားတာများ … တလောကလုံး … သူတို့နှစ်ယောက်ပဲ … ရှိနေလားမသိဘူး … ဒီလိုနဲ့ လှည်းတန်းမှာ … အိုးသုတေသန ထိုင်လုပ်နေတာ … အချိန် ၂ နာရီ … ဘယ်လိုကုန်သွားမှန်းမသိ … သင်တန်းအောက်ကို … အများကြီးဆင်းလာမှ သတိရမိတယ် … ငါပိုင်ဆိုင်ရမယ့် … အိုးလေး … ဆင်းလာတော့မယ် … ကျနော် ဂျူလီယာ့ကို ကြိုက်တယ် … စားရရင်ပြီးရော ဒီသဘော မဟုတ်ပါဘူး … တကယ်ချစ်တာပါ … ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ် … ကျနော် သူ့ကိုချစ်တယ် … သူ့အိုးလဲ မိုက်တာပဲ … ။
ဂျူလီယာက တောင့်တယ် … ကားတယ် … ကျစ်တယ် … ကျနော် နှိုက်ပြီးပြီ … အဖုတ်လေးက … ဖောင်းပြီး မို့နေတာများ … တင်းနေတာပဲ … ကျနော် သိတယ် … အဲဒီလို အဖုတ်မျိုးက … အောက်ပေးအရမ်းကောင်းတာ … အပေါ်ကနေ တဇတ်ဇတ်နဲ့သာ ဆောင့် … အောက်ကနေ ကော့ကော့ပေးမယ့်ပုံမျိုး … အရမ်းမိုက်တယ် … နောက်ကနေ ဆော်အုံးမလား … ခါးလေးခွက်ပြီး … နောက်ကို ကော့တင်ထားပေးမယ့် … ပုံစံမျိုး … ကျနော်ကတော့ … သူက ကျနော့်ကို ပြန်ချစ်မယ်လို့ ထင်တာပဲ … စဉ်းစားကြည့်လေ … ကားပေါ်မှာ အနှိုက်ခံရတာတောင် … စိတ်ဆိုးတဲ့ ဟန်ပန်မျိုးမတွေ့ရဘူး … ကလက်တာတော့ မဟုတ်ဘူး … ချစ်လို့ အလိုလိုက်တာလို့ ယုံကြည်တယ် … ဟော … ဆင်းလာပါပြီဗျာ … ကျနော့်ရဲ့ ဂျူလီယာလေး … မျက်နှာလေးက ပန်းသွေးရောင် လွှမ်းနေတယ် … ကျနော့်စိတ်ပဲ ထင်လို့လားမသိဘူး … သူ့အပြုံးတွေက … ပိုပြီး နူးညံ့လာသလိုပဲ … “သင်တန်းပြီးသွားပြီလား …” “အင်း …” “အအေးသောက်အုံးမလား …” “အင်း … သောက်မယ်လေ … ” “စာအုပ်တွေပေးလေ …” “အင်း ရော့” သူ့လက်ထဲက … စာအုပ်တွေကို လှမ်းယူပြီး … သူ့လက်ကလေးကိုပါ … ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ် … အပိုင်ပဲ … ကျနော် သူ့ကိုချစ်တယ် … သူ့လက်ကလေးကို ဆွဲပြီး … တကမ္ဘာလုံး ပတ်လိုက်ချင်ရဲ့ … “အို …” သူ အသံလေးထွက်လာတယ် … ရှက်လို့နဲ့ တူပါတယ် … လက်ကလေးကို ရုန်းမိတယ် … ဘယ်ရမလဲ … ကျနော်ကလဲ မလွှတ်နိုင်ပေါင် … သင်တန်း … ဒီဘက်နားက … ကော်ဖီဆိုင်လေးကို … ကျနော်တို့ အတူလျှောက်လာမိတယ် … လူကြားထဲမှာ … မသိမသာ သူရုန်းတယ် … မျက်နှာလေးက ရဲရဲတွတ် နီတက်လာတယ် … “သော်ဇင်နော် … ” “ချစ်တယ်ကွာ …” “လက်ကိုလွှတ်အုံး …” “ချစ်တယ်ပြောမှ လွှတ်မယ် …” ကျနော်ကလဲ ဇွတ် … အဖြေမပေးမချင်း မလွှတ်ချင်ဘူး … သူကလဲ ချစ်တော့ချစ်မှာပါ … အဖြေပေးရတာ ရှက်လို့နဲ့ တူတယ် … ခပ်တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း … ကျနော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်မိတယ် … သူ ၀င့်ဝင့်စားစားလေး ပြန်ကြည့်တယ် … ကျနော် မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်မိတယ် … သူ လျှာလေးပြန်ထုတ်ပြတယ် … ဒါပဲလေ … ကျနော်နဲ့ သူနဲ့ … ချစ်သူဖြစ်သွားကြပြီ … လူမျိုးချင်းမတူပေမယ့် … ကျနော်နဲ့ သူနဲ့ ချစ်တယ် … ကျနော့်အချစ်ကို သူ ယုံကြည်မယ်လို့ ထင်ပါတယ် … ကျနော် ပျော်လိုက်တာဗျာ … အဖြေရပြီဆိုတော့ လက်မလွှတ်နိုင်ပေါင် … ပိုပြီးတော့ ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ် … ကော်ဖီဆိုင်ရှေ့ရောက်တော့ … လူတွေက အများကြီးပဲ … ဝိုင်းတော်တော်များများ ပြည့်နေတယ် …။
“ကော်ဖီဆိုင်က လူများမယ်နဲ့တူတယ်နော် …” “အင်း … ကန်ဘောင်မှာ သွားထိုင်မလား …” “သွားလေ …” ကားလမ်းကို ဖြတ်ကူးပြီး … ပြည်လမ်းအတိုင်း … လျှောက်ကြတယ် … “ဂျူလီယာ … ကို့ကို ချစ်လားဟင် …” “သူ့ကိုသူ … ကိုတဲ့ … အဟိ ” “ကို မခေါ်ချင်လဲ မောင်ခေါ်လေ …” “မခေါ်ပါဘူး … နှာဘူးလို့ပဲ ခေါ်မယ် …” “ဘာကွ” “အဟိ … ချစ်ရင် စိတ်မဆိုးရဘူးနော် … နှာဘူး” “ဟေ့ … ဟေ့ … တိုးတိုးခေါ်ပါဟ … လူကြားထဲ” “အံမယ် … သူလဲ လူကြားထဲ … လုပ်တုန်းကလုပ်ပြီးတော့” “ဒါကတော့ ချစ်လို့” “ချစ်တာရောဟုတ်လို့လား … သိပ်ဆိုးတယ်နော်” “ကြိုက်လားဟင် …” “သော်ဇင်နော် … ပါးချခံရမယ် … ဟွန့်” မျက်စောင်းလေးထိုးလိုက် … ချစ်တယ်ပြောလိုက်နဲ့ … မထိတတိ စရင်း … ကျနော့်စိတ်တွေ တဖြေးဖြေးကြွလာတယ် … ကန်ဘောင်ရောက်တော့ … ပန်းခြံထဲမှာပဲ သွားထိုင်ချင်တယ် … မနေတတ်တော့ဘူးဗျာ … သူ့တကိုယ်လုံးကို ဖက်ထားချင်တယ် … စိတ်ထဲမှာ … မရိုးမရွနဲ့ … တကယ်ပါပဲ … အခုချက်ခြင်း … အကျႌတွေ ချွတ်ပြီး … ချစ်ပစ်လိုက်ချင်တယ်ဗျာ … စိတ်ကို တော်တော်ထိန်းထားရတယ် … ပန်းခြံထဲရောက်တော့ … လူသိပ်မရှိဘူးဗျ … ဒါနဲ့ပဲ … ပန်းခြံဒေါင့်က ထိုင်ခုံလေးမှာ ထိုင်လိုက်မိတယ် … ထိုင်မိတယ်ဆိုတာနဲ့ … ကျနော် သူ့ပခုံးလေးကို ဖက်ထားပစ်လိုက်တယ် … ရုန်းတာပေါ့ … ရှက်မှာပေါ့ … မရဘူးလေ … ဒီကလဲ … စိတ်ကကြွနေပြီ … တအားဖက်ထားပစ်လိုက်ပြီး … သူ့နှဖူးလေးကို နမ်းပစ်လိုက်တယ် … ရွှတ် … “ကိုနော် … တော်တော်ဆိုး” သိပ်ချစ်တာပဲ … ဂျူလီယာရယ် … ခပ်တင်းတင်းလေး ဖက်ထားရင်း … ကျနော် သူ့ကို နမ်းလိုက်မိတယ် … ကိုနော်တဲ့ … အဟိ … ဝမ်းသာလိုက်တာကွာ … ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဆုပ်လေးနဲ့ ထုတယ် … ကျနော် ထပ်နမ်းမလို့ ဟန်ပြင်တော့ … သူ ခေါင်းလေး ၀ှက်ပြီး … ရင်ခွင်ထဲကို … တိုးဝင်လာတယ် … ကျနော် ဖက်ထားမိတယ် … လက်မောင်းသားလေးကို … ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပစ်လိုက်မိတယ် … “ချစ်တယ် … ဂျူလီယာရယ် …” “တကယ်ပြောတာလားဟင် …” “တကယ်ပေါ့ …” “ဟုတ်လို့လား … တို့ကို အတည်ယူမှာလား …” “ယူမှာပေါ့ …” ကျနော် ချက်ခြင်းပဲ အဖြေပေးလိုက်မိတယ် … ဟုတ်တယ် … ကျနော် သူ့ကို ယူမယ် … လက်ထပ်မယ် … ကလေးတွေ အများကြီးမွေးပစ်မယ် … ကျနော် သူ့ကို တကယ်ပဲ ချစ်မိသွားတယ် … “တို့ကတော့ … မယူဘူးနော် …” “အန် … နောက်တာလား …” “စတာ …” “မစနဲ့ကွာ … ရွှတ် …” “အွန် …” လျှာလေးထုတ်ပြပြီး … လှောင်ပြောင်ပြတဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းလေးကို … ဖိနမ်းပစ်လိုက်တယ် … ။
သူ ရုန်းတယ် … မရဘူးလေ … ကျနော် သူ့ကို အတင်းဖက်ထားရင်း … ဖိနမ်းပစ်လိုက်တယ် … နှုတ်ခမ်းလေးက ပါးလွန်းတယ် … ကျနော် ဖိနမ်းထားရင်း … လျှာကို … နှုတ်ခမ်းပါး နှုတ်ခုကြားထဲ ထိုးထည့်ပစ်လိုက်တယ် … သူ တားတယ် … နှုတ်ခမ်းပါးလေးနှစ်ခုကို အတင်းပဲ စိထားတယ် … ဘယ်ရမလဲ … ဒီကလဲ … နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကြားကို လျှာနဲ့ထိုးကြည့်လိုက် … အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆွဲစုပ်ကြည့်လိုက် … လက်ကလဲ ပေါင်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးမိတယ် … အနမ်းက အရှိန်တက်လာတော့ … သူ့ပါးစပ်လေး ဟသွားတယ် … ကျနော့်လျှာလေး တိုးဝင်သွားပြီး … သူ့ရဲ့လျှာဖျားလေးနဲ့ … ထိတွေ့မိတ်ဆက်မိတယ် … ဆတ်ကနဲ သူ တုန်တက်သွားတယ် … ချစ်တယ် … ဂျူလီယာရယ် … မျက်စိလေးကိုမှိတ်ပြီး … သူ ငြိမ်ကျသွားတယ် … ကျနော်တို့ နမ်းကြတယ် … ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားတယ်မသိဘူး … ဘေးက ဖြတ်သွားတဲ့ အတွဲက … အဟမ်း အဟမ်းချောင်းဆိုးမှ … ကျနော်တို့ အလန့်တကြား … အနမ်းခွာသွားမိတယ် … သူ ရှက်လွန်းလို့ … မျက်နှာလေးက နီရဲတွတ်နေတာပဲ … ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ရှက်သွေးဖြာနေပုံလေးကို … ကျနော် ချစ်တယ် … မျက်နှာတွေ ပူနေလို့လားမသိ … နှဖူးလေးမှာ ချွေးလေးတွေတောင် စို့တက်လာတယ် … ကျနော် မြတ်မြတ်နိုးနိုးနဲ့ သုတ်ပေးနေတဲ့ အချိန်မှာ … အင်းယားကန်က … လေနုအေးက ဝှေ့ကနဲ တိုက်ခတ်သွားတယ် … သူလဲ သဘောကျတယ်ထင်ပါရဲ့ … ကျနော် သူ့ကို ပြန်ပြီး ဖက်ထားလိုက်မိတယ် … သူကလဲ ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ မှီထားတယ် … “ကိုက … မိန်းမတော့ မရှိဘူး မှတ်လား …” “အာ … ရီးစားတောင် ဒီနေ့မှရတာ …” “အပိုတွေ … ဘယ်သူက သူ့ရီးစားလို့ ပြောလို့လဲ …” “အွန် … အခုပဲ နမ်းပြီးပြီလေ …” “နမ်းပြီးတိုင်း ရီးစားလို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ” “သေပြီဆရာ … ရီးစားမဟုတ်ရင် … ဘာလဲ …” ကျနော် နဲနဲတော့ နှာတင်းသွားတယ် … ချစ်တာလဲ ချစ်တာပေါ့ … စတာလဲ စတာပေါ့ … လက်ဆွဲပြီး လမ်းလျှောက်ပြီးပြီ … ပန်းခြံထဲမှာလဲ နမ်းပြီးသွားပြီ … ဒါတောင် ရီးစားမဟုတ်ဘူးတဲ့ … ဘာလဲဟ … “ချစ်သူလေ … ချစ်သူ … ခိ” ဟုတ်သားပဲ … သူ ပြောတော့လဲ ဟုတ်သားပဲ … ရီးစားမဟုတ်ဘူး … ချစ်သူတဲ့ … တဘဝစာ ချစ်ကြမယ်ပေါ့ … ရှေ့ခရီးအတွက် လက်တွဲကြမယ်ပေါ့ … ကျနော် ကျေနပ်သွားတယ် … ဟားခနဲ ခေါင်းမော့ပြီး … အားရပါးရ ရီလိုက်မိတယ် … သူလဲ တခိခိနဲ့ ရီတယ် … ပျော်ပျော်နေတတ်တဲ့ သူ့စရိုက်ကို … ကျနော် အရမ်းသဘောကျမိတယ် … ။
မိန်းကလေးဆိုပေမယ့် … ပဲမများဘူး … ကျနော် ကြိုက်တယ် … သဘောကျလွန်းလို့ … နောက်တခါ တအားဖက်ပစ်လိုက်တယ် … “ချစ်သူတဲ့ကွ … ဟား ဟား …” “ခိခိ … အွန် …” ခိုးခိုးခစ်ခစ် ရီမောနေတဲ့ … သူ့နှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို … ဖိနမ်းပစ်လိုက်တယ် … ဒီတခါတော့ အနမ်းတွေက ပိုပြီးချိုမြနေတယ် … စိတ်တွေက ပိုပြီး ကြွလာတယ် … ကျနော့်လက်တွေက … သူ့ခါးလေးကို ဖက်ထားမိတယ် … လက်တဖက်က … ဂါဝန်ဖုံးထားတဲ့ ပေါင်လေးကို … အစုန်အဆန် … ပွတ်သပ်လိုက်တယ် … လူရှင်းတယ်လေ … ဒီတော့ အနမ်းတွေ ခြွေမိတာပေါ့ … ကျနော့်နားထဲ ကြားနေရတယ် … ရင်ခုန်သံတွေ တဒိန်းဒိန်းနဲ့ … ကျနော်နဲ့ သူနဲ့ … တအားနမ်းမိတယ် … သူ ကျနော့်ကို ဖက်ထားတယ် … ကျနော့်လက်လေးက … တဖြေးဖြေးနဲ့ ပေါင်အပေါ်ပိုင်းကို … ရွေ့လာတယ် … ကျနော့်လက်က ပေါင်ရင်းနား ရောက်သွားချိန်မှာ … သူ အလန့်တကြား … ရုန်းတယ် … “ဟေ့အေးနော် … ပန်းခြံထဲမှာ ကိုင်နဲ့ကွာ … ” “ကိုင်ချင်တယ် … ချစ်သူရယ် …” သူ ကျနော့်ကို ရွှန်းရွှန်းစားစားလေး စိုက်ကြည့်တယ် … ကျနော့်နဖူးကို လက်သီးဆုပ်လေးနဲ့ တချက်ထုပြီး … ဟိုဘက်ကို လှည့်သွားတယ် … သူ ရှက်မှာပေါ့ … သူ့ခါးကို ဖက်ထားတဲ့ ကျနော့်လက်က အပေါ်ကို ဖြေးဖြေးလေး တက်လာပြီး … ဂျိုင်းအောက်ကနေ … ရင်သားမို့မို့လေးကို ထိလိုက်မိတယ် … ဟုတ်တယ်လေ … ပေါင်ကြားထဲကို နှိုက်လို့မှမရတာ … ရတာပဲ ပွတ်ရတော့မှာပေါ့ … “ဟေ့အေးနော် … လူတွေတွေ့သွားအုံးမယ်ကွာ” “ခဏလေးပါ … ကိုင်ချင်တယ်ကွာ” “ကျွတ် …” ဒိုင်းကနဲ မျက်စောင်းလေးထိုးပြီး … စာအုပ်လေးကို ရင်ခွင်ရှေ့မှာ ကွယ်ပေးလိုက်တယ် … ဘယ်လိုလေးမှန်းမသိပါဘူး … ကျနော် တအားချစ်မိသွားတယ် … “တအားဆိုးတာပဲ … ဟွန့် …” “ချစ်ချစ်က … ကို့ကို တကယ်ချစ်တာလား …” “ချစ်တယ် … ကိုကရော … တို့ကို ချစ်လို့လား” “ချစ်တာပေါ့ … စတွေ့တုန်းကထဲက … ချစ်တာ” “အော် … တို့က အဖြေအမြန်ပေးလို့ … အထင်မသေးပါဘူးနော်” “သေးစရာလား ချစ်ချစ်ကလဲ … ဒီခေတ်က အင်တာနက်ခေတ်လေ” “အင်း … တသက်လုံးချစ်မှာလား” “ချစ်မှာပေါ့ …” စကားလဲပြော … မသိမသာလေး … သူ့ဂျိုင်းအောက်ကနေ … ဖက်ထားတဲ့လက်က … လုံးလုံးကျစ်ကျစ် … ရင်သားဆိုင်ကို … အုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ် … အထိအတွေ့က အိစက်လွန်းတယ် … ဘရာစီယာ အုပ်ထားပေမယ့် … ရင်သားက ထွားမို့လွန်းတယ် … ကျနော် ထင်တယ် … ၃၄ ကျော်မယ်ထင်တာပဲ … တင်းတင်းလေး … မို့မို့လေးကို … ဖွဖွလေး နယ်ပစ်လိုက်တယ် … ။
“အို … ဟင့် …” “ဖြေးဖြေးနော် … အ” “ဖြေးဖြေးကိုင် … နာတယ် …” “အကြီးကြီးပဲကွာ … အရမ်းကြိုက်တယ် …” “နှာဘူး …” “ဘာနှာဘူးလဲ … ချစ်လို့ကိုင်တာနော် …” “တမျိုးကြီးပဲကွာ … အဟင့်” “ခဏလေးကွာနော် …” “တော်တော့ကွာ … မနေတတ်တော့ဘူး” သူ တကယ်ပဲ မနေတတ်တော့ဘူး … မျက်နှာလေးက နီရဲတွတ်ပြီး … တကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ပြီး … ကျနော့် ရင်ခွင်ထဲမှာ … ခေါင်းလေး လာဖွက်ထားတယ် … အနေအထားက ပိုပြီး လုံခြုံသွားတာမို့ … ရင်သားဆိုင်မို့မို့လေးကို … ကျနော့်သဘောရှိ … ဖြေးဖြေးပဲ နယ်ပေးလိုက်တယ် … တင်းပြီး မာကျစ်နေတာပဲ … သူ မပြောနဲ့ … နယ်ပေးတဲ့ ကျနော်တောင် … တအားစိတ်ကြွလာတယ် … အလုံးအထည်က ခပ်ထွားထွားမို့ … အားရမိတယ် … နယ်ပေးနေရင်း … လက်ညှိုးနဲ့ လက်မက … နို့သီးခေါင်းထိပ်ဖျားလေးကို လိုက်ရှာမိတယ် … တွေ့သလိုတော့ရှိသား … သူလဲ ဖီးလ်တက်လာတာမို့ … နို့သီးခေါင်းလေးက ဘရာစီယာအောက်မှာ … ထောင်ထနေတယ် … ဒါပေမယ့် ကျနော် ညှစ်လို့မရဘူး … ဖမ်းလို့လဲ မရဘူး … ဘရာစီယာက နဲနဲမာတယ် … အပျော့သားမဟုတ်တာ … ဆိုးတာပဲ … ကြံရာမရတဲ့အဆုံး … နို့သီးခေါင်းနေရာလေးကို လက်မနဲ့ ဖိပြီး ပွတ်ပစ်လိုက်တယ် … “အို … ကို …” “ဘာတွေလုပ်နေတာလဲကွာ … မနေတတ်ဘူး” ကျနော့်ကို သူ မော့ကြည့်တယ် … သူ့အကြည့်တွေရဲ့ နောက်မှာ … အထိအတွေ့ကို သာယာနေမှန်း … ကျနော် နားလည်ပါတယ် … အစဆိုတော့ သူ ဘယ်နေတတ်ပါ့မလဲ … အထိအတွေ့က အစဆိုတော့ … ခံစားရခက်နေမှာပေါ့ … ဖွဖွလေး နယ်ပေးရင်း … သူ … ငြီးတွားသံလေး … တိုးတိုးလေး ထွက်လာတယ် … ကျနော်လဲ … စိတ်တွေကြွတက်လာတယ် … ကျနော့်ဟာက ပေါင်ကြားမှာ ထောင်နေပြီ … တင်းနေပြီဗျာ … သူရော … သူ့အဖုတ်ကြီးလဲ … အရည်တွေ စိုပြီး တင်းနေလောက်ပြီ … ကျနော် အပေါ်ပိုင်း ကလိနေရင်းကနေ … အောက်ကို လျှောဆင်းလာတယ် … ပေါင်သားလေးကို တချက် ပွတ်လိုက်ပြီး … အတွင်းပိုင်းကို လက်ညှိုးလေးနဲ့ … ထိုးနှိုက်လိုက်မိတယ် … “အို … ကို … တော်ပြီကွာ … ” “ခဏလေးပါ … ချစ်ချစ်ကလဲ …” “ဟင့် … ယားပါတယ်ဆိုနေမှ …” ဂါဝန်စလေး ပေါ်ကနေ … ကျနော် သူ့အဖုတ်ကို နှိုက်တော့ … သူ အလန့်တကြား … ဘေးဘီဝဲယာကို လိုက်ကြည့်တယ် … လူရှင်းတယ်ဆိုပေမယ့် … သူ စာအုပ်လေးကို … အပေါ်မှာ အုပ်ပြီး … အကာအကွယ် ယူပေးတယ် … ။
ရှက်လဲရှက်တယ် … ခံလို့လဲ ကောင်းလို့ နေမှာပေါ့ … ကားပေါ်မှာ အနှိုက်ခံရတုန်းက … သူပြီးသွားလို့လားမသိဘူး … အခုတခါ ထပ်နှိုက်တော့ … ပေါင်ကြားမှာ ပူနွေးနေတယ် … စိုထိုင်းထိုင်းဖြစ်နေတယ် … ပေါင်နှစ်ချောင်းကို လိမ်ကျစ်ထားတော့ … နှိုက်လို့တော့ မကောင်းဘူးပေါ့ … မရမက အတင်းနှိုက်တော့မှ … လက်တချောင်းစာ နေရာရတယ် … ဘယ်ရမလဲ … ကျနော် … လက်ညှိုးလေးနဲ့ ဟိုထိုးဒီထိုး … ဟိုပွတ်ဒီပွတ် … လုပ်တာပေါ့ … သူ့အဖုတ်ကြီးက … တကယ်ပဲ ဖောင်းမို့ပြီး … တင်းကားနေတာပဲ … ကျနော် နှိုက်ရတာ အား မလို အားမရဖြစ်မိတယ် … ဂါဝန်ရယ် … ပင်တီရယ် ခံနေလို့သာပေါ့ … နို့မို့ဆို … ကျနော် အဖုတ်ထဲ လက်ညှိုး ထိုးထည့်ပြီး … မွှေပစ်လိုက်တာ ကြာပြီ … ဖွဖွလေး ပွတ်ပွတ်ပေးတော့ … သူလေ … မျက်စိလေး စင်းကျလာတယ် … ဇတ်ဇတ်တုန်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို … ဖိကိုက်ထားတယ် … အပေါ်အောက် ပွတ်ဆွဲတာ ရှည်သွားရင် … တချက်တချက် သူ တုန်တက်လာတယ် … “ကောင်းလားဟင် …” “သိဘူး … မမေးနဲ့ …” “အရမ်းချစ်တာပဲ … ချစ်ချစ်ရယ် …” “အင်း … ဟင့် …” လက်ညှိုးလေးက … အဖုတ်ကြီးကို ပွတ်ရင်းသပ်ရင်း … တဖြေးဖြေးနဲ့ … အကွဲကြောင်းနေရာကို စမ်းမိတယ် … အဖုတ်ကြီးရဲ့ အလယ်ကောင်တည့်တည့်မှာ … အကွဲကြောင်းရှိမှန်းသိတော့ … လက်သည်းလေးနဲ့ … ခြစ်ခြစ်ပေးတယ် … သူ တွန့်တွန့်တက်သွားတယ် … ကျနော့်ကိုလဲ တအားဖက်ထားတယ် … ဖီးလ်တက်လွန်းလို့ ထင်ပါရဲ့ … မျက်စိလေးတောင် မဖွင့်တော့ဘူး … မှိတ်ပြီး … ဖီးလ်ခံနေတယ် … ကျနော်ကလဲ … ကုတ်ကုတ်ပေးတယ် … အကွဲကြောင်းနေရာကနေ … အရည်တွေက စိုလာတယ် … တစိမ့်စိမ့်ထွက်လာလေ … ကျနော်က ပွတ်ပေးလေ … ကျနော် တခုတွေးမိတယ် … ပင်တီလေး ဝတ်ထားတော့ … ပင်တီလေးအောက်ကနေသာ … အဖုတ်ကြီးထဲကို လက်ညှိုးနဲ့ ကလိနိုင်ရင် … ဖီးလ်ပဲ … ကျနော် ရှာတာပေါ့ … အဖုတ်ကြီးကို အုပ်ထားတဲ့ ပင်တီလေးရဲ့ အနားသတ်ကို … ရှာတယ် … အကွဲကြောင်းရဲ့ လက်နှစ်လုံးအကွာလောက်မှာ … ပင်တီလေးရဲ့ အနားသတ် … ချုပ်ရိုးရာ လုံးလုံးကို … ကျနော် စမ်းမိတယ် … ဘယ်ရမလဲ … လက်ညှိုးလေးက … ပင်တီလေးကို ဆွဲမတာပေါ့ … ။
သူ သိတယ် … လက်ကို အတင်းပဲ လာညှစ်တယ် … အဖုတ်ကြီးကို အနှိုက်ခံရတော့မယ်ဆိုတာ … သူ သိတယ် … ကျနော်ကလဲ မရတော့ဘူး … ပူထူနေပြီ … ဖတ်ကနဲ … ပင်တီချုပ်ရိုးလေးကို … ဆွဲမလိုက်ပြီး … အဖုတ်ကြီးရဲ့ အကွဲကြောင်းရှိရာကို … အမြန်နှိုက်ပစ်လိုက်တယ် … “အို … မာမားရေ …” “ဟေ့အေး … ဟေ့အေးကွာ … အဲဒီလို မနှိုက်နဲ့ကွာနော် …” မျက်နှာလေးက ပျက်နေတယ် … အသံလေးက … တုန်တုန်ရီရီနဲ့ … သူ တောင်းပန်တယ် … သူ ကြောက်နေတယ် … ကျနော်ကတော့ မကြောက်ပါဘူး … နှိုက်ချင်တာပဲ သိတယ် … အတင်းဖက်ထားရင်း … သူ့အဖုတ်ကြီးရဲ့ အကွဲကြောင်းလေးထဲကို … ကျနော့်လက်ညှိုး ရောက်သွားတယ် … သူ ထွန့်ထွန့်လူးတယ် … ကျနော် ယုံပါတယ် … သူ့အဖုတ်ကြီးကို … ဘယ်သူမှ မထိရသေးဘူးဆိုတာ … ဒီလိုမျိုးလဲ တခါမှ အနှိုက်မခံရဘူးနဲ့ တူတယ် … တကိုယ်လုံး ကြက်သီးဖြန်းဖြန်းထပြီး … ထွန့်ထွန့်လူးနေတာပဲ … မရတော့ဘူး … ကျနော့်စိတ်တွေ ထိန်းမရတော့ဘူး … ဖီးလ်ကလဲတက် … စိတ်ကလဲ အရမ်းကြွလာတော့ … နှိုက်တာပေါ့ … ဂါဝန်စလေး ပေါက်ထွက်သွားမတတ် … နှိုက်တာပေါ့ … အဖုတ်ကြီးရဲ့ အောက်ဘက်နားက … အပေါက်ဝလေးကို လက်ညှိုးလေးက … စမ်းမိထားပြီ … ဝင်ဖို့တော့ ကြိုးစားတာပဲ … မရဘူးလေ … အပျိုလေးဆိုတော့ … တအားညှစ်ထားတာပေါ့ … ကျနော် သိလိုက်တာက … ဂျူလီယာက အဖုတ်ကြီးတယ် … ညှစ်အားသန်တယ်ဆိုတာပဲ … ကျနော့်ဟာသာ ထည့်ပစ်လိုက်ရင် … ဝင်ပါ့မလား … ဟင့်အင်း … အတင်းဆောင့်ထည့်ပစ်မှ … ရမယ်နဲ့တူတယ်ဗျာ … ဒါဆို ဂျူလီယာလေး တအားအော်မှာပေါ့ … အခုတောင်ကြည့် … လက်ညှိုးလေးတောင် မဝင်သေးဘူး … အော်ချင်နေပြီ … တိုးတိုးလေး ငြီးတယ် … အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ထားတယ် … ကျနော့်ကို တအားဖက်ထားတယ် … သူ့ခမျာ … ဖီးလ်တက်တာလား … အရမ်းခံချင်တာလား မသိ … ကျနော်ကတော့ မရမက နှိုက်တာပဲ … အဖုတ်ကြီးရဲ့ အပေါက်ဝလေးမှာ … လက်ညှိုးလေးနဲ့ ပိတ်ထားရင်း … ဖိပြီး ပွတ်ပစ်လိုက်တယ် … သူ မခံနိုင်ဘူး … ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ထားရင်း ငြီးတယ် … “အဟင့် … ဟင့် … ” “ကိုရယ် … အို … သေပါပြီ… အီးး … ဟင့် … ” “အို့ … မာမားရေ … ရှီးးးးး” “အဟင့် … အို … ဟင့် …” “ကိုရယ် … ဟင်းးးး” ကျနော့်လက်ကို … ပေါင်နှစ်ချောင်းနဲ့ တအားလိမ်ညှစ်ထားရင်း … ထွန့်ထွန့်လူးကာ … သူ ပြီးသွား၏ … ။
ကျနော် သိလိုက်တာက … ရုတ်တရက် … အဖုတ်ဝလေးမှာ … ပူကနဲ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားလို့ပဲ … အရည်တွေလဲ စိမ့်ထွက်လာတယ် … သူ ကျနော့်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားတယ် … သိသိသာသာကြီး ဖင်လေးက ယမ်းခါသွားတယ် … အရှေ့ကို ကော့ကော့သွားတယ်ဆို ပိုမှန်လိမ့်မယ်ဗျ … သူ ပြီးသွားတော့ အကြောဆွဲတာပေါ့ … ချစ်ချစ်လေး … ငြိမ်ကျသွားတဲ့အထိ ကျနော့်လက်ညှိုးကို … နေရာမရွှေ့မိဘူး … ဒီအတိုင်းလေးပဲ ဖိကပ်ထားပေးလိုက်တယ် … ကျနော် ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့လေ … သူ မောနေရှာတယ် … ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ မှီထားရင်း … သူ မျက်စိလေးကို မှိတ်ထားတယ် … သိမ့်သိမ့်တုန်အောင် … လှိုက်ဖိုမောနေတဲ့သူ့ကို … အင်းယားကန်က … လေပြေတွေက … ဝေ့ကနဲ … လှောင်ပြောင်သွားတယ် … မျက်နှာလေးက ပန်းဆီရောင်လေး သမ်းပြီး … မှိန်းနေရှာတယ် … သူ့ပုံစံလေးကလေ … ကလေးငယ်လေးလိုပဲ … အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ … ကျနော် သူ့နဖူးလေးကို နမ်းလိုက်မိတယ် … ရွှတ် … “ကောင်းလားဟင် …” “အင်း … ဂျူလီယာတော့ သေမှာပဲ …” “အွန် … ဘာဖြစ်လို့လဲ …” “ကို မကောင်းဘူးကွာ … အရမ်းမောသွားပြီ …” “ဒါဆိုလဲ ကို့ကို မောအောင် ပြန်လုပ်ပေးလေ …” “အင် … ဘယ်လိုလုပ်ပေးရမှာလဲ …” “ကို့ဟာကိုလဲ ကို့လိုပဲ လုပ်ပေး …” “အာ … နှာဘူး …” “လုပ်ပေးပါကွာနော် …” “ဟေ့အေးကွာ … ရှက်တယ်” “မရှက်ပါနဲ့ကွာ … ကိုင်ကြည့်” “ကိုနော်” “နောက်မှ အရမ်းကောင်းလို့ ကိုင်ချင်ပါတယ်ဆို” “အာာ … ဖြစ်ရလေ …” “အခုတောင် … လက်ညှိုးလေးနဲ့တင် … မျော့နေပြီမှတ်လား … ကို့ဟာကြီးနဲ့ဆို …” “ကိုနော် … ဟွန့် … တအားညစ်ပတ်တယ် …” မျက်နှာလေး နီရဲတွတ်ပြီး … ကျနော့်ရင်ခွင်ကို လက်သီးဆုပ်လေးနဲ့ တဖုန်းဖုန်း ထုတယ် … ရိုက်တယ် … ဒါပေမယ့် … ရိုက်ချက်တိုင်းမှာ အားမပါတာ … ချစ်လို့လား … အားမရှိတာလား ကျနော်မပြောတတ် … လက်သီးဆုပ်လေးတွေကို ဖမ်းဆွဲပြီး … လူတကိုယ်လုံးကို ဖက်ထားပစ်လိုက်တယ် … သူ … ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ … ခေါင်းလေးမှီပြီး … ခဏခဏမော့ကြည့်တယ် … ကျနော် သူ့ကို ဖွဖွလေး နမ်းမိတယ် … အရမ်းချစ်မိသွားလို့ပါဗျာ … “ချစ် …” “ဟင် … အင် …” “ချစ် … လို့ …” “ဟင် … လို့ …” “ချစ်က … ကို့ကို အတည်ကြံမှာလားဟင်” “အွန် … ကိုနော် …” “ယောက်ျားလေးဆိုတာက မေးထားရတယ်လေ … ဆူးပေါ်ဖက်ကျလဲ ဆူးကျိုး … ဖက်ပေါ်ဆူးကျလဲ ဆူးကျိုး …” “တော်ပါ … တို့က တသက်လုံးချစ်မှာ … သူကသာ ” “တကယ်နော် … ဟိုလိုရော ချစ်မှာလား …” “အာ … နှာဘူး … ဒါပဲတွေးနေတယ် …” “တွေးမှာပေါ့ … ချစ်ချစ်က အရမ်းမိုက်တယ်လေ …” “ဘာမိုက်တာလဲ ” “အိုး …” “ဒေါက် …” သူ ကျနော့်ခေါင်းကို ဒေါက်ကနဲ ခေါက်ပြီး … နှာခေါင်းကို … ဆွဲလိမ်ပစ်လိုက်တယ် … ။
“အ … နာတယ်ကွ …” “ချစ်ချစ်နော် … ပြန်လုပ်လိုက်ရ …” သူ့ပေါင်ကြားထဲက … ကျနော့်လက်ညှိုးလေးကို ပြန်ကလိလိုက်တယ် … သူ ထွန့်ထွန့်လူးသွားတယ် … “အို .. ကိုနော် မနေတတ်ဘူးကွာ … အဲဒီလို အနိုင်မကျင့်နဲ့” “အနမ်းနဲ့ လက် ရုတ်သိမ်းရေး လဲမှာလား …” “လဲမယ် … လဲမယ် … ရွှတ် …” သူ ကျနော့်ပါးကို ရွှတ်ကနဲ အမြန်နမ်းတယ် … မနမ်းလို့လဲ မရဘူးလေ … နောက်တခါ ကျနော် သူ့အဖုတ်ကြီးကို ကလိလိုက်ရင် … သူ မျော့သွားမှာပေါ့ … ရင်တွေ အရမ်းခုန်သွားမှာပေါ့ … “ကြောက်ပြီလား” “ကြောက်ပါပြီရှင့်” “ဟား ဟား ဟား” “ခစ် … ခစ် …” “လာ … ထ … အိမ်ပြန်နောက်ကျနေအုံးမယ်” “အင်း … ဟုတ်သားပဲ” သူ … မတ်တပ်ရပ်လိုက်တော့ … လူက နဲနဲယိုင်ကျသွားတယ် … ကျနော် သူ့လက်မောင်းကို … ဖမ်းကိုင်လိုက်တော့ … သူ ကျနော့်လက်မောင်းကို ထုတယ် … ကျနော် ခွိကနဲ ရီမိတယ် … ဒိုင်းကနဲ မျက်စောင်းထိုးခံရတယ် … ပျော်ပါတယ် … ကျနော်တို့ရဲ့ အိမ်ပြန်ခရီးလေးဟာ … အချစ်တွေ … နားလည်မှုတွေ အပြည့်နဲ့ ပျော်ရွှင်ခဲ့ရပါတယ် … အပြန်ကျတော့ ကားမကြပ်ဘူးဗျ … ထိုင်ခုံနေရာတောင် ရသေးတယ် … နှိုက်ခွင့်မရတော့ဘူးပေါ့ဗျာ … ဒါပေမယ့်လဲ … ကျနော်နဲ့ ချစ်ချစ် … အရမ်းနားလည်ရင်းနှီးသွားတယ်လို့ ခံစားမိပါတယ် … သူ့အိမ်နားထိ လိုက်ပို့ပေးပြီး … ကျနော် အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ် … အိမ်တောင်မရောက်သေးဘူး … သူ ဖုန်းဆက်တယ် … “ဟယ်လို …” “ကိုလား …” “ပြောလေ … ချစ်ချစ် …” “အရမ်းချစ်တယ် … ရွှတ် … ဒါပဲနော် … မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်” ဒါပဲနော် ပြောပြီး … ဖုန်းချသွားတယ် … ကျနော် တအားပျော်မိတယ် … ကျနော် တအားကျေနပ်မိတယ် … ကျနော် သူ့ကို တအားချစ်တယ်ဗျာ … အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ရေမိုးချိုးထမင်းစားပြီး … အိပ်ပျော်သွားတယ် … မနက်ဖြန်ရယ် မြန်မြန်ရောက်ပါတော့ … သိပ်ချစ်တဲ့ ချစ်သူလေးနဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါဗျာ … မနက်မိုးလင်းတော့ … နှိုးစက် မမြည်ခင် … ကျနော် နိုးနေပြီ … အိပ်ယာထဲမှာ အရင်လို ပြန်မအိပ်တော့ဘူး … ပျင်းကြောလဲ မဆွဲတော့ဘူး … ဆတ်ကနဲ ထလိုက်တယ် … ဟုတ်တယ်လေ … ကျနော်က ရီးစားရနေပြီ … ချစ်ချစ်နဲ့ သွားတွေ့ရမယ် … နောက်ကျနေရင် … စိတ်ဆိုးနေအုံးမယ် … မကောင်းဘူး … ခပ်သွက်သွက်ပဲ … ရေမိုးချိုး … အဝတ်စားလဲ … Rollon ကို ခပ်ပြင်းပြင်းလေး လှိမ့်ပစ်လိုက်တယ် … ချွေးထွက်သံယိုတွေ လုပ်ရမယ်ဆို … နံနေမှာစိုးလို့ … သေချာပြင်ဆင်လိုက်တယ် …။
ပြီးတော့ … ချစ်ချစ်က အမွှေးနံ့ ကြိုက်တဲ့ပုံပဲလေ … မွှေးတာကတော့ မမှားပါဘူး … ချစ်သူနဲ့သွားတဲ့အခါ စိတ်ကြည်နူးမှုရတာပေါ့နော့ … ခပ်သွက်သွက်လေး လျှောက်ရင်း … ကားမှတ်တိုင်မှာ … ချစ်ချစ် စောင့်နေတယ် … သိပ်လှတာပဲ … အဖြူရောင် ရင်စေ့အကျႌလေးနဲ့ … အနီရောင်ထမီလေးနဲ့ သိပ်လှတာပဲ … ခပ်ထွားထွားရင်သားဆိုင်တွေကို … အမဲရောင် ဘော်လီနဲ့ အုပ်ထားတယ် … အဖြူရောင် ရင်စေ့အကျႌလေးက နဲနဲပါးတော့ မြင်ရတာပေါ့ … တမျိုးလေးပဲ … သိပ်ချစ်မိတယ် … ဖြစ်ညှစ်ပစ်လိုက်ချင်တယ် … အကျႌတွေ အကုန်ချွတ်ကြည့်ရင် … ချစ်ချစ်ရဲ့ ရင်သားဆိုင်တွေက … သိပ်ထွားမှာပဲ … နို့သီးခေါင်းလေးတွေက … သေးသေးလေးလား … ကြီးကြီးလေးလား ကျနော် သိချင်လိုက်တာဗျာ … “ဟိတ် … ဘာလို့ အဲဒီလောက် စိုက်ကြည့်နေတာလဲ …” “အရမ်းလှလို့ …” “အပိုတွေ … နှာဘူးလေးနော် …” “ရှူးတိုးတိုး … မနေ့က အိပ်လို့ ပျော်လား …” “ဟင့်အင်း … ကောင်းကောင်းအိပ်လို့ မရဘူး …” “အတူတူပဲ … ကိုလဲ အိပ်လို့မပျော်ဘူး …” “ကြမ်းပိုးကိုက်လို့မှတ်လား …” ှအရွှတ်အနောက် ပြောပေမယ့် … ဖြန်းကနဲ ရှက်သွေးဖြန်းသွားတဲ့ … ပါးပြင်လေးက … နံနက်ခင်းရဲ့ နေရောင်အောက်မှာ … သိပ်လှတာပဲ … လူရှင်းလို့ကတော့ … ဖက်နမ်းပစ်လိုက်မယ် … ပါးချိုင့်လေး မြုပ်သွားအောင် … နှာခေါင်းလေးနဲ့ ဖိပြီး နမ်းပစ်လိုက်လို့ကတော့ … အဟိ “ချစ်ချစ် … ဘယ်လိုသိ” “ရင်ဘတ်ထဲက သိ … ခစ် … ခစ် …” နှစ်ယောက်လုံး တခစ်ခစ်နဲ့ ရီလိုက်မိတယ် … ပျော်လိုက်တာဗျာ … ဆတ်ကနဲ သူ့လက်ဖဝါးလေးကို … ကျနော် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ် … ခိုင်ခိုင်တွဲထားတဲ့လက်တွေ … တသက်လုံး … ဆုပ်ကိုင်ထားခွင့်ရမယ်ဆိုရင် … ကျနော် အရမ်းပျော်မိမှာပဲ … “ချစ်ချစ် …” “အင် …” “သင်တန်းမသွားနဲ့ကွာ” “အွန် … ဘာလို့လဲ” “ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်တယ် …” “အာ … ဖျက်စီးရေးသမားပဲ … နောက်နေ့မှ ကြည့်ကွာနော် …” “ဟင့်အင်း … အခုပဲ ကြည့်မယ် …” “စိတ်ညစ်ပါ့ … သွားလေ …” “အိုကေ …” “အခုကြည့်ချင်တာလား … နေ့လည်မှ ကြည့် ပြီးရော ” “ဟင့်အင်း … အခုဆို အခုပဲ” ခေါင်းမာတဲ့ ကျနော့်ကို … ချစ်ချစ်က အလိုလိုက်ရှာတယ် … သင်တန်းမတက်ပဲ … ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ဖို့ … ခြေလှမ်းတွေက … ဦးလှည့်လိုက်တယ် …ကိုးနာရီခွဲတော့မယ် … ရုပ်ရှင်ရုံတွေဘက်ကို … ခပ်သွက်သွက်လေး လျှောက်ပြီး … အဆင့်မြင့်ရုပ်ရှင်ရုံတခုထဲ ဝင်လိုက်မိတယ် … ဘာကားမှန်းတောင် မသိပါဘူး … ကျနော် လက်မှတ် ဝယ်လိုက်မိတယ် … ။
စာရေးမလေးက … ဘယ်နေရာလဲ အကိုလို့ မေးတော့ … ထောင့်စွန်းနေရာကိုပဲ လက်ညှိုးထိုးပစ်လိုက်တယ် … ကောင်းရော … ရုပ်ရှင်ရုံထဲ ရောက်တော့ … သူူ့ပုံစံလေးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေပုံပဲ … ကျနော့်လက်ကို ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားရင်း … အပေါ်ထပ်ကို တက်လာခဲ့တယ် … ကျနော် ဝယ်ထားတဲ့လက်မှတ်က … DC လက်မှတ် … ၄၅၀၀ ကျပ် … စျေးကြီးပေမယ့် … ကျနော် ဝယ်ခဲ့တယ် … ချစ်ချစ်နဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ … အေးအေးဆေးဆေး ကိုင်ချင်လို့ … အဲလေ … ထိုင်ချင်လို့ပါဗျာ … “ကို … အောက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား …” “ဟင့်အင်း … အပေါ်ထပ်မှာက လူနည်းတယ်လေ …” “အော် … အော် … အဲဒါလဲ ကောင်းတာပဲ … တယောက်ယောက်တွေ့သွားမှာ စိုးလို့ …” “အင်း … အဲဒါကြောင့် DC ခုံ ဝယ်လိုက်တာ …” “အင်း …” အပေါက်ဝ ရောက်တော့ … လက်မှတ်ဖြတ်တဲ့ မမ တယောက် ရပ်နေတယ် … ခပ်ချောချောလေးပါပဲ … ကျနော်တို့ အတွဲကို ကြည့်ပြီး … သူ့မျက်နှာက ပြုံးတုံ့တုံ့ ဖြစ်သွားတယ် … ကျနော် သိပါတယ် … သူ့ စိတ်ထဲမှာ … အတွဲတတွဲတော့ တက်လာပြန်ပြီ … အမှောင်ထဲမှာ … ရုပ်ရှင်မကြည့်ပဲ … အဟိဆိုပြီး တွေးနေမှာ သေချာတယ် … ဝင်ပေါက်ဝက … လိုက်ကာကြီးကို ဆွဲဖယ်လိုက်တာနဲ့ … ရုပ်ရှင်ရုံထဲက အအေးဓါတ်က … အေးစိမ့်နေတာပဲ … မှောင်လဲ မှောင်နေပြီ … ရုပ်ရှင်စပြနေပြီကိုး … ကျနော် … ချစ်ချစ်လက်ကို ဆွဲရင်း … DC တန်းပေါ်တက်သွားတယ် … ကျနော် ယူထားတဲ့ နေရာက … ထောင့်စွန်းခုံ … အပိုင်ပဲ … မီးရောင် မှိန်မှိန်လေးအောက်မှာ … ကျနော်နဲ့ ချစ်ချစ် … ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်မိတယ် … သူ ရင်တွေ ခုန်နေတယ် … ကျနော် ရင်တွေ တုန်နေတယ် … ချစ်တယ်ဗျာ … ကျနော် သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်မိတယ် … “အိုး … နေပါအုံး …” “အရမ်းချစ်တယ် … ချစ်ချစ်ရယ် …” “အတူတူပါပဲနော်” “အရမ်းအေးလား … ချစ်ချစ် …” “အေးတယ် … ဖက်ထား” ဟုတ်ပဗျာ … ကျနော်တို့ ခေါင်းပေါ်မှာ … အဲယားကွန်းကြီးက … တဝှီးဝှီးနဲ့ မှုတ်နေတာ … အေးလိုက်တာ … ကျနော် ချစ်ချစ်ကို ဖက်ထားပြီး … ရင်ခွင်ထဲကို ထည့်ထားလိုက်တယ် … ဟုတ်ပဗျာ … နှစ်ယောက်ကိုယ်ငွေ့နဲ့ဆိုတော့ … ။
ရင်ဘတ်က နဲနဲနွေးသွားတယ် … ချစ်ချစ်ရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးက … ကျစ်ကျစ်လေးဗျ … လက်မောင်းသားလေးဆိုလဲ တင်းနေတာပဲ … ကျနော် ဖက်ထားရင်း လက်မောင်းသားလေးကို … “ချစ်ချစ် …” “အင် … ပြောလေ ကိုရဲ့ …” “ချစ်ကို နမ်းချင်တယ်ကွာ …” “လုပ်ပြီ … ကိုနော် … ဟင့် …” ရုပ်ရှင်ပိတ်ကားက အလင်းရောင်နဲ့ … မလင်းတလင်း ခပ်မှိန်မှိန်ကြားထဲမှာ … ကျနော့်ရင်ခွင်ကြားထဲက … သူ့မျက်ဝန်းတွေက … အရောင်လက်နေတယ် … နှုတ်ခမ်းလေးက ဖူးကြွနေတယ် … ကျနော် သူ့ကိုချစ်တယ် … ငုံ့နမ်းမိလိုက်တယ် … ချစ်ချစ် မျက်နှာလေး မော့တက်လာတယ် … ကျနော် နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ဖွဖွလေး ငုံလိုက်မိတယ် … ချစ်တယ် … ချစ်ချစ်ရယ် … အဲယားကွန်းကြောင့် … အေးစက်နေပေမယ့် … ကျနော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ခပ်နွေးနွေးအချစ်တွေက … လွှမ်းခြုံသွားတော့ … ကျနော်တော့ မအေးတော့ဘူး … ကျနော့်ရင်တွေ ပူလာတယ် … လက်မောင်းလေးကို ပွတ်သပ်နေတဲ့ လက်က … အောက်ဘက်ကို လျှောဆင်းသွားတယ် … ခါးလေးကို ပွတ်လိုက် … ပေါင်သားလေးကို ပွတ်လိုက် … အနမ်းကတော့ မပျက်ဘူး … ပျားရည်လို ချိုတဲ့ … သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို … ကျနော် လျှာလေးနဲ့ တို့လိုက်မိတယ် … ပြီးတော့ … ဇတ်ဇတ်တုန်နေတဲ့ သူ့လျှာလေးကို … ကျနော့်လျှာနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တယ် … သူ တုန်တက်သွားတယ် … ဆတ်ကနဲ လူးလွန်းသွားတယ် … ကျနော် ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားရင်း … အနမ်းတွေ ဖလှယ်ကြတယ် … သူ့လက်လေးက … ကျနော့် ပေါင်ကြားကို လာဖိထားတယ် … နမ်းရင်းပြုရင်း … သူ့လက်က နေရာမှားပြီး … ဖိထားဟန်တူပါရဲ့ … အနမ်းတွေက တဖြေးဖြေး မွတ်သိပ်လာတယ် … ဖီးလ်လဲ တက်လာတယ် … ပေါင်ကြားကဟာကလဲ တဖြေးဖြေး ကြွတက်လာတယ် … သူ့လက်ကလေးတော့ ရိုးရိုးသားသား ဖိထားတုန်းပဲ … “၀ရော … ဒိုင်း … ဒိုင်း … ဒိုင်း …” ရုပ်ရှင်က … စစ်ကားလား မသိပါဘူး … ဒိုင်းဒိုင်းဒက်ဒက် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသံတွေကြောင့် … ကျနော်တို့ … အလန့်တကြား အနမ်းတွေ ရပ်သွားတယ် … တယောက်မျက်နှာ တယောက် ကြည့်ပြီး … ခစ်ကနဲ ရီလိုက်မိတယ် … ဘယ်ရမလဲ … ကျနော် သူ့ကို ပြန်ဖက်ပြီး … ပြန်နမ်းတာပါ့ … ပါးလေးကို နမ်းတယ် … ရွရွလေး … နှုတ်ခမ်းသားနဲ့ ပွတ်ဆွဲပစ်လိုက်တော့ … သူ့မျက်နှာလေး မော့တက်လာတယ် … ရင်သားလေးက ကော့တက်လာတယ် … ချစ်တယ် … ကျနော် သူ့လည်တိုင်လေးကို … ဖိနမ်းလိုက်မိတယ် … “အို … ကို့ … ဟင့် …” ထွန့်ထွန့်လူးသွားတယ် … ဒါပေမယ့် ကျနော် ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားရင်း … လက်ဖဝါးက … မို့မောက်နေတဲ့ ရင်သားဆိုင်လေးကို … အုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ် … သူ ဘာမှ မပြောဘူး … ကျနော်ဆက်နမ်းတယ် … ။
နားရွက်လေးကို … ဖွဖွလေး … ထိမိတယ် … သူ တွန့်သွားတယ် … ရုန်းတယ် … “အိ … ယားတယ်ကွာ … တမျိုးကြီးပဲ …” “အရမ်းချစ်တယ် …” “အင်း … အို့ … ယားတယ် … အရမ်းယားတယ်နော် … ” ကျနော် … သူ့နားရွက်လေးကို နမ်းလိုက် … နားရွက်လေးကို … ဖိကိုက်လိုက် … သဲကြီးမဲကြီး နမ်းနေမိတယ် … ကျနော့်လက်ကလဲ မာန်ပါလာတယ်ဗျ … ကျနော့်လက်ဖဝါးနဲ့ ခပ်ထွားထွားရင်သားကို … ဘရာစီယာပေါ်ကနေ … အုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ် … ခဏခဏလဲ ညှစ်မိတယ် … ကျနော် ဒီလိုမျိုး လုပ်ပေးတော့ … သူလဲ စိတ်ကြွလာတယ်နဲ့ … တူတယ် … မရိုးမရွနဲ့ … ရိုးသားတဲ့ သူ့လက်က … ကျနော့်ဟာကို ဆုပ်နယ်လာတယ် … အားပါပါလေး ညှစ်တယ် … ကျနော် ကြိုက်တယ်ဗျာ … မလုပ်တတ် လုပ်တတ်နဲ့ … ကျနော့်ဟာကို … သူ ကစားပေးနေတဲ့ပုံလေးက … ကျနော့်စိတ်ကို ပိုကြွစေတယ် … ကျနော့် လက်တဖက်နဲ့တင် အားမရတော့ဘူး … နောက်လက်တဖက်ကပါ … ချိုင်းအောက်ကနေ လျှိုပြီး … နှိုက်လိုက်တယ် … “အို … ကို့ … ဘယ်လိုကြီးလဲကွာ … နေရခက်လိုက်တာ … ဟင့် …” တဖက်ကနယ် … တဖက်က … နို့သီးဖျားလေးကို … လိုက်ရှာ … မတွေ့ဘူးဗျ … ဘရာစီယာပဲ ခံနေလို့လား မသိပါဘူး … ဒါနဲ့ပဲ … မာန်ထနေတဲ့ ကျနော့်လက်တွေက … ရင်စေ့အကျႌလေးရဲ့ … ကြယ်သီးတွေကို … ရန်ရှာမိတယ် … ကြယ်သီး … တလုံး နှစ်လုံး … ပြုတ်သွားတနဲ့ … လက်က သူ့အလိုလို … အကျႌထဲကို ဝင်သွားတယ် … ကေင်းလိုက်တာဗျာ … အိနေတာပဲ … ကျစ်နေတာပဲ … ဘရာစီယာခံထားတဲ့ သူ့ရင်သားတွေက … သစ်တော်သီးအလားပဲ … နာနာလေး ညှစ်ပစ်လိုက်တယ် … အားရဖို့ကောင်းလိုက်တာ … အလုံးအထည်က လက်ဖဝါးတအုပ်စာလောက်ရှိတယ်ဗျ … ကျနော် မွှန်သွားပြီဗျာ … အတင်းပဲ … နယ်ပစ်လိုက်တယ် … “အ … နာတယ် … ဖြေးဖြေးကိုင် … ကျွတ် …” ကျွတ်ကျွက်မြည်သံတွေကို … ကျနော် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး … ခပ်ဆဆလေး စိတ်ကြိုက်နယ်ပစ်လိုက်တယ် … ရင်သားဆိုင်ကလဲ … ကိုင်လေထွားလေဆိုသလိုပဲ … လက်ထဲမှာ ပိုကြီးလားသလိုပဲ … ကျနော် တအား သဘောကျမိတယ် … ညှစ်နေရင်း … နို့သီးခေါင်းလေးကို ရှာတာပေါ့ … ဟောတွေ့ပါပြီ … ဘရာစီယာအောက်မှာ စူထွက်နေတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးကို စမ်းမိတယ် … တွေ့တာနဲ့ … လက်ညှိုးနဲ့ လက်မ … ညှစ်ပြီး ဖိချေပစ်လိုက်တယ် … ။
“အား … အဟင့် … ကို … ကို့ … တော်ပါတော့နော် … တို့ မနေတတ်တော့ဘူးကွယ် …” “ချစ်ချစ် … အရမ်းချစ်တယ်ကွာ …” “အင်းအင်း … အရမ်းချစ်တယ်” ဆိုပြီး … ကျနော့်ကို အတင်းဖက် .. .နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့ပြီး … ကျနော့်ကို ဖိနမ်းပစ်လိုက်တယ် … သူ့လျှာလေးက … အတင်းပဲ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကြားထဲ တိုးဝင်လာတယ် … လျှာချင်း ကလိကြတယ် … ထိကြတယ် … တုန်ကနဲ တုန်ကနဲ ဖြစ်ဖြစ်သွားတယ် … ကျနော့်လက်ကလဲ သူ့နို့သီးခေါင်းလေးကို … ရေဒီယိုလိုင်းရှာသလို … ဟိုဘက်လှည့်လိုက် … ဒီဘက်လှည့်လိုက် … လက်ညှိုးနဲ့ လက်မ ဖိပြီး … လှိမ့်လှိမ့်ချေနေမိသည် … သူ ကြိုက်မှာပါ … တချက်တချက် … ဖီးလ်တက်သံက … လှိုဏ်သံပါတယ် … ဝမ်းတွင်းကနေ ထွက်လာတဲ့ … ဖီးလ်တက်သံက ကျနော့်ကို အရမ်းပဲ ဖီးလ်တက်စေတယ် … နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းနေလို့ပေါ့ … နို့မို့ဆို … ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ အကျယ်ကြီးထွက်လာမယ်ထင်တာပဲ … ရေဒီယိုချိန်တာ ၀သွားတော့ … ကျနော့်လက်က အငြိမ်မနေတော့ဘူး … အောက်ဘက်ကို … လျှောဆင်းလာတယ် … အထက်ဆင်လေးကို … ဖြည်ချလိုက်ပြီး … အနီရောင်ထမီလေးကြားထဲကို … ကျနော် လက်လျှိုလိုက်တယ် … ဖောင်းအိနေတဲ့ အဖုတ်ကြီးကို … ကျနော် နှိုက်လိုက်မိတယ် … ကောင်းတယ် … ပင်တီခံနေပေမယ့် … တင်းနေတာပဲဗျာ … ဖောင်းဖောင်းမို့မို့ကြီးကို … ကျနော် အားရပါးရ … ကလိပစ်လိုက်တယ် … “အို … ကို့ … ဖြေးဖြေးနော် … ” “ရှီးးးး” အနမ်းချင်းကွာပြီး … နှုတ်ခမ်းလေးက သတိပေးသံထွက်လာတယ် … ရှီးကနဲ အော်သံလေးက နဲနဲကျယ်သွားတယ် … ဒုက္ခပါပဲ … နှုတ်ခမ်းချင်းပြန်တေ့ပြီး … အောက်က အဖုတ်ကြီးကို အသေနှိုက်တော့တာပဲ … ပင်တီပေါ်ကနေ အကွဲကြောင်းကို … လက်နဲ့ ထိုးတယ် … ပွတ်ဆွဲတယ် … အောက်နားက … အပေါက်ဝလို့ ထင်တဲ့နေရာကို လက်နဲ့ထိုးတယ် …သိပ်မကြာခင် လက်မှာအချစ်ရည်တွေ ရွဲဆိုကာသွားလေတော့သည်…ပြီး။
